1558/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1558 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1558/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Καπελίδη.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Σ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παππά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-11-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 421/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 296/2008 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 18-3-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 5-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο αναιρετικός λόγος από το άρθρο 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ ότι το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν είναι αβάσιμος όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που είχαν προσκομίσει και επικαλεσθεί οι διάδικοι. Εξάλλου ο αναιρετικός λόγος από το ίδιο άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης εξαιτίας ανεπαρκών κλπ αιτιολογιών δεν ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της απόφασης αναφέρονται χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας ή την άρνησή της.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε ότι από τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Πριν από τον Μάιο του 2004 είχε ανακοινωθεί ένα πρόγραμμα επιδοτήσεως για κτηνοτροφικές μονάδες στην περιοχή της Ηπείρου.

Τούτο το πληροφορήθηκε ο μηχανικός Γ. Β., ο οποίος μαζί με τον ενάγοντα επισκέφθηκαν κατά Μάιο του 2004 τον εναγόμενο, που είναι κτηνοτρόφος βοοειδών στην ... Θεσπρωτίας, και τον έπεισαν να τον εντάξουν στο πρόγραμμα αυτό, από το οποίο θα λάμβανε επιδότηση 60.000 ευρώ για τον εκσυγχρονισμό της επιχειρήσεώς του.

Ο μηχανικός Β. θα έκανε τις σχετικές μελέτες, ο ενάγων θα παρέδιδε στο στάβλο του εναγομένου τα κινητά που αναφέρονται στην αγωγή (γεννήτρια και αντλία), τα οποία θα έπρεπε να υπάρχουν εκεί κατά τον χρόνο μέχρι να εγκριθεί η επιδότηση μετά από έλεγχο που θα γινόταν από τους αρμόδιους γεωπόνους της νομαρχίας Θεσπρωτίας.

Για την εν λόγω εργασία ο ενάγων θα λάμβανε ως αμοιβή το ποσό του ΦΠΑ που θα προέκυπτε από την έκδοση των σχετικών παραστατικών, ο αναφερθείς μηχανικός θα λάμβανε αμοιβή για τη σύνταξη της σχετικής μελέτης και ότι απέμενε, θα λάμβανε ο εναγόμενος κτηνοτρόφος. Σε εκτέλεση του σχεδίου αυτού ο ενάγων και ο αναφερθείς μηχανικός μετέφεραν πράγματι στο στάβλο του εναγομένου στην ...

α) μία γεννήτρια ρεύματος αξίας 9.000 ευρώ, και β) μία αντλία αξίας 4.200 ευρώ, όπως αποδεικνύεται από το τιμολόγιο-δελτίο αποστολής που εξέδωσε ο ενάγων. Σε αυτό, εκτός από την αξία των ως άνω κινητών, ανέγραψε και το ποσό των 1.800 ευρώ που αντιστοιχούσε στην ηλεκτρονική εγκατάστασή τους, στην οποία ο ίδιος θα προέβαινε, επί της συνολικής δε αυτών αξίας, τον αναλογούντα ΦΠΑ (18%), που ανέρχεται σε 2.700 ευρώ.

Όμως η προσπάθεια εντάξεως του εναγομένου στο ως άνω πρόγραμμα δεν κατέστη εφικτή, αφού ο αναφερθείς μηχανικός δεν κατέθεσε στην αρμόδια υπηρεσία φάκελο με τη σχετική μελέτη. Ο ενάγων αρνείται τα παραπάνω, ισχυρίζεται δε ότι ο εναγόμενος αγόρασε και παρέλαβε από το κατάστημά του την γεννήτρια και την αντλία δια του αντιπροσώπου του Γ.

Β. και ότι έναντι του ως άνω συμφωνηθέντος τιμήματος ο εναγόμενος του κατέβαλε αργότερα μόνο το ποσό του ΦΠΑ που ανέρχεται σε 2.700 ευρώ. Ο εν λόγω ισχυρισμός, που αποτελεί την βάση της αγωγής του, δεν αποδείχθηκε. Τούτο προκύπτει ιδία ..." [ακολουθεί αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων]. Και βάσει των παραδοχών αυτών το Εφετείο δέχθηκε την έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 421/2007, απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και απέρριψε την ένδικη αγωγή του αναιρεσείοντος που είχε γίνει πρωτοδίκως δεκτή και με την οποία ο τελευταίος ζητούσε να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να καταβάλει σ' αυτόν το ποσό των 12.876 ευρώ ως οφειλόμενο υπόλοιπο του εκ 15.576 ευρώ συνολικού τιμήματος των ανωτέρω κινητών πραγμάτων που κατά, την αγωγή είχε πωλήσει και παραδώσει στον αναιρεσίβλητο.

Από την αναιρεσιβαλλομένη και δη από τη διαβεβαίωσή της ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη "τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (...) και όλα τα έγγραφα που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι" και το όλο περιεχόμενό της προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο για την σχηματισμό της κρίσεώς του έλαβε υπόψη και τα αποδεικτικά μέσα που είχε προσκομίσει και επικαλεστεί ο ενάγων-αναιρεσείων, επομένως και τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο, υπ' αριθμ. 421/2007 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, με την περιεχόμενη σ' αυτά κατάθεση του μάρτυρα Σ.

Π., τα οποία άλλωστε ρητώς μνημονεύει το Εφετείο, καθώς και το υπ' αριθμ. 538/2004 "τιμολόγιο πωλήσεως", το οποίο ρητώς επίσης μνημονεύει το Εφετείο. Επομένως τα αντίθετα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τον τέταρτο και υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ λόγο της αιτήσεώς του είναι αβάσιμα. Από την ίδια, αναιρεσιβαλλομένη, απόφαση και υπό τις προαναφερθείσες παραδοχές της προκύπτει ότι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που στηρίζουν το αποδεικτικό του πόρισμα και το διατακτικό της απόφασής του, αφού, ειδικότερα, τα ως άνω στην ελάσσονα πρόταση της απόφασης χωρίς αντιφάσεις αναφερόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά έχουν ως έννομη συνέπεια την απόρριψη της ένδικης αγωγής του αναιρεσείοντος, στηριζομένης στα άρθρα 513 επ.

του ΑΚ, στην οποία (απόρριψη) κατέληξε το Εφετείο. Έτσι και ο πέμπτος, από το άρθρο 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο προσάπτεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση εξαιτίας ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών στο ουσιώδες εν προκειμένω ζήτημα της ένδικης πώλησης, είναι επίσης αβάσιμος.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 561§1 του ΚΠολΔ "η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή αν υπάρχει λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 αρ.19 και 20".

Εν προκειμένω οι αναιρεσείοντες με τους πρώτον, δεύτερο και τρίτο λόγους της αιτήσεώς τους, τους οποίους επιχειρούν να θεμελιώσουν στους αριθμούς 1, 8 και 10, αντίστοιχα, του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, προσβάλλουν αληθώς, κατά το νοηματικό περιεχόμενο αυτών των λόγων, την ουσιαστική κρίση του Εφετείου ως προς την μη παραδοχή των αγωγικών τους ισχυρισμών (σύναψη της επικαλούμενης σύμβασης πωλήσεως), οι οποίοι είχαν, κατ' αυτούς (αναιρεσείοντες), αποδειχθεί από τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα (μάρτυρες και έγγραφα) που έλαβε υπόψη το Εφετείο. Κατά συνέπειαν και αφού δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρέσεις του άρθρου 561§1 του ΚΠολΔ οι προτεινόμενο ως ανωτέρω πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με την ίδια αυτή διάταξη, απαράδεκτοι, πλήττοντας την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί πραγματικών γεγονότων.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, που δεν περιέχει άλλον λόγο, ως αβάσιμη, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου κατά το νομικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183, 191§2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-3-2009 αίτηση του Α. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 296/2008 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Νοεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ