Supreme Court dismisses appeal against appellate court decision upholding lower court judgment in fraud case.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Athens Court of Appeal's decision, which upheld a first-instance judgment finding the appellant guilty of fraud. The appellant argued the appellate court erred by failing to consider a prior acquittal and by containing contradictory reasoning regarding the bank draft's non-payment. The court rejected these claims, ruling that the appellate court correctly weighed all evidence, including the acquittal, and that its reasoning regarding the draft's recall and the companies' insolvency was logically consistent.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(11) and 19 of the Code of Civil Procedure; The appellate court's failure to consider a prior acquittal does not constitute a ground for cassation if the acquittal is properly weighed among other evidence, and apparent contradictions in reasoning are resolved by examining the logical connection between facts and legal conclusions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1556 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1556/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου), Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε - Εισηγητή, Χαράλαμπο Δημάδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :
Του αναιρεσείοντος: Χ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Παναγιώτης Αγιοστρατίτης, ο οποίος ανακάλεσε την από 30.11.2007 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.
Του αναιρεσιβλήτου : Ψ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Παναγιώτης Παναγόπουλος.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23.06.1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 4641/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 4970/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά ο αναιρεσείων με την από 20.11.2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 23.11.2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως . Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή κατά του αναιρεσείοντος έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων, την αναφερόμενη σ' αυτήν ένορκη βεβαίωση ενώπιον συμβολαιογράφου και τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα. Από τη διατύπωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Εφετείο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και την 22628/11-3-2003 απόφαση του Δ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων κρίθηκε αθώος για την κατηγορία της εις βάρος του αναιρεσιβλήτου απάτης συνδεομένη με ψευδείς παραστάσεις σχετικά με την ύπαρξη επαρκούς υπολοίπου για την κάλυψη τραπεζικής επιταγής ποσού 3.850.000 δραχμών, εκδόσεως της εταιρείας " ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ ΕΠΕ". Επομένως ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του το προαναφερόμενο έγγραφο και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, όπως αυτός εκτιμάται, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες, αναγόμενες σε στοιχεία της βάσεως της αγωγής, και έτσι υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ. Όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος Χ κατά του αναιρεσιβλήτου Ψ και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία ο πρώτος υποχρεώθηκε να καταβάλει στον δεύτερο χρηματικό ποσό προς αποκατάσταση της ζημίας που αυτός υπέστη από αδικοπρακτική εις βάρος του συμπεριφορά του αντιδίκου του, συνιστάμενη σε απάτη.
Ειδικότερα το Εφετείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων, ο οποίος εκπροσωπούσε μαζί με Α, που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη, τις εταιρείες "ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ ΕΠΕ" και "ΝΗΡΕΥΣ ΕΠΕ", παρέστησε στον αναιρεσίβλητο ψευδώς ότι οι εν λόγω εταιρείες είναι φερέγγυες και διαθέτουν μεγάλης αξίας περιουσιακά στοιχεία, ότι συνεπεία των ψευδών αυτών παραστάσεων ο τελευταίος πείσθηκε και κατέβαλε σ' αυτόν (αναιρεσείοντα) για λογαριασμό της εταιρείας "ΝΗΡΕΥΣ ΕΠΕ", λόγω δανείου, το ποσό των 3.750.000 δραχμών, λαμβάνοντας προς εξασφάλισή του τραπεζική επιταγή της εταιρείας "ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ ΕΠΕ", ποσού 3.850.000 δραχμών, ότι το δάνειο δεν επιστράφηκε ούτε πληρώθηκε η τραπεζική επιταγή όταν εμφανίσθηκε στην πληρώτρια τράπεζα, λόγω ανακλήσεώς της, ότι λόγω της αφερεγγυότητας των ως άνω εταιρειών η προσπάθεια ικανοποιήσεως του αναιρεσιβλήτου με αναγναστική εκτέλεση απέβη άκαρπη και ότι, κατ' ακολουθίαν αυτών, ο τελευταίος υπέστη ζημία.
Εξάλλου, η αναιρεσιβαλλόμενη πέραν των ανωτέρω περιέχει και τις ακόλουθες παραδοχές: Ότι εκδότης της προαναφερόμενης τραπεζικής επιταγής είναι ο Α, ότι είναι αδιάφορο αν ο αναιρεσείων είχε αποχωρήσει από τις δυο εταιρείες κατά τον χρόνο εμφανίσεως και μη πληρωμής της επιταγής, ότι η επιταγή δεν πληρώθηκε λόγω ανακλήσεώς της από τον εκδότη της Α, ότι αν δεν είχε χωρήσει η ανάκληση αυτή ο αναιρεσίβλητος θα είχε ικανοποιηθεί από την είσπραξη του ποσού της επιταγής και δεν θα είχε υποστεί ζημία και ότι η διαφορά μεταξύ του αναιρεσιβλήτου και του Α, ο οποίος σημειωτέον κρίθηκε με την ίδια απόφαση ότι δεν είχε διαπράξει απάτη εις βάρος του πρώτου, έχει διευθετηθεί.
Οι τελευταίες αυτές παραδοχές δεν αντιφάσκουν προς τις πρώτες. Διότι, όπως δέχεται και η αναιρεσιβαλλομένη, τόσο η παράνομη συμπεριφορά του αναιρεσείοντος όσο και η τελούσα σε αιτιώδη σχέση μ' αυτήν ζημία του αντιδίκου του συνδέονται με τις ψευδείς παραστάσεις σχετικά με την φερεγγυότητα των εταιρειών και με τη ματαίωση της ικανοποιήσεως της απαιτήσεως λόγω αυτής της αφερεγγυότητας αντιστοίχως και όχι με την έκδοση και την ανάκληση της επιταγής και τη συμμετοχή ή όχι του αναιρεσείοντος στις εταιρείες "ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ ΕΠΕ" και "ΝΗΡΕΥΣ ΕΠΕ", ενώ η παραδοχή περί της διευθετήσεως της διαφοράς δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και παραδοχή της ικανοποιήσεως της απαιτήσεως του αναιρεσίβλητου.
Επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται η αντίθετη εκδοχή, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 20-11-2004 αίτηση του Χ για αναίρεση της 4970/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιουνίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Ιουλίου 2008.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ