Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against acquittal citing lack of specific and reasoned justification.

Απόφαση 1573 / 2019 (Β Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1573/2020.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέτα Στράτα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Πηνελόπη Παρτσαλίδου-Κομνηνού, Κωνσταντίνα Μαυρικοπούλου, Σταματική Μιχαλέτου και Κωνσταντίνο Παναρίτη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Μπρακουμάτσου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 339/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενο τον Θ. Θ. του Ι., κάτοικο ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Ζαχαριάδη.

Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 25/17-5-2019 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 762/2019.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 505 παρ. 2 Κ.Π.Δ., ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης, μέσα στην προθεσμία του άρθρου 479 παρ. 2 (ήδη 507) του ίδιου Κώδικα, δηλαδή μέσα σε προθεσμία ενός μήνα από την καταχώρηση της αποφάσεως καθαρογραμμένης στο ειδικό βιβλίου του άρθρου 473 παρ. 3 του Κ.Π.Δ.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δικαιούται να ασκεί αναίρεση κατά πάσης αποφάσεως, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του άρθρου 510 παρ. 1 Κ.Π.Δ., μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ.

απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την από 17 Μαϊου 2019 ενώπιον του Γραμματέα του Αρείου Πάγου δήλωσή του, για την οποία συντάχθηκε η με αριθμό 25/2019 έκθεση, ασκεί αναίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 505 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., κατά της υπ' αριθμ. 339/2019 αποφάσεως του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, που κήρυξε αθώο κατά πλειοψηφία τον κατηγορούμενο Θ.

Θ. της αξιόποινης πράξης της παθητικής δωροδοκίας, η οποία καταχωρήθηκε στο οικείο βιβλίο στις 9-5-2019 και ζητεί την αναίρεσή της για τους λόγους που αναφέρει στην αναίρεση του και ανάγονται σε έλλειψη της απαιτούμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, καθώς και νόμιμης βάσης.

Η αναίρεση αυτή έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω.

Με την υπ' αριθμ. 159/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Έδεσσας ο κατηγορούμενος Θ. Θ. του Ι. κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δέκα οκτώ (18) μηνών για την αξιόποινη πράξη της παθητικής δωροδοκίας (άρθρα 13 α, 235 παρ. 1 και 263 Α' Π.Κ.). Συγκεκριμένα κρίθηκε ότι ο κατηγορούμενος στην Έδεσσα το μήνα Οκτώβριο του έτους 2011, ενώ ήταν υπάλληλος, κατά την έννοια του νόμου, και ειδικότερα είχε την ιδιότητα του προέδρου του Δ.Σ.

και νομίμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΤΑ", η οποία, έχοντας τη διαχείριση του χιονοδρομικού κέντρου ... , ανέθεσε την εκμετάλλευσή του, μετά τη διενέργεια πλειοδοτικής ανοικτής δημοπρασίας στην εταιρία "... ΚΑΙ ΣΙΑ Ε.Ε.", της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος ήταν ο εγκαλών Γ.

Π., ο δε κατηγορούμενος, εκμεταλλευόμενος την προαναφερθείσα ιδιότητά του και τυγχάνοντας υπάλληλος κατά την έννοια των άρθρων 13 και 263Α του Π.Κ., επικοινώνησε με τον εγκαλούντα και απαίτησε από αυτόν να του καταβάλει το χρηματικό ποσό των 15.000 ευρώ για να τον συνδράμει με την προαναφερθείσα ιδιότητά του, στην απρόσκοπτη λειτουργία αυτού, καθ' ό χρόνο θα διαρκούσε η μίσθωση και ο εγκαλών, κατόπιν των συνεχών πιέσεων του κατηγορουμένου και προς αποφυγή προστριβών μαζί του, κάμφθηκε και του κατέβαλε το πιο πάνω χρηματικό ποσό, το οποίο ο κατηγορούμενος έλαβε άμεσα για τον εαυτό του, πρόκειται δε για παροχή που δόθηκε χωρίς αντάλλαγμα και αντίκειται στα καθήκοντα του κατηγορουμένου που πηγάζουν από την πιο πάνω υπαλληλική του ιδιότητα.

Μετά την άσκηση εφέσεως κατά της παραπάνω καταδικαστικής αποφάσεως, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 3171/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία για την ως άνω πράξη και καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών. Η απόφαση αυτή αναιρέθηκε με την υπ' αριθμ. 1722/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου και η υπόθεση εισήχθη προς εκδίκαση στο ως άνω Δικαστήριο, που είχε εκδώσει την αναιρεθείσα απόφαση, εκδόθηκε δε η υπ' αριθμ. 339/2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης (προσβαλλόμενη), με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε αθώος κατά πλειοψηφία.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 235 παρ. 1 του Π.Κ., όπως αυτό ίσχυε κατά το χρόνο που φέρεται ότι τελέσθηκε η ως άνω αξιόποινη πράξη και εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση γιατί, συγκριτικά με τις μεταγενέστερες και μέχρι σήμερα τροποποιήσεις του, περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις: "Υπάλληλος, ο οποίος, κατά παράβαση των καθηκόντων του, ζητεί ή λαμβάνει άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για τον εαυτό του ή για τρίτο, ωφελήματα οποιασδήποτε φύσης ή δέχεται υπόσχεση τούτων, για ενέργεια ή παράλειψή του μελλοντική ή ήδη τελειωμένη, που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματικής ποινής...".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ενεργητικό υποκείμενο τελέσεως της αξιόποινης πράξης του άρθρου 235 παρ. 1 ΠΚ είναι ο υπάλληλος, κατ' αρχάς κατά την έννοια του άρθρου 13 στοιχ. α' ΠΚ, κατά την οποία "υπάλληλος είναι εκείνος στον οποίο νόμιμα έχει ανατεθεί, έστω και προσωρινά, η άσκηση υπηρεσίας δημόσιας, δημοτικής, κοινοτικής ή άλλου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου", αλλά επιπροσθέτως και βάσει της διευρυμένης έννοιας του άρθρου 263Α του ΠΚ, κατά την οποία υπάλληλοι θεωρούνται και όσοι υπηρετούν μόνιμα ή πρόσκαιρα και με οποιαδήποτε ιδιότητα ή σχέση: "α) Σε επιχειρήσεις ή οργανισμούς που ανήκουν στο Κράτος, σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως ή σε νομικά πρόσωπα δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου και που εξυπηρετούν με αποκλειστική ή προνομιακή εκμετάλλευση την προμήθεια ή την παροχή στο κοινό νερού, φωτισμού, θερμότητας, κινητήριας δυνάμεως ή μέσων συγκοινωνίας ή επικοινωνίας ή μαζικής ενημερώσεως, β) Σε τράπεζες, οι οποίες εδρεύουν στην ημεδαπή κατά το νόμο ή το καταστατικό τους, γ) Σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ιδρύθηκαν από το Δημόσιο, από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και από νομικά πρόσωπα αναφερόμενα στα προηγούμενα εδάφια, εφόσον τα ιδρυτικά νομικά πρόσωπα συμμετέχουν στη διοίκησή τους ή, αν πρόκειται για ανώνυμη εταιρεία, στο κεφάλαιό της ή τα νομικά αυτά πρόσωπα είναι επιφορτισμένα με εκτέλεση κρατικών προγραμμάτων οικονομικής ανασυγκρότησης ή ανάπτυξης, δ) Σε όργανα ή οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των μελών της Ευρωπαϊκής επιτροπής και των μελών του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ε) Σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού Δικαίου, στα οποία κατά τις κείμενες διατάξεις μπορούν να διατεθούν από το Δημόσιο, από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή από τις πιο πάνω τράπεζες, επιχορηγήσεις ή χρηματοδοτήσεις".

Και ναι μεν το άρθρο 263Α καταργήθηκε με το νέο Ποινικό Κώδικα, που ισχύει από 1-7-2019 (Ν. 4619/2019 ΦΕΚ Α 95/11-6-2019), πλην όμως η κατάργηση αυτή δεν επηρεάζει την ποινική ευθύνη του υπαλλήλου, εφόσον κατά μεν το χρόνο της τελέσεως της αξιόποινης πράξης της δωροληψίας υπαλλήλου του άρθρου 235 ΠΚ ο δράστης αυτής είχε την ιδιότητα του υπαλλήλου υπό τη διευρυμένη έννοια του άρθρου 263 Α του ΠΚ ήδη δε αυτήν του υπαλλήλου του άρθρου 396 παρ. 1 του ΠΚ.

Η δωροληψία δηλαδή των υπαλλήλων αυτών (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι υπάλληλοι που αναφέρονταν στο άρθρο 263 Α του προϊσχύσαντος Ποινικού Κώδικα), είναι αξιόποινη πράξη, σύμφωνα με το άρθρο 396 παρ. 1 του νέου Ποινικού Κώδικα, κατά την οποία "Με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή, τιμωρείται όποιος εργάζεται ή παρέχει υπηρεσίες με οποιαδήποτε ιδιότητα ή σχέση στον ιδιωτικό τομέα και, κατά την άσκηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, ζητεί ή λαμβάνει άμεσα ή έμμεσα, οποιασδήποτε φύσης αθέμιτο ωφέλημα για τον ίδιο ή για άλλον ή δέχεται υπόσχεση τέτοιου ωφελήματος ως αντάλλαγμα για ενέργεια ή παράλειψή του κατά παράβαση των καθηκόντων του, όπως αυτά διαγράφονται από το νόμο ή προκύπτουν από τη φύση της θέσης ή της υπηρεσίας του".

Επομένως, και μετά την κατάργηση του άρθρου 263 Α ο δράστης της αξιόποινης πράξης της δωροληψίας υπαλλήλου του άρθρου 235 παρ. 1 του ΠΚ, που τέλεσε πριν την 1η Ιουλίου 2019, εξακολουθεί να υπέχει ποινική ευθύνη και θα εφαρμοστεί ο νόμος που περιέχει γι' αυτόν τις ευμενέστερες διατάξεις. Συνακόλουθα, ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι η πράξη που αποδόθηκε σ' αυτόν (παθητική δωροδοκία), υπό την ιδιότητά του ως προέδρου και νομίμου εκπροσώπου της ανωτέρω ανώνυμης εταιρείας, δεν είναι πλέον αξιόποινη, μετά την κατάργηση του άρθρου 263 Α του ΠΚ, και ότι η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης τυγχάνει απαράδεκτη, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Η κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των δικαστικών αποφάσεων, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., απαιτείται όχι μόνο για την απόφαση περί ενοχής, δηλαδή την καταδικαστική ή απαλλακτική για την κατηγορία απόφαση του δικαστηρίου, αλλά για όλες τις αποφάσεις, ανεξαρτήτως αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε.

Ειδικά, η αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου της αθωότητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ και δεδομένου, ότι αντικείμενο αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή και όχι η αθωότητα του κατηγορουμένου, ο οποίος κηρύσσεται ένοχος μόνον αν αποδειχθεί η ενοχή του και όχι αν δεν αποδειχθεί η αθωότητά του, έχει έλλειψη αιτιολογίας, που ιδρύει όπως προαναφέρθηκε τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως όταν δεν εκτίθενται σ' αυτή καθόλου ή εκτίθενται ελλιπώς ή κατά τρόπο ασαφή τα πραγματικά περιστατικά, είτε όταν το Δικαστήριο δεν αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα, γιατί δεν πείσθηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που προσδιορίζονται στα πρακτικά της αποφάσεως και τα οποία έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της περί των πραγμάτων κρίσεώς του (ΑΠ 1/2018).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διάταξης υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο, δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης [Ολ ΑΠ 2/2011].

Στην προκειμένη περίπτωση, το Α' Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 339/2019 αποφάσεώς του, κήρυξε αθώο κατά πλειοψηφία τον κατηγορούμενο Θ. Θ. του Ι. της αξιόποινης πράξης της παθητικής δωροδοκίας. Για να καταλήξει στην ανωτέρω απαλλακτική του κρίση το ως άνω Δικαστήριο, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης ως άνω αποφάσεώς του, αφού εκτίμησε και αξιολόγησε όλα τα μνημονευόμενα, κατά το είδος τους, αποδεικτικά μέσα, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Δυνάμει της από 30-9-2011 προγραμματικής συμβάσεως που συνήφθη μεταξύ της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, του Δήμου Έδεσσας και της ...-Αναπτυξιακής Ανώνυμης Εταιρείας ΟΤΑ (ΑΝΠΕ), η διαχείριση του Χιονοδρομικού Κέντρου ... (δημοσίου κτήματος παραχωρηθέντος κατά χρήση χωρίς αντάλλαγμα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας από τη Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου-ΚΕΔ) δόθηκε στην ανωτέρω Αναπτυξιακή Ανώνυμη Εταιρεία ΟΤΑ, η οποία στο πλαίσιο της απόφασης αυτής προκήρυξε δημόσια πλειοδοτική ανοικτή δημοπρασία με φανερή και προφορική προσφορά για την εκμίσθωση του εν λόγω Κέντρου και των λοιπών εγκαταστάσεων, με ορισθέντα χρόνο έναρξης την 7η-10-2011.

Διενεργηθέντος του διαγωνισμού κατά τον ανωτέρω χρόνο, κατακυρώθηκε η δημοπρασία στη μοναδική συμμετέχουσα, ήτοι στην εταρεία περιορισμένης ευθύνης "... ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ", με το διακριτικό τίτλο " ... Ε.Π.Ε.", με νόμιμο εκπρόσωπο το Γ. Π. και ήδη μηνυτή και πρώτο μάρτυρα κατηγορίας, συντάχθηκε δε και το σχετικό από 7-10-20111 πρακτικό της επιτροπής διενέργειας του διαγωνισμού, το οποίο και έγινε αποδεκτό και επικυρώθηκε με την ...-10-2011 απόφαση του Δ.Σ.

της προαναφερθείσας Αναπτυξιακής Ανώνυμης Εταιρείας ΟΤΑ. Σε συνέχεια αυτών καταρτίσθηκε στις 14-10-2011 η σχετική "σύμβαση για τη διαχείριση και εκμετάλλευση του Χιονοδρομικού Κέντρου ... (ΧΚΒ)" με συμβληθέντες, αφενός την ανωτέρω εταιρεία (αποκαλούμενη στη σύμβαση "εργοδότης"), εκπροσωπούμενη από τον κατηγορούμενο Θ.

Θ.-Πρόεδρο του Δ.Σ. αυτής, και αφετέρου την ανωτέρω αναδειχθείσα από τον πλειοδοτικό διαγωνισμό εταιρεία (αποκαλούμενη στη σύμβαση "ανάδοχος"), εκπροσωπούμενη νόμιμα από τον προαναφερθέντα διαχειριστή της πρώτο μάρτυρα κατηγορίας. Η διάρκεια της μίσθωσης ορίσθηκε σε ένα συν ένα έτη (και μέχρι την 30-6-2013), κατ' αρχάς, με δυνατότητα μονομερούς εκ μέρους της ΑΝ.ΠΕ.

παράτασης κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα, και το ετήσιο μίσθωμα για το πρώτο έτος στο ποσό των 95.500 ευρώ, αναπροσαρμοζόμενο, μετά το πρώτο μισθωτικό έτος κατά 10% επί του εκάστοτε καταβαλλόμενου μισθώματος. Επίσης, στη σύμβαση διαλαμβάνεται αναλυτικά, εκτός από την περιγραφή του εκμισθωθέντος κεντρικού καταφυγίου στη θέση ...

σε υψόμετρο 2.047 μέτρα, που διαμορφώνεται σε ισόγειο και δύο ορόφους συνολικού εμβαδού 1.700 τ.μ., και η περιγραφή των παραχωρούμενων λοιπών κτιρίων και εγκαταστάσεων ως και οι υποχρεώσεις των μερών.....Από τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι στον κατηγορούμενο πράγματι δόθηκε από τον πρώτο μάρτυρα κατηγορίας-μηνυτή το ποσό των 15.000 ευρώ, και ειδικότερα ότι: 1) στις 27-12-2011 ο κατηγορούμενος έλαβε από την εταιρεία "...

ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ" το ποσό των 10.000 ευρώ, που του κατέβαλα ο εκπρόσωπός της (μηνυτής), ο οποίος εξέδωσε προς τούτο την από 27-12-2011 ιδιόχειρη απόδειξή του και 2) στις 29-12-2011 ο κατηγορούμενος έλαβε επίσης από το μηνυτή, υπό την ως άνω ιδιότητά του, το ποσό των 5.000 ευρώ "γα την εξόφληση λογαριασμού", το οποίο παράδωσε ο μηνυτής στον οδηγό της ΠΕ Πέλλας Κ.

Σ., ο οποίος υπέγραψε την ιδιόχειρη απόδειξη που συνέταξε προς τούτο ο μηνυτής. Ο τελευταίος καταγγέλλει τον κατηγορούμενο, αναφέροντας στην κατάθεσή του στο ακροατήριο ότι αυτός απαίτησε να του καταβάλει το ως άνω συνολικό ποσό των 15.000 ευρώ, προκειμένου υπό την προαναφερθείσα ιδιότητά του, του εκπρόσωπου της "ΑΝ.ΠΕ", να επιλύσει και διεκπεραιώσει υπέρ αυτού (μηνυτή) τα παρακάτω ζητήματα συνδράμοντας έτσι στην απρόσκοπτη λειτουργία του Χιονοδρομικού Κέντρου, καθ* όσο χρόνο θα διαρκούσε η μίσθωση.

Ειδικότερα ισχυρίζεται, προς τούτο ο μηνυτής ως ζήτημα προς επίλυση από τον κατηγορούμενο την απομάκρυνση της προηγούμενης μισθώτριας εταιρίας "... Α.Ε." από το ένδικο χιονοδρομικό κέντρο. Ωστόσο η μισθωτική σχέση της "μισθώτριας εταιρίας "... ΑΕ" είχε ήδη λήξει την 30-04-2011 (βλ. και την ομολογία της στην από 17-04-2018 (αρ.

κατ. 90/2018) αγωγή της στο Μονομελές Πρωτοδικείο Έδεσσας κατά της "... ΑΕ" και της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, και την με αρ. 14/2013 αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Έδεσσας, που περιέχει την παραδοχή αυτή), λόγος για τον οποίο, αυτή (μισθώτρια εταιρία) είχε αποχωρήσει από το χιονοδρομικό κέντρο τουλάχιστον από το καλοκαίρι του έτους 2011.

Η αποχώρηση της προηγούμενης μισθώτριας αναμφίβολα προκύπτει από την από 06-09-2011 έκθεση αυτοψίας των κτιριακών εγκαταστάσεων στο χιονοδρομικό κέντρο "...", την οποία συνέταξαν οι υπάλληλοι της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων της ΠΕ Πέλλας, Λ. Κ., Ε. Ξ. και Β. Κ., κατά το περιεχόμενο της οποίας, οι ως άνω υπάλληλοι, διαπίστωσαν τα παρακάτω περιστατικά στις κτιριακές εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου, που καταδεικνύουν την διακοπή χρήσης των εγκαταστάσεων αυτών από την "...

Α.Ε.", ήτοι: I. Στον χώρο υποδοχής - challet: 1) στο ισόγειο ανασηκώθηκε τμήμα των ξύλινων δαπέδων για άγνωστο λόγο 2) στον πρώτο όροφο αποξηλώθηκαν ο νεροχύτης και όλα τα στοιχεία στην κουζίνα και μέρος των γυψοσανίδων, των ψευδοροφών και των ξύλινων πατωμάτων και 3) στον δεύτερο όροφο έχουν αποξηλωθεί από όλα τα δωμάτια τα ξύλινα πατώματα, μέρος των ηλεκτρολογικών πινάκων, θερμαντικό σώματα, είδη υγιεινής, εσωτερικά κουφώματα καθώς και υαλοστάσια στα κλιμακοστάσιο και II.

Στο snow bar στο οποίο δεν ήταν δυνατή η είσοδος των ανωτέρω διενεργούντων την αυτοψία: 1) αποξηλώθηκε μέρος του ηλεκτρολογικού πίνακα και 2) διαπιστώθηκε θραύση του υαλοστασίου της βοηθητικής πόρτας. Επομένως, μετά την λήξη της μίσθωσης η προηγούμενη μισθώτρια εταιρία "... ΑΕ" είχε αποχωρήσει και δεν λειτουργούσε στο χώρο του χιονοδρομικού κέντρου, περιστατικό που συνάγεται και από την ανάρτηση στην ιστοσελίδα της τελευταίας στην οποία αναφέρει ότι λειτουργούσε ως και τον μήνα Μάρτιο του 2011, αποκρουσμένου, μετά ταύτα, ως αβασίμου του ως άνω ισχυρισμού του" μηνυτή.

Επισημαίνεται στο σημείο αυτό ότι η ΠΕ Πέλλας είχε υποβάλει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής της κατά της "... ΑΕ", (η οποία είχε επιχειρήσει την παραμονή της στο μίσθιο διατεινόμενη ότι η μίσθωση στο χιονοδρομικό κέντρο διεπόταν από τις ευεργετικές διατάξεις του νόμου περί εμπορικών μισθώσεων ). Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε με την υπ'αριθμ 1/2011 απόφαση του Εισαγγελέως Πρωτοδικών Έδεσσας για τυπικούς λόγους, και δη για το ότι δεν επρόκειτο για διαφορά νομής ή κατοχής αλλά διαφορά από την ερμηνεία της σύμβασης μίσθωσης για την οποία ο Εισαγγελέας δεν είχε αρμοδιότητα .Στο γεγονός της απόρριψης αυτής, επισταμένως κάνει λόγο ο μηνυτής στην κατάθεσή του προς θεμελίωση του δόλου του κατηγορουμένου (βλ.

πρακτικά της δίκης ".. Ο Σ. [εκπρόσωπος της "... ΑΕ"] τέλη Νοεμβρίου είχε απόφαση ασφαλιστικών. Η περιφέρεια ήξερε για τα ασφαλιστικά της διάταξης του Εισαγγελέα. Εγώ μετά έμαθα για την απόφαση, κάνανε ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του Σ. τα οποία κέρδισε ο Σ."), και δη υποστηρίζοντας ότι ο κατηγορούμενος ζήτησε την καταβολή του παραπάνω ποσού, ώστε, μεταξύ άλλων να επιτύχει την απομάκρυνση του προηγουμένου μισθωτή, της "...

ΑΕ". Κατέθεσε, ειδικότερα, ο μηνυτής στο ακροατήριο ότι ρώτησε τον κατηγορούμενο γιατί έκανε τον διαγωνισμό, αφού ήταν ακόμα μέσα ο προηγούμενος μισθωτής και του είπε ότι "θα τον βγάλουμε έχει δρομολογηθεί η απομάκρυνση του", και μετά την απόρριψη δια της άνω αποφάσεως των ασφαλιστικών του είπε ότι "σε 15 μέρες θα τον πετάξω έξω".

Επίσης κατέθεσε ο ανωτέρω στο ακροατήριο ότι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ζήτησε 350.000 ευρώ ώστε να απομακρυνθεί από το ακίνητο ώστε να παραδοθεί η χρήση του σ'αυτόν. Οι ισχυρισμοί, αυτοί, περί καταβολής οποιουδήποτε ποσού στην προηγούμενη μισθώτρια για την ανώδυνη αποχώρηση της, αποδεικνύονται αβάσιμοι.

Τούτο δε, διότι, και πέραν του ότι, όπως έχει ήδη αναφερθεί, είχε προηγηθεί η αναχώρησή του γεγονός φανερό στο μηνυτή, υφίσταται σημαντική απόκλιση του ύψους των ποσών που φέρεται, κατά άνω να αφορούν την αποχώρηση αυτής ( 15.000 ευρώ και 350.000 ευρώ), γεγονός που απομειώνει σφόδρα την αξιοπιστία περί του ότι απαιτήθηκε η καταβολή οποιουδήποτε ποσού για την αποχώρηση και από τις αποδείξεις ασφαλώς προέκυψε ότι η εταιρία " ...

ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ", εγκαταστάθηκε χωρίς να υπάρχει λόγος καταβολής οποιουδήποτε ποσού στην προηγούμενη μισθώτρια, αλλά και ακώλυτα στο χιονοδρομικό κέντρο, "μετά την σύναψη της από 14-10-2011 σύμβασης όπως τούτο προκύπτει και: ί) από τις αναρτήσεις στην ιστοσελίδα της εταιρίας "... & ΣΙΑ ΕΠΕ" με το διακριτικό τίτλο "...", και ειδικότερα στις αναρτήσεις 19-10-2011, 09-11-2011 (διαφημίζει ευέλικτο τιμοκατάλογο), 10-11-2011 (αναφέρεται στη νέα ιστοσελίδα του που είναι γεγονός), 20-11-2011 (απεικονίζεται ο μηνυτής με συνεργάτες του στο χώρο του χιονοδρομικού), 25-11-2011 (φωτογραφία μεταφορικού μέσου της εταιρίας για τη μεταφορά τουριστών), 25-11-2011 (δημοσίευση φωτογραφίας από την βράβευση του χιονοδρομικού ως του καλύτερου προορισμού της χρονιάς στο πλαίσιο σχετικού ηλεκτρονικού διαγωνισμού), 01-12-2011 (έτοιμη και η εστίαση και το καφέ και η χιονοδρομία και τα μίνι βαν) και 06-12-2011 (το χιονοδρομικό κέντρο είναι ανοικτό).

Ο ισχυρισμός του μηνυτή στην κατάθεση του, ότι οι εν λόγω αναρτήσεις ήταν "θέμα ... ", είναι έωλος, προσκρούοντας και στην λογική, αφού η παρουσίαση του Χιονοδρομικού Κέντρου, ως λειτουργούντος και μάλιστα με ευοίωνες συνθήκες, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει, θα ήταν απολύτως ασύμφορο για την επιχείρηση, και κατάφωρα αντίθετο σε επικοινωνιακές πρακτικές.

Ενισχυτικό δε, περί της δυνατότητας ακωλύτου χρήσεως του χιονοδρομικού κέντρου που ανέλαβε ο μηνυτής είναι το γεγονός ότι οι σχέσεις του με τον ιδιοκτήτη και εκπρόσωπο της προηγούμενης μισθώτριας εταιρίας "... ΑΕ" ήταν απαλλαγμένες από αντεγκλήσεις για την χρήση του μισθίου, αλλά αξιοσημείωτα ομαλές, σε σημείο, μάλιστα ώστε από τις αρχές Νοεμβρίου του έτους 2011 ο μηνυτής να συμφωνήσει με την προηγούμενη μισθώτρια του χιονοδρομικού κέντρου "...

ΑΕ" την αγορά του εξοπλισμού της. Προς τούτο, ο Χ. Μ., ενοικιαστής καταστήματος στο χιονοδρομικό κέντρο από την εταιρία "... & ΣΙΑ ΕΠΕ", κατέβαλε για λογαριασμό της τελευταίας στον Α. Σ., στις 16-11-2011, στις 25-11-2011 και στις 02-12-2011 ποσά 20.000€, 10.000€ και 10.000€ αντίστοιχα για προκαταβολή εργασιών στο Καϊμακτσαλάν. Ενόψει της κατά τα άνω δυνατότητας λειτουργίας της επιχείρησης, χωρίς κωλύμματα από τον προηγούμενο μισθωτή, ο ισχυρισμός, περαιτέρω του μηνυτή περί κωλυμμάτων εξαιτίας μη εκδόσεως αδείας λειτουργίας και αδείας έκδοσης πολεοδομικών αδειών για τα κτίσματα που υπήρχαν στις εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου ουδόλως αποδείχθηκε, αφού δεν προέκυψε ζήτημα εξαιτίας της απουσίας αυτών.

Εξάλλου, αίτηση για τη νομιμοποίηση των κτιρίων του χιονοδρομικού κέντρου είχε ήδη υποβληθεί από τις 05-04-2011 από την κυρία του ακινήτου, Κτηματική Εταιρία Δημοσίου σύμφωνα με το άρθρο 26 του Ν. 4014/2011 με αρ. ...-42012 άδεια νομιμοποίησης κτιρίων χιονοδρομικού κέντρου Καϊμακτσαλάν (κτίριο σαλέ, κατάστημα, αποθήκη μηχανημάτων, lift), η οποία και εκδόθηκε, από την αρμόδια πολεοδομία του Δήμου Αλμωπίας, στον οποίο διοικητικά ανήκει το χιονοδρομικό κέντρο, όπως τούτο προκύπτει από την με αρ. 20/2012 άδεια νομιμοποίησης κτιρίων χιονοδρομικού κέντρου Καϊμακτσαλάν, γεγονότα από τα οποία προφανές καθίσταται ότι δεν είχε καμμία δυνατότητα παρέμβασης ο κατηγορούμενος.

Περαιτέρω, από τα άνω αποδεικτικά μέσα δεν προέκυψε ανάγκη εμπλοκής του κατηγορουμένου υπό την ως άνω ιδιότητά του στην διαδικασία επανασύνδεσης του ρεύματος από την Δ.Ε.Η. η οποία από την 23-8-2011 είχε διακόψει την σύνδεσή της για το ένδικο Χιονοδρομικό Κέντρο, σύνδεση που λειτουργούσε μέχρι τότε με καταναλωτή την Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας (βλ.

την από 2-12-2016 με αρ. εκθ. Καταθ. 16583/2016, αγωγή της ΔΕΗ κατά της Περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας). Τούτο δε, διότι, ο μηνυτής αντλούσε δικαιώματα από την υφιστάμενη (από 14-10-2011) μισθωτική σχέση για την επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος, την οποία υπό την ιδιότητα του μισθωτή μπορούσε ευχερώς να αιτηθεί από την Δ.Ε.Η.

χωρίς να εξαρτάται η ευόδωση του αιτήματος του, από δράση προς την κατεύθυνση αυτή του κατηγορουμένου- αντισυμβαλλομένου του. Αποδείχθηκε δε, περαιτέρω, ότι τα καταστήματα υγιειονομικού ενδιαφέροντος που λειτουργούσαν στο χιονοδρομικό κέντρο δεν ήταν σφραγισμένα από το 2007 έως 9-10-2012 (βλ. το υπ'αριθμ. πρωτ. ...2013 έγγραφο του Δήμου Αριδαίας).

Ο μηνυτής προβάλλοντας δυσχέρειες που του προξένησαν παραλείψεις του κατηγορουμένου, υπό την άνω ιδιότητά του (για την αποσόβηση και την εξυγίανση των οποίων ισχυρίζεται ότι κατέβαλε το άνω ποσό των 15.000 ευρώ) ισχυρίζεται, αορίστως ότι οδηγήθηκε στο αυτόφωρο επανειλημμένα, χωρίς ωστόσο να προκύπτει από πουθενά ο λόγος που συνέβη αυτό, πολύ δε περισσότερο αν συνδέεται με ενέργειες είτε παραλείψεις του κατηγορουμένου, αφορώσες την ένδικη σύμβαση, ή σε παραβάσεις άλλες (π.χ.

υγειονομικού ενδιαφέροντος) που αφορούσαν τον ίδιο ως επιχειρηματία. Αναφέρει δε, αυτός περαιτέρω στην κατάθεσή του ότι "δεν ερχόντουσαν εκχιονιστικά και η αλατιέρα να καθαρίσουν", πλην όμως, ανεξαρτήτως του ότι δεν προέκυψε υποχρέωση του κατηγορουμένου, υπό την προαναφερθείσα ιδιότητά του προέδρου του Δ.Σ και νομίμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "...

ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΤΑ", για τον εκχιονισμό των δρόμων, αφού τέτοια δέσμευση αφορούσε την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας- Περιφερειακή ενότητα Πέλλας (όρος 7.5 της από 14-10-2011 σύμβασης), δεν προέκυψε ότι το χιονοδρομικό κέντρο παρέμεινε κλειστό εξαιτίας μη εκχιονισμού, δεδομένων των ακραίων καιρικών φαινομένων, τα οποία απέτρεπαν την εν γένει επισκεψιμότητα σ'αυτό (βλ.

για τις επικρατούσες συνθήκες την υπ'αριθμ. 262/2017 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Έδεσσας). Σημειώνεται επίσης ότι με την ως άνω απόφαση ο κατηγορούμενος, κηρύχθηκε αθώος, ελλείψει δόλου, για παράβαση καθήκοντος (υπό την ιδιότητα του Αντιπεριφερειάρχη Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας), κατ' εξακολούθηση και ειδικότερα του οτι: "κατά τους χειμερινούς μήνες του έτους 2011 και σε μη εξακριβωθέντα χρόνο κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2012 έως και τον Μάρτιο του 2012 και κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2013 έως τον Μάρτιο 2013, αυτός (έχοντας την αμέσως πιο πάνω ιδιότητα του Αντιπεριφερειάρχη ), στον οποίο είχε ανατεθεί και η άσκηση των αρμοδιοτήτων που αφορούν τη Διεύθυνση Τεχνικών Έργων της Π.Ε.

Πέλλας και ειδικότερα στα υπηρεσιακά καθήκοντα του οποίου ανάγονταν και η μέριμνα για τον αποχιονισμό των δημοσίων οδών της οικείας Περιφέρειας, υποχρέωση εξάλλου η οποία ρητώς αναφέρονταν στην από 14-10-2011 Σύμβαση για τη διαχείριση και εκμετάλλευση του ... - Καιμακτσαλάν (ΧΚΒ), η οποία καταρτίστηκε μεταξύ του κατηγορουμένου υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου του Δ.Σ.

της εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΤΑ" (η οποία είχε αναλάβει τη διαχείριση του ΧΚΒ δυνάμει της από 30-9-2011 προγραμματικής σύμβασης) και του εγκαλούντος, Γ. Π., ως νομίμου εκπροσώπου της εταιρίας με την επωνυμία "... & ΣΙΑ ΕΠΕ" και είχε αναχθεί σε ρητό όρο (ανωτέρω 7.5 ) της εν λόγω Σύμβασης, ωστόσο ο κατηγορούμενος καθ' όλα τα ανωτέρω χρονικά διαστήματα παρέλειψε σκοπίμως να δώσει τις κατάλληλες εντολές ώστε να αποσταλούν τα τροχοφόρα εκχιονιστικά για τη διάνοιξη των οδών από τον ...

μέχρι το ... και από το ... έως την ... παρά δε τις συνεχείς οχλήσεις και παρακλήσεις προς αυτόν από τον εγκαλούντα, ο οποίος είχε την εκμετάλλευση του ΧΚΒ, να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την πραγματοποίηση του αποχιονισμού στις ανωτέρω οδούς, οι οποίες οδηγούσαν στο ΧΚΒ δίχως να υπάρχει πρόσβαση από άλλο σημείο για τους επισκέπτες του Χιονοδρομικού, ο κατηγορούμενος αδρανούσε και εκώφευε.

Με την ως άνω περιγραφείσα συμπεριφορά του, στην οποία προέβη κατά παράβαση των υπηρεσιακών του καθηκόντων, αποσκοπούσε να προκαλέσει οικονομική και ηθική βλάβη στον εγκαλούντα Γ. Π. νόμιμο εκπρόσωπο της εταιρίας "... & ΣΙΑ ΕΠΕ", η οποία είχε αναλάβει την εκμετάλλευση του Χιονοδρομικού Κέντρου Καιμακτσαλάν, την οποία επέτυχε καθότι εξαιτίας των ανωτέρω πράξεων και παραλείψεων του το Χιονοδρομικό Κέντρο παρέμεινε κλειστό και δεν λειτούργησε λόγω αποκλεισμού της κυκλοφορίας στις ανωτέρω οδούς από τα χιόνια, επί 45 ημέρες κατά τους χειμερινούς μήνες του έτους 2011, επί 30 ημέρες κατά τους χειμερινούς μήνες του έτους 2012 και από 16-1-2013 έως 21-1-2013, προξενώντας ανάλογη οικονομική ζημία στον εγκαλούντα".

Κατ' ακολουθία όλων των ανωτέρω, υπό τα προπεριγραφέντα πραγματικά περιστατικά ουδόλως αποδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος εκμεταλλευόμενος την ιδιότητα του προέδρου του Δ.Σ και νομίμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΤΑ", ζήτησε και έλαβε άμεσα για τον εαυτό του, ως αντάλλαγμα προκειμένου να προβεί σε ενέργεια που αντίκειται στον κύκλο των καθηκόντων του, όπως του αποδίδεται με την κατηγορία, και δη ότι επικοινώνησε με τον μηνυτή και απαίτησε απ' αυτόν να του καταβάλει το χρηματικό ποσό των 15.000 ευρώ, για να τον συνδράμει με την προαναφερθείσα ιδιότητα του, στην απρόσκοπτη λειτουργία αυτού, καθ' ο χρόνο θα διαρκούσε η προαναφερθείσα μίσθωση.

Τούτο δε διότι, κατ' αρχάς, με βάση όλα όσα αποδείχθηκαν, κανένα αποδεικτικό μέσο δεν οδηγεί στην κρίση ότι ήταν αναγκαία η επέμβαση, μεσολάβηση, είτε καθ' οιοδήποτε τρόπο ανάμειξη αυτού, μετά την σύναψη της σύμβασης για την εγκατάσταση του ένδικου χιονοδρομικού κέντρου και στο οποίο και πράγματι εγκαταστάθηκε, για την εκμετάλλευσή του η εταιρία.

Ωστόσο, αυτή κινδύνευε να μη λειτουργήσει, όχι από λόγους που αφορούν τον κατηγορούμενο, αλλά εξαιτίας συγκυριών που αφορούσαν τον ίδιο τον μηνυτή. Ειδικότερα, προέκυψε ότι ο τελευταίος, που σημειωτέον, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε στην κατάθεσή του δεν είχε πείρα σχετική με το συγκεκριμένο αντικείμενο που ανέλαβε να διαχειριστεί η εκπροσωπούμενη απ' αυτόν εταιρία "...

και ΣΙΑ Ε.Π.Ε." ( βλ. κατάθεσή του : "..Είχα εταιρία με αυτοκίνητα. Εμπειρία με χιονοδρομικά δεν είχα.."), βρέθηκε εκτεθειμένος σε οικονομικές υποχρεώσεις και σε αδυναμία διαχειρίσεως. Οι μάρτυρες του κατηγορητηρίου Κ. Κ. και Γ. Β., επιχειρηματίες, δραστηριοποιούμενοι επί μακρόν στην περιοχή, αντιληφθέντες την αδυναμία αυτή (βλ.

καταθέσεις μάρτυρα Κ. Κ. "Δεν είχε σχέση με το αντικείμενο (ο μηνυτής) και για αυτό έπεσε έξω." και Γ. Β. "Όταν θέλεις να κάνεις μια επένδυση πρώτα κάνεις έλεγχο. Αυτός (ο μηνυτής) έμαθε για τον διαγωνισμό 7 ημέρες πριν από αυτόν. Δεν υπήρχε σοβαρότητα από μέρους του"), κι έχοντας την βάσιμη ανησυχία ότι η δυσχέρεια αυτή θα είχε άμεση αρνητική επιρροή στην δική τους επαγγελματική δραστηριότητα, έσπευσαν, μαζί με άλλους επιχειρηματίες που είχαν την ίδια ανησυχία, και τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονται στην αναγνωσθείσα χειρόγραφη λίστα, να συγκεντρώσουν το προαναφερθέν ποσό των 15.000 ευρώ, για την επίλυση οικονομικών του προβλημάτων που δυσχέραιναν την έναρξη λειτουργίας της "...

και ΣΙΑ Ε.Π.Ε.". Είχαν δηλαδή οι επιχειρηματίες αυτοί, προσωπικό συμφέρον για την λειτουργία του χιονοδρομικού Κέντρου και την προσέλευση σ'αυτό εκδρομέων, δεδομένου ότι διατηρούσαν επιχειρήσεις στην γύρω περιοχή ( καταλύμματα κλπ), η λειτουργία των οποίων τελούσε σε άμεση εξάρτηση από την παρουσία τουριστών και εν γένει εκδρομένων.

Το ποσό αυτό οι εν λόγω επιχειρηματίες το παρέδωσαν στον μηνυτή μέσω του κατηγορουμένου, με την συμφωνία να επιστραφεί σ'αυτούς μετά από λίγες μέρες, από τον μηνυτή, ο οποίος και ανέλαβε την υποχρέωση επιστροφής του. Μολονότι δεν πρόκειται για μεγάλο χρηματικό ποσό, εν τούτοις αυτό ήταν ικανό προς αντιμετώπιση άμεσων εξόδων (π.χ.

πληρωμή πετρελαίου), για την υποβοήθηση της έναρξης λειτουργίας της επιχείρησης, όπως στόχευαν οι επιχειρηματίες, πρακτική που άλλωστε ακολουθούσαν αυτοί σε ανάλογες περιπτώσεις, ενώ το ύψος του ποσού καθιστούσε δυνατή την επιστροφή του σε μικρό χρόνο. Τα ποσά που κατά τα ανωτέρω έλαβε ο κατηγορούμενος στις 27-12-2011 και 29-12-2011, για τα οποία εκδόθηκαν οι προαναφερθείσες αποδείξεις αποτελούν επιστροφή των χρημάτων που δόθηκαν υπό τις άνω περιστάσεις στον μηνυτή, τα παρέδωσε δε, προς τούτο, ο τελευταίος στον κατηγορούμενο, ο οποίος και ανέλαβε την υποχρέωση να τ' αποδώσει στους επιχειρηματίες που τα κατέβαλαν.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ενόψει των περισσοτέρων προσώπων που αφορούσαν οι καταβολές αυτές, ο κατηγορούμενος είχε εκδώσει τις από 4-11-2011 και 18-11-2011 χειρόγραφες αποδείξεις από τις οποίες προκύπτει ότι ο μηνυτής είχε λάβει απ' αυτόν, αντιστοίχως, τα ποσά των 5.000 ευρώ και 10.000 ευρώ. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, και πέρα του ότι ουδόλως προέκυψε ανάγκη της επικαλούμενης από το μηνυτή συνδρομής για την απρόσκοπτη λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου εκ μέρους του κατηγορουμένου υπό οποιαδήποτε ιδιότητά του, ο ισχυρισμός του μηνυτή ότι κατέβαλε τα ως άνω ποσά στον κατηγορούμενο για να τον δωροδοκήσει εκτός από την κατάθεση του μηνυτή δεν προέρχεται από κανένα αποδεικτικό στοιχείο ικανό να βεβαιώσει τέτοια καταβολή, αντίθετα αποκρούεται από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων.

Επομένως, αποδεικνύεται κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του Δικαστηρίου, αβάσιμος, καθόσον δεν προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος απαίτησε οποιοδήποτε ποσό για να συνδράμει στην απρόσκοπτη λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου, συνδρομή, η οποία, όπως προεκτέθηκε δεν προέκυψε ότι ήταν αναγκαία. Υπέρ της κρίσεως αυτής της πλειοψηφίας, συνηγορεί και το ότι:

α) Η έκδοση αποδείξεων, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, συνιστά γεγονός ανακόλουθο λογικά, όταν το αναφερόμενο σ' αυτές ποσό συνιστά προϊόν δωροδοκίας, β) Αν ο κατηγορούμενος, υπό την προαναφερθείσα ιδιότητά του, είχε πρόθεση να δωροδοκηθεί, αυτή θα εκδηλωνόταν πριν από την διεξαγωγή της δημόσιας πλειοδοτικής ανοικτής διαδικασίας, με συγκεκριμένο αντικείμενο την καταβολή του ποσού για την ευόδωση της αναδείξεως του μηνυτή σε πλειοδότη, λαμβανομένου υπόψη ότι και ότι ο τελευταίος, όπως ο ίδιος παραδέχεται δεν γνώριζε ότι ήταν ο, μοναδικός υποψήφιος, κι όχι κατά τα Χριστούγεννα, όταν είχε αρχίσει η λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου και γ) Τον ισχυρισμό περί δωροδοκίας ο μηνυτής άρχισε να τον επικαλείται, με την από 14-2-2013 μήνυσή του, όταν η ανώνυμη εταιρία "...

ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΤΑ", άρχισε να του ζητά τα μισθώματα, εκ των οποίων σημειωτέον είχε καταβάλει μόνο το ποσό των 19.100 ευρώ, ο ίδιος βρισκόταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, και ο κατηγορούμενος υπέβαλε εναντίον του την από 8-2-2013 έγκληση για συκοφαντική δυσφήμηση. Στην ως άνω κρίση του δε, το Δικαστήριο, κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του, οδηγείται από την προσήκουσα αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού κυρίως δε από τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων, πλήρως δε επικυρώνεται η κρίση αυτή και από τα αναγνωσθέντα έγγραφα, χωρίς να αναιρείται από κανένα αποδεικτικό μέσο.

Κατ' ακολουθία όλων των ανωτέρω δεν αποδείχθηκε, κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του Δικαστηρίου, η αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο πράξη της παθητικής δωροδοκίας, όπως τα στοιχεία της αναφέρονται στην νομική σκέψη στην αρχή της παρούσας, κατά την νομοτυπική της μορφή και τα συγκροτούντα την πράξη αυτής περιστατικά κατά την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση, και, γι' αυτό πρέπει να κηρυχθεί αθώος.

Με αυτές τις παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας, που δίκασε και αθώωσε κατά πλειοψηφία τον κατηγορούμενο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη, από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα, που μνημονεύονται στο προοίμιο του αιτιολογικού, με βάση τα οποία κατέληξε στην προαναφερόμενη αθωωτική κρίση του.

Ειδικότερα, εκθέτει ότι στον κατηγορούμενο δόθηκε πράγματι από το μηνυτή το ποσό των 15.000 ευρώ, αποτελούσε όμως αυτό επιστροφή ισόποσου δανείου που είχε δοθεί στο μηνυτή, μέσω του κατηγορουμένου, από επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Χιονοδρομικού Κέντρου και είχαν ενδιαφέρον για την έγκαιρη λειτουργία αυτού, για την αντιμετώπιση οικονομικών προβλημάτων του μηνυτή που είχαν σχέση με την άμεση έναρξη λειτουργίας του Χιονοδρομικού Κέντρου.

Επίσης, εκθέτει ότι η προηγούμενη μισθώτρια εταιρεία με την επωνυμία "... Α.Ε." είχε αποχωρήσει από το καλοκαίρι του 2011 και ότι ο μηνυτής εγκαταστάθηκε στο Χιονοδρομικό Κέντρο αμέσως μετά τη σύναψη της σύμβασης μίσθωσης, ότι είχε τη δυνατότητα ακώλυτης χρήσης και λειτουργίας του χιονοδρομικού κέντρου, χωρίς κωλύματα από την προηγούμενη μισθώτρια εταιρεία, ότι για τη νομιμοποίηση των κτιρίων του χιονοδρομικού κάντρου είχε ήδη υποβληθεί από τις 5-4-2011 αίτηση της κυρίας του ακινήτου Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου και εκδόθηκε η σχετική υπ' αριθμ. ...-4-2012 άδεια της αρμόδιας Πολεοδομίας του Δήμου Αλμωπίας και ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία αρμοδιότητα ή δυνατότητα παρέμβασης στα θέματα αυτά, ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα εμπλοκής του κατηγορουμένου στο ζήτημα επανασύνδεσης του ρεύματος από τη ΔΕΗ, καθώς ο ίδιος ο μηνυτής και μόνο με την ιδιότητα του μισθωτή μπορούσε να ζητήσει την επανασύνδεση και, τέλος, ότι δεν υπήρχε υποχρέωση του κατηγορουμένου, ως προέδρου του Δ.Σ.

της εταιρείας "... Ανώνυμη Εταιρεία ΟΤΑ", για τον εκχιονισμό του χιονοδρομικού κέντρου και ότι δεν προέκυψε ότι αυτό έμεινε κλειστό λόγω μη εκχιονισμού. Περαιτέρω, από την παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι η προηγούμενη μισθώτρια εταιρεία με την επωνυμία "... ΑΕ" είχε ήδη αποχωρήσει από τις εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου από το καλοκαίρι του 2011, ουδεμία αντίφαση και σύγχυση δημιουργείται για το χρόνο αποχώρησής της, λόγω της παραδοχής της ίδιας απόφασης ότι το μήνα Νοέμβριο του ίδιου έτους έλαβε χώρα σύμβαση πώλησης του εξοπλισμού μεταξύ του μηνυτή και της ως άνω προηγούμενης μισθώτριας εταιρείας, δεδομένου ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά γεγονότα, που μπορούν να λάβουν χώρα σε διαφορετικούς χρόνους και η πραγματοποίηση του ενός δεν αποκλείει την πραγματοποίηση του άλλου σε μεταγενέστερο χρόνο, η δε αναφορά της πώλησης του εξοπλισμού το μήνα Νοέμβριο, έγινε προς ενίσχυση της άποψης ότι οι σχέσεις της προηγούμενης μισθώτριας εταιρείας και του μηνυτή ήταν σχέσεις συνεργασίας και ότι η προηγούμενη μισθώτρια δεν έθετε προσκόμματα στη λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου.

Επομένως, η πρώτη αιτίαση περί αντιφατικής αιτιολογίας, με την οποία πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αβάσιμη. Το Εφετείο δέχθηκε με σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ότι οι αόριστοι ισχυρισμοί του μηνυτή ότι οδηγήθηκε στο αυτόφωρο επανειλημμένα, δεν μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι το αυτόφωρο συνδέεται με ενέργειες ή παραλείψεις του κατηγορουμένου, αφορώσες την ένδικη σύμβαση, μη αποκλειομένου του γεγονότος να οφείλονται και σε παραβάσεις του ίδιου του μηνυτή.

Επομένως και η αιτίαση περί ασαφών και αντιφατικών αιτιολογιών σχετικά με τις άδειες των κτιριακών εγκαταστάσεων και την επίδραση αυτών στη λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου, είναι αβάσιμη και απορριπτέα. Τέλος, το Εφετείο δέχθηκε ότι ουδόλως προέκυψε ότι το χιονοδρομικό κέντρο παρέμεινε κλειστό εξαιτίας μη εκχιονισμού αυτού και ότι η έχουσα την ευθύνη του εκχιονισμού Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας-Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας μεριμνούσε για τον εκχιονισμό των οδών που οδηγούν στο χιονοδρομικό κέντρο, δεδομένων των ακραίων καιρικών φαινομένων, τα οποία εμπόδιζαν την εν γένει επισκεψιμότητα σ' αυτό, ενώ η περαιτέρω αναφορά στο σκεπτικό ότι ο κατηγορούμενος με την ιδιότητά του ως πρόεδρος του Δ.Σ.

της εταιρείας "... Ανώνυμη Εταιρεία ΟΤΑ" δεν είχε υποχρέωση για τον εκχιονισμό των δρόμων, δεν καθιστά αντιφατική την αιτιολογία της απόφασης, αλλά αντίθετα τίθεται προς ενίσχυση της άποψης της πλειοψηφίας του Δικαστηρίου της ουσίας αναφορικά με το κρίσιμο εν προκειμένω ζήτημα της λήψης ωφελημάτων από τον κατηγορούμενο κατ' εκμετάλλευση της ιδιότητάς του ως προέδρου της ως άνω εταιρείας.

Επομένως, οι με τους ανωτέρω λόγους αναιρέσεως προβαλλόμενες ως άνω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος Αντισαγγελέα ότι η στηρίζουσα το απαλλακτικό πόρισμα της πλειοψηφίας του Δικαστηρίου της ουσίας προαναφερθείσες αιτιολογίες είναι ελλιπείς, ασαφείς και αντιφατικές και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της από το Σύνταγμα και το νόμο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απαλλακτική της κρίση και την αθώωση του κατηγορουμένου, καθώς και νόμιμης βάσης (άρθρο 510 παρ. στοιχ.Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ.) είναι αβάσιμες και πρέπει να απορριφθούν, όπως και η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17 Μαϊου 2019 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που ασκήθηκε με τη σύνταξη της με αριθμό 25/2019 εκθέσεως ενώπιον του Γραμματέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της με αριθμό 339/7-2-2019 αποφάσεως του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Σεπτεμβρίου 2019. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Οκτωβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ