1545/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1545 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1545/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δευτεροβαθμίας αγροτικής συνεταιριστικής οργάνωσης με την επωνυμία "Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Άμφισσας Ν. Φωκίδας", με έδρα την Άμφισσα Φωκίδας, και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Η. Ξ. του Κ. κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Σανιδά.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Κ. του Η., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Δελμούζο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-11-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Άμφισσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 90/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 170/2009 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-11-2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν , όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 21-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Εισάγεται για κρίση αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, η οποία έκρινε αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου ενάγοντος κατά των αντιδίκων του, με την οποία ζήτησε να εκδικαστεί σ' αυτόν χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, την οποία υπέστη, κατά τους ισχυρισμούς του, από προσγενόμενη προσβολή της προσωπικότητάς του δι' αδικήματος (συκοφαντικής δυσφήμησης).

ΙΙ. Σύμφωνα, με τις προϋποθέσεις που θέτει η διάταξη του άρθρου 216 Κ.Πολ.Δ. αλλά και τα άρθρα 57, 914, 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας αρκεί να εκτίθεται στην σχετική αγωγή τα πραγματικά περιστατικά που, κατά νόμο, θεμελιώνουν την παράνομη ζημιογόνο συμπεριφορά του εναγομένου ότι η συμπεριφορά αυτή είναι υπαίτια, ότι από αυτή προκλήθηκε ζημία στον ενάγοντα, η οποία τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τη συμπεριφορά του εναγόμενου και να καθορίζεται το ποσό της ζημίας (ΑΠ 847/2010).

Ακόμη στην αγωγή πρέπει να αναφέρονται και εκείνα τα πραγματικά γεγονότα που δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, δηλαδή πρέπει να προκύπτουν από την αγωγή τα στοιχεία της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποίησης των διαδίκων (ΑΠ 2102/2007). Η διαδικαστική προϋπόθεση της νομιμοποίησης των διαδίκων συνιστά ουσιαστική προϋπόθεση για την παροχή δικαστικής προστασίας και, άρα, οι σχετικές παραβιάσεις στηρίζουν τον αναιρετικό λόγο του αριθμού 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 25/2008).

Εξάλλου, ο από τον αριθμό 14 λόγος αναίρεσης ιδρύεται, από το δικαστήριο, παρά την μη επαρκή έκθεση στο δικόγραφο της αγωγής των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη θεωρείται ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια η, αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών, απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 443/2011, ΑΠ 480/2010).

Στην υπό κρίση περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής (αρθρ. 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) αυτή είναι πλήρως ορισμένη. Ειδικότερα: α) περιλαμβάνει και περιγράφει την αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων - αναιρεσειόντων, β) την υπαιτιότητα τους, γ) την ζημία (ηθική βλάβη) του αναιρεσίβλητου, δ) επιπρόσθετα περιγράφει και θεμελιώνει το έννομο συμφέρον του ενάγοντος και τα στοιχεία της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποίησης των μερών, εφ' όσον εκτίθενται σ' αυτή πως και κατά ποίο τρόπο οι εναγόμενοι προσέβαλαν (με αγωγικό δικόγραφο κατ' αυτού) την τιμή και την υπόληψή του και έθιξαν, γενικότερα την προσωπικότητά του, ε) ακόμη, σαφώς προκύπτουν τα στοιχεία της παθητικής νομιμοποίησης των μερών, εφ' όσον αναφέρεται η ιδιότητα του εκ των εναγομένων φυσικού προσώπου, ως Προέδρου της πρώτης των εναγομένων. 'Αρα, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης που προβάλλει τις από το άρθρο 559 αρ.1 και 14 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλειες είναι αβάσιμος.

ΙΙΙ. Περαιτέρω, το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην απόφασή του τα ακόλουθα "Η πρώτη εναγόμενη 'Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών 'Αμφισσας είχε από μακρού χρόνου συνεργασία με την εδρεύουσα στις ΗΠΑ εταιρεία με την επωνυμία "KRINOS FOODS INC", βάσει της οποίας η δεύτερη δια διαδοχικών συμβάσεων πωλήσεως αγόραζε από την πρώτη εναγομένη διάφορες ποσότητες ελαίων Καλαμών, που στη συνέχεια εξάγονταν στην Αμερική και τον Καναδά.

Ενόψει όμως του ότι η παραπάνω συνεταιριστική οργάνωση, δεν διέθετε ελιές Καλαμών, αλλά μόνον Άμφισσας, αφού αυτές παρήγαγαν τα μέλη της, αλλά και του ότι δεν διέθετε το απαιτούμενο ποσό για την προμήθεια ελαιών Καλαμών, ο νόμιμος εκπρόσωπος της αγοράστριας εταιρείας "KRINOS FOODS INC", Ι. Μ., που κατάγεται από τη .., στην επιθυμία του να βοηθήσει τον τόπο καταγωγής του, λόγος άλλωστε που ήταν και η αιτία να προμηθεύεται την άνω ποσότητα ελαιών από αυτήν και όχι από τη Μεσσηνία, προκατέβαλε στην πρώτη εναγομένη, από τον προσωπικό του λογαριασμό, το ποσό του 1.000.000 δολαρίων ΗΠΑ, με την ειδικότερη συμφωνία τα σχετικά τιμολόγια, που θα εκδίδονταν για κάθε μερικότερη πώληση ελαιών, να εκδίδονται επ' ονόματι της εκπροσωπούμενης από αυτόν αγοράστριας εταιρείας, η oποία και θα κατέβαλε το ανάλογο κάθε τιμολογίου τίμημα των ελαιών, μετά των εξόδων προμηθείας, συσκευασίας και αποθηκεύσεως και ότι μετά την καταβολή από αυτήν του τιμήματος, θα επιστρέφονταν στον ίδιο το αντίστοιχο ποσό από εκείνο του 1.000.000 δολ.

ΗΠΑ, που είχε προκαταβάλει από τον προσωπικό του λογαριασμό. Πράγματι η εναγομένη συνεταιριστική οργάνωση μέχρι και το τέλος του έτους 2000 πέρασε τα ανωτέρω συμφωνηθέντα και εξέδιδε τα σχετικά τιμολόγια και δελτία αποστολής επ'ονόματι της αγοράστριας εταιρείας και μετά την καταβολή από αυτήν του τιμήματος μετά των λοιπών εξόδων προς εξόφληση κάθε τιμολογίου, επέστρεφε το αντίστοιχο ποσό στο νόμιμο εκπρόσωπο της Ι.

Μ. Μάλιστα προς αποφυγή οποιασδήποτε παρερμηνείας των όρων αυτών της παραπάνω συμφωνίας, ο Ι. Μ. απαίτησε στο εκάστοτε εκδιδόμενο τιμολόγιο, να αναγράφεται το υπόλοιπο του ποσού του 1.000.000 δολ. ΗΠΑ, που ο ίδιος είχε προκαταβάλει, ώστε να είναι δυνατός ο συμψηφισμός τούτου και το αντίστοιχο ποσό που κατέβαλλε η εκπροσωπούμενη από αυτόν αγοράστρια εταιρεία να επιστρέφεται σ'αυτόν, μέχρι της συμπληρώσεως του προκαταβληθέντος από τον προσωπικό του λογαριασμό εν λόγω ποσού.

Στα πλαίσια της παραπάνω εμπορικής συνεργασίας η πρώτη εναγομένη στις αρχές του έτους 2000, πώλησε στην αγοράστρια εταιρεία "KRINOS FOODS INC", με τα υπ'αριθμ. 23/15-2-2000 και 24/21-2-2000 τιμολόγια πωλήσεως, τις αναφερόμενες ποσότητες ελαιών, το τίμημα των οποίων, μετά των εξόδων συσκευασίας, ανήλθε στο συνολικό ποσό των 53.069 δολ.

ΗΠΑ, που αντιστοιχεί σε 18.282.10 δρχ.. Η αγοράστρια εταιρεία ξόφλησε το ποσό αυτό με το υπ'αριθμ. .../13-3-2000 έμβασμα δια της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και ενώ, σύμφωνα με τα παραπάνω, η πρώτη εναγομένη όφειλε να επιστρέψει το ποσό αυτό στον Ι. Μ., εκπρόσωπο της αγοράστριας εταιρείας, εφόσον, όπως προκύπτει από τα ως άνω τιμολόγια, οι πωλήσεις, που είχαν πραγματοποιηθεί μέχρι τότε από αυτήν, ανέρχονταν σε 667.483 δολ.

ΗΠΑ περίπου και απέμενε υπόλοιπο από την προκαταβολή του 1.000.000 δολ., πάνω από 320.000 δολ. ΗΠΑ, εν τούτοις ο Ι. Μ., έδωσε εντολή στον ενάγοντα, ο οποίος τον χρόνο εκείνο ήταν διευθυντής της πρώτης εναγομένης, να μην καταθέσει το ποσό στον προσωπικό του λογαριασμό, αλλά να το καταβάλει στην εταιρεία με την επωνυμία " …", η οποία στην προσπάθεια της να εκσυγχρονίσει τη βιομηχανία της, είχε μεγάλη ανάγκη χρημάτων για την αγορά νέων μηχανημάτων.

Τούτο έπραξε, διότι επιθυμούσε να τη στηρίξει στην προσπάθειά της αυτή με την παροχή ως ατόκου δανείου του παραπάνω ποσού, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις πιεστικές δανειακές της υποχρεώσεις προς τις τράπεζες. Πράγματι ο ενάγων υπακούοντας στην εντολή του εκπροσώπου της αγοράστριας εταιρείας, κατέθεσε επ'ονόματι της πρώτης εναγομένης, στο λογαριασμό της εταιρείας " …" το ποσό των 18.000.000 δρχ.

και έλαβε από την τελευταία σχετική απόδειξη, ενώ ακολούθως συντάχθηκε και το από μηνός Ιουνίου 2000 ιδιόχειρο σημείωμα του Δ. Χ., που φέρει και την υπογραφή του ενάγοντος, στο οποίο ο πρώτος βεβαιώνει ότι έλαβε από τον Ι. Μ. δια μέσου της ΕΑΣ Άμφισσας, το ποσό των 53.069 δολαρίων Αμερικής, για την εγκατάσταση μηχανημάτων στο εργοστάσιο πλαστικών που διατηρεί και ότι το ποσό αυτό υποχρεούται να το επιστρέψει άμεσα όταν του ζητηθεί από τον Ι.

Μ. ή την ΕΑΣ Άμφισσας, να συμψηφίσει με πλαστικά δοχεία που θα πωλεί η επιχείρηση του σε προμηθευτές της "KRINOS FOODS INC". H καταβολή από τον ενάγοντα του άνω ποσού στην " …", δημιούργησε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ενάγουσας έντονες αμφιβολίες, ως προς τη διαχείριση των οικονομικών της από τον ενάγοντα διευθυντή της, και αποφάσισε να αναθέσει το έτος 2003 τη διερεύνηση του λογαριασμού του πελάτη της Ι.

Μ. ,στον ορκωτό λογιστή Χ. Α., χωρίς να λάβει υπόψη της, όχι μόνο τις εξηγήσεις του ενάγοντος διευθυντή της, αλλά ούτε και το αποσταλέν σ'αυτήν από 13-6-2002 έγγραφο του Ι. Μ., στο οποίο επιβεβαιώνοντας τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, της ανέφερε ότι αδίκως ζητεί από το Δ. Χ. το ποσό των 18.282.120 δρχ., και ότι αδίκως στρέφεται κατ'αυτού και του τότε διευθυντή της Σ.

Κ. (ενάγοντος). Μετά τη συνταξιοδότηση του ενάγοντος, στις 28-2-2002, το διοικητικό συμβούλιο της πρώτης εναγομένης, στο οποίο ο δεύτερος εναγόμενος συμμετείχε ως πρόεδρος, άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας, την από 25-2-2002 αγωγή της κατά του ενάγοντος και της εταιρείας …, στην οποία εξέθετε ότι ο νυν ενάγων, διευθυντής της, με τη δόλια προτροπή της δεύτερης εναγόμενης εταιρείας " …", το ποσό των 18.000.000 δρχ., που είχε εισπράξει από την εταιρεία "KRINOS FOODS INC", ως τίμημα για την προς αυτήν πώληση των προϊόντων της, το οποίο συνεπώς ανήκε στην περιουσία αυτής (ενάγουσας), το παρέδωσε στη δεύτερη εναγομένη, επικαλούμενος ότι το ποσό αυτό θα καλύψει μελλοντικές αγορές διαφόρων ειδών συσκευασίας, που παρήγε η τελευταία, με την οποία η ίδια (ενάγουσα) είχε εμπορική συνεργασία.

Ότι ενώ από τη συνεργασία αυτή, προέκυψε μεταγενέστερη οφειλή της προς την πρώτη εναγομένη, ο ενάγων, δεν προέβη στον συμψηφισμό αυτής με το εν λόγω ποσό, το οποίο καρπώθηκε παράνομα η παραπάνω εταιρεία, με συνέπεια να υποστεί η ίδια ισόποση ζημία. Ακολούθως επικαλούμενη ότι η παραπάνω ζημιά της οφείλεται στις παράνομες πράξεις του ενάγοντος και της εταιρείας αυτής, στις οποίες προέβησαν από δόλο, άλλως ο ενάγων από βαρεία αμέλεια του, αφού ο ενάγων δολίως επιχείρησε να ωφελήσει την εταιρεία αυτή, (δεύτερη τότε εναγομένη) σε βάρος της ίδιας (ενάγουσας), της οποίας τα συμφέροντα όφειλε, ως διαχειριστής της, να προστατέψει και να φροντίσει για την ασφαλή τοποθέτηση των χρημάτων της, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, σε ολόκληρο ο καθένας να της καταβάλουν το εν λόγω ποσό.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 57/ΤΠ/ 2003 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας, με την οποία έγιναν δεκτοί οι ισχυρισμοί του ενάγοντος και η αγωγή απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη με το αιτιολογικό ότι δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων παρέβη εκ δόλου, άλλως εκ βαρείας αμελείας, τα καθήκοντα του ως διευθυντή της πρώτης εναγομένης συνεταιριστικής οργάνωσης, κατόπιν της επίσης εκ δόλου παροτρύνσεως της εταιρείας " …".

Η ίδια αγωγή, μετά άσκηση εφέσεως από την πρώτη εναγομένη, απορρίφτηκε με την υπ'αριθμ. 201/2005 απόφαση του Δικαστηρίου τούτο ως αόριστη. Με βάση το περιεχόμενο του παραπάνω αγωγικού δικογράφου, συνάγεται ότι επιχειρήθηκε να αποδοθεί στον ενάγοντα η διάπραξη του εγκλήματος της απιστίας, που τυποποιείται στο άρθρο 390 ΠΚ.

Τα επικαλούμενα αυτά γεγονότα στην αγωγή ήταν ψευδή και οι εναγόμενοι γνώριζαν τούτο, αφού και ο διορισθείς από την πρώτη εναγομένη, κατά τα προαναφερόμενα, ορκωτός λογιστής Χ. Α., δεν διαπίστωσε παράνομη εκροή χρημάτων από τα εισοδήματά της ΕΑΣ 'Αμφισσας, του άνω επιδίκου ποσού των 18.000.000 δρχ., αλλά και με σχετικό έγγραφό του, όπως αναλύθηκε παραπάνω, ο Ι.

Μ., εκπρόσωπος της αγοράστριας εταιρείας "KRINOS FOODS ING" επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς του ενάγοντος. Η παραπάνω κρίση του Δικαστηρίου ενισχύεται και από το γεγονός ότι η πρώτη εναγομένη και μετά την αποχώρηση του ενάγοντος λόγω συνταξιοδοτήσεως, εξακολουθούσε να προμηθεύεται προϊόντα από την εταιρεία " …", χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε πρόταση συμψηφισμού προς την τελευταία.

Αντίθετα κατέβαλε κανονικά το τίμημα των προϊόντων, που κάθε φορά αγόραζε από αυτήν. Από τη συμπεριφορά αυτή προκύπτει αναμφίβολα ότι ο δεύτερος εναγόμενος, νόμιμος εκπρόσωπος της πρώτης, που είχε πρόσβαση στα λογιστικά της βιβλία και θα μπορούσε να διαπιστώσει αμέσως την αλήθεια των ισχυρισμών του ενάγοντος, γνώριζε ότι το καταβληθέν στην εν λόγω εταιρεία ποσό δεν προέρχονταν από την περιουσία της πρώτης εναγομένης.

Την αγωγή αυτή την κατέθεσε η πρώτη εναγόμενη, όπως προελέχθη, στη γραμματεία του Πρωτοδικείου Άμφισσας ενώ αντίγραφο αυτής έλαβε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του ενάγοντος Γεώργιος Δελμούζος. Επίσης, αντίγραφο της αγωγής, μαζί με την συνημμένη σ' αυτήν πράξη κατάθεσης και προσδιορισμού δικασίμου, υπέπεσε στη γνώση και στην αντίληψη τόσο του δικαστικού επιμελητή, όσο και των δικαστών που μετείχαν στη σύνθεση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, όπως και του γραμματέα αυτού, οι οποίοι και έλαβαν γνώση των ως άνω ψευδών ισχυρισμών των εναγομένων.

Μάλιστα ενόψει των ιδιοτήτων των εμπλεκομένων μερών η υπόθεση έγινε ευρύτερα γνωστή στην επαρχιακή τοπική κοινωνία της Άμφισσας. Τα ψευδή ως άνω γεγονότα ήταν πρόσφορα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντα, ο οποίος είναι ευυπόληπτο άτομο, χαίρει μεγάλης εκτίμησης στο κοινωνικό του περιβάλλον, και ουδέποτε έχει καταδικασθεί για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη.

Οι εναγόμενοι γνώριζαν τούτο, όπως γνώριζαν ότι όσα ιστορούσε η πρώτη εξ αυτών στην επίδικη αγωγή και αναφέρονται παραπάνω προκαλούν την ηθική και κοινωνική απαξίωση του ενάγοντος ενώπιον των προαναφερθέντων τρίτων προσώπων, αφού με τους ισχυρισμούς τους αυτούς, που προαναφέρθηκαν, εμφανίζουν τον ενάγοντα ως ανυπόληπτο άτομο, το οποίο με δόλο, άλλως βαρεία του αμέλεια, παρέβη τα καθήκοντα του και έβλαψε την περιουσία της εργοδότιδάς του με σκοπό το παράνομο περιουσιακό όφελος τρίτου.

Μάλιστα εξ αιτίας της περιπέτειάς του αυτής ο ενάγων, ηλικίας 45 ετών, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και αναγκάσθηκε να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα με σύνταξη αναπηρική λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου ... Η δυσφήμηση δε που υπέστη ο ενάγων είναι κατά τα προαναφερόμενα και συκοφαντική. Περαιτέρω, προσβλήθηκε η προσωπικότητα του, κατά την έννοια του άρθρου 57 ΑΚ, αφού δυσφημίσθηκε και προσβλήθηκε η τιμή και η υπόληψή του, στοιχεία που συνιστούν ουσιώδεις αξίες της προσωπικότητάς του.

Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι όποια προσβολή υπέστη ο ενάγων από το περιεχόμενο της επίμαχης αγωγής δεν ήταν παράνομη, έστω και αν περιείχε ανακριβείς χαρακτηρισμούς και δυσμενείς αναφορές, γιατί έγινε από το δικαιολογημένο ενδιαφέρον για την προάσπιση των περιουσιακών συμφερόντων της πρώτης εναγομένης.

Ο ισχυρισμός τους αυτός συνιστά ένσταση διότι γίνεται επίκληση λόγου που αίρει κατά το άρθρο 367 ΠΚ το άδικο από ποινική άποψη της δυσφήμισης, συνακόλουθα δε και το παράνομο της ένδικης αδικοπραξίας και προσβολής της προσωπικότητας. Ο ενάγων καθ' υποφορά με την αγωγή του ισχυρίζεται κατ' εκτίμηση ότι δεν συντρέχει τέτοιος λόγος άρσεως του αδίκου διότι η δυσφήμιση του ήταν συκοφαντική.

Ο ισχυρισμός του αυτός συνιστά αντένσταση (ΑΠ 780/2005, ΑΠ 1395/2005 αδημοσίευτες). Η ένσταση και η αντένσταση είναι, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στην μείζονα σκέψη της παρούσας, νόμιμες και πρέπει να ερευνηθούν από ουσιαστική άποψη. Είναι βέβαιο ότι οι εναγόμενοι έχουν δικαιολογημένο ενδιαφέρον να προασπίζουν τα οικονομικά

συμφέροντά τους, στην προκειμένη όμως περίπτωση προχώρησαν στην κατάθεση της αγωγής, γνωρίζοντας, όπως προαναφέρθηκε, ότι τα αναφερόμενα σ'αυτήν γεγονότα σε βάρος του ενάγοντος ήταν ψευδή. Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, δεν επήλθε άρση του αδίκου της δυσφημίσεως του ενάγοντος από τους εναγομένους και γι' αυτό η προσβολή της προσωπικότητάς του είναι παράνομη".

Με τις πιο πάνω ουσιαστικές κρίσεις του το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του επαρκή, σαφή και ουδόλως αντιφατική αιτιολογία (η οποία στηρίζει το διατακτικό του) σχετικά με την ουσιαστική συνδρομή όλων των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του αδικήματος της δυσφημήσεως που οι αναιρεσείοντες τέλεσαν εις βάρος του αναιρεσιβλήτου, καθώς και περί του συκοφαντικού χαρακτήρος της δυσφημήσεως αυτής.

Ειδικότερα: α) δεν καθιστά αντιφατική την αιτιολογία το ότι το Εφετείο, δεν αναφέρει κατά τους αναιρεσείοντες, γιατί ο αναιρεσίβλητος προέβη στην ανάληψη του ποσού των 18.000.000 δρχ., 'Όμως η προσβαλλόμενη απόφαση, μνημονεύει πως ο ενάγων έδρασε με εντολή του εκπροσώπου της αγοράστριας εταιρείας. Εξ άλλου, σε κάθε περίπτωση, το δικαστήριο έχει υποχρέωση να αναφέρει μόνο τι αποδείχτηκε ή δεν αποδείχτηκε και όχι γιατί αποδείχτηκε ή δεν αποδείχτηκε (ΑΠ 1852/2007).

Ακόμη, η αντίφαση πρέπει να υπάρχει μόνο στις αιτιολογίες της απόφασης και όχι μεταξύ αιτιολογιών προς άλλα έγγραφα, έστω και διαδικαστικά (ΑΠ 700/1986) εδώ, ο αναιρεσείων, αφού παραθέτει μέρος των αιτιολογιών της εφετειακής απόφασης, παραθέτει επίσης το περιεχόμενο ενός εγγράφου, και συγκρίνει τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης με όσα στο έγγραφο αυτό αναφέρονται.

Ακόμη, επαναξιολογεί τις αποδείξεις και προβάλλει σειρά αναπάντητων κατ' αυτού ερωτημάτων (γιατί η συμφωνία δεν καταρτίστηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της πρώτης αναιρεσείουσας γιατί δεν τηρήθηκε ο έγγραφος τύπος, ούτε οι διατάξεις για την εκπροσώπηση των συνεταιριστικών οργανώσεων). Τούτο όμως κείται πέραν του αναιρετικού ελέγχου, εφ' όσον ανάγεται στην ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων. 'Αρα, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ.

και ο τρίτος, προβαλλόμενος υπό το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., λόγος είναι αβάσιμος. Κατά συνέπεια η κρινόμενη αναίρεση πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της και να επιβληθεί σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας του η δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις (άρθρ. 176, 180, 183 Κ.Πολ.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13/11/2009 αίτηση της "'Ενωσης Συνεταιρισμών 'Αμφισσας Ν. Φωκίδας" και του Η. Κ. Ξ. προς αναίρεση της με αριθμό 170/2009 απόφασης του Εφετείου Λαμίας. Και

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου από χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ