1552/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1552 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1552/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1......, 2) ....., 3)..... και 4)......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεμιστοκλή Μύρτσο.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ1, για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων της .... και ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Πανταζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-2003 ανακοπή και τους από 30-7-2003 προσθέτους λόγους ανακοπής της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4356/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 3045/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21-9-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 18-1-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Kατά τη διάταξη του άρθρου 558 εδ. β΄ ΚΠολΔ, αν υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Το άρθρο 76 παρ. 1 ΚΠολΔ ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι, όταν η διαφορά επιδέχεται ενιαία μόνο ρύθμιση ή η ισχύς της αποφάσεως που θα εκδοθεί εκτείνεται σε όλους τους ομοδίκους, οι ομόδικοι που μετέχουν νόμιμα στη δίκη ή, έχουν προσεπικληθεί, αν δεν παραστούν, θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύονται από εκείνους που παρίστανται, με τους οποίους συνδέονται με το δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας.

Περίπτωση δε αναγκαστικής ομοδικίας καθιερώνει και η διάταξη του άρθρου 933 παρ. 1 ΚΠολΔ, από την οποία προκύπτει, ότι, αν η ανακοπή κατά της αναγκαστικής εκτελέσεως εγείρεται μετά την κατακύρωση, πρέπει να απευθύνεται κατά του υπερθεματιστού και του επισπεύδοντος δανειστού, μεταξύ των οποίων δημιουργείται δεσμός αναγκαστικής ομοδικίας, γιατί η διαφορά επιδέχεται ενιαία μόνο ρύθμιση, αφού, εξαιτίας της πλήρους γι' αυτούς ταυτότητας του αντικειμένου της δίκης, δεν μπορεί να νοηθεί ουσιαστική κρίση ακυρότητας του πλειστηριασμού για τον ένα και κύρους για τον άλλο (Ολ ΑΠ 11/1992).

Περαιτέρω, στο άρθρο 76 παρ. 4 ΚΠολΔ ορίζεται ότι η άσκηση των ενδίκων μέσων από κάποιον από τους ομοδίκους της παρ. 1 έχει αποτελέσματα και για τους άλλους. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, αν κάποιος αναγκαίος ομόδικος άσκησε ένδικο μέσο, θεωρούνται από το νόμο ως ασκήσαντες αυτό και οι ομόδικοί του, παρόλο που αδράνησαν, έστω και αν έχει παρέλθει ως προς αυτούς η προθεσμία του ενδίκου μέσου (Ολ ΑΠ 63/1981).

Στην περίπτωση δε αυτή (της πλασματικής ασκήσεως του ενδίκου μέσου) πρέπει οι μη ασκήσαντες ομόδικοι να καλούνται σε όλες τις συζητήσεις του ενδίκου μέσου (άρθρα 76 παρ. 3 και 110 παρ. 2 ΚΠολΔ), αλλιώς η συζήτηση αυτού κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους, κατ' εφαρμογή της παρ. 3 του άρθρου 576 ΚΠοΛΔ (ΑΠ 1406/1996, ΑΠ 1145/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 24-2-2003 ανακοπή της και το από 30-7-2003 δικόγραφο προσθέτων λόγων, η ήδη αναιρεσίβλητη Ψ1 ζητούσε να ακυρωθεί ο πλειστηριασμός ακινήτου της, που είχε επισπευθεί από την πιστώτριά της Ζ1 (πρώτη καθής η ανακοπή) και στον οποίο είχαν αναδειχθεί υπερθεματιστές οι ήδη (τέσσερις) αναιρεσείοντες και ομόδικοι της πρώτης στην πρωτοβάθμια δίκη.

Με την 4356/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το αίτημα της ανακοπτούσης έγινε δεκτό και ο πλειστηριασμός ακυρώθηκε, ως διεξαχθείς κατά κατάχρηση δικαιώματος. Οι υπερθεματιστές άσκησαν κατά της αποφάσεως έφεση, την οποία απηύθυναν κατά της αντιδίκου των (οφειλετρίας και κυρίας του πλειστηριασθέντος ακινήτου), κάλεσαν δε "προς εμφάνιση και παράσταση κατά τη συζήτηση της εφέσεως" και την ομόδικό τους στην πρωτοβάθμια δίκη Ζ1, ήτοι την επισπεύσασα τον πλειστηριασμό πιστώτρια.

Η έφεση απορρίφθηκε, ως αβάσιμη, με την 3045/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονούνται ήδη, με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως οι ηττηθέντες διάδικοι, ήτοι οι υπερθεματιστές. Με βάση, τα προεκτεθέντα, οι μεν αναιρεσείοντες υπερθεματιστές συνδέοντα με την επισπεύσασα την εκτέλεση Ζ1 με τον δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας, η δε τελευταία, ανεξάρτητα από την αδράνειά της, ήτοι την μη άσκηση αναιρέσεως, έπρεπε να είχε κληθεί στην παρούσα συζήτηση.

Εφόσον δε αυτή δεν έχει κληθεί η συζήτηση επί της αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους κατά το άρθρο 576 παρ. 3 ΚΠολΔ.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Κηρύσσει απαράδεκτη την συζήτηση επί της από 21-9-2005 αιτήσεως των ...,. ..., ..... και .... για αναίρεση της 3045/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ