Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify substantive law errors or omitted facts.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's request to overturn the Athens Court of Appeal's decision regarding land compensation. The appellant argued for a new trial based on alleged violations of substantive law and omitted facts, but failed to pinpoint specific legal errors or demonstrate how the lower court ignored relevant evidence. The court ruled that the appeal grounds were too general and that the lower court had already considered and rejected the appellant's arguments on the merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559(1) of the Code of Civil Procedure; Art. 559(8) of the Code of Civil Procedure: An appeal is inadmissible if the grounds are vague and fail to specify the exact substantive legal rule violated or the specific facts omitted by the lower court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1563 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1563/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :
Της αναιρεσείουσας : Χ, η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Αλέξανδρου Κανδαράκη.
Του αναιρεσιβλήτου : Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσώπησε η πληρεξούσια πάρεδρος του Ν.Σ.Κ Σταυρούλα Μπανάκου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 08.10.2004 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1670/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 6198/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 13.07.2006 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 03.05.2007 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Ελένης Παναγιωτάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, μεταξύ άλλων και για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Παραβίαση νοείται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία του κανόνα. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, είναι αναγκαίο να εκτίθεται στο αναιρετήριο, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε και σε τι συνίσταται η παραβίαση του (εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία του), που δηλαδή ακριβώς εντοπίζεται το (νομικό) σφάλμα της απόφασης, εφόσον δε το δικαστήριο έκρινε και επί της ουσίας και οι σχετικές παραδοχές του, τα πραγματικά δηλαδή περιστατικά, που δέχθηκε ως θεμελιωτικά της προσβαλλόμενης κρίσεως του, καθώς και ποιο το "υπαγωγικό" του σφάλμα, το σφάλμα δηλαδή κατά την υπαγωγή των περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ως αποδειχθέντα, στον κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε (Ολομ.
Α.Π 57/1990, Α.Π. 17/2000). Όταν δε φέρονται ως παραβιασθείσες περισσότερες της μίας διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να εξειδικεύονται για κάθε μία από αυτές οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου και το υπαγωγικό σφάλμα του. Η αοριστία του αναιρετικού λόγου, δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, όπως το δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή των προτάσεων του αναιρεσείοντος (Ολομ.
Α.Π. 32/1996, 1/1997 & 57/1990). Στην προκείμενη υπόθεση, με τον πρώτο, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως, ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου - με την οποία απορρίφθηκε έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης η οποία επέλυσε διαφορά μεταξύ αυτής, που είχε αναγνωριστεί δικαιούχος αποζημιώσεως από απαλλοτρίωση, και του αναιρεσιβλήτου Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, σχετική με την απόδοση της κατατεθειμένης αποζημιώσεως - για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 17 παρ. 2 3, 4 και 5 του Συντάγματος, 7 παρ. 1 , 8 παρ. 2 και 3 και 24 παρ. 1 του ν. 2882/01, 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου τη ΕΣΔΑ, και 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ.
Δεν αναφέρεται όμως στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία, εκάστης των πολλών ουσιαστικών διατάξεων που αναφέρθηκαν, δηλαδή που ακριβώς εντοπίζεται το (νομικό) σφάλμα της απόφασης, κατά την εφαρμογή ή ερμηνεία τους, ούτε οι σχετικές επί του ζητήματος αυτού παραδοχές του ουσιαστικού δικαστηρίου, το οποίο έκρινε εν προκειμένω επί της ουσίας, αλλά ούτε το υπαγωγικό σφάλμα της απόφασης, το σφάλμα δηλαδή, κατά την υπαγωγή των περιστατικών που δέχθηκε το δικαστήριο ως αποδειχθέντα, στις διατάξεις αυτές.
Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως, κατά το μέρος του εκ του άρθρου 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., είναι αόριστος και εκ τούτου απαράδεκτος και απορριπτέος.
II. Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται (και) αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.
Η αναιρεσείουσα με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλει ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον περιεχόμενο στις προτάσεις της στο Εφετείο ισχυρισμό, ότι η ιδιοκτησία της δεν βαρύνεται με αυτοαποζημίωση και υποχρεώσεις σε τρίτους διότι ρυμοτομείται ολόκληρη. Ο λόγος αυτός, ανεξαρτήτως του ότι είναι απαράδεκτος αφού, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο προβλήθηκε για πρώτη φορά με τις προτάσεις στο Εφετείο, είναι σε κάθε περίπτωση αβάσιμος.
Διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε εκ του πράγματος, αφού δέχθηκε ότι είχε αναγνωριστεί δικαιούχος της αποζημίωσης του εδάφους και των επικειμένων της 43 Α' ιδιοκτησίας που είχε αποτυπωθεί στην ..... πράξη αναλογισμού αποζημιώσεως, η οποία είχε συνταχθεί από τον μηχανικό Α και θεωρηθεί από το Διευθυντή της Δ12 διεύθυνσης ΥΠΕΧΩΔΕ, εκτάσεως 326 τ.μ., η οποία [πράξη] διορθώθηκε στη συνέχεια με την .....
πράξη και διασπάστηκε στις ιδιοκτησίες 43 Α' και 43 Β' , η πρώτη από τις οποίες είχε υποχρεώσεις 14.132.800 δρχ., η δε δεύτερη δικαιώματα 26.616.000 δρχ., ότι η αποζημίωση που δικαιούτο προέκυπτε από τον συμψηφισμό των υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των δύο επί μέρους ιδιοκτησιών που είχαν προέλθει από τη διάσπαση της αρχικής, επί της οποίας [αρχικής] είχε αναγνωριστεί δικαιούχος,, και ότι με το συμψηφισμό των ανωτέρω δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και αφαίρεση του ποσού των 12.348.600 δρχ.
που η αναιρεσείουσα είχε ήδη εισπράξει από το αναιρεσίβλητο Ταμείο απέμενε υπόλοιπο 134.600 δρχ. Ακολούθως προς τα ανωτέρω η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προς όλους τους λόγους της. Δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται υπέρ του αναιρεσιβλήτου ελλείψει σχετικού αιτήματος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 13.7.2006 αίτηση για αναίρεση της 6198/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 2008.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 9 Ιουλίου 2008.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ