1548/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1548 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1548/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Η. Π. του Π., 2 Ζ. Π. του Π., 3Κ. Π. του Π. και 4 Π. Π. του Κ., κατοίκων ... εκ των οποίων ο 3ος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Χρήστο Πραματευτάκη, και οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν από τον ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ο.Τ.Α εδρεύοντος στα Χανιά, με την επωνυμία Δήμος Χανίων, νομίμως υπεισερχομένου ως καθολικός διάδοχος στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις του συνενωμένου με αυτόν πρώην Δήμου Ελ.Βενιζέλου, νομίμως εκπροσωπούμενου, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευγένιο Αρετάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-2-2006 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:75/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 206/2012 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-12-2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 25-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Στις διατάξεις των άρθρων 216 § 1 στοιχ. γ' και 217 του Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι τα δικόγραφα που είναι εισαγωγικά δίκης, όπως είναι η αγωγή και η έφεση, πρέπει να περιέχουν συγκεκριμένο αίτημα, γιατί χωρίς αυτό, το δικαστήριο δεν επιτρέπεται να ενεργήσει (άρθρ. 106 Κ.Πολ.Δ.). Όπως δε συνάγεται από το συνδυασμό των πιο πάνω διατάξεων με εκείνες των άρθρων 118 αριθ. 3, 520 § 1 και 522 του ίδιου Κώδικα, ως αίτημα νοείται αυτό που αποτελεί κεφάλαιο της δίκης και δημιουργεί εκκρεμοδικία.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 525 Κ.Πολ.Δ., αντικείμενο της έφεσης και της δευτεροβάθμιας δίκης μπορεί να αποτελέσει κάθε αίτηση που έχει υποβληθεί στον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας και αν δεν έχει αποφανθεί γι' αυτήν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Συνάγεται, εντεύθεν, ότι το αντικείμενο της δευτεροβάθμιας δίκης είναι ίδιο με της πρωτοβάθμιας, μεταβιβάζεται δε στο εφετείο κατά τα κεφάλαια που εξεκλήθη.

Το αντικείμενο δε της έφεσης δεν είναι ανάγκη να περιέχεται στο αιτητικό του δικογράφου. Μπορεί να υπάρχει και στο ιστορικό αυτού και είναι ορισμένο αν ζητείται η εξαφάνιση ή μεταρρύθμιση της εκκαλούμενης απόφασης ως προς όλες ή μερικές από τις διατάξεις της σχετικά προς το αιτητικό της αγωγής, ανταγωγής κλπ.

Εξάλλου, το αίτημα να ερευνηθεί από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο η ουσία της διαφοράς δεν είναι αναγκαίο, διότι η ενέργεια αυτή αποτελεί κατά το άρθρο 535 § 1 του Κ.Πολ.Δ. αναγκαία συνέπεια της παραδοχής της έφεσης και της εξαφάνισης της απόφασης.- Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα :

Οι ήδη αναιρεσείοντες είχαν υποβάλλει ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων την από 27.2.2006 και με αριθμό κατάθεσης 12/2006 αίτηση με την οποία ζητούσαν να καθοριστεί το ποσό της αποζημίωσης για τα επικείμενα που περιγράφουν λεπτομερώς στην αίτηση και περιέχονται στο ακίνητό τους, το οποίο απαλλοτριώθηκε αναγκαστικά εν μέρει για λόγους δημόσιας ωφέλειας και ένα τμήμα αυτού μετέβαλε ιδιοκτήτη δυνάμει της υπ' αριθμ. ...

πράξης εφαρμογής της Πολεοδομικής Μελέτης "Κουμπέ" της Κοινότητας Νεροκούρου Χανίων, η οποία κυρώθηκε με την υπ' αριθμ. 1358/1996 απόφαση του Νομάρχη Χανίων που μεταγράφηκε νόμιμα. Περαιτέρω, ο τότε καθ' ου της παραπάνω αίτησης και ήδη αναιρεσίβλητος Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) με την επωνυμία "Δήμος Χανίων", με τις προτάσεις που κατέθεσε άσκησε ανταίτηση με την οποία ζητούσε να καθοριστεί ως αποζημίωση για ένα έκαστο των επικειμένων του ακινήτου των αιτούντων ποσό κατώτερο εκείνου που ζητούσαν οι τελευταίοι.

Επί των εν λόγω αίτησης και ανταίτησης, οι οποίες συνεκδικάστηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων, το οποίο δίκασε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, η υπ' αριθμ. 350/2009 απόφαση με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αίτηση και απορρίφθηκε η ανταίτηση. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε ο νυν αναιρεσίβλητος Δήμος Χανίων την από 15.11.2006 και με αριθμό κατάθεσης 88/2006 έφεση με την οποία και για τους λόγους που αναφέρονται εκεί, ζητούσε την εξαφάνιση της εκκαλουμένης έτσι ώστε να απορριφθεί η αίτηση και να γίνει δεκτή η ανταίτηση.

Κατά της ίδιας απόφασης άσκησαν οι εφεσίβλητοι αντέφεση με τις προτάσεις τους, με την οποία ζητούσαν την απόρριψη της έφεσης και την αποδοχή της αντέφεσης έτσι ώστε, μετά την εξαφάνιση της αντεκκαλουμένης, να γίνει δεκτή καθ' ολοκληρίαν η προαναφερόμενη αίτησή τους. Επί της έφεσης και της αντέφεσης, οι οποίες συνεκδικάστηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε αρχικά από το Εφετείο Κρήτης η υπ' αριθμ. 350/2009 μη οριστική απόφαση αυτού, με την οποία, αφού έγιναν τυπικά δεκτές αυτές και διατάχθηκε η συνεκδίκασή τους, διατάχθηκε η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης σχετικά με την αξία των επικειμένων της απαλλοτριούμενης ιδιοκτησίας των ήδη αναιρεσειόντων.

Μετά δε την διεξαγωγή αυτής εκδόθηκε από το ως άνω Εφετείο, το οποίο δίκασε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 206/2012 απόφασή του, με την οποία απορρίφθηκε η αντέφεση ως αβάσιμη κατ' ουσία, έγινε δεκτή ως βάσιμη κατ' ουσία η έφεση και αφού εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη απόφαση και η υπόθεση κρατήθηκε και δικάστηκε κατ' ουσία, έγιναν εν μέρει δεκτές, ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμες, οι προαναφερόμενες αίτηση και ανταίτηση.

Περαιτέρω, από την επισκόπηση του περιεχομένου του δικογράφου της ως άνω έφεσης του ήδη αναιρεσίβλητου Δήμου Χανίων προκύπτει ότι στην τρίτη σελίδα αυτού και υπό τον τίτλο "ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ", εκθέτει ο εκκαλών ΟΤΑ ότι "Επειδή η προσβαλλόμενη απόφαση, όχι ορθά, αλλά από λανθασμένη και πλημμελή εκτίμηση των εγγράφων που προσκόμισα και επικαλέστηκα, καθώς επίσης των μαρτυρικών καταθέσεων και του όλου αποδεικτικού υλικού και των πραγματικών περιστατικών, δέχθηκε εν μέρει την υπ' αριθμ.

πρωτ. 12/28 - 2 - 2006 αίτηση των αντιδίκων, ενώ έπρεπε να την απορρίψει εξ ολοκλήρου και να κάνει δεκτή την ανταίτησή μου που άσκησα με τις προτάσεις μου ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Η απόφαση αυτή είναι εσφαλμένη και ζητώ να εξαφανιστεί για τους ακόλουθους λόγους...". Με το αιτητικό δε αυτής ζητήθηκε η αποδοχή της και η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, έτσι ώστε να απορριφθεί η προαναφερόμενη αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων.

Εκ του προπαρατεθέντος αποσπάσματος της έφεσης του ήδη αναιρεσίβλητου Δήμου Χανίων και των διαλαμβανομένων στο αιτητικό αυτής προκύπτει ότι σ' αυτήν (έφεση) υπήρχε σαφές αίτημα αφορόν τόσο την αίτηση όσο και την ανταίτηση, το οποίο είχε περιληφθεί στο ιστορικό του δικογράφου της έφεσης και το οποίο, όσον αφορά μόνο την αίτηση, είχε επαναληφθεί και στο αιτητικό αυτής.

Με βάση λοιπόν τα προαναφερόμενα αναφορικά με το περιεχόμενο και το αίτημα της έφεσης και με τα εκτιθέμενα στην προηγηθείσα μείζονα σκέψη της παρούσας, σωστά το Εφετείο, εφόσον έκρινε βάσιμη την έφεση και εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, ερεύνησε τόσο την αίτηση όσο και την ανταίτηση και προέβη σε καθορισμό της αποζημίωσης των επικειμένων της απαλλοτριωθείσας ιδιοκτησίας των εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσειόντων.

Κατά συνέπεια οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους, κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου τους, προσάπτεται στο Εφετείο η αναιρετική πλημμέλεια από τους αριθμούς 8 περ. α' και 9 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., συνισταμένη στο ότι το δικαστήριο εκείνο προέβη σε έρευνα κεφαλαίου της πρωτόδικης απόφασης, ήτοι της ανταίτησης, το οποίο δεν είχε προσβληθεί με την έφεση (λόγος από τον αριθμό 8) και το οποίο κεφάλαιο (δηλαδή την ανταίτηση) στη συνέχεια, μετά την αποδοχή της έφεσης και την εξαφάνιση της εκκαλουμένης πρωτόδικης απόφασης, ερεύνησε και έκανε δεκτό κατ' ουσία, χωρίς να υπάρχει ανάλογο αίτημα στην έφεση, επιδικάζοντας έτσι κάτι που δεν ζητήθηκε, άλλως επιδικάζοντας περισσότερα από όσα ζητήθηκαν (λόγος από τον αριθμό 9), πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.-

ΙΙ.- Κατά τις διατάξεις των § § 1 και 2 του άρθρου 17 του Συντάγματος "Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Κανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει, και πάντοτε αφού προηγηθεί πλήρης αποζημίωση, που να ανταποκρίνεται στην αξία την οποία είχε το απαλλοτριούμενο κατά το χρόνο της συζήτησης για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης...".

Εξάλλου, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' του Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 8/2006).

Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης λόγω έλλειψης νόμιμης βάσης, όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και όχι όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς (Ολ.

ΑΠ 1/1999, Ολ.ΑΠ 24/1992, ΑΠ 2068/2007, ΑΠ 1852/2007). Μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται με πληρότητα και σαφήνεια και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 2105/2009, ΑΠ 2068/2007).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα :

Με το Π.Δ/μα της 13.5.1988, που δημοσιεύθηκε στο υπ' αριθμ. 540 τ. Δ'/28.7.1988 Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης, εγκρίθηκε η πολεοδομική μελέτη της περιοχής "Κουμπέ" της Κοινότητας Νεοκούρου του Δήμου Ελευθερίου Βενιζέλου (ήδη Δήμου Χανίων) του Νομού Χανίων. Ακολούθως πραγματοποιήθηκε η εφαρμογή της εν λόγω μελέτης, με την σύνταξη της υπ' αριθμ. ...

Πράξης Εφαρμογής, η οποία κυρώθηκε διορθωμένη με την υπ' αριθμ. 1358/21.3.1996 απόφαση του Νομάρχη Χανίων. Μεταξύ των ιδιοκτησίων που περιλαμβάνονται στην ανωτέρω Πράξη Εφαρμογής και αποτυπώνονται στο σχετικό κτηματολογικό διάγραμμα και στους αντίστοιχους πίνακες, είναι και το ακίνητο με αριθμό 27808, ιδιοκτησίας των αιτούντων, το οποίο, κατά την άνω Πράξη, έχει έκταση 7.600,91 τ.μ.

Από την έκταση αυτή αφαιρέθηκε τμήμα έκτασης 2.032,50 τ.μ., λόγω υποχρέωσης εισφοράς σε γη. Επί του ανωτέρω εδαφικού τμήματος, που αφαιρέθηκε από τους αιτούντες και άλλαξε ιδιοκτήτες, υπάρχουν, ως επικείμενα, α) αποθήκη 144 κ.μ., β) μάντρα 64 μ., γ) συρματόπλεγμα, δ) δεξαμενή νερού (στέρνα) και ε) παλαιό θερμοκήπιο.

Το ακίνητο αυτό, το οποίο οι αιτούντες απέκτησαν δυνάμει του υπ' αριθμ. ... πωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Χανίων Α. Φ., που μεταγράφηκε νόμιμα, περιέχει μια παλαιά μονάδα θερμοκηπίου - ανθοκηπίου, έκτασης 7.581,90 τ.μ. (κατά την Πράξη Εφαρμογής 7.600,91 τ.μ.) και βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια του καθ' ου Δήμου Ελευθερίου Βενιζέλου και ήδη Δήμου Χανίων με την τοπωνυμία "Αγρός Αθανασίου".

Η από το Π.Δ/μα 5/1986 προβλεπόμενη εκτιμητική επιτροπή, που συνεδρίασε στις 17.7.2002 και στις 9.4.2003, καθόρισε την αποζημίωση για τα ανωτέρω επικείμενα ως εξής α) για την αποθήκη σε 234,77 ευρώ κατ' αποκοπή, β) για την μάντρα σε 4,50 ευρώ ανά τρέχον μέτρο, γ) για το συρματόπλεγμα σε 2,35 ευρώ ανά τρέχον μέτρο, δ) για την δεξαμενή σε 117,39 ευρώ κατ' αποκοπή και ε) για το θερμοκήπιο σε 3 ευρώ ανά τ.μ.

Ακολούθως η αποζημίωση αυτή εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Χανίων και με το από 6.2.2006 έγγραφό του, κλήθηκαν οι αιτούντες αφενός να παραδώσουν το ανωτέρω ρυμοτομούμενο τμήμα του ακινήτου τους στους δικαιούχους που καθορίστηκαν με την υπ' αριθμ. ... Πράξη Εφαρμογής και αφετέρου να παραλάβουν τα σχετικά γραμμάτια σύστασης παρακαταθήκης της Β' Δ.Ο.Υ.

Χανίων, προκειμένου να εισπράξουν την αποζημίωση που προσδιορίστηκε από την ως άνω επιτροπή και ανήλθε στο συνολικό ποσό των 6.920,96 ευρώ. Οι αιτούντες, όμως, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με την ανωτέρω πρόσκληση, θεωρώντας ότι η αξία των επικειμένων που αναφέρθηκαν υπερβαίνει κατά πολύ το ποσό της αποζημίωσης που προσδιορίστηκε και κατατέθηκε στο όνομά τους και προσέφυγαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο ζητώντας να καθοριστούν μεγαλύτερες τιμές.

Το πρωτόδικο δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη του τα προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά στοιχεία, καθόρισε την αξία των επικειμένων που απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά λόγω ρυμοτομίας ως εξής : α) για την κύρια εγκατάσταση του θερμοκηπίου, στο ποσό των 105 ευρώ ανά τ.μ., για ολόκληρη την εγκατάσταση αυτή, και συνολικά στο ποσό των 525.000,00 ευρώ, β) για την αποθήκη στο ποσό των 5.000,00 ευρώ κατ' αποκοπή, γ) για την δεξαμενή νερού στα 5.000,00 ευρώ, επίσης κατ' αποκοπή, δ) για το συρματόπλεγμα στο ποσό των 3,00 ευρώ ανά τρέχον μέτρο και ε) για την μάντρα στο ποσό των 4,50 ευρώ ανά τρέχον μέτρο.

Ο καθ' ου η αίτηση και ήδη αναιρεσίβλητος Δήμος Χανίων υποστηρίζει ότι η ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα αξία, είναι αυτή των τριών (3,00) ευρώ ανά τ.μ., για το θερμοκήπιο, καθόσον πρόκειται για ένα θερμοκήπιο του οποίου οι ξύλινοι και σιδερένιοι δοκοί είναι φθαρμένοι και έχουν λυγίσει, οι ξύλινες τεγίδες είναι φθαρμένες, τα συρματόσχοινα και τα ράουλα είναι σκουριασμένα και σε αχρησία και ότι δεν πρέπει να αποζημιωθεί και το τμήμα του θερμοκηπίου που δεν ρυμοτομείται, ενώ η αξία της αποθήκης και της δεξαμενής νερού είναι 234,77 και 117,39 ευρώ, αντίστοιχα, κατ' αποκοπή.

Οι δε αιτούντες και ήδη αναιρεσείοντες ζητούν να καθοριστεί η αποζημίωση των επικειμένων α) για το θερμοκήπιο στο ποσό των 625.000,00 ευρώ εφ' άπαξ, β) για την αποθήκη στο ποσό των 250 ευρώ ανά τ.μ. και συνολικά στο ποσό των 17.500,00 ευρώ, γ) για την δεξαμενή (στέρνα) στο ποσό των 245,00 ευρώ ανά κ.μ. και συνολικά στο ποσό των 11.012,75 ευρώ και δ) για την μάντρα στο ποσό των 60,00 ευρώ ανά τρέχον μέτρο.

Στη συνέχεια το Εφετείο ασχολούμενο με την εκτίμηση των προσκομισθέντων από τους διαδίκους αποδεικτικών στοιχείων και την εκτίμηση και σύγκριση των διαλαμβανομένων περί της καταστάσεως και της αξίας των επικειμένων αυτών στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος από το Εφετείο πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού Σ.

Κ. και στις τεχνικές εκθέσεις των τεχνικών συμβούλων των διαδίκων, πολιτικών μηχανικών Ι. Μ. (του αναιρεσίβλητου) και Κ. Δ. (των αναιρεσειόντων), και αφού έλαβε υπόψη και το ως αναμφισβήτητο φερόμενο γεγονός, ότι το επίμαχο θερμοκήπιο είναι ηλικίας άνω των τριάντα (30) ετών, οδηγήθηκε στην κρίση ότι η πραγματική αξία των ανωτέρω συστατικών, κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο για τον προσδιορισμό της αξίας τους, τον οποίο έκρινε ότι είναι εκείνος της πρώτης συζήτησης της υπόθεσης στο Εφετείο (7.4.2009), ανέρχεται α) για την αποθήκη, στο ποσό των 3.500,00 ευρώ κατ' αποκοπή, β) για την δεξαμενή νερού (στέρνα) στο ποσό των 3.000,00 ευρώ, επίσης κατ' αποκοπή, γ) για το συρματόπλεγμα, στο ποσό των 3,00 ευρώ ανά τρέχον μέτρο, δ) για την μάντρα, στο ποσό των 4,50 ευρώ ανά τρέχον μέτρο και ε) για το θερμοκήπιο, στο ποσό των 5,00 ευρώ ανά τ.μ.

Κατόπιν δε τούτων και αφού εξαφάνισε, κατ' αποδοχή της έφεσης του αναιρεσίβλητου και απόρριψη της αντέφεσης των αναιρεσειόντων, την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία είχαν ορισθεί μεγαλύτερες των ανωτέρω καθορισθέντων από το Εφετείο τιμές των απαλλοτριωθέντων, έκανε δεκτές, ως μερικώς και κατ' ουσία βάσιμες, τόσο την αίτηση όσο και την ανταίτηση, καθορίζοντας την αξία των απαλλοτριωθέντων ως άνω επικειμένων στα προαναφερόμενα για ένα έκαστο τούτων ποσά.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν δυνατό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθότητας της εφαρμογής των εφαρμοσθεισών από το Δικαστήριο εκείνο διατάξεων και ουδόλως παραβιάστηκαν (ευθέως ή εκ πλαγίου) τόσο οι προαναφερόμενες διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος, όσο και η κριθείσα ως αναλογικώς εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση διάταξη του άρθρου 13 § 1 του Ν. 2882/2001 (Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων), η οποία αναφέρεται στον υπολογισμό της αξίας των απαλλοτριουμένων ακινήτων.

Συνεπώς, τα αντιθέτως προβαλλόμενα με τους τρίτο και πέμπτο λόγους της αναίρεσης, από τους αριθμούς 1 α' (τρίτος) και 19 (πέμπτος) του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.-

ΙΙΙ.- Με τον τέταρτο κατά σειρά λόγο της αναίρεσης, ο οποίος τείνει να θεμελιωθεί επί του αριθμού 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προσάπτεται στο Εφετείο η αναιρετική πλημμέλεια ότι ενώ με την έφεση του ήδη αναιρεσίβλητου Δήμου Χανίων δεν είχε ζητηθεί ο καθορισμός της αποζημίωσης των επικειμένων της απαλλοτριωθείσας ιδιοκτησίας των νυν αναιρεσειόντων σε συγκεκριμένο ποσό, και κατά συνέπεια η έφεση ήταν αόριστη κατά τούτο, εν τούτοις το δικαστήριο εκείνο δέχθηκε την έφεση και προσδιόρισε την αποζημίωση σε ποσό χαμηλότερο εκείνου που ζητούσαν οι αιτούντες - αναιρεσείοντες.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι υπό το πρόσχημα της κατά τα άνω αναιρετικής πλημμέλειας πλήττεται η περί πραγμάτων ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρ. 561 § 1 Κ.Πολ.Δ.) και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος. Τούτο δε διότι από την επισκόπηση του περιεχομένου της από 15.11.2006 και με αριθμό κατάθεσης 88/2006 έφεσης του νυν αναιρεσίβλητου ΟΤΑ προκύπτει, ότι, με αυτήν προσεβλήθη η πρωτόδικη υπ' αριθμ. 75/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων τόσο κατά το μέρος που έκανε δεκτή την αίτηση των νυν αναιρεσειόντων για καθορισμό τιμής μονάδος αποζημίωσης των επικειμένων της απαλλοτριωθείσας για λόγους ρυμοτομίας ιδιοκτησίας τους όσο και κατά το μέρος που απέρριψε την δια των από 10.4.2006 εγγράφων προτάσεων του νυν αναιρεσίβλητου ασκηθείσα ανταίτηση για καθορισμό της ως άνω αποζημίωσης σε ποσά κατώτερα εκείνων της αίτησης, τα οποία ποσά με σαφήνεια προσδιοριζόντουσαν στην ανταίτηση.

Εφόσον δε, σύμφωνα με το άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ., με την άσκηση της έφεσης η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο κατά τα με την έφεση και τους πρόσθετους λόγους όρια, σε περίπτωση αποδοχής της έφεσης και εξαφάνισης της απόφασης, το εφετείο κρατώντας την υπόθεση και δικάζοντας την ουσία, καθίσταται αρμόδιο να ερευνήσει προς δικαστική διάγνωση της διαφοράς όλα τα ζητήματα που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως (άρθρ. 535 § 1 Κ.Πολ.Δ.) και εν προκειμένω τόσο την αίτηση όσο και την ανταίτηση, η οποία ήταν απολύτως ορισμένη και δεν ήταν αναγκαίο για το ορισμένο της έφεσης να μνημονεύονται σ' αυτήν οι τιμές των επικειμένων που απαλλοτριώνονταν και στις οποίες ζητούσε ο ανταιτών - νυν αναιρεσίβλητος να καθορισθεί η αξία αυτών.- IV.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, β) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου, το οποίο κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012, που ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού, από 2.4.2012) και γ) να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσίβλητου Δήμου Χανίων (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό, μειωμένα κατά το μέτρο του άρθρου 281 § 2 Ν. 3463/2006 (Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19.12.2012 και με αριθμό κατάθεσης 64/2012 αίτηση για αναίρεση της εκδοθείσας κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας υπ' αριθμ. 206/2012 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.-

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου το οποίο κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης.- Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει, μειωμένα, στο ποσό των χιλίων τριακοσίων (1.300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ