1553/2019 · 1553/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1553 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1553/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Διονυσία Μπιτζούνη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ'αριθ.75/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασιλική Ηλιοπούλου - Εισηγήτρια, Μαρία Βασδέκη, Πηνελόπη Παρτσαλίδου - Κομνηνού και Στυλιανό Δαρέλλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Μαΐου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Μ. Γ. του Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παπαγιάννη, για αναίρεση της υπ'αριθ.468/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αρ. πρωτ.3193/2019 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 515/19.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η υπό κρίση υπ' αρ. πρωτ. 3193/2019 αίτηση-δήλωση προς την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της 468/2018 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη της πλαστογραφίας με χρήση και καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 14 μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία , ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ). Είναι συνεπώς τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν .

ΙΙ. I) Από τις διατάξεις των άρθρων 320 και 321 ΚΠΔ προκύπτει ότι το κλητήριο θέσπισμα, με το οποίο κλητεύεται ο κατηγορούμενος στο ακροατήριο, πρέπει να περιέχει, μεταξύ άλλων στοιχείων, τον ακριβή καθορισμό της πράξης, για την οποία κατηγορείται και μνεία του άρθρου του ποινικού κώδικα που την προβλέπει. Αν το κλητήριο θέσπισμα δεν περιέχει τα στοιχεία αυτά, είναι άκυρο, σύμφωνα με το άρθρο 321 παρ. 4 του ίδιου Κώδικα. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 170 παρ. 1, 173 παρ. 1 και 174 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα προκύπτει ότι την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος ή της επίδοσής του, η οποία είναι σχετική και αφορά σε πράξη προπαρασκευαστική της διαδικασίας στο ακροατήριο που κατ' ανάγκην επιδρά στο κύρος της διαδικασίας στο ακροατήριο και στην καταδικαστική απόφαση που θα εκδοθεί (175 ΚΠΔ), αν δεν καλυφθεί, αν δηλαδή ο κατηγορούμενος εμφανιστεί στη δίκη και προβάλλει εγκαίρως αντίρρηση για την πρόοδό της, μπορεί, εφόσον η σχετική ένστασή του απορρίφθηκε, να την προτείνει, επαναφέροντάς την με λόγο έφεσης ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου. Αν δεν προταθεί η ακυρότητα αυτή με τον τρόπο αυτό, καλύπτεται, με επακόλουθο το κλητήριο θέσπισμα να θεωρείται πλέον έγκυρο, τυχόν δε επαναφορά της ένστασης αυτής στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο είναι απαράδεκτη, καθόσον, σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 502 ΚΠΔ "σε κάθε περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να κρίνει μόνο για εκείνα τα μέρη της πρωτόδικης απόφασης, στα οποία αναφέρονται οι προβαλλόμενοι στην έφεση λόγοι '' (ΑΠ 496/2016).-Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 Β'ΚΠΔ, ως λόγος αναίρεσης της απόφασης μπορεί να προταθεί και η σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (άρθρ. 170 παρ. 1), εφόσον αυτή δεν καλύφθηκε σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 του ίδιου Κώδικα .

ii) Στην προκείμενη περίπτωση, από τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας, υπ'αρ. 109/2018 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, και της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι ο αναιρεσείων εμφανίσθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου αυτού Δικαστηρίου και δεν πρόβαλε την επικαλούμενη με το σχετικό λόγο αναίρεσης ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος και ως εκ τούτου δεν επανέφερε αυτή με έφεση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Συνεπώς η ενδεχόμενη σχετική ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος καλύφθηκε και δεν ασκεί επιρροή σε τούτο η προβλεπόμενη στο άρθρο 174 παρ.2 ΚΠΔ δυνατότητα του Δικαστηρίου να αναβάλει τη συζήτηση αυτεπαγγέλτως, εάν κρίνει ότι από την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος είναι δυνατόν να προκληθεί βλάβη στον κατηγορούμενο ή τον αστικώς υπεύθυνο. Με βάση αυτά είναι αβάσιμος ο εκ του άρθρου 510 παρ.1 Β ΚΠΔ λόγος αναίρεσης και ως εκ τούτου απορριπτέος.

ΙΙΙ. i) Κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του κυρωθέντος με το ν.4619/2019 και ισχύοντος από 1.7.2019 (άρθρο δεύτερο του ν.4619/19 ) Ποινικού Κώδικα "Αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου". Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, επιεικέστερος είναι ο νόμος που στη συγκεκριμένη κάθε φορά περίπτωση και όχι αφηρημένα οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου, αυτό δε που ενδιαφέρει δεν είναι εάν ο νόμος στο σύνολό του είναι επιεικέστερος για τον κατηγορούμενο, αλλά εάν περιέχει διατάξεις που είναι επιεικέστερες γι' αυτόν και δεν αποκλείεται στη συγκεκριμένη περίπτωση να εφαρμοσθεί εν μέρει ο προηγούμενος νόμος και εν μέρει ο νεότερος νόμος, με επιλογή των ευμενέστερων διατάξεων καθενός από αυτούς και έτσι να εφαρμόζεται αφενός ένας νόμος ως προς τα στοιχεία που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και αφετέρου άλλος νόμος ως προς την απειλούμενη ποινή, Περαιτέρω, εάν από τη σύγκριση των περισσότερων διατάξεων προκύψει ότι ο κατηγορούμενος, όπως κατηγορείται, επιβαρύνεται το ίδιο απ' όλους τους νόμους, τότε εφαρμοστέος είναι ο νόμος που ίσχυσε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, διαφορετικά ο νεότερος επιεικέστερος (ΑΠ 130/2017 ΑΠ 39/2015).

ii) Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 514 και 511 εδ. τελ.ΚΠΔ προκύπτει ότι στην περίπτωση που μετά την δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης μεταβλήθηκε το νομοθετικό καθεστώς, ως προς τα στοιχεία της αξιόποινης πράξης ή την προβλεπόμενη ποινή, κύρια ή παρεπόμενη, ο Άρειος Πάγος εφαρμόζει και αυτεπάγγελτα, κατ' άρθρο 2 παρ. 1 του ΠΚ, το νόμο που ίσχυε από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της και περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, εφόσον η αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή, ανεξάρτητα από την εμφάνιση ή μη του κατηγορουμένου κατά τη συζήτηση της τελευταίας (ΑΠ 130/2017).

ΙΙΙ. i) Κατά το άρθρο 216 παρ. 1 και 2 του ΠΚ, όπως ίσχυε πριν την 1-7-2019, "1. Όποιος καταρτίζει πλαστό ή νοθεύει έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών. Η χρήση του εγγράφου από αυτόν θεωρείται επιβαρυντική περίπτωση. 2. Mε την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με τον παραπάνω σκοπό εν γνώσει χρησιμοποιεί πλαστό ή νοθευμένο έγγραφο". ii) Κατά το άρθρο 216 παρ. 1 και 2 του ισχύοντος από 1-7-2019 ΠΚ "1. Όποιος καταρτίζει πλαστό ή νοθεύει έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή. 2. Mε την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος για τον παραπάνω σκοπό εν γνώσει χρησιμοποιεί πλαστό ή νοθευμένο έγγραφο" iii) Από τη σύγκριση των διατάξεων αυτών, που ως προς τα στοιχεία της υποκειμενικής και αντικειμενικής υπόστασης του οικείου εγκλήματος δεν διαφοροποιούνται, προκύπτει ότι ευμενέστερη διάταξη είναι αυτή του ισχύοντος από 1-7-2019 ποινικού κώδικα καθόσον : α) η χρήση πλαστού δεν αποτελεί πλέον επιβαρυντική περίσταση κατά την παρ. 1 αλλά αυτοτελή πράξη (παρ.2) που συρρέει φαινομενικά, όταν ακολουθεί την πλαστογραφία και απορροφάται από αυτήν και β) ειδικώς και μόνο ως προς την προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης, οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου, αφού με αυτήν προβλέπεται πλαίσιο ποινής φυλάκισης χωρίς ελάχιστο όριο, δηλ. από 10 ημέρες έως 5 έτη, ενώ η προηγούμενη διάταξη, που ίσχυε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, προέβλεπε φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών έως 5 έτη .

ΙV. Από την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 216 παρ.1 ΠΚ προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της πλαστογραφίας, απαιτείται αντικειμενικώς η κατάρτιση από την αρχή εγγράφου (κατά την έννοια του άρθρου 13 στοιχ. γ' του Π.Κ.) από τον υπαίτιο, είτε με απομίμηση του γραφικού χαρακτήρα είτε με την θέση της υπογραφής του φερομένου ως συντάκτη είτε με την κατάχρηση της υπογραφής (συμπλήρωση κατά το δοκούν εγγράφου που φέρει μόνον την υπογραφή τρίτου), ο οποίος το εμφανίζει ότι καταρτίσθηκε από άλλον, ή η νόθευση γνησίου εγγράφου, δηλαδή η αλλοίωση της έννοιας του περιεχομένου του, υποκειμενικώς δε δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει τη γνώση και τη θέληση πραγμάτωσης των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση της εν λόγω αξιόποινης πράξης και περαιτέρω σκοπός του υπαιτίου (υπερχειλής δόλος) να παραπλανήσει με τη χρήση του πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου άλλον για γεγονός, που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες , όπως είναι εκείνο το γεγονός, το οποίο είναι σημαντικό για την παραγωγή, διατήρηση, μεταβολή ή απόσβεση δικαιώματος ή έννομης σχέσης ή κατάστασης, δημόσιας ή ιδιωτικής φύσης, ασχέτως αν επιτεύχθηκε ή όχι η παραπλάνηση.

V. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, όταν εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αρκεί, όμως, η επανάληψη της διατύπωσης του νόμου για την αιτιολογία, η πληρότητα της οποίας εξασφαλίζεται όταν υφίσταται αναφορά στα αποδεικτικά μέσα που δέχθηκε το Δικαστήριο ως αληθή για να καταλήξει στην κρίση του με βάση συγκεκριμένους συλλογισμούς για κάθε ζήτημα ου ασκεί ουσιώδη επιρροή για τη έκβαση της δίκης .

VI. Στην προκείμενη περίπτωση, το δικάσαν κατ' έφεση Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χίου, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι: "Στη ….., στις 20/11/2013, προέβη εκ προθέσεως σε κατάρτιση πλαστού εγγράφου με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, ακολούθως, δε, έκανε χρήση αυτού. Συγκεκριμένα, στον ανωτέρω τόπο και ημεροχρονολογία, προέβη εκ προθέσεως σε κατάρτιση της από 20-11-2013 επιστολής προς κάθε ενδιαφερόμενο φερόμενης ως συνταχθείσης υπό του δόκτορος Μ. N., η οποία ανέφερε τα εξής: ''Θέμα : Διευκρινίσεις αναφορικά με το καθεστώς συνεργασίας μεταξύ προσωπικού του ... και της Σχολής Επιχειρήσεων και Διοίκησης του Πανεπιστημίου .... Σας επιβεβαιώνω ότι η Σχολή Επιχειρήσεων και Διοίκησης του Πανεπιστημίου ... συνεργάζεται επισήμως, έχοντας συνάψει συμφωνητικό συνεργασίας, με την ... που εδρεύει στη …. της Ελλάδος, από το Νοέμβριο του 2012. Ο κύριος στόχος της συμφωνίας είναι οι δράσεις Έρευνας και Ανάπτυξης, στο πεδίο των Διοικητικών Διαδικασιών και της Διαχείρισης Ποιότητας. Έχουμε αποκτήσει μέσω της ... το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε το ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟ (ΑDJUSΤ) λογισμικό και τη μεθοδολογία που η πρώτη έχει αναπτύξει, στο πλαίσιο του ερευνητικού μας προγράμματος με τίτλο "Διδακτορικό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (DΒΑ) " , το οποίο είναι ένα διεθνές αναγνωρισμένο πρόγραμμα διδακτορικών σπουδών που αποσκοπεί στην εφαρμογή των αποτελεσμάτων της έρευνας στη βιομηχανία. Ο Δρ. Μ. Γ. συνεργάζεται με εμάς, μόνο στο ως άνω αναφερόμενο πλαίσιο συνεργασίας και παρέχει εκπαίδευση και κατάρτιση στο προσωπικό μας και τους φοιτητές του DΒΑ , σχετικά με τη χρήση της ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗΣ (ΑDJUSΤ) μεθοδολογίας και του λογισμικού, σε ερευνητικές εφαρμογές, όπως αυτές περιγράφονται στους όρους και τις προϋποθέσεις του συμφωνητικού συνεργασίας μας. Επιπροσθέτως αξιολογεί και την πρόοδο στις ερευνητικές εφαρμογές στο DΒΑ και συμμετέχει στη συγγραφή άρθρων για ακαδημαϊκές περιοδικές εκδόσεις, στο πεδίο της χρήσης και εφαρμογής της ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗΣ (ΑDJUSΤ) μεθοδολογίας, στην περιοχή του .... Η απαίτηση για φυσική παρουσία του Δρ. Γ. στις εγκαταστάσεις μας στο ... συνίσταται σε μια ημερήσια προγραμματισμένη παρουσίαση και συνάντηση με θέμα την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της έρευνας DΒΑ, κατά την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, σύμφωνα με τη συμφωνία συνεργασίας μας. Παρόλα αυτά υπάρχει διαρκής ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων και επικοινωνία σε απευθείας σύνδεση για θέματα εφαρμογής της έρευνας, για ακαδημαϊκούς συγγραφικούς σκοπούς. Η παρούσα επιστολή προετοιμάστηκε κατόπιν αιτήματος του Δρ. Γ., ώστε να διευκρινιστεί το είδος της σχέσης μεταξύ εκείνου του ιδίου και της Σχολής Επιχειρήσεων και Διοίκησης του Πανεπιστημίου ... στο .... Καθώς δεν ήταν ποτέ σκοπός μας να περιγράψουμε τη φύση αυτής της συνεργασίας σε τρίτους, θα ήθελα να επισημάνω ότι η επιστολή αυτή πρέπει να χρησιμοποιηθεί και να ερμηνευθεί μόνον στο πλαίσιο της προαναφερόμενης συνεργασίας και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χρησιμεύσει για την ερμηνεία των υπολοίπων συμβατικών υποχρεώσεων που διέπουν τη συμφωνία μεταξύ της ... και του Πανεπιστημίου ...) στο ..., σύμφωνα και με τους όρους και τις προϋποθέσεις του σχετικού συμφωνητικού ή προκειμένου να ορισθεί η σχέση και οι υποχρεώσεις οποιουδήποτε άλλου μέλους του προσωπικού της ..., το οποίο αναφέρεται στο συμφωνητικό αυτό. Κλείνοντας θα ήθελα να δηλώσω ότι στο μέλλον θα καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να υφίσταται ξεκάθαρη αναφορά στα έγγραφα που εκδίδει το τμήμα Μάρκετινγκ του Ιδρύματος μας για το είδος της συνεργασίας ανάμεσα στο Δρ. Μ. Γ. και το Τμήμα μας, μέσω του ... ". Επί της επιστολής αυτής ο κατηγορούμενος έθεσε την υπογραφή του ανωτέρω, Μ. N., άνευ της προς τούτο εξουσιοδοτήσεως και συναινέσεως αυτού, ακολούθως δε, στις 22.11.2013, έκανε χρήση του πλαστού εγγράφου δια της υποβολής της προκείμενης επιστολής προς τον Αναπληρωτή Προϊστάμενο της Περιφερειακής Διεύθυνσης …του Πανεπιστημίου …., Σ. Φ.. Το έγγραφο αυτό, γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, αναφερόταν στο ζήτημα της διευκρινίσεως της σχέσεως του μηνυομένου και της Σχολής Επιχειρήσεων και Διοικήσεως του Πανεπιστημίου ... του .... Ενήργησε, δε, ως ανωτέρω επί σκοπώ παραπλανήσεως των αρμοδίων υπηρεσιών του Πανεπιστημίου ….. αναφορικά με την εργασιακή του σχέση με το προμνησθέν πανεπιστήμιο της αλλοδαπής και, συναφώς, επί σκοπώ αποσείσεως τυχόν πειθαρχικών του ευθυνών, δεδομένης της κατοχής υπό του Γ. Μ. θέσεως καθηγητή πλήρους απασχολήσεως στο Πανεπιστήμιο ….. και δεδομένου του ασυμβίβαστου κατοχής δευτέρας θέσεως πλήρους απασχολήσεως σε έτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα. Η παραπλάνηση αυτή αφορούσε, συνεπώς, σε γεγονός το οποίο μπορεί να έχει έννομες συνέπειες.".

Για να οδηγηθεί στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο δέχθηκε ότι από τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν όσα αναφέρονται στο ανωτέρω διατακτικό, το οποίο παραθέτει αυτούσιο και προσθέτει και τις ακόλουθες αιτιολογίες "... Άλλωστε, στο από 2.2.2015 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, επίσημα μεταφρασμένο από την αγγλική γλώσσα, περιλαμβάνεται η σαφέστατη απάντηση του καθηγητή Μ. N., ότι: "δεν έγραψα εγώ τη συνημμένη επιστολή και δεν είναι αυτή η υπογραφή μου", αρνούμενος ανενδοίαστα την οποιαδήποτε συμμετοχή του στην κατάρτιση και υπογραφή του επίδικου εγγράφου ενώ, ουδείς λόγος υφίστατο να αρνηθεί ο ανωτέρω καθηγητής το γεγονός της εκ μέρους του σύνταξης του εγγράφου, εάν τούτο ήτο αληθές. Αναφορικά με την πρωτοκόλληση του εγγράφου πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως καταθέτει η μάρτυρας Δ. Μ., δεν πρωτοκολλούνται όλα τα έγγραφα και τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Πανεπιστημίου, αλλά τούτο εκτιμάται από τους αρμόδιους υπαλλήλους, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις, ενώ προσπάθεια διαπόμπευσης του κατηγορουμένου από τους συναδέλφους του, δεν αποδείχθηκε. Ακολούθως, και με δεδομένο ότι το επίμαχο έγγραφο ενίσχυε το επιχείρημα του κατηγορουμένου ότι η συνεργασία του με το αλλοδαπό Πανεπιστήμιο ήταν απολύτως θεμιτή, αυτός το εγχείρισε στον διερευνώντα την υπόθεση Φ. Σ., κάνοντας χρήση του συγκεκριμένου πλαστού εγγράφου. Κατόπιν αυτών, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος σύμφωνα με το διατακτικό της παρούσας αποφάσεως".

VII. Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο, δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την πράξη του άρθρου 216 παρ.1 ΚΠΔ. Συγκεκριμένα, στην προσβαλλόμενη, με πανομοιότυπη διατύπωση στο σκεπτικό και το διατακτικό της, αναφέρεται γενικώς ότι ο κατηγορούμενος προέβη στην κατάρτιση της από 20-11-2013 πλαστής επιστολής, θέτοντας επ' αυτής την υπογραφή του καθηγητή Μ. N. , χωρίς να αιτιολογείται τούτο με αναφορά στοιχείων, από τα οποία να προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είναι αυτός που κατήρτισε και υπέγραψε το πλαστό έγγραφο και όχι άλλος. Όμως, ο κατηγορούμενος, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, αρνήθηκε ειδικώς ότι είναι αυτός που κατήρτισε την επίμαχη επιστολή και έθεσε πλαστή υπογραφή σε αυτήν, παραθέτοντας αναλυτικά τους λόγους, για τους οποίους, κατά τους ισχυρισμούς του, αυτό δεν συνέβη, και επικαλούμενος συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και το e mail του καθηγητή Μ. N., στα οποία στήριζε το σχετικό ισχυρισμό του. Όμως, το Δικαστήριο, με τις προαναφερόμενες αόριστες παραδοχές του, δεν απάντησε αιτιολογημένα στον ουσιώδη αυτό αρνητικό ισχυρισμό του. Κατ' αυτόν τον τρόπο, το Δικαστήριο υπέπεσε στην εκ του άρθρου 510 παρ.1 Δ' ΚΠΔ πλημμέλεια και είναι αβάσιμος ο σχετικός λόγος αναίρεσης.

Κατά παραδοχή δε του λόγου αυτού της αναίρεσης και αφού παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως, (άρθρο 519 ΚΠΔ ), που θα εφαρμόσει τις επιεικέστερες κατά τα οριζόμενα στη μείζονα σκέψη(ΙΙΙ) της παρούσας διατάξεις του άρθρου 216 ΠΚ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αρ. 468/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως .

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιουλίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Οκτωβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ