1553/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1553 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1553/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Απριλίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ», (Ν.Π.Δ.Δ.), νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταμάτη Διαμαντάτο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/7/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2087/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5788/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6/7/2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 24/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την 42/1981 απόφαση του ΔΔΔΔ Πειραιώς, που κηρύχθηκε εκτελεστή και ακολούθως υποχρεωτική με τις 16.170/1981 και 18.744.1981 αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας, αντίστοιχα (ΦΕΚ Β΄472/1981 και ΦΕΚ Β΄ 731/1981), ρυθμίστηκαν οι όροι αμοιβής και εργασίας του απασχολούμενου με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, νοσοκομείων κλπ. του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ και με τον όρο 28 αυτής ορίστηκε ότι οι καθαρίστριες και καθαριστές λαμβάνουν το εκάστοτε ισχύον κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομίσθιο ασφαλείας) του εργατοτεχνίτη-εργατοτεχνίτριας και για εξάωρη απασχόληση, αυξομοιούμενο αναλόγως, ενώ με τον όρο 12 της 74/1982 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών για τους όρους αμοιβής και εργασίας του ίδιου ως άνω προσωπικού, που κηρύχθηκε εκτελεστή με την Α.Υ.Ε. 17663/1982 (ΦΕΚ Β΄ 501/1982), προβλέπεται ότι το κατώτατο όριο βασικού μηναίου μισθού ή ημερομισθίου του προσωπικού αυτού δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου της εθνικής γενικής συλλογικής συμβάσεως εργασίας (απόφαση 1/1982 του ΔΔΔΔ Αθηνών). Το νομικό καθεστώς των ανωτέρω ΔΑ μετέβαλε η από 22-12-1988 ΕΣΣΕ, η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την ΑΥΕ 17853/1989 (ΦΕΚ Β΄ 741/1989) και ίσχυσε από 1-7-1988. Με την ΕΣΣΕ αυτή επεκτάθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις του Ν. 1505/1984 για το μισθολόγιο του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης όπως συμπληρώθηκαν με το Ν. 1810/1988, στους εργαζομένους (πλην Ιατρών) με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, οι οποίοι είναι μέλη σωματείων που ανήκουν στην ΠΟΕΔΗΝ. Με το άρθρο 9 της εν λόγω ΕΣΣΕ ορίστηκε ότι τυχόν καταβαλλόμενες ανώτερες αποδοχές από αυτές που καθορίζονται με τη συλλογική αυτή σύμβαση διατηρούνται. Τούτο έχει την έννοια της διατηρήσεως του ποσού των καταβαλλόμενων μέχρι της μεταβολής του νομικού καθεστώτος ανώτερων αποδοχών και όχι της εξακολουθήσεως και μετά ταύτα του προϊσχύοντος νομικού καθεστώτος (Ολ. ΑΠ 10/2002). Στην προκείμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου ένδικης αγωγής ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ιστορούσε ότι εργάστηκε στο εναγόμενο ΝΠΔΔ και ήδη αναιρεσίβλητο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ως καθαριστής από το έτος 1975 έως τις 30-6-1998 και ζήτησε να υποχρεωθεί το τελευταίο να του καταβάλει 1.000.000 δραχμές και ν΄ αναγνωριστεί ότι του οφείλει άλλες 3.086.599 δραχμές με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής για διαφορές μισθολογικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών, για εργασία του κατά τις Κυριακές και αργίες και για υπερωριακή του απασχόληση για το χρονικό διάστημα από 1-1-1995 έως 30-6-1998, οι οποίες προέκυψαν από το γεγονός ότι το εναγόμενο υπολόγισε τις αποδοχές του με βάση τους ν. 1505/84, 1710/88, 2470/97 και 2606/98 για το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων και όχι με βάση τις Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. που ίσχυαν κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη με την αιτιολογία ότι στην προκείμενη περίπτωση έχει εφαρμογή για τις αποδοχές του αναιρεσείοντος ο ν. 1505/1984 για το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, ως τροποποιήθηκε μεταγενεστέρως, με βάση τον οποίο, όπως ο ίδιος εκθέτει στην αγωγή του, τον άμειβε το αναιρεσίβλητο και όχι οι ΕΓΣΣΕ. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τις άνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 2, 7 παρ. 1, 8 παρ. 1, 10 παρ. 1 του ν. 1876/1990 και 680 ΑΚ, ως και τις διατάξεις των από 21-3-1994, 2-4-1996 και 18-5-1998 ΕΓΣΣΕ, των άρθρων 8 παρ. 3β΄ του ν. 2430/1996, 7 παρ. 1-4 του ν. 2019/1992, 41 παρ. 8 του ν. 2065/1992, 8 παρ. 1 του ν. 2320/1995, 2 παρ. 1 του ν. 201/1975, 1 του ν.δ. 1064/1971 και 1 και 2 Α 3β/Φ.15/Οικ. 7823/28-6-1991 αποφάσεων του Υπουργείων Οικονομικών και Αναπληρωτού Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που κυρώθηκε με το άρθρο 19 του ν. 1963/1991 και τροποποιήθηκε με το άρθρο 7 του ν. 2256/1994. Επομένως ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ λόγος της αναιρέσεως με τον οποίον υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Ο από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελλείψεις ή ασάφειες στη διατύπωση της ελάσσονας πρότασης της προσβαλλόμενης απόφασης σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση ως μη νόμιμη ή ως αόριστη (Ολ. ΑΠ 44/1990). Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-7-2004 αίτηση του ....... για αναίρεση της 5788/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 11 Ιουλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ