Supreme Court partially allows appeal on overtime pay but dismisses claim for illegal dismissal.

Απόφαση 1546 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1546/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Βασιλακάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΝΟΒΑΚΝΙΤ ΕΛΛΑΣ Α.Β.Ε.Ε.», που εδρεύει στο 18ο χλμ. της οδού Θεσσαλονίκης-Λαγκαδά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζερδελή, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/7/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34127/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1987/2004 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2/2/2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 1/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στον αριθμό 11 που ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, όπως είναι και τα έγγραφα που προσκομίζονται είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Εξάλλου κατά την έννοια του πιο πάνω άρθρου για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 341 και 346 ΚΠολΔ Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλομένη απόφασή του ότι για τον σχηματισμό της κρίσης του επί της ουσίας έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, τις μνημονευόμενες σ'αυτήν ένορκες βεβαιώσεις και όλα γενικά τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι. 'Όμως από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου και την όλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως του δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και το έγγραφο που αναφέρεται στον τρίτο λόγο της αναιρέσεως και ειδικότερα την από 20-5-2004 βεβαίωση του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Γεώργιος Παπανικολάου» (αριθμ.

γνωμ........). Και τούτο διότι, ενώ ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του που υπέβαλε ενώπιον του Εφετείου κατά την συζήτηση στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ρητά επικαλέσθηκε και προσκόμισε την παραπάνω βεβαίωση, ισχυριζόμενος ότι την 1-7-2002 εξετάσθηκε στα εξωτερικά ιατρεία του άνω Νοσοκομείου και βρέθηκε ότι πάσχει από διάστρεμμα (Δ) άκρας χειρός και κάταγμα του μετακαρπίου (ΔΕ) και συνεπώς δεν μπορούσε να εργασθεί ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου σε άλλους εργοδότες κατά το χρονικό διάστημα που αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στην βεβαίωση αυτήν με την προσβαλλόμενη απόφασή του, στην οποία και δεν μνημονεύεται παρά την εκτεταμένη επισκόπηση και ανάλυση του αποδεικτικού υλικού.

Επομένως ο από το ως άνω άρθρο λόγος της αναιρέσεως, ενόψει της αντίθετης ουσιαστικής κρίσεως στην οποία κατέληξε το Εφετείο ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1-6-2002 μέχρι 4-2-2003 εργαζόταν στις αναφερόμενες στην απόφαση εταιρίες και της εντεύθεν παραδοχής της ενστάσεως της αναιρεσίβλητης για έκπτωση των αλλαχού κερδηθέντων (ΑΚ 656 εδ.β'), πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικού μέσου, μεταξύ των οποίων και η ομολογία, ιδρύει το λόγο αναιρέσεως του αρ.11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για να είναι όμως ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε επίκληση του αποδεικτικού αυτού μέσου κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Διότι ναι μεν η δικαστική ομολογία περιλαμβάνεται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που λαμβάνονται αυτεπάγγελτα υπόψη από το δικαστήριο, για να δημιουργηθεί όμως λόγος αναιρέσεως πρέπει ο αναιρεσείων να ισχυρίζεται ότι την επικαλέσθηκε και να το αποδεικνύει, προσκομίζοντας τις προτάσεις του.

Συνεπώς οι έβδομος και δέκατος λόγοι της αναιρέσεως από το ως άνω άρθρο με τους προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του την ομολογία της αναιρεσίβλητης ότι ο αναιρεσείων εργαζόταν πέραν του νομίμου ωραρίου, χωρίς να εκτίθεται στους σχετικούς λόγους της αναιρέσεως ότι έγινε από τον αναιρεσείοντα επίκληση της ομολογίας αυτής κατά την συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, είναι απορριπτέοι ως αόριστοι.

Ο λόγος αναιρέσεως του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε, υπόψη τον αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ενάγοντος περί πραγματοποιήσεως υπερεργασίας και παράνομης υπερωριακής απασχολήσεως και τον απέρριψε. Επομένως δεν υπέπεσε στον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ και γι'αυτό ο όγδοος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η σχετική πλημμέλεια, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως αυτή προκύπτει, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Το έτος 1991 ο αναιρεσείων προσλήφθηκε από την αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία, η οποία διατηρεί επιχείρηση πλεκτοβιομηχανίας ενδυμάτων, στον 18ο χιλιόμετρο Ε.Ο. Θεσσαλονίκης-Λαγκαδά, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου για να εργαστεί ως οδηγός φορτηγού για τη διενέργεια των μεταφορών των εμπορευμάτων της αναιρεσίβλητης, είτε εντός, είτε εκτός Θεσσαλονίκης.

Αυτός εργάζονταν με το σύστημα της πενθήμερης εργασίας (δηλαδή από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή) κατά τις αναφερόμενες (στην προσβαλλόμενη απόφαση) ώρες, με ένα διάλειμμα μισής ώρας το μεσημέρι. Από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο αναιρεσείων εργαζόταν πλέον του νομίμου ωραρίου του των 8 ωρών καθημερινά.

Ο ισχυρισμός του ότι εργαζόταν κατά το μισάωρο της καθημερινής αναπαύσεως που απολάμβαναν όλοι οι λοιποί εργαζόμενοι στην αναιρεσίβλητη, καθώς και ότι καθυστερούσε στα δρομολόγια που έκανε για την μεταφορά των εργαζομένων δεν αποδείχθηκε. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε το αίτημα της αγωγής γι'επιδίκαση αμοιβής για υπερεργασία.

Με την κρίση του αυτήν το Εφετείο, το οποίο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προβαλλόμενης αποφάσεως, δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 13 και 6 αντίστοιχα των 12/1984 και 40/1985 αποφάσεων του ΔΔΔΔ Αθηνών, 6 της από 26-2-1975 ΕΓΣΣΕ και 6 της από 14-2-1984 ΕΓΣΣΕ.

Επομένως ο από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ ένατος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Συνακολούθως πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελείς οι δωδέκατος α', δωδέκατος β', δέκατος τρίτος και δέκατος τέταρτος λόγοι της αναιρέσεως με τους οποίους προβάλλεται η αιτίαση της παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου με την απόρριψη της αγωγής ως αόριστου κατά το μέρος που ο αναιρεσείων ζητούσε την επιδίκαση αποζημιώσεως για υπερεργασία παράνομη και ιδιόρρυθμη υπερωριακή απασχόληση, αφού η κρίση της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι αυτός παρείχε την εργασία του μόνο εντός του νομίμου ωραρίου, δηλαδή ότι δεν εργάσθηκε καθ'υπερωρία, υπερεργασία και νύκτα, αρκεί να στηρίξει αυτοτελώς το διατακτικό της.

Ύστερα από τα ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και δη ως προς το κεφάλαιο της για μισθούς υπερημερίας, να παραπεμφθεί η υπόθεση ως προς το άνω κεφάλαιο προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, λόγω της εν μέρει ήττας της, στην εν μέρει δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρο 178 παρ.1 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την 1987/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς το άνω κεφάλαιο.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκ νέου εκδίκαση κατά το αναιρούμενο μέρος της στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην εν μέρει δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Μαίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 11 Ιουλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ