Supreme Court allows appeal against dismissal of public employee contract due to violation of special termination grounds.

Απόφαση 1555 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1555/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Απριλίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........., πρώην υπαλλήλου, Κλητήρα, του Υπουργείου Εξωτερικών, με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, που υπηρετούσε στο Ελληνικό Προξενείο ......., ο οποίος παραστάθηκε με τη δικηγόρο του Βασιλική Σκορδάκη, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό των Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Γεωργιάδη, Πάρεδρο Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/1/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1482/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4800/2001 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/5/2004 αίτησή του και τους από 14/2/2006 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 21/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι πρώτος (υπό στοιχεία 1Α΄) και δεύτερος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως και ο τρίτος πρόσθετος λόγος αυτής και να απορριφθούν οι λοιποί. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 53 του π.δ. 410/1988 (άρθρ. 47 ν. 993/79), που αφορά τους μισθωτούς του Δημοσίου και των ν.π.δ.δ., που προσλαμβάνονται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προς πλήρωση οργανικών θέσεων ειδικού επιστημονικού, ως και τεχνικού ή βοηθητικού προσωπικού, 1. Η σύμβαση εργασίας μπορεί να καταγγελθεί από την υπηρεσία οποτεδήποτε για σπουδαίο λόγο.

Σπουδαίο λόγο αποτελεί ιδίως: α) Η παράβαση του άρθρου 38 παρ. 1 περίπτ. α'. β) Η παράβαση καθήκοντος κατά τον ποινικό κώδικα ή άλλο ειδικό ποινικό νόμο. γ) Η αδικαιολόγητη αποχή από την εκτέλεση των καθηκόντων για δεαπέντε (15) τουλάχιστον κατά συνέχεια ημέρες. δ) Η παραβίαση απορρήτων της υπηρεσίας. ε) Η διάπραξη μέσα σε ένα έτος, από τότε που έχει τελεστεί αδίκημα που τιμωρήθηκε τουλάχιστον με πρόστιμο ίσο με τις αποδοχές ενός μήνα, άλλου αδικήματος που μπορεί να επισύρει την ίδια ποινή.

στ) Η κατά σύστημα ανάρμοστη συμπεριφορά κατά την εκτέλεση των καθηκόντων. ζ) Η σοβαρή απείθεια στις νόμιμες εντολές των προϊσταμένων. Η διάταξη του ανωτέρω άρθρου, λόγω έλλειψης ειδικών διατάξεων με διάφορο περιεχόμενο, έχει εφαρμογή και για το προσλαμβανόμενο με σχέση ιδιωτικού δικαίου βοηθητικό προσωπικό (κλητήρες, αρχικλητήρες, Ταξινόμους και Αρχιταξινόμους) της εξωτερικής υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών, σύμφωνα με το άρθρο 69 παρ. 2 του ν. 419/1976 «περί οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών», οι διατάξεις του οποίου δεν έχουν θιγεί από τον. 993/79 (άρθρο 58 αυτού) και το άνω Π.Δ. 410/88 (άρθρ. 88 παρ. 1 αυτού).

Από την παραπάνω διάταξη (του άρθρου 53 του π.δ. 410/1988), που έχει χαρακτήρα δημόσιας τάξης και δεν επιτρέπει αντίθετη συμβατική ρύθμιση, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 3, 174, 180 και 656 (βλ. και 672) του ΑΚ, συνάγεται ότι αν η ως άνω σύμβαση εργασίας καταγγέλθηκε από το Δημόσιο, χωρίς να συντρέχει σπουδαίος λόγος, η καταγγελία αυτή είναι άκυρη.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε τα ακόλουθα: Με την από 9-11-1994 σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου που καταρτίσθηκε στο Ελληνικό Προξενείο στο ...... μεταξύ του αναιρεσείοντος ενάγοντος και του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στο ......., που ενεργούσε ως εκπρόσωπος του αναιρεσιβλήτου εναγομένου, ο ενάγων προσλήφθηκε ως κλητήρας στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο ......., σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 69 του ν. 419/1976 «Περί οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών», με μηνιαία αποζημίωση αντίστοιχη του μισθού εσωτερικού κλητήρα Α' Τάξης της Κεντρικής υπηρεσίας, καθώς και το στους υπαλλήλους του κλάδου αυτού παρεχόμενο επίδομα υπηρεσίας αλλοδαπής.

Σύμφωνα με το εδάφιο α' του άρθρου 9 της προαναφερόμενης σύμβασης παρέχεται το δικαίωμα στον προϊστάμενο της Αρχής εργοδότη να καταγγείλει οποτεδήποτε τη σύμβαση για σπουδαίο λόγο, δηλαδή αν ο αντισυμβαλλόμενος παραμελήσει οπωσδήποτε την εκτέλεση των καθηκόντων που του ανατέθηκαν ή θα καταδεικνυότανε ανεπαρκής ή ακατάλληλος για την εκτέλεσή τους χωρίς ο αντισυμβαλλόμενος να δικαιούται αποζημίωσης.

Επίσης σύμφωνα με το εδάφιο γ' του ίδιου άρθρου παρέχεται το δικαίωμα στον προϊστάμενο της Αρχής Εργοδότη να καταγγείλει οποτεδήποτε τη σύμβαση, καταβάλλοντας στον αντισυμβαλλόμενο τη νόμιμη αποζημίωση. Σε εφαρμογή της παραπάνω διάταξης του εδαφ. γ' του άρθρου 9 η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στο ....... προέβη στην καταγγελία της εν λόγω συμβάσεως με την από 23-10-1998 πράξη της με την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, ενώ ως εκ περισσού και άνευ εννόμου επιρροής για τη συγκεκριμένη περίπτωση ανέφερε σ' αυτή (καταγγελία) και την ύπαρξη σπουδαίων λόγων τη συνδρομή ή μη των οποίων δεν έχει υποχρέωση να ερευνήσει το Δικαστήριο, εφόσον δέχεται ότι η καταγγελία έγινε κατ' εφαρμογή του εδαφίου γ' του άρθρου 9 της ένδικης σύμβασης και όχι του εδαφίου α' οπότε και μόνο θα ήταν αναγκαία η έρευνα των επικαλούμενων ως σπουδαίων λόγων.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, διότι, ως προαναφέρθηκε, οι άνω διατάξεις που προβλέπουν την ύπαρξη σπουδαίου λόγου για την εγκυρότητα της καταγγελίας από το Δημόσιο της συμβάσεως εργασίας ιδιωτικού δικαίου του άνω προσωπικού που έχουν χαρακτήρα δημόσιας τάξεως και δεν επιτρέπουν αντίθετη συμβατική ρύθμιση.

Επομένως ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως (υπό στοιχεία 1 Α) από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για παραβίαση των άνω διατάξεων είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Μετά την παραδοχή του άνω λόγου αναιρέσεως, που καθιστά περιττή την έρευνα των υπολοίπων, πρέπει η προσβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί και παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 του ΚΠολΔ). Το Ελληνικό Δημόσιο, ως ηττώμενο, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ), μειωμένη όμως σύμφωνα με το άρθρο 22 παρ.1 του ν.3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 4800/2001 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει το Ελληνικό Δημόσιο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποίαν ορίζει στο ποσό των τριακοσίων τριάντα (330) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 11 Ιουλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ