1553/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1553 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1553/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (κωλυομέ-νου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου), Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2, 3. Χ3 και 4. Χ4, κατοίκων ..., οι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κουλουρούδη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, κατοίκου ..., 2. Ψ2, κατοίκου ..., 3. Ψ3, κατοίκου ..., 4. Ψ4, κατοίκου ..., 5. Ψ5, κατοίκου ..., 6. Ψ6, 7. Ψ7, κατοίκου ..., 8. Ψ8, κατοίκου ..., 9. Ψ9, , κατοίκου ... και 10. Ψ10, κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Τομαρά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-6-1995 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σάμου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 63/798/92ΤΠ/1996, 110/798/92ΤΠ/2000 μη οριστικές, 73/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 376/2004 του Μεταβατικού Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-12-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μαζαράκης ανέγνωσε την από 9-3-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 355 και 368 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια αυτοψίας ή πραγματογνωμοσύνης εναπόκειται στην κυριαρχική και μη αναιρετικώς ελεγχόμενη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο ελευθέρως εκτιμά την ανάγκη της χρησιμοποιήσεως των αποδεικτικών αυτών μέσων, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία κάποιος από τους διάδικους ζητήσει την διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης και το δικαστήριο κρίνει ότι χρειάζονται όχι απλώς ειδικές αλλά, όπως προκύπτει από την αρχική στην καθαρεύουσα διατύπωση του πιο πάνω άρθρου, ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, κρίση που επίσης είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη. Έτσι, η μη λήψη υπόψη ισχυρισμού του διαδίκου για ανάγκη διενέργειας αυτοψίας ή διενέργειας πραγματογνωμοσύνης, καθώς και η μη λήψη υπόψη λόγου εφέσεως με τον οποίο προβάλλεται ότι αγνοήθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος με τέτοιο περιεχόμενο ή η απόρριψη, ρητώς ή σιωπηρώς, σχετικού αιτήματος ή λόγου εφέσεως του διαδίκου αυτού δεν δημιουργούν λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ και, συνακόλουθα και κατά τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου αυτού. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β' ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του το σχετικό λόγο της εφέσεως των αναιρεσειόντων, με τον οποίο αυτοί παραπονούνται ότι αγνοήθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αίτημά τους για διενέργεια αυτοψίας και πραγματογνωμοσύνης, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 9 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση, κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, θεωρείται η αίτηση που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και προκαλεί εκκρεμοδικία και όχι αίτηση για παραδοχή ενστάσεων, προτάσεων πραγματικών ισχυρισμών ή αποδεικτικών μέσων. Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 ΚΠολΔ αριθ. 9 περ. β' πλημμέλεια, ότι η περιγραφή του επίδικου ακινήτου στην ένδικη από 26-6-1995 διεκδικητική ακινήτου αγωγή τους δεν ταυτίζεται με την περιγραφή του επιδίκου που δέχτηκε το Εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφασή του, και, έτσι, το Εφετείο επιδίκασε στους εναγομένους <<έκταση μεγαλύτερη κατά 2.336,82 τ.μ., χωρίς αυτοί να το ζητήσουν>>. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι το Εφετείο με το να δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο συνορεύει δυτικά "με περιτοιχισμένο αγρό των εναγόντων" και ήδη αναιρεσειόντων και όχι με το παλαιό δρόμο - πεζόδρομο (μονοπάτι) ..., όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, δεν επιδίκασε την επίδικη έκταση στους εναγομένους και ήδη αναιρεσίβλήτους, αφού τελικά αλλά απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένδικη διεκδικητική αγωγή των αντιδίκων τους.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με το άρθρο 17 παρ. 2 του ν. 2915/2001, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη ή δεν διέταξε απόδειξη γι' αυτά. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά ή όταν δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη γι' αυτά ή χωρίς να έχει διατάξει τις σχετικές αποδείξεις. Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από την ως άνω διάταξη πλημμέλεια, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δέχτηκε <<την από 8-12-1994 βεβαίωση του Προέδρου της Κοινότητας ... ως πράγμα που είχε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινή χωρίς απόδειξη>>. Ο λόγος αυτός, σύμφωνα με τα εκτεθέντα ανωτέρω στη νομική σκέψη, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η επικαλούμενη βεβαίωση είναι αποδεικτικό στοιχείο και δεν είναι πράγμα, ενώ ούτε ο ισχυρισμός ότι δεν είναι αληθινή η βεβαίωση συνιστά πράγμα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-12-2007 αίτηση των Χ1 κ.λ.π. για αναίρεση της 376/2004 αποφάσεως του Μεταβατικού Εφετείου Αιγαίου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 18 Νοεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ