1554/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1554 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1554/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 118/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασίλειο Καπελούζο, Δημήτριο Γεώργα-Εισηγητή, Δημήτριο Τζιούβα και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) Γ. Φ. του Φ., κατοίκου ... και 2) Ε. Φ. του Φ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ευλαλία Μιχαηλίδου, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθ.1414/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών και με πολιτικώς ενάγον το Ελληνικό Δημόσιο, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών και που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, Γιολάντα Παπαρούνη.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Δεκεμβρίου 2015 αίτησή τους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 59/2016.

Αφού άκουσε

Την πληρεξούσια δικηγόρο των αναιρεσειόντων, την πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους του πολιτικώς ενάγοντος, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και να παύσει οριστικά η κατά των αναιρεσειόντων ποινική δίωξη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 70 παρ. 1 του ν. 998/1979 "περί προστασίας των δασών και των δασικών εκτάσεων της χώρας", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ. 1 του ν. 2081/1992 "όποιος εκχερσώνει, υλοτομεί αποψιλωτικά ή καλλιεργεί έκταση δημόσια ή ιδιωτική που κηρύχθηκε αναδασωτέα, τιμωρείται...", κατά δε το άρθρο 41 παρ. 1 του ιδίου νόμου (998/1979), "η κήρυξη εκτάσεων ως αναδασωτέων ενεργείται δι’ αποφάσεως του οικείου Νομάρχη, καθοριζούσης σαφώς τα όρια της εκτάσεως η οποία κηρύσσεται αναδασωτέα και συνοδευομένης υποχρεωτικώς υπό σχεδιαγράμματος, το οποίον δημοσιεύεται εν φωτοσμικρύνσει μετά της αποφάσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως". Επομένως, στην απόφαση που καταδικάζει για παράβαση του άρθρου 70 παρ. 1 του ν. 998/1979, πρέπει να αναφέρονται η απόφαση του Νομάρχη (ήδη Γ.Γ. της Περιφέρειας, ο οποίος δύναται να μεταβιβάσει αρμοδιότητες στους προϊσταμένους των Δασικών Υπηρεσιών), το σχετικό σχεδιάγραμμα και η δημοσίευση αυτών στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθώς και αν πρόκειται για δημόσια ή ιδιωτική έκταση, διαφορετικά η απόφαση στερείται της απαιτουμένης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και ιδρύεται ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως.

Εξ άλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτουμένη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, (στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος), οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται αυτά.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση για τις ανάγκες ερεύνης του ως άνω αναιρετικού λόγου, της με αριθμό 1414/2015 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κατόπιν εφέσεως του αρμοδίου Εισαγγελέως κατά της πρωτοδίκου αθωωτικής αποφάσεως, οι αναιρεσείοντες κηρύχθηκαν ένοχοι της πράξης της παράβασης από κοινού του άρθρ. 70 παρ. 1 Ν.998/1979, όπως η παραγ. 1 αντικ.

με το άρθρο 29 παρ. 1 Ν. 2081/1992 και επέβαλε σ’ αυτούς ποινή φυλακίσεως δώδεκα μηνών στον καθένα τους, την οποία και ανέστειλε για μια τριετία. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δικάσαν Τριμελές Πλημμελειοδικείο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των κατ’ είδος αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, ήτοι, των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης και των εγγράφων που αναγνώσθηκαν, δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά λέξη, τα εξής: "Στη θέση "..." του δημοσίου δάσους της περιφέρειας του Δημοτικού Διαμερίσματος ...

του Δήμου Λαρισσού Ν. Αχαΐας, κατά το χρονικό διάστημα από την 5-1-2008 έως την 15-1-2008, σε μη επακριβώς προσδιορισμένη ημερομηνία, αμφότεροι οι κατηγορούμενοι Ε. Φ. του Φ., και Γ. Φ. του Φ. από κοινού ενεργώντας, με πρόθεση τους καλλιέργησαν παράνομα δημόσια αναδασωτέα δασική έκταση, και συγκεκριμένα προέβησαν, συναποφασίζοντας από κοινού, κι έχοντας κοινό δόλο στη φύτευση και στην καλλιέργεια κηπευτικών (θερμοκήπιο) εντός δημόσιας δασικής έκτασης κειμένης στην ως άνω θέση εκτάσεως 25.625 τετραγωνικών μέτρων, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ’ αριθμ.

…/23-6-2004 απόφασης του Γεν. Γραμματέα της Περιφερείας Δυτικής Ελλάδος, με άτομα κουκουναριάς, χαλεπίου πεύκης και αείφυλλα πλατύφυλλα, προξενώντας έτσι ζημιά στο δημόσιο, μη προσδιορισθείσης χρηματικής αξίας. Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, δηλαδή η πλήρωση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 70 Ν.998/1979 αλλά και η ύπαρξη του δόλου των κατηγορουμένων (υποκειμενική υπόσταση) προέκυψαν από την μαρτυρική κατάθεση του δασοφύλακα Γ.

Χ., βλ. πρακτικά πρωτόδικης απόφασης ο οποίος κατέθεσε ότι οι κατηγορούμενοι μπορούσαν να λάβουν γνώση της απόφασης του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, καθώς και ότι η συγκεκριμένη έκταση δεν κάηκε ποτέ και κηρύχθηκε αναδασωτέα, επειδή ακριβώς εκχερσώθηκε από κάποιους κατοίκους της περιοχής.

Επίσης, από το υπ’ αριθμ. 2940/5-8-2009 έγγραφο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προκύπτει ότι η επίδικη έκταση των "..." (πριν από την έκδοση της απόφασης του Γενικού Γραμματέα) έχει σταδιακά εκχερσωθεί και έχουν εκδοθεί και ισχύουν για την περιοχή τελεσίδικα πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής.

Επιπλέον, από την υπ’ αριθμ. 2474/2009 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε ως αιτιολογημένη την υπ’ αριθμ. …/23-6-2004 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας αναφέρει ότι ολόκληρη η επίδικη δασική έκταση, η οποία το έτος 1945 καλυπτόταν σε ποσοστό 70% από άτομα κουκουναριάς, χαλεπίου πεύκης και αείφυλλων πλατύφυλλων καταστράφηκε σταδιακά από παράνομες καταλήψεις και εκχερσώσεις και η επίδικη έκταση καλλιεργήθηκε με εποχικά είδη, κατασκευάστηκαν δε εντός αυτής παράνομα κτίσματα (οικίες, αποθήκες, καλύβες, ποιμνιοστάσια κλπ).

Αυτός άλλωστε (η από προηγουμένη ετών συνεχής παράνομη καταπάτηση) ήταν και ο μοναδικός λόγος έκδοσης της απόφασης περί αναδάσωσης. Εξάλλου, από τα ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία, σε συνδυασμό με την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση της απόφασης του Γενικού Γραμματέα που αφορά έκταση πολύ μεγαλύτερη από την επίδικη και τον τακτικό χαρακτήρα της καλλιέργειας (Θερμοκηπευτικά είδη), η οποία είναι και η βασική πηγή βιοπορισμού τους, δεν μπορεί να κριθεί ως πειστικός ο ισχυρισμός των κατηγορουμένων ότι δεν είχαν τη δυνατότητα να πληροφορηθούν (επί τέσσερα περίπου έτη) την έκδοση της απόφασης και κυρίως ότι δεν τους γνωστοποιήθηκε αυτή ούτε και από τους λοιπούς καλλιεργητές της περιοχής, με τους οποίους σε κάθε περίπτωση έχουν κοινά περιουσιακής φύσης συμφέροντα.

Προς επίρρωση των ανωτέρω σημειώνεται ότι: α) Από τους κατηγορούμενους προσκομίστηκε ως συνημμένο έγγραφο, προκειμένου να υποστηριχθεί η ένσταση τοπικής αναρμοδιότητας που υπέβαλαν στο δικαστήριο και καταχωρήθηκε στα πρακτικά και το υπ’ αριθμ. …/3-4-2006 έγγραφο της Δ/νσης Δασών Ηλείας (δηλαδή προγενέστερο του χρόνου τέλεσης της πράξης), στο οποίο αναφέρεται ρητά ότι ναι μεν το μεγαλύτερο κομμάτι της έκτασης έχει χαρακτηριστεί δασικό και έχει κηρυχθεί αναδασωτέο, αλλά απλώς από την εκδίδουσα το έγγραφο υπηρεσία (Δ/νση δασών Ηλείας) θεωρείται ως άλλης μορφής έκταση, β) ο δεύτερος κατηγορούμενος ομολογεί κατά την απολογία του ότι έχουν κατατεθεί μηνύσεις και σε άλλους καλλιεργητές της περιοχής και μάλιστα ότι οι μηνύσεις έγιναν κατ’ επιλογή.

Το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι απευθύνονται ανέκαθεν σε αντίστοιχη υπηρεσία του Νομού Ηλείας (από το προαναφερθέν έγγραφο της Δ/νσης Δασών Ηλείας προκύπτει ότι υπάρχει αίτημα προς τον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας για άρση της κήρυξης της έκτασης ως αναδασωτέας) δεν αναιρεί την υποχρέωση τους να απευθύνονται στην αντίστοιχη υπηρεσία του Νομού Αχαΐας για την οποία γνωρίζουν ότι εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα και όχι όψιμα έχει αποφανθεί για το δασικό χαρακτήρα της έκτασης (βλ.

το υπ’ αριθμ. 2940/5-8-2009 έγγραφο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, στο οποίο αναφέρεται η υπ’ αριθμ. .../2001 απόφαση του Δασάρχη Πατρών), γι’ αυτό και απορρίπτεται ο ισχυρισμός περί συγγνωστής νομικής πλάνης. Ακόμη, το άρθρο 117 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ότι: "Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώθηκαν ή αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό το χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό".

Συνεπώς, αλυσιτελώς προβάλλεται ο κατατείνων στην άρση του δόλου τους ισχυρισμός των κατηγορουμένων ότι ανέκαθεν καλλιεργούν την επίδικη έκταση, καθότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς και η κυριότητα επ’ αυτής ουδόλω αποκλείουν την τέλεση του προκείμενου εγκλήματος, η οποία αφορά στη φύτευση και καλλιέργεια κηπευτικών σε δημόσια αναδασωτέα δασική έκταση και όχι στην κατασκευή των θερμοκηπίων". Ακολούθως, η προσβαλλόμενη απόφαση, κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους του ότι "Στη θέση "..." του δημοσίου δάσους της περιφέρειας του Δημοτικού Διαμερίσματος ... του Δήμου Λαρισσού Ν. Αχαΐας, κατά το χρονικό διάστημα από την 5-1-2008 έως την 15-1-2008, σε μη επακριβώς προσδιορισμένη ημερομηνία, αμφότεροι οι κατηγορούμενοι Ε. Φ. του Φ., και Γ. Φ. του Φ. από κοινού ενεργώντας, με πρόθεση τους καλλιέργησαν παράνομα δημόσια αναδασωτέα δασική έκταση, και συγκεκριμένα προέβησαν, συναποφασίζοντας από κοινού, κι έχοντας κοινό δόλο στη φύτευση και στην καλλιέργεια κηπευτικών (θερμοκήπιο) εντός δημόσιας δασικής έκτασης κειμένης στην ως άνω θέση εκτάσεως 25.625 τετραγωνικών μέτρων, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ’ αριθμ…. /23-6-2004 απόφασης του Γεν. Γραμματέα της Περιφερείας Δυτικής Ελλάδος, με άτομα κουκουναριάς, χαλεπίου πεύκης και αείφυλλα πλατύφυλλα, προξενώντας έτσι ζημιά στο δημόσιο, μη προσδιορισθείσης χρηματικής αξίας".

Με αυτά που δέχθηκε το ως άνω Δικαστήριο, στέρησε την απόφασή του της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι δεν διαλαμβάνει στην απόφασή του και μάλιστα ούτε στο σκεπτικό ούτε στο διατακτικό, ότι η αναφερόμενη απόφαση με αριθμό .../23-6-2004 του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, με την οποία κηρύχτηκε αναδασωτέα η δημόσια έκταση, την οποία από κοινού ενεργούντες καλλιέργησαν οι αναιρεσείοντες εκτάσεως 25.625 τ.μ.

με την φύτευση κηπευτικών (θερμοκήπιο), δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προϋπόθεση, η οποία συνιστά συστατικό στοιχείο της αποφάσεως αυτής, και αν αυτή συνοδευόταν από σχεδιάγραμμα της αναδασωτέας έκτασης, στο οποίο καθορίζονται λεπτομερώς τα όρια, προς αποφυγή σύγχυσης με τα όμορα ακίνητα και του οποίου σχεδιαγράμματος η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σε κάθε περίπτωση είναι υποχρεωτική.

Επομένως ο, από τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 Δ’ ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι βάσιμος. Η νομική δε εμβέλεια του λόγου τούτου καλύπτει και τους λοιπούς λόγους ώστε παρέλκει η έρευνα αυτών.

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 111, 112 και 113 Π.Κ., το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, όπως η προκειμένη παράβαση του άρθρου 70 παρ. 1 Ν.998/1979 όπως η παρ. 1 αντικ. με άρθρο 29 παρ. 1 ν.2081/1992, είναι πενταετής και αρχίζει από τότε που τελέσθηκε η αξιόποινη πράξη, η δε προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, πάντως, όμως, όχι πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα.

Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ.1 εδάφ. β’ , 370 στοιχ. β’ και 511 εδ. α’ και γ’ Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξεως, εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ακόμη και από τον ‘ Αρειο Πάγο, ο οποίος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση αυτής και μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης αποφάσεως ή την άσκηση της αναιρέσεως, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής, εφόσον η αίτηση αναιρέσεως είναι τυπικά παραδεκτή, ο αναιρεσείων εμφανίστηκε και κριθεί και ένας βάσιμος λόγος αναιρέσεως, από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ.1 του ίδιου Κώδικα.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 17 Π.Κ., ως χρόνος τελέσεως της πράξεως θεωρείται ο χρόνος, κατά τον οποίο ο υπαίτιος ενέργησε ή όφειλε να ενεργήσει (Ολ. ΑΠ 7/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση η ως άνω πράξη φέρει το χαρακτήρα του πλημμελήματος, φέρεται δε ότι τελέσθηκε, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά το χρονικό διάστημα από 5-1-2008 έως την 15-1-2008, σε μη επακριβώς προσδιορισμένη ημερομηνία. ‘ Εκτοτε δε και μέχρι τη συζήτηση της υπόθεσης (5-10-2016) πολύ περισσότερο μέχρι τη διάσκεψη αυτής (21-10-2016) παρήλθε χρονικό διάστημα που υπερβαίνει την οκταετία. Επομένως εξαλείφθηκε το αξιόποινο της πράξεως λόγω παραγραφής, με συνέπεια, κατ’ αυτεπάγγελτη έρευνα του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου (άρθρ. 511 ΚΠΔ) να διαταχθεί η οριστική παύση της ποινικής δίωξης σε βάρος των αναιρεσειόντων κατ’ ανάλογη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 370 παρ. β ΚΠΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμό 1414/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Πατρών.

Παύει οριστικά την ποινική δίωξη κατά των κατηγορουμένων: α) Ε. Φ. του Φ. και β) Γ. Φ. του Φ. για την κατωτέρω πράξη και ειδικότερα για το ότι: "Στη θέση ..." του δημοσίου δάσους της περιφέρειας του Δημοτικού Διαμερίσματος ... του Δήμου Λαρισσού Ν. Αχαΐας, κατά το χρονικό διάστημα από την 5-1-2008 έως την 15-1-2008, σε μη επακριβώς προσδιορισμένη ημερομηνία, αμφότεροι οι κατηγορούμενοι Ε. Φ. του Φ., και Γ. Φ. του Φ. από κοινού ενεργώντας, με πρόθεση τους καλλιέργησαν παράνομα δημόσια αναδασωτέα δασική έκταση, και συγκεκριμένα προέβησαν, συναποφασίζοντας από κοινού, κι έχοντας κοινό δόλο στη φύτευση και στην καλλιέργεια κηπευτικών (θερμοκήπιο) εντός δημόσιας δασικής έκτασης κειμένης στην ως άνω θέση εκτάσεως 25.625 τετραγωνικών μέτρων, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ’ αριθμ. .../23-6-2004 απόφασης του Γεν. Γραμματέα της Περιφερείας Δυτικής Ελλάδος, με άτομα κουκουναριάς, χαλεπίου πεύκης και αείφυλλα πλατύφυλλα, προξενώντας έτσι ζημιά στο δημόσιο, μη προσδιορισθείσης χρηματικής αξίας".

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ