Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, upholding lower court's dismissal of wage claims due to statute of limitations.

Απόφαση 1569 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1569/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαϊου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Γ.ΠΕ.ΣΥ. ΑΤΤΙΚΗ/ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ», που εδρεύει στο Χαϊδάρι Αττικής και που εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσίβλητης: ...., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/4/1994 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 556/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 4786/1997 του Εφετείου Αθηνών. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 329/2000 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 215/2001 απόφαση. Η αναιρεσείουσα με την από 18/6/2001 αίτησή της και το αναιρεσείον με την από 15/6/2001 αίτησή του, ζήτησαν την αναίρεση της απόφασης αυτής.

Εκδόθηκε η 1447/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία αναιρέθηκε η 215/2001 απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση να δικαστεί ξανά από το ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση. Τέλος εκδόθηκε η 3196/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον με την από 21/7/2003 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 260/05 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Η υπόθεση έρχεται σήμερα για νέα συζήτηση, με την από 16/6/2005 κλήση. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 4/1/2004 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Δημητρίου Λοβέρδου, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αναίρεση.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτουν τα ακολουθα : Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ζήτησε με την ένδικη από 22-4-1994 αγωγή της, όπως περιόρισε παραδεκτά το καταψηφιστικό αίτημα αυτής σε αναγνωριστικό για το πέραν των 49.000 δραχμών ποσό, να αναγνωρισθεί ότι το εναγόμενο (ήδη αναιρεσείoν ) νοσοκομείο, στο οποίο εργαζόταν ως καθαρίστρια, με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, από 1-6-1974 έως 16-6-1992 που συνταξιοδοτήθηκε, όφειλε σ' αυτή, μεταξύ άλλων και μισθολογικές διαφορές του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 16-6-1992, που προέκυψαν από τον υπολογισμό των αποδοχών της με βάση το ημερομίσθιο ασφαλείας των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

που ίσχυαν κατά το άνω διάστημα και μάλιστα για το τμήμα του διαστήματος αυτού από 1-1-1989 έως 30-9-1991, για το οποίο είχε ζητήσει με προηγούμενες αγωγές της και είχαν επιδικασθεί τελεσιδίκως σ' αυτή με τις 8204/1991 και 5292/1993 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών μισθολογικές διαφορές με βάση μικρότερο ημερομίσθιο, ζήτησε τις επιπλέον διαφορές των αποδοχών της.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 556/1995 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία απέρριψε το αίτημα για αναγνώριση των οφειλόμενων επιπλέον μισθολογικών διαφορών του ανωτέρω από 1-1-1989 έως 30-9-1991 χρονικού διαστήματος και δέχθηκε εν μέρει τις υπόλοιπες αγωγικές αξιώσεις και συγκεκριμένα τις αξιώσεις για διαφορές των μηνιαίων αποδοχών της ενάγουσας (ημερομισθίων και επιδομάτων) του χρονικού διαστήματος από 1-10-1991 έως 16-6-1992 και για διαφορές των προσαυξήσεων από την εργασία της κατά τις Κυριακές και αργίες ολοκλήρου του επίδικου χρονικού διαστήματος (από 1-1-1989 έως 16-6-1992), εν όψει του γεγονότος ότι τις τελευταίες διαφορές δεν είχε ζητήσει με τις προηγούμενες αγωγές της.

Τις αξιώσεις αυτές αναγνώρισε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ότι οφείλει το εναγόμενο, χωρίς τόκους, ως προς το αναγνωριστικό αίτημα. Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησαν οι διάδικοι αντίθετες εφέσεις και εκδόθηκε η 4786/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε την έφεση του εναγομένου νοσοκομείου και δέχθηκε εν μέρει την έφεση της ενάγουσας.

Ειδικότερα η απόφαση αυτή επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, ως προς την απόρριψη, λόγω δεδικασμένου, των μισθολογικών διαφορών της ενάγουσας από 1-1-1989 έως 30-9-1991, αναγνώρισε όμως ότι τις υπόλοιπες αξιώσεις αυτής όφειλε το εναγόμενο με τους νόμιμους τόκους από την επίδοση της αγωγής. Την ως άνω απόφαση προσέβαλε με αναίρεση μόνον η ενάγουσα και ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 329/2000 ανήρεσε την απόφαση αυτή μόνο κατά το μέρος που είχε δεχθεί ότι οι αξιούμενες από την ενάγουσα μισθολογικές διαφορές του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 30-9-1991 καλύπτονται από το δεδικασμένο των προαναφερόμενων 8204/1991 και 5292/1992 αποφάσεων και ως προς το ύψος του βασικού ημερομισθίου και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση κατά το μέρος αυτό, στο ίδιο Εφετείο, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.

Ακολούθως εκδόθηκε η 215/2001 απόφαση, του άνω Εφετείου με την οποία αυτό δέχθηκε, καταρχήν, ότι η ήδη αναιρεσίβλητη δικαιούταν και τις επιπλέον μισθολογικές διαφορές του παραπάνω χρονικού διαστήματος (1-1-89 έως 30-9-90) και ότι οι σχετικές αξιώσεις της δεν είχαν παραγραφεί, κατά τα άρθρα 48 παρ. 3 και 49 του Ν.Δ. 496/1974, διότι η παραγραφή αυτών είχε διακοπεί με την υποβληθείσα στο αναιρεσίβλητο την 30-12-1991 αίτηση αυτής, και έκρινε μετά ταύτα ότι δεν οφείλονται τόκοι επί των αξιώσεων για τις οποίες το αίτημα της αγωγής είχε περιορισθεί σε αναγνωριστικό.

Στη συνέχεια το Εφετείο προσέθεσε στις άνω αξιώσεις και εκείνες που η προαναφερόμενη απόφαση 4786/1997 είχε αναγνωρίσει ότι οφείλονται με τους νόμιμους τόκους από την επίδοση της αγωγής και αναγνώρισε ότι το εναγόμενο οφείλει στην ενάγουσα το σύνολο των αξιώσεων αυτών χωρίς τόκους, εκτός από το ποσό των 49.000 δραχμών που επιδίκασε με τους νόμιμους τόκους από την επίδοση της αγωγής.

Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησαν αιτήσεις αναίρεσης και οι δύο διάδικοι. Επί των αιτήσεων αυτών εκδόθηκε η 1447/2002 απόφαση απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία κρίθηκε ότι ορθά το Εφετείο ερεύνησε το κεφάλαιo των μισθολογικών διαφορών του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 30-9-1991, για το οποίο είχε αναιρεθεί η προγενέστερη 4786/1997 εφετειακή απόφαση, ενώ εσφαλμένα ασχολήθηκε με τα κεφάλαια των λοιπών αγωγικών αξιώσεων, για τα οποία η 4786/1997 απόφαση δεν είχε αναιρεθεί και τα οποία δεν μπορούσαν να θιγούν λόγω δεδικασμένου.

Επίσης κρίθηκε ότι δεν είχε διακοπεί η παραγραφή των αξιώσεων της ενάγουσας για μισθολογικές διαφορές του χρονικού διαστήματος από 1-1-1991 έως 30-9-1991 και ότι οι αξιώσεις αυτές είχαν υπoκύψει σε παραγραφή. Ακολούθως αναιρέθηκε 215/2001 εφετειακή απόφαση κατά το μέρος που εσφαλμένα έκρινε ότι διακόπηκε η παραγραφή των προαναφερόμενων μισθολογικών αξιώσεων της ενάγουσας και κατά το μέρος που έκρινε ότι δεν οφείλονται τόκοι από την επίδοση της αγωγής για τις αξιώσεις του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 30-9-1991, για τις οποίες η 4786/1997 εφετειακή απόφαση δεν αναιρέθηκε και διατήρησε την ισχύ της.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του (3196/2003) απέρριψε την ένδικη αγωγή ως προς το κεφάλαιο των μισθολογικών διαφορών του χρονικού διαστήματος από 1-1-1991 έως 30-9-1991 λόγω παραγραφής των σχετικών αξιώσεων, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, κατά το μέρος που αυτή είχε κρίνει ότι υφίσταται δεδικασμένο ως προς τις αξιώσεις μισθολογικών διαφορών του από 1-1-1989 έως 30-9-1991 χρονικού διαστήματος και αναγνώρισε ότι το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη τις μισθολογικές διαφορές του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 31-12-1990, χωρίς τόκους από την επίδοση της αγωγής.

Με τον μοναδικό λόγο της αναιρέσεως από τον αριθμ. 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση το μεν ότι το Εφετείο δέχθηκε παρά το νόμο ότι από τις 8204/1991 και 5292/1992 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών, παράγεται δεδικασμένο ότι τις ένδικες αξιώσεις του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 31-12-1990 δικαιούται η ενάγουσα να λάβει με βάση το νομικό καθεστώς των αποφάσεων 42/1981 και 24/1988 του ΔΔΔΔ Πειραιώς και Αθηνών αντίστοιχα, ενώ αν ορθά ερμήνευσε και εφήρμοζε τις διατάξεις των άρθρων 106, 321, 322, 324, 330 και 331 ΚΠολΔ θα κατέληγε στην κρίση ότι από τις άνω εφετειακές αποφάσεις δεν παράγεται δεδικασμένο για τις αξιώσεις αυτές, διότι αναφέρονται σε μεταγενέστερο χρόνο κατά τον οποίο ίσχυαν άλλες ΕΓΣΣΕ και συνεπώς η εργασιακή σχέση των διαδίκων δεν διεπόταν από το νομικό καθεστώς των διαιτητικών αυτών αποφάσεων αλλά από την από 22-12-1998 ΕΣΣΕ της ΠΟΕΔΗΝ, η οποία άρχισε να ισχύει από 1-7-1988, το δε ότι παρά το νόμο δεν δέχθηκε ότι υφίσταται δεδικασμένον και ως προς το ύψος του ημερομισθίου της αναιρεσιβλήτου κατά το άνω χρονικό διάστημα.

Ο ως άνω λόγος της αναιρέσεως κατά την πρώτη αιτίασή του είναι προεχόντως απορριπτέος ως επί εσφαλμένης προϋποθέσεως ερειδόμενος, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έκρινε την ύπαρξη του προβαλλόμενου δεδικασμένου. Σε κάθε περίπτωση όμως η άνω 4786/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία αναιρέθηκε μόνο ως προς το ύψος του ημερομισθίου, αποφάνθηκε τελεσίδικα ως προς το θέμα του διέποντος την εργασιακή σχέση των διαδίκων νομικού καθεστώτος δηλαδή ότι οι ένδικες αξιώσεις του χρονικού διαστήματος από 1-1-1989 έως 30-9-1991 ρυθμίζονται από τις άνω διαιτητικές αποφάσεις.

Ως προς την ετέρα αιτίαση είναι ομοίως απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι το Εφετείο με την κρίση του ότι δεν υφίσταται δεδικασμένο ως προς το ύψος του βασικού ημερομισθίου της αναιρεσιβλήτου και την εξαφάνιση κατά τούτο της αντιθέτως αποφανθείσας, εκκληθείσας αποφάσεως συμμορφώθηκε προς την άνω 329/2000 αναιρετική απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-7-2003 αίτηση του ΝΠΔΔ με την επωνυμία «Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής» για αναίρεση της 3196/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου 2006. ΚαιΟ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ