154/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 154 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 154/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού - Εισηγήτρια, Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Δεκεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των καλούντων - εκκαλούντων - εναγόντων - καθ' ων η πρόσθετη παρέμβαση: 1) Χ. Π. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Γουλιέλμου και κατέθεσε προτάσεις, 2) Π. Α. συζύγου Χ. Π., 3) Σ. Π. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Γουλιέλμο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του καθ'ου η κλήση - εκκαλούντος - εφεσιβλήτου - εναγομένου - προσεπικαλούντος - παρεμπιπτόντως ενάγοντος - υπέρ ου η πρόσθετη παρέμβαση: Θ. Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κόντη και κατέθεσε προτάσεις. Της καθ' ης η κλήση - εκκαλούσας - εφεσίβλητης - εναγομένης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ Ε.Α.Ε." που εδρεύει στην …, λειτουργούντος στη Θεσσαλονίκη, δια του υποκαταστήματός του, με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ" που εδρεύει στην … Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Κόντη και κατέθεσε προτάσεις. Της καθ' ης η κλήση - εκκαλούσας - εφεσίβλητης -προσεπικαλουμένης - παρεμπιπτόντως εναγομένης - προσθέτως παρεμβαίνουσας-: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "... ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Βλαχογιάννη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/3/2003 αγωγή των ήδη καλούντων - εκκαλούντων - εναγόντων - καθ' ων η πρόσθετη παρέμβαση, την από 4/4/2003 προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση με ενωμένη παρεμπίπτουσα αγωγή του καθ'ου η κλήση - εκκαλούντος - εφεσιβλήτου - πρώτου εναγομένου και την από 10/6/2003 πρόσθετη παρέμβαση της καθ' ης η κλήση - εκκαλούσας - εφεσίβλητης - προσεπικαλουμένης - παρεμπιπτόντως εναγομένης που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12775/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 2304/2006 μη οριστική και 1818/2009 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι ως άνω καθ' ων η κλήση - εκκαλούντες - ενάγοντες - καθ' ων η πρόσθετη παρέμβαση με την από 22/9/2009 αίτησή τους και τους από 2/11/2009 πρόσθετους λόγους αυτής, και ο καθ' ου η κλήση - εκκαλών - εφεσίβλητος - πρώτος εναγόμενος - προσεπικαλών - παρεμπιπτόντως ενάγων - υπέρ ου η πρόσθετη παρέμβαση με την από 4/2/2011 αίτησή του, επί των οποίων εκδόθηκε η 161/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 1818/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 2252/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι καλούντες - εκκαλούντες - ενάγοντες - καθ' ων η πρόσθετη παρέμβαση με την από 12/3/2015 αίτησή τους, καθώς και οι καθ' ων η κλήση - εκκαλούντες - εφεσίβλητοι - εναγόμενοι με την από 7/1/2015 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 846/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 2252/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και κράτησε την υπόθεση προς περαιτέρω συζήτηση ενώπιόν του. Η υπόθεση επαναφέρεται για νέα συζήτηση με την από 5/3/2018 κλήση των ήδη εκκαλούντων - εναγόντων - καθ' ων η πρόσθετη παρέμβαση.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 570 παρ. 2, 579 παρ. 1, 580 παρ. 3 και 581 παρ. 2 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η απόφαση αναιρείται κατά το μέτρο παραδοχής της αναίρεσης, δηλαδή κατά τα κεφάλαια (αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας), στα οποία αφορά ο δεκτός γενόμενος λόγος αναίρεσης, καθώς και εκείνα που συνάπτονται αρρήκτως προς τα αναιρεθέντα.

Ως προς τα κεφάλαια και μόνο αυτά (αναιρεθέντα και άρρηκτα με αυτά συνδεόμενα) οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την απόφαση, που αναιρέθηκε και ως προς αυτά συζητείται η υπόθεση στο δικαστήριο της παραπομπής, το οποίο δεν δύναται να επιληφθεί της υπόθεσης ως προς τα κεφάλαια που δεν αναιρέθηκαν, αφού, αν προέβαινε εκ νέου στην εξέταση αυτών, θα προσέβαλε το δεδικασμένο.

Η έκταση αυτή της αναίρεσης, δηλαδή ως προς ποία κεφάλαια αναιρέθηκε η απόφαση, προκύπτει από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αναιρετικής απόφασης και κατισχύει κάθε αντίθετης γενικής διατύπωσής της και μάλιστα του τυχόν χαρακτηρισμού από την ίδια για ολική αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης. Από αυτά συνάγεται ότι, αν αναιρεθεί απόφαση, που εκδόθηκε επί αγωγής για αποζημίωση περιουσιακής ζημίας και για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, που υπέστη ο ενάγων, εξαιτίας αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του εναγομένου, μόνον ως προς την παραδοχή ένστασης του εναγομένου, που προβλήθηκε προς απόκρουση της αγωγής, περί συνυπαιτιότητας του παθόντος στην επέλευση της ζημίας του, αναιρείται η απόφαση και ως προς το άρρηκτα με το λόγο αυτό συνδεόμενο κεφάλαιο για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, διότι για τον καθορισμό του ύψους αυτής λαμβάνεται υπόψη και η συνδρομή του βαθμού του πταίσματος του, αλλά και ως προς εκείνο της αποζημίωσης για περιουσιακή ζημία που επιδικάστηκε.

Στην τελευταία περίπτωση όμως (της αποζημίωσης) μόνο με την έννοια, ότι το δικαστήριο της παραπομπής, αν απορρίψει την ένσταση συνυπαιτιότητας, θα θέσει ως βάση του υπολογισμού της αποζημίωσης, κατά τον επανακαθορισμό της, το ύψος αυτής, όπως προσδιορίστηκε από το εφετείο, δεσμευόμενο από το δεδικασμένο, που προκύπτει από το κεφάλαιο αυτό της αποζημίωσης, που δεν αναιρέθηκε, (σχ ΑΠ 1595/2018, ΑΠ 1307/2007).

Ομοίως το δικαστήριο της παραπομπής, στην περίπτωση που απορρίφθηκε λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ως προς το ζήτημα της αδικοπρακτικής ευθύνης του εναγομένου για αποζημίωση της περιουσιακής ζημίας του παθόντος ενάγοντος και χρηματική ικανοποίησή του, λόγω ηθικής βλάβης, δεν θα εξετάσει το ζήτημα αυτό, γιατί υπάρχει δεδικασμένο από την απόφαση του εφετείου, αφού κατά το μέρος αυτό δεν αναιρέθηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 14-3-2003 ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αγωγή τους οι δύο πρώτοι ενάγοντες, Χ. Π. και Π. Α., την οποία άσκησαν ατομικά, αλλά και από κοινού, ως ασκούντες τη γονική μέριμνα του ανηλίκου υιού τους Σ.

Π. (τρίτου ενάγοντος), κατά των εναγομένων, Θ. Α. και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", ζήτησαν αποζημίωση για περιουσιακή ζημία και χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, κατά τις αναφερόμενες διακρίσεις, εξαιτίας της σωματικής βλάβης, που υπέστη ο πρώτος από αυτούς από αμελή συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου, ιατρού χειρουργού- ορθοπεδικού, προστηθέντος στην υπηρεσία αυτή υπό της δεύτερης αυτών, κατά τη διενέργεια χειρουργικής επέμβασης.

Μετά την άσκηση της αγωγής αυτής ο πρώτος εναγόμενος άσκησε την από 4-4-2003 προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση με την ενωμένη σ' αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή κατά της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ", στην οποία είχε ασφαλισθεί για την κάλυψη της επαγγελματικής αστικής ευθύνης του ως ιατρού και η τελευταία άσκησε την από 10-6-2003 πρόσθετη υπέρ αυτού και κατά των εναγόντων παρέμβασή της.

Επί των άνω κύριας αγωγής, προσεπίκλησης σε αναγκαστική παρέμβαση με την ενωμένη σ' αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή και πρόσθετης παρέμβασης, που συνεκδικάστηκαν, μετά και τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, που διατάχθηκε από το δικαστήριο, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 12775/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Με την απόφαση αυτή, αφού απορρίφθηκε, πέραν άλλων, που δεν ενδιαφέρουν, ως αόριστη η κύρια αγωγή, κατά το κεφάλαιό της για αποζημίωση του πρώτου ενάγοντα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, ομοίως ως αόριστη, κατά το κεφάλαιό της για διαφυγόντα κέρδη ποσού 200 ευρώ μηνιαίως της ενάγουσας Π. Α. από στέρηση παροχής υπηρεσιών του πρώτου ενάγοντα συζύγου της, σε συνδυασμό με την απώλεια της εργασίας της, λόγω της συμπαράστασής της προς αυτόν και ως μη νόμιμη, κατά το κεφάλαιό της για στέρηση διατροφής ποσού 200 ευρώ μηνιαίως του ανηλίκου Σ.

Π., για την οποία υπόχρεος ήταν μέχρι την πρόκληση της σωματικής βλάβης, ο πρώτος ενάγων, πατέρας του, Χ. Π., κρίθηκε περαιτέρω, ότι ο πρώτος κυρίως εναγόμενος, ιατρός, είναι υπαίτιος της προκληθείσας σωματικής βλάβης του πρώτου κυρίως ενάγοντος, κατά τη διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης, υπηρεσία στην οποία προστήθηκε από τη δεύτερη εναγομένη και στη συνέχεια έγινε δεκτή, κατά ένα μέρος η άνω κύρια αγωγή ως ουσία βάσιμη, καθώς και η παρεμπίπτουσα αγωγή.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκαν ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης α) η από 24-6-2005 έφεση των κυρίως εναγόντων- εναγομένων- καθών η πρόσθετη παρέμβαση, β) η από 20-6-2005 έφεση του πρώτου κυρίως εναγομένου- προσεπικαλούντος- παρεμπιπτόντως ενάγοντος- υπέρ ου η πρόσθετη παρέμβαση και της δεύτερης κυρίως εναγομένης και γ) η από 11-7-2005 έφεση της προσεπικαλούμενης- παρεμπιπτόντως εναγομένης-προσθέτως παρεμβαίνουσας, με τις οποίες οι εκκαλούντες, επικαλούμενοι εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, καθώς και κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ζήτησαν την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης απόφασης, άλλως τη μεταρρύθμισή της.

Επί των εφέσεων αυτών, που συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθ. 2304/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία διατάχθηκε η επανάληψη της επ' ακροατηρίου συζήτησης με σκοπό την επανάληψη της διενέργειας ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, καθώς και την, κατ' άρθρο 245 ΚΠολΔ, αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων και την εκ νέου εξέταση των μαρτύρων για τα αναφερόμενα σ' αυτή ζητήματα και στη συνέχεια η υπ' αριθ. 1818/2009 απόφαση αυτού, η οποία, αφού δέχτηκε, ότι η προκληθείσα σωματική βλάβη του πρώτου κυρίως ενάγοντος, Χ.

Π., δεν οφείλεται σε αμελή συμπεριφορά του πρώτου κυρίως εναγομένου, Θ. Α., εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την κύρια αγωγή ως αβάσιμη στην ουσία και συνακόλουθα και την παρεμπίπτουσα αγωγή. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν ενώπιον του Αρείου Πάγου οι κυρίως ενάγοντες την από 22-9-2009 αίτηση αναίρεσης και τους από 2-11-2009 πρόσθετους λόγους αυτής και ζήτησαν για τους ειδικότερον αναφερόμενους λόγους την αναίρεσή της, ο δε παρεμπιπτόντως ενάγων την από 4-2-2011 επικουρική αίτηση αναίρεσης και ζήτησε την αναίρεσή της, για την περίπτωση, που ήθελε γίνει δεκτή η άνω αναίρεση και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, κατά το μέρος που είχε απορριφθεί η παρεμπίπτουσα αγωγή του.

Επ' αυτών εκδόθηκε η υπ' αριθ. 161/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε στο σύνολό της την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή αναιρετικού λόγου από τον αριθ. 11γ ΚΠολΔ, με την αιτιολογία, ότι δεν προκύπτει αδιστάκτως, αλλά καταλείπονται αμφιβολίες, αν λήφθηκε υπόψη και συνεκτιμήθηκε η υπ' αριθ. 2727/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε κριθεί ένοχος ο πρώτος κυρίως εναγόμενος για τη σωματική βλάβη του πρώτου κυρίως ενάγοντος και την οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι κυρίως ενάγοντες.

Στη συνέχεια η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ίδιο εφετείο προς περαιτέρω εκδίκαση, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Το εφετείο αυτό, ως δικαστήριο της παραπομπής, εκδικάζοντας πλέον τις προαναφερόμενες εφέσεις των διαδίκων κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, μετά την αναβίωση της εκκρεμοδικίας, αφού οι διάδικοι επανήλθαν, μετά την ολική αναίρεση της εφετειακής απόφασης, κατ' άρθρο 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε, εξέδωσε την υπ' αριθ. 2252/2014 απόφασή του.

Με την απόφαση αυτή το εφετείο, αφού συνεκδίκασε τις εφέσεις, απέρριψε την έφεση του κυρίως εναγομένου, Θ. Α. και της εναγομένης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ", δέχτηκε τις εφέσεις κατά τα λοιπά, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου στο σύνολό της και δικάζοντας την υπόθεση, αφού έκρινε, ότι η σωματική βλάβη, που υπέστη ο πρώτος κυρίως ενάγων, Χ.

Π., κατά τη χειρουργική επέμβαση, οφείλεται σε αμελή συμπεριφορά του πρώτου κυρίως εναγομένου, Θ. Α., χειρουργού ιατρού, προστηθέντος στην υπηρεσία αυτή από τη δεύτερη εναγομένη, αλλά και σε συνυπαιτιότητα του πρώτου κυρίως ενάγοντος, διότι συνέβαλε στην έκταση των συνεπειών της σωματικής βλάβης κατά ποσοστό 30%, κατά παραδοχή σχετικής ένστασης των εναγομένων, δέχτηκε την κύρια αγωγή, κατά το μέρος που ασκήθηκε από τον πρώτο ενάγοντα και τον ανήλικο, τρίτο ενάγοντα, Σ.

Π., εκπροσωπούμενο από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του, κατά ένα μέρος ως ουσιαστικά βάσιμη, την απέρριψε, κατά το μέρος που ασκήθηκε ατομικά από την Π. Α., ως αβάσιμη και επιδίκασε τελικώς τα ποσά της αποζημίωσης για την περιουσιακή ζημία των εναγόντων, μειωμένα κατά ποσοστό 30% και προσδιόρισε το ποσό της χρηματικής ικανοποίησης του πρώτου ενάγοντος στο ποσό των 130.000 ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη, πέραν άλλων, και το άνω ποσοστό συνυπαιτιότητάς του, επιπλέον δε δέχτηκε, ότι ο πρώτος κυρίως ενάγων δικαιούται εύλογη από το άρθρο 931 ΑΚ χρηματική παροχή, λόγω της αναπηρίας του, διότι έχει πληγεί το επαγγελματικό και κοινωνικό του μέλλον και προσδιόρισε το ποσό αυτής σε 45.000 ευρώ και τέλος απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή ως αβάσιμη, δεχόμενο ότι η αξίωση του παρεμπιπτόντως ενάγοντος ιατρού κατά της παρεμπιπτόντως εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας έχει ήδη αποσβεσθεί με καταβολή.

Η τελευταία αυτή απόφαση του δικαστηρίου της παραπομπής προσβλήθηκε με την από 12-3-2015 αίτηση αναίρεσης του πρώτου ενάγοντος Χ. Π. και του τρίτου ενάγοντος, ανηλίκου, Σ. Π., νομίμως εκπροσωπούμενου από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του και την από 7-1-2015 αίτηση αναίρεσης των εναγομένων, Θ. Α. και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ".

Επί των αναιρέσεων αυτών εκδόθηκε η υπ' αριθ. 846/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου (Τμήμα Α1), η οποία αναίρεσε εν μέρει την υπ' αριθ. 2252/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά παραδοχή αφενός του πρώτου και δεύτερου, από τους αριθ. 8α και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναιρετικούς λόγους της από 12-3-2015 αίτησης, διότι έλαβε υπόψη ένσταση των εναγομένων περί συνυπαιτιότητας του πρώτου ενάγοντος στην έκταση των συνεπειών της σωματικής βλάβης του, χωρίς να έχει προταθεί παραδεκτώς και χωρίς να κηρύξει το απαράδεκτο αυτό και εντεύθεν μείωσε τα ποσά της αποζημίωσης, που έκρινε, ότι απαιτούνται για την αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας των εναγόντων, Χ.

Π. και Σ. Π., κατά ποσοστό 30% και προσδιόρισε το ποσό της χρηματικής ικανοποίησης του πρώτου ενάγοντος στο ποσό των 130.000 ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη και το άνω ποσοστό συνυπαιτιότητας και αφετέρου (κατά παραδοχή) του πέμπτου, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναιρετικού λόγου της από 7-1-2015 αίτησης, διότι δέχτηκε, ότι οφείλουν οι εναγόμενοι να καταβάλλουν στον πρώτο ενάγοντα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, ώστε να μετριασθεί η δυσμενής για το μέλλον του επίδραση από τη συναφή αναπηρία του, ως εύλογη χρηματική παροχή το ποσό των 45.000 ευρώ, αφού συνεκτίμησε και την ανάγκη του να αποκατασταθεί η κοινωνική του απαξίωση από αυτή, ως εκ του ότι περιορίζονται σημαντικά οι κοινωνικές επαφές, συναναστροφές και οι δραστηριότητές του στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον, επιδικάζοντας έτσι αποζημίωση και για μη περιουσιακή ζημία, ενώ η κατ' άρθρο 931 ΑΚ αυτοτελής αξίωση αποζημίωσης παρέχεται για την κάλυψη περιουσιακής και μόνο ζημίας.

Κατόπιν αυτών, κατ' εφαρμογή του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, η υπόθεση διακρατήθηκε στο Δικαστήριο τούτο και παραπέμφθηκε προς περαιτέρω ουσιαστική εκδίκαση στο ίδιο Τμήμα σε ιδιαίτερη συζήτηση. Ήδη με την από 5-3-2018 κλήση, που ασκήθηκε κατά των εναγομένων-εκκαλούντων-εφεσιβλήτων Θ. Α. και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ" από τον ενάγοντα-εκκαλούντα-εφεσίβλητο Χ.

Π. και τον ενάγοντα-εκκαλούντα Σ. Π., που ήδη έχει ενηλικιωθεί, όπως εκτιμάται, και όχι και από την Π. Κ. (πρώην Α.), διότι δεν ήταν διάδικος στην αναιρετική δίκη, αφού είχε ασκήσει την άνω από 12-3-2005 αναίρεση ομού μετά του πρώτου ενάγοντος, ως ασκούσα τη γονική μέριμνα του ανηλίκου τότε και ήδη ενηλικιωθέντος υιού της, Σ.

Π. και όχι και ατομικά, νόμιμα φέρονται για νέα συζήτηση ενώπιον του τμήματος αυτού, κατά το άρθρο 581 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, μετά την έκδοση της παραπάνω δεύτερης αναιρετικής απόφασης του Τμήματος τούτου του Αρείου Πάγου, α) η από 24-6-2005 έφεση, που άσκησαν οι ενάγοντες Χ. Π. για τον εαυτό του, καθώς και ο ίδιος και η Π.

Α., ως ασκούντες τη γονική μέριμνα του τότε ανηλίκου υιού τους Σ. Π. και ήδη ενηλικιωθέντος και β) η από 20-6-2005 έφεση, που άσκησαν οι εναγόμενοι Θ. Α. και η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ" κατά της εκδοθείσας αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 12775/2005 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά τα κεφάλαια, που αναφέρονται στην άνω αναιρετική απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Σημειώνεται δε, ότι η απεύθυνση της άνω κλήσης κατά της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΠΡΟΝΟΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΖΗΜΙΩΝ" έγινε στα πλαίσια της διάταξης του άρθρου 81 παρ. 3 ΚΠολΔ ως κλήτευση αυτής σε επόμενη διαδικαστική πράξη από το διάδικο, που επισπεύδει τη συζήτηση, καθόσον αυτή, όπως έχει προαναφερθεί, είχε πρωτοδίκως παρέμβει προσθέτως υπέρ του εναγομένου- εκκαλούντος Θ.

Α. και κατά των εναγόντων και δεν ήταν διάδικος στην άνω αναιρετική δίκη (σχ. ΑΠ 711/2017). Οι εφέσεις αυτές, που συνεκδικάζονται, έχουν ασκηθεί παραδεκτά (άρθρα 495 επ., 511, 513 παρ. 1β, 516 παρ. 1, 517 και 518 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ήδη έχει κριθεί και είναι γι' αυτό τυπικά δεκτές και πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω. Με βάση αυτά, και σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην παραπάνω μείζονα σκέψη, η έρευνα του παρόντος δικαστηρίου ως δικαστηρίου παραπομπής, θα περιορισθεί μόνο στους λόγους έφεσης, που αναφέρονται στα κεφάλαια για τα οποία αναιρέθηκε η προεκδοθείσα υπ' αριθ. 2252/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, καθώς και στα αρρήκτως συνδεδεμένα με αυτά.

Ειδικότερα, θα ερευνηθούν οι λόγοι των εφέσεων με τους οποίους παραπονούνται ο εκκαλών-ενάγων Χ. Π. για την απόρριψη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο του κεφαλαίου της αγωγής του για την επιδίκαση αυτοτελούς αποζημίωσης, κατ' άρθρο 931 ΑΚ, καθώς και οι εκκαλούντες- εναγόμενοι Θ. Α. και η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", για το λόγο ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την προταθείσα από αυτούς ένσταση συνυπαιτιότητας του πρώτου ενάγοντος Χ.

Π. στην έκταση της σωματικής βλάβης του. Στην τελευταία δε περίπτωση, μετά την κρίση, ότι δεν είχε προβληθεί παραδεκτώς η άνω ένσταση συνυπαιτιότητας, όπως δέχτηκε η προεκδοθείσα υπ' αριθ. 846/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, θα πρέπει να ερευνηθούν και οι λόγοι των άνω εφέσεων, που αναφέρονται στα συνεχόμενα άρρηκτα με τη συνυπαιτιότητα κεφάλαια της χρηματικής ικανοποίησης, λόγω της ηθικής βλάβης του ενάγοντος, Χ.

Π., καθώς και της περιουσιακής ζημίας και του ύψους των επιμέρους κονδυλίων αυτού και του ενάγοντος υιού του Σ. Π., καθόσον το εφετείο είχε κρίνει παραδεκτή και βάσιμη την ένσταση αυτή και είχε μειώσει, κατά ποσοστό 30%, το ποσό των επιμέρους κονδυλίων της περιουσιακής ζημίας, που δέχτηκε, ότι υπέστησαν οι ενάγοντες, το οποίο και τελικά επιδίκασε και περαιτέρω είχε προσδιορίσει το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης, του πρώτου ενάγοντα, λαμβάνοντας υπόψη το ποσοστό συνυπαιτιότητας του.

Για τα ζητήματα της αδικοπρακτικής ευθύνης του πρώτου εναγομένου στην επέλευση της σωματικής βλάβης του πρώτου ενάγοντος κατά τη διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης και της εντεύθεν αντικειμενικής ευθύνης της δεύτερης εναγομένης, ως προστήσασας τον πρώτο εναγόμενο στην υπηρεσία αυτή, καθώς και των επιμέρους κονδυλίων της περιουσιακής ζημίας των άνω εναγόντων και του ύψους αυτών υφίσταται δεδικασμένο από την εφετειακή απόφαση, καθόσον για την ευθύνη του πρώτου ενάγοντος και εντεύθεν και της δεύτερης εναγομένης απορρίφθηκε ο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 λόγος της αίτησης αναίρεσης αυτών ως αβάσιμος, ενώ τα επιμέρους κονδύλια (κεφάλαιο) της περιουσιακής ζημίας των εναγόντων, που επιδικάσθηκαν και το ύψος αυτών δεν προσβλήθηκαν με λόγο αναίρεσης.

Από τη διάταξη του άρθρ. 931 ΑΚ, που ορίζει ότι "η αναπηρία ή παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του", σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρ. 298, 299, 914, 929 και 932 ΑΚ προκύπτει ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενείται στον παθόντα, ανεξαρτήτως φύλου, εκτός από την επίδραση, την οποία μπορεί να ασκήσει τόσο στο ύψος των χρηματικών ποσών, που θα στερείται ο παθών στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον, εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του, όσο και στο ύψος της χρηματικής ικανοποίησης, που θα επιδικασθεί για την ηθική βλάβη του, μπορεί να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση για αποζημίωσή του, αν επιδρά στο μέλλον του.

Ωστόσο, κατά την αληθινή έννοια της διάταξης του άρθρ. 931 ΑΚ, ως μέλλον του παθόντος νοείται το οικονομικό του μέλλον και συνεπώς η αυτοτελής για την αιτία αυτή αξίωσή του για αποζημίωση, είτε πρόκειται για αναπηρία του, δηλαδή για προκαλούμενη έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου του είτε για παραμόρφωση, δηλαδή για προκαλούμενη ουσιώδη αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου του, που καθορίζεται κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά και τις αντιλήψεις της ζωής (ΑΠ 268/2008), παρέχεται για την κάλυψη περιουσιακής και μόνον ζημίας του και μάλιστα μελλοντικής.

Δηλαδή δεν είναι αξίωση χρηματικής ικανοποίησης του παθόντος, κατά το μέτρο αποκατάστασης της κοινωνικής του απαξίωσης από την αναπηρία ή την παραμόρφωσή του ούτε αξίωση χρηματικής ικανοποίησης της συναφούς ηθικής βλάβης του, η οποία βρίσκει έρεισμα μόνο στη διάταξη του άρθρ. 932 ΑΚ και όχι στη διάταξη του άρθρ. 931 ΑΚ, αφού στην τελευταία γίνεται λόγος για αποζημίωση και όχι για χρηματική ικανοποίηση (Ολ ΑΠ 18/2008, ΑΠ 1631/2010, ΑΠ 58/2009, ΑΠ 350/2009).

Η ζημία δε αυτή, ως εκ της φύσης της και του μελλοντικού χαρακτήρα της, δεν είναι δυνατόν και επομένως, ούτε νομικώς αναγκαίο να συγκεκριμενοποιείται και να καθορίζεται με ακρίβεια, αλλά αρκεί να είναι βεβαία με βάση τα δεδομένα της κοινής πείρας και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων (ΑΠ 1355/2011). Ειδικότερα θα πρέπει, για το, κατ' απαίτηση της διάταξης του άρθρου 216 παρ.

ΚΠολΔ, ορισμένο της αγωγής αυτής, να αναφέρονται εκείνα τα περιστατικά, τα οποία διακρίνουν, κατά τα ανωτέρω, τη σχετική αξίωση από τις αξιώσεις των άρθρων 929 και 932 ΑΚ (ΑΠ 1009/2013). Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων, Χ. Π., στην από 14-3-2003 αγωγή του, για τη θεμελίωση της από το άρθρο 931 ΑΚ αξίωσής του, εξέθετε, όπως το περιεχόμενο αυτής εκτιμάται, ότι εξαιτίας της διενεργηθείσας από τον πρώτο εναγόμενο, Θ.

Α., χειρουργικής επέμβασης και των παράνομων και υπαίτιων πράξεων και παραλείψεων αυτού, που είχε προστηθεί στην υπηρεσία αυτή από τη δεύτερη εναγόμενη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", θα παραμείνει ανάπηρος για την υπόλοιπη ζωή του, ότι η αναπηρία αυτή θα έχει αρνητικές συνέπειες στο μέλλον του, καθώς έχει δυσμενή επιρροή στην κοινωνική, επαγγελματική και οικονομική του εξέλιξη, ότι ειδικότερα, εξαιτίας της αναπηρίας του, επηρεάζεται και κατ' ουσίαν αναιρείται η οποιαδήποτε προοπτική για επαγγελματική ανέλιξη του, η οποία θα ήταν, σύμφωνα με τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, απολύτως βέβαιη, καθώς ήταν ένας νέος και φέρελπις υπάλληλος, κατεχόμενος από ζήλο και ευσυνειδησία, ότι τα προσόντα του αυτά θα επέτρεπαν στο άμεσο μέλλον, τη μετάβασή του σε καθεστώς μονίμου δημοτικού υπαλλήλου, με το γνωστό σύστημα των μονιμοποιήσεων των εποχιακών δημοτικών υπαλλήλων, με αποτέλεσμα η επαγγελματική του πρόοδος και ευημερία να καθίστατο κάτι παραπάνω από αναμενόμενη, που θα του εξασφάλιζε προνόμια και χρηματικά αποτιμητέες παροχές, τόσο στον τομέα της ασφάλισης, όσο και της συνταξιοδότησης, ότι επιπλέον η δυσμενής επίδραση της αναπηρίας του στον κοινωνικό τομέα, τόσο λόγω πρακτικών συνεπειών αυτής, όσο και λόγω της εν γένει κοινωνικής υποβάθμισης, που η σωματική αναπηρία, εύλογα επιφέρει, καθόσον, όντας καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, σταδιακά θα απωλέσει κάθε κοινωνική επαφή, πέραν των στενών συγγενών του, θα καταστεί κοινωνικά περιθωριοποιημένος και απομονωμένος, θα επιφέρει συνέπειες στο επαγγελματικό και οικονομικό του μέλλον, διότι θα εκλείψουν οι ευκαιρίες του για γνωριμίες και συναναστροφές, επωφελείς για την επαγγελματική του ανέλιξη, και ότι η άνω περιγραφόμενη ζημία του, αναγόμενη στο μέλλον, προκύπτουσα όμως κατά πάσα βεβαιότητα, δεν μπορεί να καλυφθεί από τις παροχές των άρθρων 929 και 932 ΑΚ, αλλά μπορεί να αποκατασταθεί μόνο μέσω της πρόσθετης, κατά το άρθρο 931 ΑΚ, αποζημίωσης, ώστε να εξισορροπηθούν οι υπάρχουσες, εξαιτίας της αναπηρίας, δυνατότητες με εκείνες που υπήρχαν πριν από το ζημιογόνο γεγονός.

Με βάση τα περιστατικά αυτά, ζήτησε να του επιδικασθεί ως πρόσθετη αυτοτελής αποζημίωση της μελλοντικής περιουσιακής του ζημίας το ποσό των 300.000 ευρώ. Η αγωγή αυτή, κατά το παραπάνω περιεχόμενο και αίτημά της, είναι επαρκώς ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις παραπάνω αναφερόμενες διατάξεις, καθόσον εκτίθενται στο δικόγραφό της με σαφήνεια και πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν το ως άνω αίτημα και δικαιολογούν την άσκησή της από τον πρώτο ενάγοντα κατά των εναγομένων.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλούμενη απόφασή του απέρριψε την αγωγή, κατά το άνω αίτημα, ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση του περιεχομένου της. Γι' αυτό και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος κατ' ουσία ο προβαλλόμενος σχετικός λόγος με την από 24-6-2005 έφεση του πρώτου ενάγοντος Χ.

Π.. Ακολούθως, πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση, κατά το μέρος αυτό, να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση ομοίως κατά το μέρος αυτό και, αφού κρατηθεί η υπόθεση στο παρόν Δικαστήριο, πρέπει η αγωγή να ερευνηθεί περαιτέρω κατά το παραπάνω αίτημα (κεφάλαιο), όπως θα αναφερθεί παρακάτω.

Από τις διατάξεις των άρθρων 914 και 300 ΑΚ, προκύπτει ότι επί αγωγής αποζημίωσης, που στηρίζεται σε αδικοπραξία του εναγόμενου, ο ισχυρισμός του τελευταίου, ότι αποκλειστικός υπαίτιος της ζημίας του τυγχάνει ο ενάγων, συνιστά άρνηση της βάσης της αγωγής, ενώ ο ισχυρισμός του ιδίου, ότι στην επέλευση της ζημίας συντέλεσε και ίδιο πταίσμα του ενάγοντος συνιστά αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό και θεμελιώνει ένσταση από το άρθρο 300 ΑΚ, καταλυτική εν όλω ή εν μέρει της αγωγής, ο οποίος όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί, ότι περιέχεται στον πρώτο περί αποκλειστικής υπαιτιότητας και πρέπει για το λόγο αυτό να προτείνεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά και το σχετικό αίτημα, όπως αυτό επιβάλλεται από το άρθρο 262 ΚΠολΔ, μη δυνάμενος να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο (ΟλΑΠ 423/1985, ΑΠ 53/2006).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 144 παρ.1, 237 παρ. 1 και 3 και 269 ΚΠολΔ, (όπως οι τελευταίες ίσχυαν μετά την αντικατάστασή τους με το ν. 2915/2001 και πριν την αντικατάστασή τους με το ν.3994/2011) προκύπτει ότι, κατά την τακτική διαδικασία ενώπιον του πολυμελούς πρωτοδικείου, τα μέσα επίθεσης και άμυνας, δηλαδή οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, όπως είναι και εκείνοι που στοιχειοθετούν τις ενστάσεις του εναγομένου, μεταξύ των οποίων και η παραπάνω από το άρθρο 300 ΑΚ ένσταση, προβάλλονται με τις προτάσεις αυτού, που κατατίθενται το αργότερο είκοσι ημέρες πριν από τη δικάσιμο, ενώ με την προσθήκη των προτάσεων, που κατατίθεται δεκαπέντε ημέρες πριν από τη δικάσιμο, μπορούν να προβληθούν νέοι ισχυρισμοί μόνο για την απόκρουση ισχυρισμών που περιέχονται στις προτάσεις του αντιδίκου, όπως είναι και η αντένσταση του ενάγοντος στην ένσταση του εναγομένου ή η επαντένσταση του εναγομένου στην αντένσταση του ενάγοντος και ότι οι προθεσμίες των είκοσι και δεκαπέντε ημερών είναι "προπαρασκευαστικές" και δεν λαμβάνεται υπόψη για τη συμπλήρωσή τους η τελευταία ημέρα, αν είναι εξαιρετέα ή Σάββατο (σχ.

Ολ ΑΠ 33/1996, ΑΠ 332/2016, 1660/2014). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 520, 525, 527 και 269 ΚΠολΔ, (όπως τα τελευταία ίσχυαν μετά την αντικατάστασή τους από το ν. 2915/2001 και πριν την αντικατάστασή τους με το ν. 3994/2011) προκύπτει ότι οι ενστάσεις ή αντενστάσεις του εκκαλούντος, εφόσον είχαν προταθεί και απορριφθεί πρωτοδίκως και αποβλέπουν στην εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, προτείνονται μόνο με το δικόγραφο της έφεσης ή των προσθέτων λόγων της (σε όσες διαδικασίες οι πρόσθετοι λόγοι έφεσης ασκούνται μόνο με ιδιαίτερο δικόγραφο) και ότι ο εναγόμενος ως εκκαλών, δεν μπορεί να προτείνει νέες ενστάσεις, τις οποίες δεν είχε προτείνει πρωτοδίκως, ή δεν είχε προτείνει με πληρότητα, εκτός εάν πρόκειται για ενστάσεις, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως ή μπορούν να προταθούν σε κάθε στάση της δίκης ή εάν δεν είχαν προβληθεί εγκαίρως από δικαιολογημένη αιτία ή αν προέκυψαν για πρώτη φορά μεταγενέστερα ή αν αποδεικνύονται εγγράφως ή με δικαστική ομολογία του αντιδίκου και υπό την προϋπόθεση ότι προβάλλονται και αποδεικνύονται με ελεύθερη απόδειξη από τον προτείνοντα οι λόγοι της βραδείας προβολής τους (ΑΠ 999/2010).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι εναγόμενοι, Θ. Α. και η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", με την από 20-6-2005 έφεσή τους ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης και με το σχετικό λόγο της προέβαλαν, ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε, διότι απέρριψε σιωπηρά την ένσταση συνυπαιτιότητας του πρώτου ενάγοντος, Χ.

Π., κατά ποσοστό 80% στην έκταση της σωματικής βλάβης του, που υπέβαλαν αυτοί. Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 14-3-2003 ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αγωγή τους οι ενάγοντες, την οποία ο πρώτος, Χ. Π., άσκησε ατομικά για τον εαυτό του, αλλά και από κοινού με τη δεύτερη Π.

Α., ως ασκούντες τη γονική μέριμνα του ανηλίκου υιού τους, Σ. Π., (τρίτου ενάγοντος), κατά των εναγομένων, ζήτησαν αποζημίωση για περιουσιακή ζημία και χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, κατά τις αναφερόμενες διακρίσεις, εξαιτίας της σωματικής βλάβης, που υπέστη ο πρώτος από αυτούς από αμελή συμπεριφορά του πρώτου εναγόμενου, ιατρού χειρουργού- ορθοπεδικού, προστηθέντος στην υπηρεσία αυτή υπό της δεύτερης αυτών, κατά τη διενέργεια χειρουργικής επέμβασης.

Η συζήτηση της άνω αγωγής είχε προσδιοριστεί στη δικάσιμο της 24-11-2003. Οι πρώτος και δεύτερη των εναγομένων με τις από 31-10-2003 έγγραφες προτάσεις τους ενώπιον του άνω πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που κατατέθηκαν στη γραμματεία αυτού, όπως προκύπτει από τη σχετική επ' αυτών σημείωση του γραμματέα την ίδια ημερομηνία, περιορίστηκαν στην απόδοση αποκλειστικής υπαιτιότητας για τη σωματική βλάβη στον πρώτο ενάγοντα, διότι "αυτός και τα πρόσωπα που τον συνόδευαν αρνήθηκαν να συγκατατεθούν στη διενέργεια δεύτερης εγχείρησης...

με αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί από αποκλειστική υπαιτιότητά του η υγεία του με περαιτέρω συνέπεια τη μερική διακοπή του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ζημίας και της δήθεν αμέλειας της ιατρικής πράξεώς μου..." και το πρώτον με την από 3-11-2003 προσθήκη στις άνω έγγραφες προτάσεις τους προέβαλαν επικουρικώς ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του πρώτου ενάγοντος, ισχυριζόμενοι ότι "πάντως...η άρνηση του αυτή...

συνετέλεσε ουσιωδώς και αποφασιστικά στην αποτροπή της άμεσης και θεαματικής αποκαταστάσεως της βλάβης.

Συνεπώς, πρόκειται...για περίπτωση συμβολής του ίδιου του παθόντος στην έκταση της όποιας σωματικής βλάβης (ΑΚ 300), αφού με την προαναφερόμενη άρνησή του ο ενάγων συνετέλεσε κατά ποσοστό τουλάχιστον 80% στην έκταση της βλάβης, ώστε βασίμως να προτείνεται η παρούσα καταχρηστική ένσταση...". Από τα παραπάνω και σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη προκύπτει, ότι οι εναγόμενοι με τις έγγραφες προτάσεις τους, που υπέβαλαν εμπροθέσμως στις 31-10-2003, δηλαδή είκοσι και πλέον ημέρες πριν από την ορισθείσα δικάσιμο στις 24-11-2003, δεν προέβαλαν ένσταση συνυπαιτιότητας του πρώτου ενάγοντος στην έκταση της σωματικής του βλάβης, παρά μόνον ισχυρισμό περί αποκλειστικής υπαιτιότητας αυτού, λόγω της άρνησής του να υποβληθεί άμεσα σε επανεγχείρηση, υπό την έννοια της διακοπής του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της ζημίας του και της αμέλειας του πρώτου εναγόμενου από την ιατρική του πράξη.

Η προβολή ισχυρισμού περί συνυπαιτιότητας έγινε το πρώτον με την προσθήκη των εγγράφων προτάσεών τους, που κατατέθηκε στις 3-11-2003, πλην όμως απαραδέκτως, διότι με αυτή υποβάλλονται ισχυρισμοί μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που περιέχονται στις προτάσεις, δηλαδή αντενστάσεις του ενάγοντος για την αντίκρουση των ενστάσεων του εναγομένου ή επαντενστάσεις του εναγομένου για την αντίκρουση αντενστάσεων του ενάγοντος.

Σε κάθε δε περίπτωση η προσθήκη αυτή δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ούτε ως δικόγραφο προτάσεων, διότι δεν κατατέθηκε είκοσι ημέρες πριν από την ορισθείσα δικάσιμο, δεδομένου ότι από την κατάθεσή της στις 3-11-2003 μέχρι την ορισθείσα δικάσιμο στις 24-11-2003 δεν μεσολαβούν είκοσι ημέρες, καθόσον η τελευταία ημέρα είναι εξαιρετέα και συγκεκριμένα Κυριακή και δεν συνυπολογίζεται.

Ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι υπέβαλαν τέτοιο ισχυρισμό με την έφεσή τους με την επίκληση επιπλέον και του λόγου της βραδείας προβολής του από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 527 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με το άρθρο 269 ΚΠολΔ, καθόσον με αυτή απλώς παραπονούνταν για τη σιωπηρή απόρριψη της άνω ένστασής τους περί συνυπαιτιότητας από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Επομένως, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, που απέρριψε σιωπηρά την άνω ένσταση συνυπαιτιότητας των εναγομένων δεν έσφαλε, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και ο σχετικός λόγος της από 20-6-2005 έφεσης των εναγομένων είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Μετά ταύτα, επειδή, όπως έχει προαναφερθεί, το εφετείο με την υπ' αριθ. 2252/2014 απόφασή του μείωσε, κατά ποσοστό 30%, το ποσό των επιμέρους κονδυλίων της περιουσιακής ζημίας, που δέχτηκε, ότι υπέστη ο πρώτος ενάγων και ο υιός του Σ.

Π. (τρίτος ενάγων), το οποίο και τελικά επιδίκασε και περαιτέρω προσδιόρισε το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης, λόγω της ηθικής βλάβης του πρώτου ενάγοντος, λαμβάνοντας υπόψη το ποσοστό συνυπαιτιότητας αυτού, πρέπει να εξετασθούν περαιτέρω και οι λόγοι των άνω εφέσεων, που αναφέρονται στο κεφάλαιο αυτό.

Και τούτο διότι πρόκειται για κεφάλαιο συνεχόμενο άρρηκτα με τη συνυπαιτιότητα, δεσμευομένου όμως του παρόντος Δικαστηρίου, όπως ομοίως έχει προαναφερθεί, από το δεδικασμένο, που προκύπτει από το κεφάλαιο της περιουσιακής ζημίας των εναγόντων, που δεν αναιρέθηκε, το ύψος της οποίας (των επιμέρους κονδυλίων) πρέπει, κατά τον επανακαθορισμό, να τεθεί ως βάση.

Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάσθηκαν με την επιμέλεια των διαδίκων στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημοσίας συνεδρίασής του, από την επανεξέτασή τους ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, ύστερα από την έκδοση της υπ' αριθ. 2304/2006 μη οριστικής απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που περιέχεται στα υπ' αριθ. 1818/16-1-2009 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασής του, την υπ' αριθ. ...

έκθεση πραγματογνωμοσύνης, που διατάχθηκε με την υπ' αριθ. 10345/2003 μη οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, την υπ' αριθ. ...2007 συμπληρωματική έκθεση πραγματογνωμοσύνης, που διατάχθηκε με την προαναφερόμενη απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, την από 8-10-2004 έκθεση των τεχνικών συμβούλων των εναγομένων, που διορίσθηκαν νόμιμα, τις υπ' αριθ. .../3-11-2003 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ε.

Σ., που έγιναν με την επιμέλεια των εναγόντων, μετά νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων τους, τις διασαφήσεις των εκ των διαδίκων Χ. Π. και Θ. Α., κατά την αυτοπρόσωπη εμφάνισή τους στο ακροατήριο του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, κατ' άρθρο 245 ΚΠολΔ, που διατάχθηκε ομοίως με την προαναφερόμενη απόφαση και περιέχονται στα υπ' αριθ. 1818/2009 πρακτικά δημοσίας συνεδρίασης αυτού και από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που προσκομίζονται με επίκληση και λαμβάνονται υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη, είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Ο πρώτος ενάγων (ήδη πρώτος εκκαλών-εφεσίβλητος), Χ. Π. κατά το δεύτερο δεκαήμερο του μηνός Ιανουαρίου του έτους 2002, ηλικίας τότε τριάντα έξι (36) ετών, εμφάνισε ενοχλητικούς πόνους στο ύψος πάνω από τη μέση του (οσφυαλγία στην κατώτερη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης), για να αντιμετωπίσει δε το ως άνω πρόβλημα υγείας του επισκέφτηκε διαδοχικά τα εφημερεύοντα εξωτερικά ιατρεία της Ορθοπεδικής Κλινικής του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, του Νοσοκομείου "Γ.

Παπανικολάου", καθώς και τον ιδιώτη ιατρό, ορθοπεδικό, Π. Γ.. Όλοι οι γιατροί, που τον εξέτασαν, τόσο στα ως άνω νοσοκομεία, όσο και ο παραπάνω ιδιώτης διέγνωσαν, ότι πάσχει από οσφυοϊσχυαλγία και του συνέστησαν ανάπαυση μίας εβδομάδας, του χορήγησαν φαρμακευτική αγωγή με μυοχαλαρωτικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, σε περίπτωση δε μη υποχώρησης των συμπτωμάτων του μυϊκού πόνου, του υπέδειξαν να επανεξεταστεί και να ερευνηθούν τα αίτια της παραπάνω πάθησής του, μέσω μαγνητικής τομογραφίας.

Ο ως άνω πρώτος ενάγων, ο οποίος ήταν υπερκινητικό άτομο, δεν υπάκουσε στις υποδείξεις και οδηγίες των ιατρών για ανάπαυση, επειδή δε τα συμπτώματα της πάθησής του δεν υποχωρούσαν, το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 2002 επισκέφτηκε τα εξωτερικά ιατρεία του "Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου Θεσσαλονίκης", την εκμετάλλευση του οποίου είχε και εξακολουθεί να έχει η δεύτερη εναγομένη (ήδη δεύτερη εφεσίβλητη-εκκαλούσα), εδρεύουσα στο Α.

Α., ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ". Εκεί, αφού εξετάστηκε από τον εφημερεύοντα ιατρό του ως άνω "Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου Θεσσαλονίκης", τα στοιχεία ταυτότητας του οποίου δεν προκύπτουν από τα αποδεικτικά μέσα, που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση, διαγνώστηκαν συμπτώματα οσφυαλγίας και ριζίτικου άλγους του δεξιού κάτω άκρου, κατανομή της πρώτη ιερής ρίζης (II), αποφασίστηκε η εισαγωγή του πρώτου ενάγοντος στο εν λόγω ιατρικό κέντρο και προγραμματίστηκε να υποβληθεί την επομένη (30-1-2002) σε έλεγχο της ως άνω πάθησής του με MRI- ΟΜΣΣ (μαγνητική τομογραφία οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης), η οποία πραγματοποιήθηκε.

Οι ενδείξεις της ως άνω μαγνητικής τομογραφίας εμφάνιζαν εικόνα μαλακής δισκοκήλης (πρόπτωση πηκτοειδούς πυρήνος) στο μεσοσπονδύλιο διάστημα των θωρακικών σπονδύλων 10 και 11 (Θ 10 - Θ11), τον δίσκο να προβάλλει προς τα πίσω κεντρικά, καταλαμβάνοντας τον πρόσθιο επισκληρίδιο χώρο και δημιουργώντας εντύπωμα στην πρόσθια επιφάνεια του νωτιαίου μυελού, ακριβώς πίσω από τη δισκοκήλη παρατηρείτο αυξημένο μαγνητικό σήμα ενδομυελικά, που ήταν ένδειξη πολύ πιθανής συμπιεστικής μυελοπάθειας, περαιτέρω δε παρατηρείτο εκφύλιση των μεσοσπονδύλιων δίσκων 04- 05 και 05- II, με σχετική ελάττωση του ύψους αυτών και ελάττωση του μαγνητικού σήματος, λόγω αφυδάτωσης, ενώ η οπίσθια κεντρική προβολή εμφάνιζε προβολή του δίσκου 05- II, ο οποίος δημιουργούσε ελαφρά πίεση στην πρόσθια επιφάνεια του σάκου.

Την 31-1-2002 ο πρώτος εναγόμενος (Θ. Α.), ιατρός, χειρουργός ορθοπεδικός, που προσέφερε τις ιατρικές υπηρεσίας του στο προαναφερόμενο "Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης" από το Σεπτέμβριο του έτους 2000, εξέτασε τον πρώτο ενάγοντα. Κατά την κλινική εξέτασή του διέγνωσε αταξία στη βάδιση, άλγος στην κατώτερη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, διαταραχές αισθητικότητας και καυσαλγία στα κάτω άκρα από το επίπεδο Θ 12 και περιφερικότερα, υπαισθησία Τύπου "Sela" (γεννητικά όργανα-πρωκτός), υπαισθησία στα πέλματα, που ανέβαινε μέχρι κάτω από τον ομφαλό, αύξηση επιγονατιδικού και αντανακλαστικού άμφω, σημείο Babinski θετικό αμφοτερόπλευρα και μυϊκή αδυναμία των κάτω άκρων (4 κατά την κλίμακα Frankel, όταν η απόλυτα φυσιολογική κατάσταση βαθμολογείται με 5).

Προς εργαστηριακή επιβεβαίωση της ως άνω κλινικής διάγνωσης για τον πρώτο ενάγοντα ο πρώτος εναγόμενος υπέδειξε να γίνει έλεγχος με MRI-ΘΜΣΣ (μαγνητική τομογραφία θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης). Από την εργαστηριακή αυτή εξέταση διαγνώσθηκε εκτός άλλων και δισκοκήλη μεταξύ των 10 και 11 θωρακικών σπονδύλων (Θ 10 - Θ 11), με αρχόμενη μυελοπάθεια, ο πρώτος εναγόμενος δε συνέστησε στον πρώτο ενάγοντα την άμεση χειρουργική αντιμετώπιση της πάθησής του, στο ύψος της θωρακικής μοίρας (και όχι της οσφυϊκής, όπως μέχρι εκείνη τη στιγμή αναμενόταν από τον τελευταίο), ενώ, λόγω του ότι ενοχλείτο ο νωτιαίος μυελός, θα έπρεπε να γίνει και δισκεκτομή, με πρόταση σύγχρονης σπονδυλοδεσίας και οπίσθια σταθεροποίηση των 10 και 11 θωρακικών σπονδύλων (Θ 10- Θ11) με διαυχενικές βίδες.

Ο πρώτος ενάγων αιφνιδιάστηκε από την εξέλιξη αυτή, την οποία δεν ανέμενε, θορυβημένος δε απευθύνθηκε τηλεφωνικά στον προαναφερθέντα ιδιώτη ιατρό Π. Γ., ο οποίος παλαιότερα τον είχε χειρουργήσει, λόγω ρήξης των χιαστών συνδέσμων στο γόνατο, ζητώντας τη συμβουλή του κυρίως για την επιστημονική επάρκεια και ικανότητα του πρώτου εναγομένου.

Ο ως άνω Π. Γ. πληροφόρησε τον πρώτο ενάγοντα ότι είναι καλός γιατρός ο πρώτος εναγόμενος και έτσι συγκατατέθηκε να πραγματοποιηθεί η προαναφερθείσα επέμβαση, η οποία πρέπει να σημειωθεί, ότι επιστημονικά θεωρείται ενδεδειγμένη μέθοδος αντιμετώπισης της παραπάνω νόσου, λόγω της αρχόμενης μυελοπάθειας, που οφειλόταν στην πίεση, που ασκούσε στον νωτιαίο μυελό η δισκοκήλη, προκειμένου να μην προκαλέσει αυτή στο μέλλον παραπληγία.

Έτσι η παραπάνω επέμβαση προγραμματίσθηκε για την 1η Φεβρουαρίου 2002 στο χειρουργείο της Ορθοπεδικής Μονάδας του ως άνω "Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου Θεσσαλονίκης", η οποία πραγματοποιήθηκε από τον πρώτο εναγόμενο, ιατρό, ορθοπεδικό χειρουργό, χωρίς την παρουσία ιατρού νευροχειρουργού, κάτι που δεν είναι, σύμφωνα με τα ιατρικώς κοινά παραδεδεγμένα, απαραίτητο, καθόσον η εν λόγω επέμβαση γίνεται, με σύμφωνη γνώμη των σχετικών ιατρικών επιστημονικών εταιρειών (ορθοπεδικών και νευροχειρουργών) είτε μόνον από ορθοπεδικούς είτε μόνον από νευροχειρουργούς είτε με συνεργασία ορθοπεδικών και νευροχειρουργών.

Κατά την ως άνω επέμβαση, ακολουθήθηκε από τον πρώτο εναγόμενο η οδός της οπίσθιας διάνοιξης του δέρματος και της οπισθοπλαγίας προσπέλασης της σπονδυλικής στήλης, η οποία είναι μία από τις επιστημονικά ενδεδειγμένες μεθόδους. Η άλλη είναι η εμπρόσθια τομή και προσπέλαση, η κάθε μία από τις οποίες έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της.

Μετά την τομή ο πρώτος εναγόμενος προέβη σε σπονδυλοδεσία των 10 και 11 θωρακικών σπονδύλων (Θ 10- Θ 11) με πλάκα και τέσσερις (4) διαυχενικές βίδες, διότι υπήρχε κίνδυνος, λόγω αφαίρεσης μέρους της άρθρωσης να δημιουργηθεί αστάθεια της σπονδυλικής στήλης, ακολούθως δε προέβη σε περιορισμένη ημιπεταλοκτομή (ΑΡ) και δισκεκτομή των 10 και 11 θωρακικών σπονδύλων (Θ 10 - Θ11), προκειμένου να αφαιρέσει τη δισκοκήλη, που συμπίεζε το νωτιαίο μυελό και είχε προκαλέσει την αρχόμενη μυελοπάθεια.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό ότι η σπονδυλοδεσία επιστημονικά δεν είναι μη ενδεδειγμένη μέθοδος θεραπείας στη θωρακική μοίρα, όταν μάλιστα καταστρέφονται αρθρικές αναφύσεις, όπως στην κρινόμενη υπόθεση. Μετά το πέρας της ως άνω χειρουργικής επέμβασης, που διήρκεσε δύο (2) ώρες περίπου, ο πρώτος ενάγων οδηγήθηκε στο θάλαμο νοσηλείας, όπου διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να κινήσει τα κάτω άκρα και εμφάνιζε υπαισθησία στο νευροτόμιο του θωρακικού σπονδύλου 9 (Θ9).

Αμέσως ενημερώθηκε ο πρώτος εναγόμενος, που τον είχε χειρουργήσει, ο οποίος τον επισκέφθηκε, αφού δε τον εξέτασε, παρήγγειλε έλεγχο με μαγνητική τομογραφία θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης (MR1- ΘΜΣΣ), στην οποία φαινόταν η σπονδυλοδεσία, η περιορισμένη ημιπεταλοκτομή (ΑΡ), μικρό σήμα μυελοπάθειας, όπως και στην προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης (MRI - ΘΜΣΣ), αλλά και οίδημα στο ίδιο σημείο, όπου υπήρχε το σήμα, οφειλόμενο στην από την ισχαιμία βλάβη του νωτιαίου μυελού.

Ακολούθως, με πρωτοβουλία του πρώτου εναγομένου επισκέφθηκε και εξέτασε τον πρώτο ενάγοντα ο Χ. Α., ιατρός, νευροχειρουργός, που επίσης προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες στο προαναφερόμενο "Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης", περί ώρα 23.00 της 1-2-2002, ο οποίος, με βάση και την ενημέρωση που είχε από τους θεράποντες ιατρούς του (πρώτου ενάγοντος) διαπίστωσε τη δυσχερή κατάσταση του τελευταίου, στον οποίο πρότεινε να υποβληθεί αμέσως σε νέα χειρουργική επέμβαση για τη διάνοιξη της σκληρής μήνιγγας και την αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού.

Ο πρώτος ενάγων αρνήθηκε την προτεινόμενη άμεση επανεγχείρισή του, εκφράζοντας αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά της, καθόσον οι ιατροί, που θα την πραγματοποιούσαν δεν ήταν σε θέση να τον διαβεβαιώσουν για την αποκατάσταση της βλάβης, που υπέστη. Ενόψει της άρνησης του πρώτου ενάγοντος να υποβληθεί αμέσως σε νέα χειρουργική επέμβαση για την αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού, το πρωί της επόμενης ημέρας (2-2-2002), περί ώρα 07:00, συγκλήθηκε το επιστημονικό συμβούλιο του ως άνω "Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου Θεσσαλονίκης", όπου νοσηλευόταν ο τελευταίος, συγκροτούμενο από τους ιατρούς Π.

Σ., ακαδημαϊκό, καθηγητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ως πρόεδρο, Χ. Α., νευροχειρουργό, επίκουρο καθηγητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Β. Χ., χειρουργό θώρακος-καρδιάς, διδάκτορα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Θ. Α., ορθοπεδικό χειρουργό (πρώτο εναγόμενο) και Γ.

Μ., αναισθησιολόγο, ως μέλη, το οποίο (επιστημονικό συμβούλιο), με την παρουσία και των συγγενών του πρώτου ενάγοντος, έκρινε ότι είναι αναγκαίο να χειρουργηθεί για δεύτερη φορά ο τελευταίος, ο οποίος ύστερα και από τις διαβεβαιώσεις του άνω νευροχειρουργού Χ. Α., που θα συμμετείχε στη νέα χειρουργική επέμβαση, ότι δεν θα επιδεινωθεί περαιτέρω η κατάσταση της υγείας του, αλλά αντίθετα θα βελτιωθεί, συναίνεσε στην επανεγχείρισή του.

Έτσι, το μεσημέρι της ίδιας ημέρας (2-2-2002) ο πρώτος ενάγων οδηγήθηκε για δεύτερη φορά στο χειρουργείο, όπου και αφαιρέθηκαν τα υλικά της σπονδυλοδεσίας, διότι προείχε πλέον η άμεση αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού, επιπλέον δε, επειδή θα διανοιγόταν η σκληρή μήνιγγα, ώστε να αποσυμπιεστεί ο νωτιαίος μυελός, και θα προστίθετο άλλο τεχνικό υλικό, που υπήρχε κίνδυνος, σε συνδυασμό με τις διαυχενικές βίδες, να προκαλούσε μόλυνση, διενεργήθηκε πεταλεκτομή των 10 και 11 θωρακικών σπονδύλων (Θ10 -Θ11) και διάνοιξη της σκληρής μήνιγγας.

Μετά την ως άνω δεύτερη εγχείριση, στην οποία υποβλήθηκε ο πρώτος ενάγων η κατάσταση της υγείας του βελτιώθηκε ελάχιστα, καθόσον μπορεί να κινεί μόνο τα δάκτυλα των κάτω άκρων του, ενώ παραμένει η σπαστική παραπληγία με ορθοκυστικές διαταραχές και υπαισθησία από Θ12 νευροτόμιο και κάτω, με μικρές νησίδες αισθητικότητας.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, ο πρώτος ενάγων, ύστερα από μετεγχειρητική νοσηλεία και θεραπεία σχεδόν τριών (3) μηνών στο ως άνω "Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης", εξήλθε από αυτό την 23-4-2002. Κατά το χρονικό διάστημα από 2-2-2002 έως και 23-4-2002 υποβλήθηκε, για τη βελτίωση της κατάστασης της υγείας του, σε ειδική αγωγή, η οποία περιλάμβανε ενδοφλέβια αντιβίωση και αποιδηματική αγωγή με κορτικοειδή, μαννιτόλη και φυσικοκινησιοθεραπεία στο άρτια οργανωμένο φυσιοθεραπευτικό τμήμα του ως άνω "Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου Θεσσαλονίκης", ακολούθως δε, το χρονικό διάστημα από 24-4-2002 έως και 18-8-2002, συνέχισε τη θεραπευτική του αγωγή, με σύσταση του πρώτου εναγομένου, κυρίως με φυσικοθεραπείες στην Ορθοπεδική Πανεπιστημιακή Κλινική της Χαϊδελβέργης Γερμανίας, καθώς και την κλινική "...", στη Θεσσαλονίκη, το χρονικό διάστημα από 18-8-2002 έως και 15-2-2003, χωρίς όμως να παρουσιάζει περαιτέρω βελτίωση στην κινητική του κατάσταση, με αποτέλεσμα να παραμένει πολλές ώρες κλινήρης και να εξαρτάται από τρίτο πρόσωπο ακόμη και για την στοιχειώδη καθημερινή εξυπηρέτησή του.

Με βάση τα παραπάνω, η προαναφερόμενη σωματική βλάβη, που προκλήθηκε στον πρώτο ενάγοντα, εξαιτίας της οποίας αυτός κατέστη ανάπηρος, οφείλεται σε υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, ειδικότερα δε στην αμελή συμπεριφορά, που επέδειξε κατά την διενέργεια της προαναφερθείσας πρώτης χειρουργικής επέμβασης, που αυτός πραγματοποίησε μόνος του.

Συγκεκριμένα, από έλλειψη της προσοχής, που όφειλε και μπορούσε να καταβάλλει ο πρώτος εναγόμενος, ως μέσος ιατρός, ορθοπεδικός χειρουργός, κατά τη διενέργεια της προαναφερθείσας πρώτης χειρουργικής επέμβασης, που αυτός πραγματοποίησε μόνος του, στον πρώτο ενάγοντα, στην προσπάθεια του να προσεγγίσει τη δισκοκήλη, δεν προέβλεψε ότι τυχόν μεγάλη πίεση στο νωτιαίο μυελό, που είναι ευγενές και ευαίσθητο όργανο, θα προκαλέσει εύκολα βλάβες σ' αυτόν, στην ασταθή αρτηρία και τα τριχοειδή αγγεία, που αρδεύουν την περιοχή και πίεσε με τα χειρουργικά εργαλεία υπερβολικά το νωτιαίο μυελό, προκαλώντας σ' αυτόν θλάση, η οποία στη συνέχεια προκάλεσε ισχαιμία του μυελού με νέκρωση των κυττάρων του στο σημείο εκείνο, αυτή δε (ισχαιμία) προκάλεσε στον τελευταίο, δηλαδή τον πρώτο ενάγοντα σπαστική παραπληγία με ορθοκυστικές διαταραχές, καθόσον φέρει πλέον καθετήρα κύστης και πάνες, υπαισθησία από Θ 12 νευροτόμιο και κάτω, έκτοτε δε δεν μπορεί να σταθεί όρθιος και η μετακίνηση του γίνεται μόνο σε αναπηρικό αμαξίδιο, αφού η δεύτερη χειρουργική επέμβαση και η θεραπευτική αγωγή στην οποία ακολούθως υποβλήθηκε ελάχιστα βελτίωσαν την κατάσταση της υγείας του.

Η προαναφερθείσα κατάσταση του πρώτου ενάγοντος δεν είναι αναμενόμενη επιπλοκή της ήδη υπάρχουσας προεγχειρητικά μυελοπάθειας, οφειλόμενη σε οίδημα, που προκλήθηκε από την αναγκαία ιατρικά αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού με την αφαίρεση της δισκοκήλης. Τούτο δε διότι, αν η βλάβη οφειλόταν σε οίδημα από αποσυμπίεση, που είναι πιθανόν να εμφανισθεί σε παρόμοιες εγχειρήσεις, θα δημιουργούσε μεν παραπάρεση, αυτή όμως θα ήταν προσωρινή, και θα υποχωρούσε το οίδημα με την φαρμακευτική αγωγή και με την υποχώρησή του θα αποκαθίστατο η κινητικότητα των κάτω άκρων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, όπως άλλωστε φαίνεται και σε όλες τις μετεγχειρητικές μαγνητικές τομογραφίες, το σήμα που δίδεται από τη μυελοπάθεια είναι το ίδιο, στοιχείο, που ουσιαστικά επιβεβαιώνει, ότι η ως άνω βλάβη στον πρώτο ενάγοντα δεν προκλήθηκε από οίδημα από αποσυμπίεση, διότι το οίδημα, αν ήταν τέτοιας μορφής, με την πάροδο του χρόνου και τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγείτο στον παθόντα, θα είχε υποχωρήσει και θα εμφανιζόταν διαφορετικό το σήμα στις μετέπειτα μαγνητικές τομογραφίες.

Ούτε όμως η προϋπάρχουσα της εγχείρησης μυελοπάθεια μπορούσε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από μόνη της, χωρίς έξωθεν επέμβαση, να εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να προκαλέσει την ως άνω βαριά σωματική βλάβη στον πρώτο ενάγοντα. Εξάλλου, όπως φαίνεται στη μαγνητική τομογραφία θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης (MRI - ΘΜΣΣ), στην οποία υποβλήθηκε ο πρώτος ενάγων αμέσως μετά την προαναφερθείσα πρώτη χειρουργική επέμβαση, οι διαυχενικές βίδες, που τοποθέτησε σ' αυτόν ο πρώτος εναγόμενος, για τη σπονδυλοδεσία, διέρχονται πλησίον του νωτιαίου μυελού και είναι πιθανόν να ενόχλησαν τα πλάγια πυραμιδικά δεμάτια, δεδομένου ότι επρόκειτο προεγχειρητικά για νωτιαίο μυελό, που ήταν σε στάδιο αρχόμενης μυελοπάθειας (διαταραχή της αγγείωσης τροφικότητας του νωτιαίου μυελού), γεγονός το οποίο δεν εκτίμησε δεόντως ο πρώτος εναγόμενος, ώστε να εντείνει περαιτέρω την προσοχή του και να είναι περισσότερο επιμελής κατά τη διενέργεια της προαναφερθείσας χειρουργικής επέμβασης.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι ο πρώτος εναγόμενος με την υπ' αριθ. 2727/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που κατέστη αμετάκλητη, καθόσον η ασκηθείσα κατ' αυτής αναίρεση απορρίφθηκε με την υπ' αριθ. 1532/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, κρίθηκε ένοχος της ως άνω από αμέλεια σωματικής βλάβης, που προκάλεσε στον πρώτο ενάγοντα, ύστερα από ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον του, μετά έγκληση που υπέβαλε ο τελευταίος σε βάρος του.

Η παραπάνω απόφαση του ποινικού δικαστηρίου φυσικά δεν παράγει οποιοδήποτε δεδικασμένο για την προκείμενη πολιτική δίκη και ως εκ τούτου δεν δεσμεύει το παρόν δικαστήριο, εντούτοις ενισχύει την κρίση του ως προς την υπαιτιότητα με τη μορφή της αμέλειας του πρώτου εναγομένου για την πρόκληση της προαναφερθείσας σωματικής βλάβης στον πρώτο ενάγοντα.

Περαιτέρω, η ως άνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου εκδηλώθηκε κατά την άσκηση των ιατρικών καθηκόντων και υπηρεσιών, που προσέφερε ο τελευταίος στη δεύτερη εναγομένη, στο ιατρικό προσωπικό της οποίας είχε ενταχθεί από το έτος 2000. Με βάση τα παραπάνω, οι εναγόμενοι υποχρεούνται, εις ολόκληρον ο καθένας από αυτούς, να αποκαταστήσουν τη ζημία, που υπέστησαν ο πρώτος ενάγων (Χ.

Π.), αλλά και ο τρίτος ενάγων (Σ. Π.), ο οποίος, όντας αρχικά ανήλικος, εκπροσωπούμενος από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του, ήδη έχει ενηλικιωθεί, από την ως άνω αδικοπρακτική συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου, η δεύτερη δε εναγομένη, ως προστήσασα τον πρώτο εναγόμενο, συμπεριλαμβανομένης και της χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης του πρώτου ενάγοντα.

Για την άνω αδικοπρακτική ευθύνη του πρώτου εναγομένου στην επέλευση της σωματικής βλάβης του πρώτου ενάγοντος κατά τη διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης και της εντεύθεν αντικειμενικής ευθύνης της δεύτερης εναγομένης, ως προστήσασας τον πρώτο εναγόμενο στην υπηρεσία αυτή, υφίσταται, όπως έχει αναφερθεί, δεδικασμένο από την υπ' αριθ. 2252/2014 εφετειακή απόφαση.

Περαιτέρω, από τα παραπάνω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά αποδείχτηκε, ότι η βλάβη της υγείας του πρώτου ενάγοντος είναι πολύ σοβαρή. Από τη βαριά σωματική βλάβη, που αυτός υπέστη, κατέστη ανάπηρος και έκτοτε φέρει καθετήρα κύστης και πάνες, με υπαισθησία από Θ12 νευροτόμιο και κάτω, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος και η μετακίνηση του γίνεται μόνο σε αναπηρικό αμαξίδιο, καθόσον η δεύτερη χειρουργική επέμβαση και η θεραπευτική αγωγή στην οποία ακολούθως υποβλήθηκε ελάχιστα βελτίωσαν την κατάσταση της υγείας του και ούτε υφίσταται δυνατότητα να επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα στο μέλλον.

Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, ο πρώτος ενάγων βίωσε έντονη αγωνία και θλίψη και ταλαιπωρήθηκε ψυχικά και σωματικά με την υποβολή του σε θεραπευτική αγωγή και καθημερινές επίπονες φυσιοθεραπείες για την αποκατάσταση της υγείας του, που δεν είχαν όμως το αναμενόμενο αποτέλεσμα, επιπλέον θα βιώσει ψυχικές, συναισθηματικές και σωματικές καταστάσεις και στο μέλλον, καθόσον κατέστη μονίμως ανάπηρος.

Επομένως, ο πρώτος ενάγων δικαιούται εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, το ύψος της οποίας, κατά την κρίση του παρόντος δικαστηρίου, λαμβανομένων υπόψη: α) των συνθηκών υπό τις οποίες προκλήθηκε η ως άνω σωματική βλάβη στον πρώτο ενάγοντα, β) της αμέλειας του πρώτου εναγομένου για την κατάσταση της υγείας του πρώτου ενάγοντος, γ) της σοβαρότητας και του μεγέθους της σωματικής βλάβης αυτού (πρώτου ενάγοντος) και της ταλαιπωρίας στην οποία υποβλήθηκε ο τελευταίος για την θεραπεία του, χωρίς να έχει αποκατασταθεί η υγεία του, δ) της προσωπικής, οικογενειακής και περιουσιακής κατάστασης του (πρώτου ενάγοντος), ο οποίος, κατά τον κρίσιμο χρόνο τέλεσης της επίδικης αδικοπραξίας, ήταν μνηστευμένος με την Π.

Α. και ακολούθως τέλεσε νόμιμο πολιτικό γάμο με αυτήν, με την οποία είχε αποκτήσει ένα τέκνο, τον Σ. Π. (τρίτο ενάγοντα), χωρίς ιδιαίτερα τυπικά προσόντα, απασχολούμενος περιστασιακά ως ιδιωτικός υπάλληλος, χαμηλής οικονομικής κατάστασης, σε συνδυασμό με την προσωπική, οικογενειακή και οικονομική κατάσταση του πρώτου εναγομένου (Θ.

Α.), ο οποίος είναι ιατρός, σχετικά καλής οικονομικής καταστάσης, προσφέροντας τις ιατρικές υπηρεσίες του στη δεύτερη εναγομένη, ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ Ε.Α.Ε.", και των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των διακοσίων χιλιάδων ευρώ (200.000,00). Το ποσό αυτό μετά τη στάθμιση των παραπάνω στοιχείων, κρίνεται εύλογο, δηλαδή, ανάλογα με τις προαναφερόμενες συγκεκριμένες περιστάσεις της υπό κρίση περίπτωσης, αλλά και σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 932 εδαφ.

γ' ΑΚ, 2 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (Ολ ΑΠ 10/2017 και 9/2015). Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που δέχτηκε τα ίδια και επιδίκασε για την αιτία αυτή στον πρώτο ενάγοντα το ποσό των 200.000,00 ευρώ, ορθώς εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και οι σχετικοί λόγοι της έφεσης του πρώτου ενάγοντος και των εναγομένων με τους οποίους υποστηρίζουν τα αντίθετα, αντιστοίχως, και ζητούν την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, έτσι ώστε κατά μεν τον πρώτο ενάγοντα να επιδικασθεί μεγαλύτερο ποσό, κατά δε τους εναγόμενους μικρότερο είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Περαιτέρω, λόγω της αναπηρίας του πρώτου ενάγοντος, που προκλήθηκε από την αδικοπρακτική συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου, καθόσον φέρει πλέον καθετήρα κύστης και πάνες, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος και η μετακίνηση του γίνεται μόνο σε αναπηρικό αμαξίδιο, χωρίς άμεση προοπτική επανόδου της υγείας του σε φυσιολογικά επίπεδα, το μέλλον του καθίσταται οδυνηρό, αφού η κατάστασή του αυτή, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, επηρεάζει και οπωσδήποτε επιδρά δυσμενώς, έως και καταλυτικώς, στον μελλοντικό επαγγελματικό και οικονομικό προσωπικό του βίο.

Ειδικότερα έχει πληγεί το επαγγελματικό του μέλλον, καθόσον αδυνατεί να ασκήσει όχι μόνο το επάγγελμα του ιδιωτικού υπαλλήλου, που είχε τη δυνατότητα να μετέρχεται, έστω και περιστασιακά, πριν την τέλεση σε βάρος του της επίδικης αδικοπραξίας, δεδομένου ότι πρόκειται για επαγγελματική δραστηριότητα που απαιτεί ικανότητα αυτόνομης κίνησης, την οποία δεν έχει πλέον, λόγω της ως άνω αναπηρίας του, αλλά και οποιαδήποτε εργασία, που απαιτεί δυνατότητα αυτόνομης κίνησης και συνεπώς, μειονεκτεί και υστερεί έναντι των λοιπών προς πρόσληψη προσώπων και προς παροχή οποιασδήποτε εργασίας ενδιαφερομένων, γεγονός που υποβαθμίζει ποιοτικά το μέλλον του, αφού στερείται της δυνατότητας να αναπτύξει την προσωπικότητά του, δια της εργασίας του, πέραν του ότι η δυσμενής επίδραση της αναπηρίας του στον κοινωνικό τομέα, που οδηγεί σε απομόνωση, επιφέρει συνέπειες και στο επαγγελματικό και οικονομικό του μέλλον, αφού θα εκλείψουν οι ευκαιρίες του για γνωριμίες και συναναστροφές επωφελείς για την επαγγελματική του ανέλιξη.

Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν, το παρόν δικαστήριο κρίνει ότι ο πρώτος ενάγων, Χ. Π., πρέπει να υπαχθεί στην προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 931 του ΑΚ ρύθμιση, δικαιούμενος, ως αποζημίωση για την ανωτέρω αιτία, χρηματικής παροχής, ανερχόμενης, λαμβανομένων υπόψη αφενός του είδους και των συνεπειών της αναπηρίας και αφετέρου της ηλικίας του, στο ποσό των σαράντα χιλιάδων ευρώ (40.000,00).

Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων, καθόλη τη διάρκεια της προαναφερθείσας μετεγχειρητικής του πορείας, λόγω της σοβαρότητας της αναπηρίας, που προκλήθηκε σ' αυτόν από την προαναφερθείσα αμελή συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου, προστηθέντος από τη δεύτερη εναγομένη, για την αντιμετώπιση της κατάστασης της υγείας του, τη νοσηλεία και θεραπεία του δαπάνησε από προσωπικούς του πόρους:

α) το ποσό των 515,00 ευρώ για την αγορά ενός τεμαχίου υποκατάστατου μήνιγγας, τύπου Duragen, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στην προαναφερθείσα δεύτερη διορθωτική χειρουργική επέμβαση πλαστικής μήνιγγας, β) το ποσό των 174,52 ευρώ για την αγορά 30 εξωτερικών καθετήρων 36 mm, 30 ουροσυλλεκτών κλίνης και 10 ουροσυλλεκτών περιπάτου, γ) το ποσό των 50,00 ευρώ για επιβεβλημένη ψυχιατρική του εξέταση από την ψυχίατρο Π.

Φ., δ) το ποσό των 116,00 ευρώ για την αγορά ναρθήκων έσω υποδήματος, ε) το ποσό των 53,61 ευρώ για την ενοικίαση ιατρικής συσκευής "αερόστρωμα" κατά των κατακλίσεων, στ) το ποσό των 122,00 ευρώ για την αγορά δύο σκληρών κηδεμόνων για τα κάτω άκρα, ζ) το ποσό των 3,50 ευρώ για την αγορά ψαλίδων χεριών, η) το ποσό των 12,50 ευρώ για την αγορά ενός πακέτου χαπιών "υπνοστετόν", θ) το ποσό των 582,42 ευρώ για τη μετάφραση των ιατρικών εγγράφων - βεβαιώσεων της νοσηλείας του στην πόλη Χαϊδελβέργη Γερμανίας, ι) το ποσό των 111,00 ευρώ για την ανατύπωση των μαγνητικών τομογραφιών, που αφορούν την επίδικη χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε στο προαναφερόμενο "Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης", ια) το ποσό των 105,00 ευρώ για δύο επισκέψεις στο ειδικό κέντρο αποκατάστασης "Α.

Β. Υ." στη Θεσσαλονίκη, ιβ) το ποσό των 135,78 ευρώ για την παροχή υπηρεσιών στις νοσηλεύτριες Δ. Μ. και Ν. Μ., αντιστοίχως την 23-2-2002 και 27-2-2002, ιγ) το ποσό των 992,28 ευρώ για την αγορά δύο αεροπορικών εισιτηρίων μετ' επιστροφής του ιδίου (πρώτου ενάγοντος) και της συνοδού του, τότε μνηστής του, Π. Α., για τη μετάβασή τους με αεροπλάνο από τη Θεσσαλονίκη στο ειδικό κέντρο αποκατάστασης στη Χαϊδελβέργη Γερμανίας και επιστροφή τους στη Θεσσαλονίκη, ιδ) το ποσό των 276,10 ευρώ για τη μεταφορά του (πρώτου ενάγοντος) με ειδικό ασθενοφόρο από το αεροδρόμιο στην πόλη της Φρανκφούρτης Γερμανίας, ιε) το ποσό των 60,00 ευρώ ημερησίως για έξοδα διαμονής και διατροφής της συνοδού του, τότε μνηστής του, Π.

Α., στην πόλη της Χαϊδελβέργης Γερμανίας (30,00 ευρώ για διαμονή και 30,00 ευρώ για διατροφή), για χρονικό διάστημα δύο (2) μηνών, συγκεκριμένα δε από 23-4-2002 έως 23-6-2002, δηλαδή συνολικά το ποσό των 3.600,00 ευρώ και ιστ) το ποσό των 50,00 ευρώ για τη μεταφορά του με ασθενοφόρο από το αεροδρόμιο "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" της Θεσσαλονίκης, κατά την επιστροφή του από τη Γερμανία, στην κλινική "..." στη Θεσσαλονίκη.

Συνολικά δε για τις παραπάνω αιτίες δαπάνησε το χρηματικό ποσό των 6.899,71 ευρώ (515,00 + 174,52 + 50,00 + 116,00 + 53,61 + 122,00 + 3,50 + 12,50 + 582,42 + 111,00 + 105,00 + 135,78 + 992,28 + 276,10 + 3.600,00 + 50,00). Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων, λόγω της αναπηρίας του, στην οποία περιήλθε εξαιτίας της βαριάς σπαστικής παραπάρεσής του από την προαναφερθείσα χειρουργική επέμβαση, είχε ανάγκη να προμηθευτεί ορθοπεδικό εξοπλισμό, που ήταν αναγκαίος για τη βελτίωση της καθημερινής του διαβίωσης και των προβλημάτων μετακίνησής του, ειδικότερα δε:

α) ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ελαφρού τύπου Dietz, αξίας 2.200,00 ευρώ, β) ένα μαξιλάρι κατά των κατακλίσεων, τύπου Variiite, αξίας 690,00 ευρώ, γ) μία σανίδα ολίσθησης για μεταφορά, αξίας 88,00 ευρώ, δ) ένα κρεβάτι περίθαλψης ασθενών, τύπου Praxis, αξίας 1.990,00 ευρώ, ε) ένα αμαξίδιο τουαλέτας από αλουμίνιο, τύπου Duo, αξίας 1.250,00 ευρώ, στ) ένα ανυψωτικό τουαλέτας με χειρολαβές, τύπου Dietz, αξίας 352,00 ευρώ, και ζ) ένα ζεύγος μηροκνημοποδικών κηδεμόνων με άρθρωση και ασφάλεια γόνατος, μαζί με κνημιαίους κηδεμόνες έσω υποδήματος με ελατήριο ανυψώσεως, μαζί με υποδήματα, αξίας 3.500,00 ευρώ, για την προμήθεια δε των παραπάνω ορθοπεδικών ειδών απαιτείτο δαπάνη συνολικού ύψους 10.070,00 ευρώ (2.200,00 + 690,00 + 88,00 + 1.990,00 + 1.250,00 + 352,00 + 3.500,00).

Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων, εξαιτίας της σωματικής βλάβης από αμέλεια του πρώτου εναγομένου, κατέστη παντελώς ανίκανος για οποιαδήποτε εργασία για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Κατά το χρόνο της προαναφερθείσας χειρουργικής επέμβασης, στην οποία υποβλήθηκε την 1-2-2002, διένυε το τριακοστό έκτο έτος (36) της ηλικίας του, πριν δε από την πρόκληση της παραπάνω σωματικής βλάβης και την επιγενόμενη εξαιτίας αυτής αναπηρία του, απασχολήθηκε στο Δήμο Θεσσαλονίκης, από 1-11-2001 έως 31-12-2001, ως υπάλληλος στην Υπηρεσία Πρασίνου, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, έναντι μικτών μηνιαίων αποδοχών, που ανέρχονταν στο ποσό των 751,20 ευρώ, ενώ το προγενέστερο χρονικό διάστημα δεν είχε μόνιμη και σταθερή επαγγελματική ενασχόληση, παρά μόνον εργαζόταν περιστασιακά, είτε ως υπάλληλος σε επιχείρηση παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, είτε ως εργάτης στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το ότι δεν ήταν ασφαλισμένος σε δημόσιο φορέα ασφάλισης.

Η ως άνω εργασία του πρώτου ενάγοντος στην Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Θεσσαλονίκης, επί δίμηνο, εντάσσεται στα πλαίσια της περιστασιακής του απασχόλησης, ουδόλως δε αποδείχθηκε, ότι, εάν δεν καθίστατο ανίκανος προς εργασία, λόγω της προαναφερθείσας σωματικής βλάβης του και της επιγενόμενης αναπηρίας του, θα ανανεωνόταν, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, η ως άνω ορισμένου χρόνου σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου με το Δήμο Θεσσαλονίκης, όπως άλλωστε δεν ανανεώθηκε αυτή τον Ιανουάριο του έτους 2002, λαμβανομένου υπόψη, ότι το χρονικό διάστημα απασχόλησής του στον τελευταίο, που ήταν ελάχιστο, μόλις δύο (2) μήνες, δεν αποτελούσε πρόκριμα για την πιθανότητα ανανέωσης της ως άνω σύμβασής του, πολύ δε περισσότερο για μελλοντική μονιμοποίησή του.

Από τα προαναφερόμενα συνάγεται ότι ο πρώτος ενάγων, εάν δεν είχε καταστεί ανίκανος προς εργασία, λόγω της προαναφερθείσας σωματικής του βλάβης και της επιγενόμενης αναπηρίας του, κατά το χρονικό διάστημα από 1-2-2002 έως και την άσκηση της ένδικης αγωγής (19-3-2003), κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα εργαζόταν για χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών, αποκομίζοντας εισόδημα από την εργασία του αυτή τουλάχιστον εξακοσίων ευρώ (600,00) μηνιαίως, ενώ για τα επόμενα δύο έτη από την άσκηση της (ένδικης αγωγής), δηλαδή από 20-3-2003 έως και 19-3-2005, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα εργαζόταν για χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών ετησίως, αποκομίζοντας εισόδημα από την εργασία του αυτή τουλάχιστον εξακοσίων ευρώ (600,00) μηνιαίως, δηλαδή σε ετήσια βάση, κατά μέσο όρο, το ποσό των διακοσίων ευρώ (200,00) μηνιαίως.

Έτσι, για το χρονικό διάστημα από 1-2-2002 έως και 19-3-2003 απώλεσε εισόδημα ύψους 2.400,00 ευρώ (4 μήνες Χ 600,00 ευρώ μηνιαίως), ενώ για το χρονικό διάστημα από 20-3-2003 έως και 19-3-2005 απώλεσε εισόδημα ύψους 4.800,00 ευρώ (4 μήνες ετησίως Χ 600,00 ευρώ μηνιαίως Χ 2 έτη). Περαιτέρω ο πρώτος εναγόμενος συνέστησε στον πρώτο ενάγοντα να απευθυνθεί σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης για την παρακολούθηση της εξέλιξης της υγείας του και την αποθεραπεία του, για το λόγο αυτό άλλωστε ο τελευταίος μετέβη στη Χαϊδελβέργη Γερμανίας, όπου παρέμεινε προς αποθεραπεία σε ειδική κλινική αποκατάστασης για χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών περίπου, κατά την έξοδό του δε από την εν λόγω κλινική του υποδείχθηκε η συνέχιση της φυσιοκινητικής του θεραπείας, η οποία μπορούσε να επιτευχθεί με τη συνδρομή ιδιώτη φυσιοθεραπευτή, στα πλαίσια της καθημερινής φυσιοθεραπείας, στην οποία ήταν αναγκαίο να υποβάλλεται για την βελτίωση της κατάστασης της υγείας του.

Ειδικότερα, ήταν αναγκαίο, για τη βελτίωση της κινητικής του ικανότητας, να υποβάλλεται, τουλάχιστον για χρονικό διάστημα δύο (2) ετών από της ασκήσεως της ένδικης αγωγής, επί δίωρο καθημερινά, σε ασκήσεις φυσιοθεραπείας από ειδικό ιδιώτη φυσιοθεραπευτή, για τις οποίες θα επιβαρυνόταν με το ποσό των πενήντα ευρώ (50,00) για κάθε ώρα φυσιοθεραπείας, δηλαδή με το ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3.000,00) μηνιαίως (2 ώρες φυσιοθεραπείας ημερησίως Χ 50,00 ευρώ ανά ώρα φυσιοθεραπείας = 100,00 ευρώ ημερησίως Χ 30 ημέρες μηνιαίως = 3.000,00 ευρώ).

Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων, κατά το χρόνο διενέργειας της προαναφερθείσας χειρουργικής επέμβασης, που υποβλήθηκε την 1-2-2002, διέμενε με την Π. Α., με την οποία ακολούθως συνήψε νόμιμο πολιτικό γάμο στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, την 26-8-2002, καθώς και με το ανήλικο τέκνο τους, το Σ. Π., σε μισθωμένη οικία, εμβαδού 80 τετραγωνικών μέτρων περίπου, στην περιοχή Άνω Τούμπας Θεσσαλονίκης, έναντι καταβολής μηνιαίου μισθώματος ύψους 140.000 δραχμών (411,00 ευρώ).

Λόγω της προαναφερθείσας σωματικής βλάβης, που υπέστη και της εξαιτίας αυτής επιγενόμενης αναπηρίας του, ήταν αναγκαία η μίσθωση νέας κατοικίας, μεγαλύτερης σε εμβαδόν, με ευρύχωρο λουτρό, σε οικοδομή που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ως προσώπου με την προαναφερθείσα σωματική αναπηρία και θα διέθετε ανελκυστήρα ικανής χωρητικότητας για την είσοδο του αναπηρικού αμαξιδίου του.

Για τη μίσθωση μιας τέτοιας κατοικίας απαιτείτο τουλάχιστον το ποσό των 440,00 ευρώ μηνιαίως, ως εκ τούτου δε για το χρονικό διάστημα των επόμενων δύο (2) ετών από την άσκηση της ένδικης αγωγής επιβαρύνθηκε με το ποσό των 29,00 ευρώ μηνιαίως, που αποτελεί τη διαφορά μεταξύ του μισθώματος, που κατέβαλε και εκείνου, που όφειλε να καταβάλλει για την μίσθωση νέας κατοικίας (440,00 - 411,00).

Επίσης, για τα επόμενα δύο (2) έτη από την άσκηση της ένδικης αγωγής ο πρώτος ενάγων ήταν υποχρεωμένος να δαπανά το ποσό των 100,00 ευρώ μηνιαίως για την προμήθεια της στοιχειώδους φαρμακευτικής αγωγής του, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της υγείας του, εξαιτίας της παραπάνω σωματικής του βλάβης, που υπέστη από την ως άνω χειρουργική επέμβαση, μετά την οποία πάσχει από νευρογενή αντανακλαστική κύστη και έντονη δυσκοιλιότητα, με συνέπεια έκτοτε να χρήζει ημερησίως έξι (6) διαλειπόντων αυτολιπαινόμενων καθετήρων, για την προμήθεια των οποίων απαιτείται δαπάνη ύψους 540,00 ευρώ μηνιαίως (6 καθετήρες ημερησίως Χ 3,00 ευρώ ο κάθε καθετήρας = 18,00 ευρώ ημερησίως Χ 30 ημέρες μηνιαίως = 540,00 ευρώ).

Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων, λόγω της προαναφερόμενης αναπηρίας του, κατά το χρόνο της άσκησης της ένδικης αγωγής είχε πρόβλημα αυτοεξυπηρέτησης, το οποίο εξακολούθησε να έχει και για την επόμενη διετία από την άσκηση της (ένδικης αγωγής), με συνέπεια για το εν λόγω χρονικό διάστημα να ήταν αναγκαίο να χρειάζεται τη βοήθεια τρίτου προσώπου, τουλάχιστον για δεκαπέντε (15) ημέρες μηνιαίως, ειδικότερα δε ήταν αναγκαίο να προσλάβει ειδική νοσηλεύτρια, στην οποία για τις παρεχόμενες υπηρεσίες της, δηλαδή για την ατομική του καθαριότητα και φροντίδα είχε υποχρέωση να της καταβάλλει το ποσό των 600,00 ευρώ μηνιαίως.

Σύμφωνα με τα παραπάνω η περιουσιακή ζημία του πρώτου ενάγοντος για τις δαπάνες νοσηλείας του από δικούς του πόρους, για τις ανάγκες προμήθειας ορθοπεδικού εξοπλισμού και για την απώλεια εισοδήματος μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής ανέρχεται στο ποσό των 19.369,71 ευρώ (6.899,71 + 10.070,00 + 2.400,00), ενώ η περιουσιακή του ζημία για την επομένη διετία από την άσκηση της (ένδικης αγωγής), δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, για τις ανάγκες της φυσιοθεραπείας του, την υποχρέωση καταβολής υψηλότερου μισθώματος για τη μίσθωση νέας κατοικίας, την προμήθεια της στοιχειώδους φαρμακευτικής αγωγής, την προμήθεια ειδικών καθετήρων, την πρόσληψη ειδικής νοσηλεύτριας και την απώλεια εισοδήματος ανέρχεται στο ποσό των 4.469,00 ευρώ μηνιαίως (3.000,00 + 29,00 + 100,00 + 540,00 + 600,00 + 200,00).

Σημειώνεται, ότι για τα επιμέρους ως άνω κονδύλια της περιουσιακής ζημίας του πρώτου ενάγοντος και του ύψους αυτών προκύπτει δεδικασμένο από την υπ' αριθ. 2252/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, όπως έχει προαναφερθεί.

Συνεπώς οι ισχυρισμοί των εκκαλούντων εκατέρωθεν, σε σχέση με τα κονδύλια αυτά, ως προς την αοριστία, νομιμότητα, ύψος κλπ, που επαναφέρονται με τις προτάσεις τους, δεν θα ερευνηθούν, ως αλυσιτελείς. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα ίδια και επιδίκασε για τις παραπάνω αιτίες στο πρώτο ενάγοντα, Χ.

Π., τα προαναφερόμενα ποσά, δεν έσφαλε ορθώς εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και οι σχετικοί λόγοι των εφέσεων των διαδίκων, με τους οποίους υποστηρίζουν, αντιστοίχως, τα αντίθετα και ζητούν την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, έτσι ώστε κατά μεν τον πρώτο ενάγοντα να επιδικασθεί μεγαλύτερο ποσό για τις παραπάνω αιτίες, κατά δε τους εναγόμενους να απορριφθεί η αγωγή και σε κάθε περίπτωση να επιδικασθούν μικρότερα ποσά, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Τέλος, ο τρίτος ενάγων, Σ. Π., γνήσιο τέκνο του πρώτου ενάγοντος Χ. Π. και της Π. Α., που ήταν ανήλικος και κατά το χρόνο συζήτησης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου έχει ενηλικιωθεί, αφού γεννήθηκε την 1-2-2000, είχε από το νόμο αξίωση διατροφής από τον πρώτο ενάγοντα, πατέρα του, καθόσον στερείται περιουσίας και εισοδημάτων για να την εξασφαλίσει, την οποία παρείχε ο τελευταίος, ήδη όμως αδυνατεί, λόγω της άνω σωματικής βλάβης, που προκλήθηκε σ' αυτόν από υπαιτιότητα (αμέλεια) του πρώτου εναγομένου και της επιγενόμενης αναπηρίας του, η οποία τον κατέστησε ανίκανο προς οποιαδήποτε εργασία για πορισμό εισοδήματος.

Το ποσό διατροφής, που δικαιούται ο τρίτος ενάγων, ως αποζημίωση, ανέρχεται στο ποσό των 200,00 ευρώ μηνιαίως για το χρονικό διάστημα από την άσκηση της αγωγής στις 19-3-2003 μέχρι και 28-2-2005. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την προσβαλλόμενη απόφασή του είχε απορρίψει την αγωγή κατά το μέρος, που είχε ασκηθεί από τον προαναφερόμενο, τρίτο ενάγοντα, νομίμως τότε εκπροσωπούμενο από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του και ήδη ενήλικα, ως μη νόμιμη, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πρέπει, αφού γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της από 25-6-2005 έφεσης, να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση αντιστοίχως και, αφού κρατηθεί η υπόθεση στο παρόν Δικαστήριο, πρέπει η αγωγή, που είναι ορισμένη και νόμιμη, κατά το αίτημά της αυτό, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 929, 930, 1485 και 1486 ΑΚ, μόνο όμως για το μετά την άσκηση της αγωγής χρονικό διάστημα, καθόσον δεν οφείλεται από το νόμο διατροφή για το παρελθόν, παρά μόνο από την υπερημερία και μόνο κατά το επικουρικό αίτημά της, δηλαδή την καταβολή της σε μηνιαίες δόσεις, διότι δεν γίνεται επίκληση σπουδαίου λόγου, που να δικαιολογεί την εφάπαξ καταβολή της, να γίνει δεκτή ως βάσιμη και κατ'ουσίαν, σύμφωνα με τα παραπάνω αναφερόμενα, δεδομένου ότι για το ύψος του κονδυλίου αυτού υφίσταται δεδικασμένο, όπως έχει αναφερθεί, από την εφετειακή απόφαση.

Κατ' ακολουθίαν όλων των προαναφερομένων, ο πρώτος ενάγων, Χ. Π., από την ως άνω σε βάρος του αδικοπραξία δικαιούται για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, το ποσό των 200.000,00 ευρώ, για αυτοτελή από το άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωση το ποσό των 40.000,00 ευρώ και για περιουσιακή ζημία α) μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής για τις δαπάνες νοσηλείας του από δικούς του πόρους, για τις ανάγκες προμήθειας ορθοπεδικού εξοπλισμού και για την απώλεια εισοδήματος το ποσό των 19.369,71 ευρώ (6.899,71 + 10.070,00 + 2.400,00) και β) για την επομένη διετία από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, για τις ανάγκες της φυσιοθεραπείας του, την υποχρέωση καταβολής υψηλότερου μισθώματος για τη μίσθωση νέας κατοικίας, την προμήθεια της στοιχειώδους φαρμακευτικής αγωγής, την προμήθεια ειδικών καθετήρων, την πρόσληψη ειδικής νοσηλεύτριας και την απώλεια εισοδήματος το ποσό των 4.469,00 ευρώ μηνιαίως (3.000,00 + 29,00 + 100,00 + 540,00 + 600,00 + 200,00) και συνολικώς, για τις αμέσως παραπάνω αναφερόμενες αιτίες, το ποσό των 107.256,00 ευρώ (4.469,00 Χ 24), ενώ ο τρίτος εναγόμενος, Σ.

Π., δικαιούται το ποσό των 200,00 ευρώ μηνιαίως για στέρηση διατροφής για την επόμενη διετία από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005. Μετά ταύτα, πρέπει να γίνει δεκτή η από 24-6-2005 έφεση, μόνο κατά το μέρος, που ασκήθηκε από τον ενάγοντα Χ. Π., ως προς το λόγο της, με τον οποίο παραπονείτο για την απόρριψη του κεφαλαίου της αγωγής του για επιδίκαση της αυτοτελούς αποζημίωσης του άρθρου 931 ΑΚ και κατά το μέρος της, που ασκήθηκε από τον τρίτο ενάγοντα, Σ.

Π., νομίμως εκπροσωπούμενο τότε από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του και ήδη ενήλικα, να απορριφθεί η έφεση αυτή κατά τους λοιπούς λόγους της, που αφορούν στον πρώτο ενάγοντα, να απορριφθεί η από 20-6-2005 έφεση των εναγομένων, Θ. Α. και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", κατά το μέρος που στρέφεται κατά του ενάγοντος Χ.

Π., να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη, κατά τα παραπάνω μέρη της, αλλά και στο σύνολο της για την ενότητα της εκτέλεσης, σε σχέση με την αγωγή των ως άνω εναγόντων (Χ. Π. και Σ. Π.), να κρατηθεί η υπόθεση αντιστοίχως στο παρόν Δικαστήριο, να δικασθεί η αγωγή κατά το παραπάνω μέρος της, και, σύμφωνα με τα γενόμενα δεκτά ως άνω, να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη και, λαμβανομένου υπόψη του περιορισμού του αιτήματος της αγωγής, κατά τη συζήτησή της στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, σε αναγνωριστικό κατά ένα μέρος, πρέπει Α) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στον πρώτο ενάγοντα α) το ποσό των 135.944,38 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επομένη ημέρα της επίδοσης της αγωγής (116.582,67 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και 19.361,71 για περιουσιακή ζημία) και β) το ποσό των 3.000,00 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση (για περιουσιακή ζημία για τις ανάγκες της φυσιοθεραπείας), Β) να αναγνωρισθεί ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στον πρώτο ενάγοντα α) το ποσό των 123.417,33 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επόμενη ημέρα της επίδοσης της αγωγής (83.417,33 € για χρηματική ικανοποίηση και 40.000,00 € για αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ) και β) το ποσό των 1.469,00 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση (για δαπάνες καταβολής υψηλότερου μισθώματος, φαρμακευτικής αγωγής, ειδικών καθετήρων, ειδικής νοσηλεύτριας και απώλεια εισοδήματος) και Γ) να αναγνωρισθεί, ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στον τρίτο ενάγοντα το ποσό των 200,00 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση.

Τα δικαστικά έξοδα των άνω εναγόντων- εκκαλούντων- εφεσιβλήτων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας πρέπει να επιβληθούν κατά ένα μέρος σε βάρος των εναγομένων- εφεσιβλήτων-εκκαλούντων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας τους, κατά το νόμιμο περί τούτο αίτημά τους, σύμφωνα με τα άρθρα 178, 183, 189, 191 ΚΠολΔ, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' αντιμωλία των διαδίκων.

ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ α) την από 25-6-2005 έφεση των εναγόντων Χ. Π. και Σ. Π., την οποία ο τελευταίος άσκησε, εκπροσωπούμενος από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του και ήδη ενηλικιώθηκε και β) την από 20-6-2005 έφεση των εναγομένων Θ. Α. και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ", κατά το μέρος που στρέφεται κατά του ενάγοντος Χ. Π., κατά της υπ' αριθ. 12777/2005 οριστικής απόφασης του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΥΠΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ' ουσίαν την από 20-6-2005 έφεση.

ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΥΠΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤ' ΟΥΣΙΑΝ την από 25-6-2005 έφεση.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την εκκαλούμενη απόφαση, κατά τα ειδικότερον αναφερόμενα στο αιτιολογικό.

ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση.

ΔΙΚΑΖΕΙ την από 14-3-2003 αγωγή κατά το μέρος, που ασκήθηκε από τον πρώτο ενάγοντα, Χ. Π., και τον τρίτο ενάγοντα, Σ. Π., εκπροσωπούμενο από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του.

ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΝ ΜΕΡΕΙ την αγωγή αυτή κατά το άνω μέρος.

ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τους εναγομένους να καταβάλλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στον πρώτο ενάγοντα α) το ποσό των εκατόν τριάντα πέντε χιλιάδων εννιακοσίων σαράντα τέσσερα ευρώ και τριάντα οκτώ λεπτών (135.944,38) με το νόμιμο τόκο από την επομένη ημέρα της επίδοσης της αγωγής και β) το ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3.000,00) μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, Α) στον πρώτο ενάγοντα α) το ποσό των εκατόν είκοσι τριών χιλιάδων τετρακοσίων δεκαεπτά ευρώ και τριάντα τριών λεπτών (123.417,33) με το νόμιμο τόκο από την επόμενη ημέρα της επίδοσης της αγωγής και β) το ποσό των χιλίων τετρακοσίων εξήντα εννέα ευρώ (1.469,00) μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση και Β) στον τρίτο ενάγοντα το ποσό των διακοσίων ευρώ (200,00) μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την άσκηση της αγωγής, δηλαδή από 19-3-2003 έως και 18-3-2005, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης, με έναρξη την 19-3-2003, μέχρι την εξόφληση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους εναγομένους - εφεσίβλητους - εκκαλούντες κατά ένα μέρος στα δικαστικά έξοδα των εναγόντων - εκκαλούντων - εφεσιβλήτων και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των είκοσι χιλιάδων ευρώ (20.000,00).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2020.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ