Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest in rejecting the main claim's dismissal.

Απόφαση 1574 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1574/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. .... ,2. .... , 3. .... , 4. .... , 5.α)...., β).... και γ).... , ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων και συνεχιστών της δίκης της αρχικώς εναγούσης και εκκαλούσης ... που απεβίωσε της 30/12/2002 και 6...... Ο 1ος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του δικηγόρου, ο 2ος παραστάθηκε με τον ως άνω δικηγόρο Ιωάννη Μπιλιάνη, οι 3ος και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο και οι λοιποί δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. .... και 2. ..... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Μιχαήλ Κοτίνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-10-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ναυπάκτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 75/2003 Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7/11/2003 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 1η Φεβρουαρίου 2005 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Μουλαγιάννη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των παρισταμένων αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Όπως προκύπτει από τις 11114, 11113, 11115 και 11116 της 15-9-2005 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Μεσολογγίου .... , αντίγραφα της από 28-7-2005 κλήσεως των αναιρεσιβλήτων, με την οποία φέρεται νομίμως προς συζήτηση η από 7-11-2003 αίτηση των καθών η κλήση για αναίρεση της 75/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στους από τους αναιρεσείοντες, ...., .... , ... και .... , οι οποίοι, όμως, δεν εμφανίσθηκαν στη σημειουμένη στην αρχή της παρούσας νόμιμη δικάσιμο, ούτε υπέβαλαν την, από το άρθρο 242 ΚΠολΔ δήλωση μη εμφανίσεως στο ακροατήριο.

Συνεπώς, το Δικαστήριο τούτου πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση σαν να ήταν παρόντες και οι διάδικοι αυτοί (άρθρ. 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΙΙ.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ. 4 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικόγραφο της αναιρέσεως πρέπει να περιέχει κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο καθένα λόγο αναιρέσεως, ώστε να εξάγεται από αυτόν σε ποιά από τις περιοριστικώς στο άρθρο 559 (ή 560 επί ειρηνοδικειακής αποφάσεως) του ιδίου Κώδικα αναφερόμενες περιπτώσεις υπάγεται, αλλά και να καθορίζονται τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία στοιχειοθετούν, κατά τον αναιρεσείοντα την αποδιδομένη στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια. Στην προκειμένη υπόθεση οι αναιρεσείοντες με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως, χωρίς επίκληση συγκεκριμένης περιπτώσεως από το άρθρο 560 ΚΠολΔ, παραπονούνται κατά της αναιρεσιβαλλομένης, που εκδόθηκε επί εφέσεως κατά ειρηνοδικειακής αποφάσεως, ότι εσφαλμένως ερεύνησε την επικουρική βάση της αγωγής τους, με την οποία ζητούσαν να αναγνωρισθεί το δικαίωμα διελεύσεώς τους από την επίδικη λωρίδα, ως φέρουσα χαρακτήρα κοινόχρηστης οδού και άλλως δουλείας διόδου. Με το περιεχόμενο αυτό του αναιρετηρίου δεν δύναται να συγκροτηθεί κανένας συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως από τους περιοριστικώς προβλεπομένους από το προαναφερόμενο άρθρο και συνεπώς κατά τούτο είναι απορριπτέο ως αόριστο.

ΙΙΙ.- Κατά το άρθρο 57 εδ. α' ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μη επαναληφθεί στο μέλλον. Από την ανωτέρω διάταξη συνάγεται ότι προϋπόθεση της παρεχομένης με αυτή προστασίας είναι η συνδρομή παρανόμου πράξεως, από την οποία προέρχεται μειωτική διαταραχή της προσωπικότητας σε κάποια έκφανσή της.

Τέτοια προσβολή δημιουργείται και όταν παρακωλυθεί η χρήση κοινόχρηστης οδού. Ενόψει όμως του ότι κατά το άρθρο 967 ΑΚ κοινοχρησία δεν είναι εξουσία άμεση επί του πράγματος, αλλ' αποτελεί απόρροια του δικαιώματος επί της προσωπικότητας, έπεται ότι ο τρόπος με τον οποίο αυτή παρήχθη είναι αδιάφορος. Ως εκ τούτου, για τη θεμελίωση του αιτήματος προς άρση της προσβολής αρκεί το γεγονός ότι το πράγμα που εμποδίζεται να χρησιμοποιήσει ο ενάγων είναι οδός.

Εξάλλου από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 556, 558 και 68 ΚΠολΔ προκύπτει ότι για το παραδεκτό καθένα λόγου αναιρέσεως απαιτείται έννομο συμφέρον, το οποίο δεν υπάρχει όταν πλήττεται η απόρριψη ως μη νόμιμης σωρευομένης βάσεως της αγωγής, που στηρίζεται στα ίδια πραγματικά στοιχεία, τα οποία με την (αβασίμως) πλησσομένη απόρριψη της άλλης βάσεως, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν αποδείχθηκαν.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με την ένδικη αγωγή τους ζήτησαν να αναγνωρισθεί το δικαίωμά τους διελεύσεως από την επίδικη εδαφική λωρίδα και να παύσουν οι εναγόμενοι (αναιρεσίβλητοι) να τους εμποδίζουν, προβαίνοντας σε άρση των εμποδίων. Την αξίωσή τους αυτή στήριξαν ευθέως μεν στην ιδιότητα της επίδικης λωρίδας ως κοινόχρηστης δημοτικής οδού, επικουρικώς δε σε δικαίωμα δουλείας διελεύσεώς τους, που παραχωρήθηκε σ' αυτούς ατύπως πριν από πολλά χρόνια από τον δικαιοπάροχο των εναγομένων.

Το Πρωτοδικείο, που δίκασε ως εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του απέρριψε την αγωγή κατά την κυρία βάση της εκ της κοινοχρησίας ως νομικά αβάσιμη και την επικουρική περί αναγνωρίσεως δουλείας διόδου ως ουσιαστικά αβάσιμη. Και τούτο διότι, κατά το Δικαστήριο, αποδείχθηκε ότι μέσα στην επίδικη λωρίδα βρίσκονταν κτίσματα και δένδρα, των οποίων την αποκλειστική νομή και κατοχή είχαν οι εναγόμενοι και οι δικαιοπάροχοί τους, από τους οποίους αφέθηκε από δεκαετίας απερίφρακτη και καλύφθηκε από αγριόχορτα, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες και οι δικαιοπάροχοί τους να διέρχονται περιστασιακά από αυτήν, αλλά πάντοτε με την ανοχή των εναγομένων και των δικαιοπαρόχων τους στα πλαίσια της καλής γειτονίας, χωρίς ωστόσο να διαμορφωθεί δίοδος, καθόσον η άτακτη διάταξη κτισμάτων και δένδρων δεν επέτρεπε τη διέλευση από συγκεκριμένο σημείο, ενώ οι ιδιοκτησίες των εναγόντων έχουν πρόσβαση σε δημόσια οδό, από την οποία εξυπηρετούνται πλήρως οι ανάγκες τους, ώστε η χρήση από αυτούς του ακινήτου των εναγομένων να είναι ως άνω περιορισμένη και κατ' ανοχή των τελευταίων, χωρίς να προσπορίσει σ' εκείνους δικαίωμα δουλείας διελεύσεως.

Ενόψει αυτών, εφόσον από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ανυπαρξία διόδου στο επίδικο οικοπεδικό τμήμα, είναι φανερό ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν έννομο συμφέρον για προσβολή της αποφάσεως ως προς την απόρριψη από αυτήν, ως νομικά αβάσιμης, της κυρίας βάσεως της αγωγής, που στηρίζεται στην κοινοχρησία, καθόσον και η βάση αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη οδού επί του επιδίκου, η οποία, κατά τα προαναφερόμενα, δεν υφίσταται.

Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αναιρέσεως από το εδάφιο 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με τους οποίους πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη κατά την ως άνω απόρριψη της κυρίας βάσεως της αγωγής, ως αόριστης και νομικά αβάσιμης, είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, από 7-11-2003, αίτηση των .... , ..... , .... , .... , ..... , .... , .... και .... για αναίρεση της 75/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 28 Ιουλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ