Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to serve supplementary grounds within required time limits.

Απόφαση 1564 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1564/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρίας με την επωνυμία «CERES HELLENIC SHIPPING ENTERPRISES LTD», που εδρεύει τυπικά στην Μονρόβια της Λιβερίας, έχει δε νόμιμη εγκατάσταση στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Λάμπρο Σινανιώτη και Γεώργιο Καρύδη.

Του αναιρεσίβλητου: ....., ο οποίος παραστάθηκε με το δικηγόρο του Γεώργιο Κοντογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/10/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2814/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 125/2005 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28/3/2005 αίτησή της και τους από 15/11/2005 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλήτας Περίδης, ανέγνωσε την από 23/1/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός ο εκ του άρθρου 559 αρ. 11 γ ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, που συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, πρέπει να προσδιορίζονται, μεταξύ των άλλων, τόσον το κατά τον αναιρεσείοντα περιεχόμενον, όσο και ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έγινε η επίκληση και προσκομιδή του αποδεικτικού μέσου. Επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον αποδίδεται η εκ του άρθρου 559 αρ. 11 γ ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τις ένορκες βεβαιώσεις 28.421 και 28.422/12-1-2005 ενώπιον της συμβολαιογράφου Πειραιώς ...., τις οποίες η αναιρεσείουσα εναγομένη επικαλέσθηκε και προσκόμισε, χωρίς να αναφέρονται το περιεχόμενο και ο αποδεικτέος από τα ως άνω μέσα ισχυρισμός, είναι αόριστος και ως εκ τούτου αορριπτέος ως απαράδεκτος.

Με το άρθρο 281 ΑΚ ορίζεται ότι: «Η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται, αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός τους δικαιώματος». Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, για να θεωρηθεί η άσκηση του δικαιώματος ως καταχρηστική, θα πρέπει η προφανής υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο οικονομικός ή κοινωνικός σκοπός του δικαιώματος να προκύπτει από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου ή από την πραγματική κατάσταση που δημιουργήθηκε ή τις περιστάσεις που μεσολάβησαν ή από άλλα περιστατικά, τα οποία, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γέννηση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου (Ολ.

ΑΠ 17/1995). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αφού έκρινε ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούταν, ενόψει του κατ΄ ανέλεγκτη κρίση του χρόνου υπηρεσίας του σε αυτήν και του ύψους του μηνιαίου μισθού του, αποζημίωση λόγω απολύσεως ποσόν 64.619,28 ευρώ και επιδίκασε σε αυτόν, μετ΄ αφαίρεση, ως και ο ίδιος έπραξε καθ΄ υποφοράν με την αγωγή του, ποσόν 100.000 ευρώ, που έλαβε για την αιτία αυτή, ως και τοιούτον 17.700 ευρώ, οφειλομένων στην αντίδικό του ως υπόλοιπον χορηγηθέντος από αυτήν ατόκου δανείου, ποσόν 46.919,28 ευρώ, απέρριψε στην συνέχεια την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του επιδίκου δικαιώματος της αναιρεσείουσας εναγομένης εταιρίας με την αιτιολογία ότι τα θεμελιούντα αυτήν πραγματικά περιστατικά, ήτοι ότι η παραίτηση του αναιρεισιβλήτου ενάγοντος από οποιοδήποτε αξίωση του από την μεταξύ τους καταρτισθείσα σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με βάση την οποία προσλήφθηκε για να απασχοληθεί ως υπάλληλος στα γραφεία της αναιρεσείουσας στον Πειραιά, διατυπουμένη στην από 31-7-2003 έγγραφη συμφωνία τους («Ο Μισθωτός δεν έχει ή διατηρεί καμμία αξίωση κατά της Εταιρίας, καθ΄όσον όλες οι συμφωνημένες και νόμιμες αποδοχές του του έχουν καταβληθεί σε πλήρη και ολοσχερή εξόφλησή του.

Ιδίως δε δεν διατηρεί καμμία αξίωση για μισθούς, δώρα Εορτών (Χριστουγέννων, Πάσχα), αποδοχές αδείας, επιδόματα αδείας, όπως επίσης για αμοιβές, αποζημιώσεις, προσαυξήσεις για εργασία καθ΄ ημέρα Κυριακή ή άλλη εξαιρετέα ημέρα, για παροχή υπερεργασίας ή υπερωρίας, εργασία κατά την νύκτα, για παροχή εργασίας εκτός έδρας κλπ αντίστοιχα»), η καταβολή ποσού 100.000 ευρώ, οι συνθήκες εργασίας του, οι αυξημένες αποδοχές του και η χορήγηση στον αναιρεσίβλητο ατόκου δανείου 30.000 δολλαρίων ΗΠΑ «δεν αρκούν για να προκαλέσουν την εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ, η οποία απαιτεί επιπρόσθετα η μεταγενέστερη άσκηση του δικαιώματος να τείνει στην ανατροπή καταστάσεως, η οποία δημιουργήθηκε από την προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου και διατηρήθηκε για ικανό χρονικό διάστημα με επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς για τον υπόχρεο συνέπειες, λαμβανομένου επιπροσθέτως υπόψη ότι ο αναιρεσίβλητος με την απευθυνόμενη προς τον κατά την πρωτόδικη δίκη τρίτο των εναγομένων από 9-10-2003 επιστολή του διαμαρτυρήθηκε για την καταβολή αποζημιώσεως, υπολειπομένης της νομίμου».

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, ναι μεν διέλαβε εν μέρει εσφαλμένη αιτιολογία σχετικά με την έννοια της διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ, δηλαδή ότι απαιτείται ως εννοιολογικό στοιχείο αυτής η μεταγενέστερη άσκηση του δικαιώματος να συνεπάγεται απαραιτήτως επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο, όχι όμως και εσφαλμένο διατακτικό, αφού τα ως άνω πραγματικά περιστατικά ενόψει και των ρηθεισών παραδοχών της προσβαλλόμενης δεν αρκούν για να περιαγάγουν την άσκηση του επιδίκου δικαιώματος σε προφανή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός της.

Επίσης διέλαβε επαρκείς αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής ή μη εφαρμογής της ως άνω διατάξεως. Επομένως ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 ΚΠολΔ για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση της άνω διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ο τρίτος από του άρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το προταθέν προς θεμελίωση της ενστάσεως καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου και ιδίως, όσον αφορά λοιπές, πλην της αποζημιώσεως λόγω απολύσεως, αξιώσεις του, το περιστατικόν του ότι αυτός προ της ασκήσεως της ενδίκου αγωγής του στην από 9-10-2003 επιστολή του προς τον τρίτον των εναγομένων δεν αναφέρει τίποτε περί των λοιπών, πλην της λόγω απολύσεως αποζημιώσεως αξιώσεις του, είναι προεχόντως απορριπτέος ως αλυσιτελής, αφού το περιστατικό τούτο μόνον ή σε συνδυασμό προς τα λοιπά προβληθέντα και ενόψει των προεκτεθέντων, δεν δύναται να καταστήσει καταχρηστική την άσκηση των εν λόγω αξιώσεων.

Ο λόγος αναιρέσεως του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 12/1991). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπόψη τον προταθέντα υπό της αναιρεσείουσας ισχυρισμό για απόσβεση των αγωγικών αξιώσεων με εξώδικο συμβιβασμό και τον απέρριψε ως αβάσιμο. Επομένως δεν υπέπεσε στον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ και γι'αυτό ο τέταρτος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η σχετική πλημμέλεια πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Από το άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στην γραμματεία του Αρείου Πάγου και ότι για το παραδεκτό των πρόσθετων αυτών λόγων απαιτείται όχι μόνο η κατάθεση, αλλά και η επίδοση του σχετικού δικογράφου στον αναιρεσίβλητο τριάντα ημέρες πριν από την συζήτηση της αναιρέσεως. Τυχόν μη επίδοση ή μη εμπρόθεσμη επίδοση του δικογράφου καθιστά απαραδέκτους τους πρόσθετους λόγους και το απαράδεκτο αυτό λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το από 15-11-2005 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, αυτό κατατέθηκε μεν εμπροθέσμως στις 16-11-2005, ήτοι 30 ημέρες πριν από την ορισθείσα δικάσιμο για την συζήτηση της κρινόμενης αναιρέσεως, δεν επιδόθηκε όμως στον αναιρεσίβλητο, αφού ούτε εκ του φακέλου της δικογραφίας προκύπτει επίδοση τούτου, ούτε η αναιρεσείουσα στις προτάσεις της επικαλείται επίδοσή του.

Συνεπώς οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-3-2005 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία «CERES HELLENIC SHIPPING ENTERPRISES LTD» για αναίρεση της 125/2005 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Απριλίου 2006. Και

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ