Supreme Court dismisses appeals as inadmissible due to late filing and lack of specific grounds under Criminal Procedure Code.

Απόφαση 1557 / 2019 (Β Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1557/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B' Ποινικό Τμήμα Διακοπών - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέτα Στράτα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Πηνελόπη Παρτσαλίδου - Κομνηνού, Κωνσταντίνα Μαυρικοπούλου, Σταματική Μιχαλέτου και Κωνσταντίνο Παναρίτη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Μπρακουμάτσου και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 3 Σεπτεμβρίου 2019, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων 1. Z. M. του A., κρατουμένου στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού και 2 Z. R. του Y. Α., κρατουμένου στο Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, οι οποίοι δεν παρέστησαν, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 151/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Δωδεκανήσου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι, ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στις υπ' αριθμ. πρωτ. 3/23.1.2019 και 40/18.5.2018, αιτήσεις τους, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 502/2019.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Μπρακουμάτσος, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του, με αριθμό πρωτ. 115/18.5.2019 στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Εισάγω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ, τις α) με αρ. 3/2019 αίτηση αναίρεσης του Z. M. του A., κρατούμενου στο Κατάστημα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου και β)με αρίθμ 40/2018 αίτηση αναίρεσης του Z. R. του Υ. Α., κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.

Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ.1 έως 3, 474 παρ.1 και 507 παρ.1 του ΚΠΔ συνάγεται ότι, εφόσον με ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζεται διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση της αναίρεσης κατά καταδικαστικής απόφασης από εκείνον που καταδικάστηκε, αν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης, είναι δέκα ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης, στην περίπτωση που το ένδικο αυτό μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή σ' εκείνον που διευθύνει τη φυλακή, αν ο αναιρεσείων κρατείται, και είκοσι ημερών όταν ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, χωρίς όμως να αρχίζει η προθεσμία, πριν από την καταχώριση της τελεσίδικης απόφασης στο βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων της παρ. 3 του άνω άρθρου 473 ΚΠΔ..

Εκπρόθεσμη άσκηση του άνω ενδίκου μέσου τότε μόνο συγχωρείται όταν στην κατά το άρθρο 474 του ΚΠΔ έκθεση γίνεται επίκληση των περιστατικών, τα οποία συνιστούν ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, που κατέστησαν αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικτικών μέσων που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά.

Περαιτέρω, κατά την παρ. 1 του άρθρου 476 του ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπροθέσμως, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο (σε Συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση του βουλεύματος ή της απόφασης που έχει προσβληθεί και την καταδίκη του αναιρεσείοντος στα έξοδα, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.

α' του ίδιου Κώδικα, αν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου κατά το άρθρο 476, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ. 2, 476 παρ.1, 509 παρ. 1 εδάφ. α' και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται, αξίωση που εξυπηρετεί τη δυνατότητα προσδιορισμού της έκτασης του μεταβιβαστικού αποτελέσματος. Αν δεν περιέχεται στην αίτηση αναίρεσης ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη, και ως τέτοια απορρίπτεται, σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 476 και 513 παρ. 1 εδάφ. 1α ΚΠΔ (ΑΠ 42/2018). Περαιτέρω, το απαράδεκτο του ένδικου μέσου που οφείλεται σε ανυπαρξία ενός τουλάχιστον παραδεκτού λόγου ή στην αόριστη διατύπωσή του στην έκθεση αναίρεσης, δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα και μάλιστα μεταγενέστερα έγγραφα, ή με την υποβολή πρόσθετων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ.2 ΠΔ την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης (OA ΑΠ 2/2002, ΑΠ 906/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αρ. 151/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, ως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που δημοσιεύθηκε στις 14-5-2018, με παρόντα τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο Z. M. του Α.Ι., ο οποίος καταδικάστηκε σε συνολική πρόσκαιρη κάθειρξη 36 ετών (εκτιτέα 25), για παράνομη μεταφορά υπηκόων που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα από κοινού. Κατά της απόφασης αυτής που καταχωρίστηκε στο ειδικό βιβλίο του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου την 10-1-2019, με αύξοντα αριθμό …, ο αναιρεσείων- κατηγορούμενος άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης την 23-1-2019, με δήλωσή του, ενώπιον του διευθυντή του Κατάστηματος του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, στο οποίο εκρατείτο, δηλαδή την άσκησε μετά την πάροδο της ως άνω δεκαήμερης προθεσμίας από την καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο, χωρίς σ' αυτή (δήλωση αναιρέσεως) να επικαλείται ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση. Επομένως η αίτηση αυτή είναι απαράδεκτη, λόγω της εκπρόθεσμης άσκησης.

Στη συνταχθείσα με αριθμό 3/2019 έκθεση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητά την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως χωρίς, όμως, να αναφέρει σ' αυτήν οποιοδήποτε λόγο από τους αναφερομένους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ, επισημαίνοντας απλώς ότι ασκεί αναίρεση κατά της παραπάνω αποφάσεως επειδή, κατά πιστή μεταφορά, "δεν ήμουν ο καπετάνιος του πλοίου κλπ". Επομένως, η εν λόγω αναίρεση είναι απαράδεκτη και διότι δεν περιέχει σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως από τους οριζόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ (όμοια απόρριψη με αναφορά και στους δύο λόγους απαραδέκτου σε ΑΠ 1928/2006, 326/2011.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αρ. 151/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, ως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που δημοσιεύθηκε στις 14-5-2018, με παρόντα τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο του Z. R. του Υ. , ο οποίος καταδικάστηκε σε συνολική πρόσκαιρη κάθειρξη 36 ετών (εκτιτέα 25), για παράνομη μεταφορά υπηκόων που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα από κοινού. Κατά της απόφασης αυτής που καταχωρίστηκε στο ειδικό βιβλίο του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου την 10-1-2019, με αύξοντα αριθμό…, ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης την 18-5-2018, με δήλωσή του, ενώπιον του διευθυντή του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, στο οποίο εκρατείτο.

Στη συνταχθείσα με αριθμό 40/2018 έκθεση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητά την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως χωρίς, όμως, να αναφέρει σ' αυτήν οποιοδήποτε λόγο από τους αναφερομένους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ. Επομένως, η εν λόγω αναίρεση είναι απαράδεκτη, διότι δεν περιέχει σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως από τους οριζόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ). Ακολούθως, πρέπει ν' απορριφθεί η αναίρεση ως απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς Προτείνεται: 1) να απορριφθεί η με αρ. 40/2018 αίτηση αναίρεσης του Z. R. του Y. , κρατούμενου στο Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου . Και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

2) Να απορριφθεί η με αρ. 3/2019 αίτηση αναίρεσης του του Z. Μ. του A., κρατούμενου στο Κατάστημα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ."

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Μπρακουμάτσος.

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, επίσης αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος των αναιρεσειόντων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 1 έως 3, 474 παρ. 1 και 507 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. συνάγεται ότι, εφόσον με ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζεται διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως κατά καταδικαστικής αποφάσεως από εκείνον που καταδικάσθηκε, αν είναι παρόν κατά την απαγγελία της αποφάσεως, είναι δέκα ημερών από τη δημοσίευση της αποφάσεως, στην περίπτωση που το ένδικο αυτό μέσο ασκείται με δήλωση στον γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή σε εκείνον που διευθύνει τη φυλακή, αν ο αναιρεσείων κρατείται, και είκοσι ημερών όταν ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, χωρίς όμως να αρχίζει η προθεσμία, πριν από την καταχώρηση της τελεσίδικης αποφάσεως στο βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων της παρ. 3 του άνω άρθρου 473 Κ.Π.Δ.

Εκπρόθεσμη άσκηση του ανωτέρω ενδίκου μέσου τότε μόνον συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 Κ.Π.Δ. έκθεση γίνεται επίκληση των περιστατικών, τα οποία συνιστούν ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, που κατέστησαν αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικτικών μέσων που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά.

Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός, είτε αντικειμενικό, είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορεί να αποτραπεί και με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως. Ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο, το οποίο, οπωσδήποτε, δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου που ασκεί το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο.

Περαιτέρω, κατά την παρ. 1 του άρθρου 476 του Κ.Π.Δ., όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπροθέσμως, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο (σε Συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανισθούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση του βουλεύματος ή της αποφάσεως που έχει προσβληθεί και την καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.

α' του Κ.Π.Δ., αν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου κατά το άρθρο 476 του ίδιου Κώδικα, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη. Εξάλλου από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 508 και 510 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεων πρέπει, στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σε αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ, 1 του Κ.Π.Δ., η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 512 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., απορρίπτεται χωρίς άλλη περαιτέρω έρευνα (ΑΠ 267/2018, ΑΠ 126/2017). Περαιτέρω, το απαράδεκτο του ενδίκου μέσου που οφείλεται σε ανυπαρξία ενός τουλάχιστον παραδεκτού λόγου ή στην αόριστη διατύπωσή του στην έκθεση αναίρεσης, δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα και μάλιστα μεταγενέστερα έγγραφα, ή με την υποβολή πρόσθετων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν σύμφωνα με το άρθρο 509 του Κ.Π.Δ.

την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης (ΟλΑΠ 2/2002, ΑΠ 1122/2015, ΑΠ 906/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 151/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Δωδεκανήσου, ως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που δημοσιεύθηκε στις 14-5-2018 με παρόντα τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο Z. M. του A., ο οποίος καταδικάσθηκε σε συνολική πρόσκαιρη κάθειρξη 36 ετών (εκτιτέα 25), για παράνομη μεταφορά υπηκόων που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στην Χώρα από κοινού.

Κατά της απόφασης αυτής που καταχωρίσθηκε στο ειδικό βιβλίο του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου στις 10-1-2019, με αύξοντα ..., ο αναιρεσείων- κατηγορούμενος άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης την 23-1-2019, με δήλωσή του ενώπιον του διευθυντή του Καταστήματος του ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, στο οποίο εκρατείτο, δηλαδή την άσκησε μετά την πάροδο της ως άνω δεκαήμερης προθεσμίας από την καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο, χωρίς σε αυτή (δήλωση αναιρέσεως) να επικαλείται ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση.

Επομένως, η αίτηση αυτή είναι απαράδεκτη, προεχόντως, λόγω εκπρόθεσμης άσκησης. Είναι, όμως, η αίτηση αυτή απαράδεκτη και ως αόριστη, καθόσον στη συνταχθείσα με αριθμό 3/2019 έκθεση αναίρεσης, ο ως άνω αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης χωρίς να αναφέρει σε αυτήν οποιοδήποτε λόγο από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ, επισημαίνοντας απλώς ότι ασκεί αναίρεση κατά της παραπάνω αποφάσεως, επειδή, κατά πιστή μεταφορά, "δεν ήμουν ο καπετάνιος του πλοίου και ότι ήμουν και εγώ μεταφερόμενος πρόσφυγας...".

Επομένως, η εν λόγω αναίρεση είναι απαράδεκτη και διότι δεν περιέχει σαφή και ορισμένο λόγο από τους οριζόμενους στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ.

Περαιτέρω, με την ίδια προσβαλλόμενη απόφαση (με αριθμό 151/2018 του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου) που δημοσιεύθηκε στις 14-5-2018, με παρόντα τον έτερο κατηγορούμενο Z. R. του Y. A., ο οποίος καταδικάσθηκε σε συνολική πρόσκαιρη κάθειρξη 36 ετών (εκτιτέα 25), για παράνομη μεταφορά υπηκόων που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στη Χώρα από κοινού. Κατά της απόφασης αυτής που καταχωρίσθηκε στο ειδικό βιβλίο του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου την 10-1-2019, με αύξοντα ..., ο εν λόγω κατηγορούμενος άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στις 18-5-2018, με δήλωσή του ενώπιον του διευθυντή του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, στο οποίο εκρατείτο. Στη συνταχθείσα με αριθμό 40/2018 έκθεση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, χωρίς, όμως, να αναφέρει σ' αυτήν οποιοδήποτε λόγο από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ. Επομένως, η εν λόγω αναίρεση είναι απαράδεκτη, διότι δεν περιέχει σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως από τους οριζόμενους στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 578 παρ. 1 Κ.Π.Δ.) κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τη με αριθμό 3/2019 αίτηση αναίρεσης του Z. M. του A., κρατουμένου στο Κατάστημα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει τον εν λόγω αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Απορρίπτει τη με αριθμό 40/2018 αίτηση αναίρεσης του Z. R. του Y. A., κρατουμένου στο Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, κατά της με αριθμό 151/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει τον εν λόγω αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2019.

ΕΚΔΟΘΗΚΕ στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ