Divorce appeal dismissed for lack of legal interest when both spouses are at fault.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to appeal the Second Instance Court's decision on divorce. The lower court had rejected both spouses' appeals against the first-instance judgment, ruling that neither had a legal interest to challenge the dissolution of the marriage. The court held that since the divorce was granted for mutual fault, the legal consequence of the marriage's dissolution applies to both parties equally, rendering any further appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 1439 para. 1 of the Civil Code; Article 556 para. 2 of the Code of Civil Procedure: When a divorce is granted for strong breakdown of the marital relationship due to faults attributable to both spouses, neither spouse has a legal interest to appeal the final judgment regarding that specific issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1571 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1571/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγγελική Βαρδάκου-Γιαννούλη.
Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τόλια.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-6-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6847/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 6551/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 18-6-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 30-4-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 1439 παρ. 1 ΑΚ 68, 73 και 556 παρ. 2 ΚΠολΔ συνάγεται ότι αν, κατ` αποδοχή αντίθετων αγωγών διαζυγίου για ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσεως, απαγγελθεί με τελεσίδικη απόφαση η λύση του γάμου για ισχυρό κλονισμό από λόγους συνδεόμενους με το πρόσωπο αμφοτέρων των συζύγων, τότε δεν έχει έννομο συμφέρον κανείς από αυτούς να προσβάλει με αίτηση αναιρέσεως την εν λόγω απόφαση, κατά το μέρος που κρίθηκε με αυτή ότι ο λόγος του ισχυρού κλονισμού αφορά και στους δύο συζύγους. Και τούτο, γιατί με την παραδοχή της αγωγής του αναιρεσείοντος, επήλθε, λόγω του αμετακλήτου της αποφάσεως ως προς το εν λόγω κεφάλαιο, το διαπλαστικό αποτέλεσμα της λύσεως του γάμου, η διαπλαστική δε αυτή απόφαση, έστω και αν περιέχει (πλεοναστικώς) κρίση περί υπαιτιότητας αμφοτέρων ή του ενός των συζύγων, επάγεται ως μοναδική έννομη συνέπεια την - επιδιωχθείσα και από τους δύο συζύγους - λύση του γάμου τους και άρα δεν βλάπτει ούτε εκθέτει στον κίνδυνο βλάβης τα έννομα συμφέροντά τους.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 6551/2007 απόφαση, το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτες, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος, τις ασκηθείσες αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της υπ' αριθμ.6847/2004 απόφασης του πρωτοβαθμίου Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, κατά παραδοχή αντιθέτων από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ αγωγών διαζυγίου αμφοτέρων των διαδίκων συζύγων, απαγγέλθηκε η λύση του γάμου τους για ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης τους, από λόγους συνδεόμενους με το πρόσωπο αμφοτέρων.
Με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και για τους διαλαμβανόμενους σ` αυτή λόγους πλήττεται η άνω εφετειακή απόφαση, αφ' ενός, κατά το μέρος που με αυτή έγινε δεκτή η αγωγή της αναιρεσίβλητης και, αφετέρου, ως προς την κρίση της περί απαραδέκτου των αντιθέτων εφέσεων των διαδίκων κατά της πρωτόδικης απόφασης.
Σύμφωνα όμως με τα εκτιθέμενα στην μείζονα πρόταση του νομικού αυτού συλλογισμού, ο αναιρεσείων δεν έχει έννομο συμφέρον για την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αφού αυτή (απόφαση) δεν βλάπτει ούτε εκθέτει στον κίνδυνο βλάβης τα συμφέροντα του, δεν αναπτύσσει δηλαδή δυσμενείς συνέπειες για τη νομική του κατάσταση (ουσιαστική ή δικονομική).
Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί, με παράλληλη καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18 Ιουνίου 2008 αίτηση του ... περί αναιρέσεως της 6551/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιουνίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ