Supreme Court allows appeal against shipowner's dismissal claim, ruling owner is also shipowner liable for captain's contracts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece allowed the appellant's appeal against the Second Instance Court's dismissal of his claim for severance pay. The appellant argued that the shipowner was the actual owner of the vessel, whereas the lower courts held only that the defendant was the shipowner. The Court ruled that under the Code of Maritime Law, a shipowner is also the owner of the ship and is liable for the captain's contracts, making the first appeal ground valid. Consequently, the decision was quashed and the case remitted for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArticles 84, 105, and 106 of the Code of Maritime Law; A shipowner is deemed the owner of the vessel and is jointly liable for the captain's contracts, including employment agreements, unless distinct ownership is proven.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1549 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1549/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κορδή.
Της αναιρεσίβλητης: Εταιρείας με την επωνυμία «.......», που εδρεύει στον ......και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/12/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3118/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 833/2004 οριστική του Εφετείου Πειραιώς (Ναυτικό Τμήμα). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2/2/2005 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 2/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναίρεσης και να απορριφθεί ο δεύτερος. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.
Στην προκείμενη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη με επίκληση ......... έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Πειραιά ........ προκύπτει ότι, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως με κλήση για παράσταση κατά την πιο πάνω αναφερομένη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη, η οποία όμως δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση.
Επομένως αυτή πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία της. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 84, 105 και 106 του Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου (ν. 3816/1959) προκύπτει ότι γίνεται διάκριση των εννοιών πλοιοκτησίας, κυριότητας του πλοίου και εφοπλισμού. Η πλοιοκτησία υποδηλώνει σύμπτωση κυριότητας και εφοπλισμού, έτσι ώστε όταν τα δύο αυτά στοιχεία χωρίζονται να έχουμε αφενός μόνο κυριότητα και αφετέρου μόνο εφοπλισμό.
Τέλος, προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 84, 85, 105 παρ. 4 και 106 εδ. α΄ του ίδιου κώδικα, ότι ο εφοπλιστής ευθύνεται από τις δικαιοπραξίες που ο πλοίαρχος συνάπτει, στα πλαίσια της εκτελέσεως των καθηκόντων του, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι συμβάσεις ναυτολογήσεως των μελών του πληρώματος (άρθρο 53 του ΚΙΝΔ), από δε τη διάταξη του άρθρου 106 εδ.
β΄ ΚΙΝΔ, ότι παράλληλα με εκείνον ευθύνεται από τις δικαιοπραξίες αυτές και ο κύριος του πλοίου, αλλά μόνο «με το πλοίο» και μπορεί να εναχθεί γι' αυτές. Στην προκείμενη περίπτωση, με την ένδικη αγωγή ο αναιρεσείων ισχυρίσθηκε ότι με σύμβαση ναυτικής εργασίας αορίστου χρόνου, που κατάρτισε με την αναιρεσίβλητη, κυρία του πλοίου «.....», ναυτολογήθηκε στο πλοίο αυτό, στις 17-6-2002, ότι ο δεύτερος εναγόμενος ήταν εφοπλιστής του πλοίου και ότι στις 30-11-2002 λύθηκε η σύμβαση, λόγω αποβολής της ελληνικής σημαίας του πλοίου και ζήτησε την πληρωμή σ' αυτόν της αποζημίωσης απολύσεως.
Το πρωτόδικο δικαστήριο δέχθηκε ότι η αναιρεσίβλητη ήταν πλοιοκτήτρια του πλοίου, ότι η σύμβαση εργασίας του αναιρεσείοντος καταρτίσθηκε αρχικά ως σύμβαση ορισμένου χρόνου αλλά στη συνέχεια κατέστη σύμβαση αορίστου χρόνου και ότι ο αναιρεσείων δικαιούται να λάβει από την αναιρεσίβλητη την αποζημίωση απολύσεως, λόγω αποβολής της ελληνικής σημαίας του πλοίου, σύμφωνα με τα άρθρα 75 παρ. 1 και 68 περ.
β του ΚΙΝΔ. Η αναιρεσίβλητη με την έφεσή της παραπονέθηκε μόνο επειδή το πρωτόδικο δικαστήριο δέχθηκε ότι, σύμβαση ήταν αορίστου χρόνου και όχι ορισμένου. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα εξής: Στις 16-7-2002, ο αναιρεσείων ναυτολογήθηκε στο υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο «......», μετά από σύμβαση που συνήψε με την αναιρεσίβλητη, η οποία ενεργούσε ως πλοιοκτήτρια του πλοίου.
Ο αναιρεσείων απολύθηκε στις 30-11-2002, σε λιμένα της ......, λόγω αποβολής της ελληνικής σημαίας του πλοίου. Η αναιρεσίβλητη δεν είχε την ιδιότητα της κυρίας του πλοίου, αλλά της πλοιοκτήτριας και επομένως η αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη ουσιαστικά, επειδή ο αναιρεσείων δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος για την απόδειξη του ισχυρισμού του, ότι η αναιρεσίβλητη ήταν κυρία του πλοίου.
Με όσα δέχθηκε το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 105 και 106 του ΚΙΝΔ, αφού, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, ο πλοιοκτήτης είναι και κύριος του πλοίου και ευθύνεται από τις δικαιοπραξίες που κατάρτισε ο πλοίαρχος, μεταξύ των οποίων και οι συμβάσεις ναυτολογήσεως των μελών του πληρώματος.
Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση των πιο πάνω διατάξεων, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 833/2004 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιουλίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ