Supreme Court dismisses appeal and imposes costs for procedural misconduct in a case involving default judgments.

Απόφαση 1567 / 2023 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1567/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου και Παναγιώτα Γκουδή - Νινέ - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Απριλίου 2023, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. Χ. του Δ., εν διαστάσει συζύγου Π. Γ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Του αναιρεσιβλήτου: Π. Γ. του Δ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Ζευκιλή, ο οποίος ανακάλεσε την από 29-5-2023 δήλωσή του για παράσταση με το άρθρο 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 22-4-2015 και 21-10-2015 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτου και αναιρεσείουσας, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9268/2016 του ίδιου Δικαστηρίου και 2890/2017 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε η από 19-3-2018 ανακοπή ερημοδικίας, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 674/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια ασκήθηκε η από 25-11-2019 αίτηση αναψηλάφησης, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2209/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και τέλος η από 16-4-2021 ανακοπή ερημοδικίας, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 1262/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της υπ' αριθ. 1262/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και της συμπροσβαλλομένης υπ' αριθ. 2890/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-10-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 498 παρ. 1, 568 παρ. 1 και 4 και 576 παρ. 1, 2 και 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση.

Αν την επισπεύδει ο απολιπόμενος διάδικος η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολιπόμενος διάδικος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (Α.Π.462/2019, Α.Π.294/2019). Τις κλητεύσεις επικαλείται και αποδεικνύει ο παριστάμενος διάδικος (Α.Π.119/2019).

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1, 96 παρ. 1, 3 και 104 του Κ.Πολ.Δ, στα πολιτικά δικαστήρια οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο. Η πληρεξουσιότητα δίνεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση, είτε με ιδιωτικό έγγραφο, εφόσον η υπογραφή εκείνου που παρέχει την πληρεξουσιότητα βεβαιώνεται από δημόσια, δημοτική ή άλλη αρχή ή από δικηγόρο, κατ' εξαίρεση όμως, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου καθώς και στις περιπτώσεις του άρθρου 98 Κ.Πολ.Δ., η πληρεξουσιότητα δίνεται μόνο με συμβολαιογραφική πράξη, ή με προφορική δήλωση, που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση, για δε τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και αν αυτή δεν υπάρχει κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως.

Το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως, σε κάθε στάση της δίκης την έλλειψη πληρεξουσιότητας, καθώς και την υπέρβασή της. Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων και εκείνης του ως άνω άρθρου 576 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., που καθιερώνει την αρχή ότι για τη συζήτηση της υπόθεσης στον Άρειο Πάγο πρέπει να έχουν κλητευθεί από εκείνον που επισπεύδει τη συζήτηση όλοι οι διάδικοι (Ολ.Α.Π.39/2005), συνάγεται ότι εάν ο αναιρεσίβλητος είναι εκείνος που επισπεύδει τη συζήτηση και απουσιάζει ή δεν παρίσταται κανονικά ο αναιρεσείων, χωρίς να αποδεικνύεται περαιτέρω ότι ο φερόμενος ως εκπροσωπών αυτόν δικηγόρος ήταν εφοδιασμένος με πληρεξούσιο για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, τότε (και υπό την προϋπόθεση ότι ο αναιρεσείων είχε κλητευθεί νομίμως από τον αναιρεσίβλητο, ώστε να είναι έγκυρη η συζήτηση της αναίρεσης, κατ' άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ), η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη, εφόσον ασκήθηκε χωρίς τη συνδρομή της κατά νόμο απαιτούμενης πληρεξουσιότητας (Α.Π.119/2019, Α.Π.334/2017, Α.Π.227/2016, Α.Π.195/2014).

Στην προκείμενη περίπτωση φέρεται προς συζήτηση η από 18-10-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ.1262/2021 απόφασης καθώς και της συμπροσβαλλόμενης 2890/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά της από το οικείο πινάκιο κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο δεν εμφανίστηκε η αναιρεσείουσα ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Από δε την υπ' αριθ. .../ 2022 έκθεση επίδοσης της δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης Σ. Μ. προκύπτει ότι μετά από έγγραφη παραγγελία του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου, που επισπεύδει τη συζήτηση, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα για να παραστεί στην ορισθείσα, κατ' άρθρο 568 παρ. 2 ΚΠολΔ, προς συζήτησή της δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Περαιτέρω, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας, δεν αποδεικνύεται ότι η υπογράφουσα την αίτηση αναίρεσης δικηγόρος, Α. Μ. του ΔΣ Θεσσαλονίκης, ήταν εφοδιασμένη με ρητή πληρεξουσιότητα για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης. Πρέπει, επομένως, μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό αίτημα (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 205 Κ.Πολ.Δ., ως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 άρθρο πρώτο παρ.2 του Ν.4335/2015, το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως, με την οριστική του απόφαση, επιβάλλει στον διάδικο ή το νόμιμο αντιπρόσωπό του ή τον δικαστικό του πληρεξούσιο, ανάλογα με την ευθύνη καθενός, χρηματική ποινή από χίλια (1.000) έως δύο χιλιάδες πεντακόσια (2.500) ευρώ, που περιέρχεται στο δημόσιο ως δημόσιο έσοδο, αν προκύψει από την δίκη που έγινε ότι, αν και το γνώριζαν:

α) άσκησαν προφανώς αβάσιμη αγωγή, ανταγωγή ή παρέμβαση ή προφανώς αβάσιμο ένδικο μέσο ή β) διεξήγαγαν τη δίκη παρελκυστικά ή δεν τήρησαν τους κανόνες των χρηστών ηθών ή της καλής πίστεως ή το καθήκον της αληθείας. Με τη διάταξη αυτή, η οποία εναρμονίζεται με το άρθρο 116 ΚΠολΔ, καθιερώνεται αποκλειστικά για την εξασφάλιση της διαδικαστικής τάξης, χωρίς καμιά επίδραση στο περιεχόμενο της απόφασης, η υποχρέωση του δικαστηρίου για την επιβολή χρηματικής ποινής, που περιέρχεται στο δημόσιο ως δημόσιο έσοδο, εφόσον διαπιστωθεί δικονομική συμπεριφορά, η οποία έχει αρνητική επενέργεια στην απονομή της δικαιοσύνης.

Η διάταξη αναφέρεται στην άσκηση προφανώς αβάσιμης αγωγής, ανταγωγής, παρεμβάσεως ή ενδίκου μέσου. Για την επιβολή της ποινής απαιτείται εν γνώσει επιχείρηση των απαγορευμένων πράξεων και δεν αρκεί ο ενδεχόμενος δόλος και ακόμη περισσότερο η βαρεία αμέλεια. Τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης περιπτώσεως οριοθετούν την ευθύνη του διαδίκου, του νομίμου αντιπροσώπου και του δικαστικού πληρεξουσίου.

Ως δικαστήριο αρμόδιο για τον έλεγχο της συνδρομής ή μη των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 205 ΚΠολΔ και επιβολής, σε καταφατική περίπτωση, της προβλεπόμενης χρηματικής ποινής είναι εκείνο το οποίο αποφάνθηκε με οριστική απόφαση επί της προφανώς απαράδεκτης ή αβάσιμης, αγωγής, ή ενδίκου μέσου, το οποίο και έχει στην διάθεσή του τα προς αξιολόγηση της δικονομικής συμπεριφοράς του διαδίκου πραγματικά περιστατικά (ΑΠ 1207/2022, Α.Π.1443/2014, Α.Π.1472/2010).

Επομένως, εν προκειμένω, ο έλεγχος της βασιμότητας του υποβαλλόμενου από τον αναιρεσίβλητο, με τις προτάσεις του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, αιτήματος, για επιβολή της προβλεπόμενης από το άρθρο 205 ΚΠολΔ χρηματικής ποινής στην αναιρεσείουσα, στην οποία αποδίδεται ότι άσκησε διαδοχικά ένδικα μέσα, τα οποία απορρίφθηκαν λόγω της ερημοδικίας της ή ως αβάσιμα, περιορίζεται στην ένδικη αίτηση αναίρεσης, αναφορικά με την οποία δεν δικαιολογείται η παραδοχή του, εφ` όσον η αιτιολογία της απόρριψης της ένδικης αίτησης αναίρεσης δεν στηρίχθηκε σε αξιολόγηση πραγματικών περιστατικών και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-10-2021 αίτηση της Π. Χ. του Δ. για αναίρεση της υπ' αριθ.1262/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 24 Οκτωβρίου 2023.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ