1559/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1559 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1559/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαϊου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1..... και 2. .... , κατοίκων αμφοτέρων .... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαρίδημο Βεργούλη.

Των αναιρεσίβλητων: 1..... , ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2. Κοινοπραξίας με την επωνυμία «Κ/Ξ.Γ. ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ - Γ. ΤΣΙΓΓΕΡΛΙΩΤΗΣ – ΞΑΝΘΑΚΗΣ/ΑΤΕ» εδρεύουσας στα Βρασνά Δήμου Αγ.Γεωργίου Ν.Θεσσαλονίκης, νομίμως εκπροσωπουμένης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κατρά, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/9/2002 αγωγή του ήδη 1ου αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5916/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 919/2005 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8/7/2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, ανέγνωσε την από 3/4/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από τους αναιρεσείοντες .... έκθεση του δικ. επιμελητή Θεσσαλονίκης .... ακριβές αντίγραφο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη προσδιορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη συνεδρίαση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 563 παρ. 4 εδαφ. α' , 576 παρ. 2, 126 παρ. 1 εδαφ. α' ΚΠολΔ) ο οποίος όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά δεν εμφανίστηκε, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ . Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του αναιρεσίβλητου αυτού.

Από τις διατάξεις του άρθρ. 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο αναιρετήριο πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο «νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρ. 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά για να είναι ορισμένος λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου και σε περίπτωση που το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να παρατίθεται τις πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου, από τις οποίες συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Εξάλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως (άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ) πρέπει να προσδιορίζεται το συγκεκριμένο σφάλμα της αποφάσεως σχετικά με την αποδιδόμενη έλλειψη νόμιμης βάσεως, δηλαδή η παντελής έλλειψη αιτιολογίας ή ανεπάρκεια αυτής, οπότε απαιτείται να προσδιορίζονται ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει η απόφαση, ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών, οπότε απαιτείται να επισημαίνονται οι αντιφάσεις, δηλαδή από ποιές συγκεκριμένες αιτιολογίες προκύπτουν.

Στη προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο και τρίτο λόγους αναιρέσεως προβάλλεται αιτίαση ευθείας και εκ πλαγίου παραβιάσεως των κανόνων ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 1 του Ν. 551/1915 και των άρθρων 914 επ., 922, 926, 927 και 932 ΑΚ. Στο ακροατήριο περιέχονται οι πραγματικές παραδοχές του Εφετείου ως και οι απόψεις των αναιρεσειόντων ως προς τα πράγματι κατ' αυτούς προκύπτοντα από τα μνημονευόμενα στο αναιρετήριο αποδεικτικά μέσα, δηλαδή απόψεις των αναιρεσειόντων που πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) δεν προσδιορίζονται όμως, όπως έπρεπε για το ωρισμένο των λόγων, ούτε νομικά σφάλματα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των άνω διατάξεων, ούτε προβάλλεται ωρισμένως ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστοι.

Ο ίδιος (τρίτος) λόγος κατά το μέρος του από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον από την περιεχόμενη στην προσβαλλομένη απόφαση διαβεβαίωση του Εφετείου ότι ελήφθησαν υπόψη τα εκεί αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα σε συνδυασμό με το σύνολο των πραγματικών παραδοχών προκύπτει αδιστάκτως ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα έγγραφα και οι προσκομισθείσες από τους αναιρεσείοντες ένορκες βεβαιώσεις.

Ο από τον αριθμό 20 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας εκτιμώνται, έστω και πλημμελώς ένα έγγραφο, όπως όμως αυτό έχει κατά το αληθές περιεχόμενό του, συνάγει από το έγγραφο αυτό, είτε μεμονομένα είτε σε συνδυασμό με άλλα αποδεικτικά μέσα, αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων.

Εν προκειμένω με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι ενώ από τα αναφερόμενα έγγραφα προέκυπτε ότι ο διαχειριστής της αναιρεσίβλητης Κοινοπραξίας είχε την πρώτη και την τελευταία λέξη στο σχεδιασμό των εργασιών για την προετοιμασία του εστιατορίου που επρόκειτο να λειτουργήσει το καλοκαίρι, το Εφετείο δέχτηκε ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος, ο οποίος τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της εργασίας του από αμέλεια του προστηθέντος συζύγου της δεύτερης αναιρεσείουσας, προσλήφθηκε από την τελευταία, η οποία είχε την ευθύνη να εκτελέσει τις προπαρασκευαστικές αυτές εργασίες με προσωπικό δικής της επιλογής και με δικές της δαπάνες, και με την κρίση αυτή παραμορφώθηκαν τα παραπάνω έγγραφα κατά την εκτίμηση της αποδεικτικής τους αξίας.

Σύμφωνα με τα παραπάνω ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού δεν προβάλλεται ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι τα μνημονευόμενα έγγραφα είχαν περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, αλλά αντίθετα ότι το Εφετείο εσφαλμένα εκτίμησε τα έγγραφα αυτά. Ο ίδιος (δεύτερος) λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος του από τον αριθμό 9 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι αφέθηκε αδίκαστη η παρεμπίπτουσα αγωγή των αναιρεσειόντων της δεύτερης αναιρεσίβλητης, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, απορρίφθηκε στο σύνολό της η έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, δηλαδή και κατά το μέρος της, με το οποίο είχε απορριφθεί η προσεπίκληση και η ενωμένη σ' αυτήν παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως των αναιρεσειόντων κατά της φερόμενης ως δικονομικής εγγυητρίας τους δεύτερη των αναιρεσιβλήτων και το οποίο είχε προσβληθεί δια της εφέσεως, δια σχετικής αιτιολογίας στο σκεπτικό της (προσβαλλομένης) και αντίστοιχης διάταξης περί απορρίψεως της εφέσεως στο διατακτικό της.

Επομένως η παρεμπίπτουσα αυτή αγωγή δεν αφέθηκε αδίκαστη.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 8-7-2005 αίτηση των .... για αναίρεση της 919/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της δεύτερης αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 11 Ιουλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ