Supreme Court dismisses appeal against land compensation decision due to procedural inadmissibility and lack of legal basis.

Απόφαση 1544 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1544/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και 2. Κτηματικής Υπηρεσίας Κέρκυρας, που εκπροσωπείται νόμιμα από την Προϊσταμένη αυτής, κάτοικο Κέρκυρας ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Γεωργιάδη, πάρεδρο του Νομικού συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ξ. Γ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-9-2006 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λευκίμμης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 159/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κερκύρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά με την από 7-3-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 16-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. 'Όπως προκύπτει από την .../13-9-2012 έκθεση της δικαστικής επιμελήτριας Κέρκυρας … ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης, αλλά και βεβαίωση της αρμόδιας Γραμματέως του παρόντος δικαστηρίου για την αναβολή της υπόθεσης από την, αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 26-3-2012 για εκείνη που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο. Επομένως, αφού δεν παραστάθηκε ο τελευταίος, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. κατά την ανωτέρω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε, κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, πρέπει να δικαστεί ερήμην η συζήτηση όμως θα χωρήσει σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρο 576 Κ.Πολ.Δ.).

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 του Κ.Δ της 26ης Ιουνίου /10 Ιουλίου 1944 "Περί Κώδικος Νόμων περί δικών του Δημοσίου", η ενώπιον των δικαστηρίων εκπροσώπηση του Δημοσίου γίνεται δια του Υπουργού των Οικονομικών, στον οποίο, κατά το άρθρο 5 του ίδιου Κώδικος, πρέπει να επιδίδονται και τα σχετικά δικόγραφα. Στην περίπτωση όμως της έκδοσης από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης δημοσίου κτήματος, από τον συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 115 του από 11/12-1-1929 Π.Δ./τος "Περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", όπως ισχύει του Β/Δτος 619/1965, των άρθρων 2, 5 παρ. 3 και 9 παρ. 1 του Π.Δ./τος 591/1998 και του άρθρου 5 παρ.4 Α.Ν. 263/1968 προκύπτει, ότι η κατά του πρωτοκόλλου ασκούμενη ανακοπή επιδίδεται, με ποινή ακυρότητας, στον προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας, ο οποίος εξέδωσε το πρωτόκολλο και ο οποίος εξαιρετικά στην περίπτωση αυτή, εκπροσωπεί το Δημόσιο και δεν απαιτείται κοινοποίηση στον Υπουργό Οικονομικών (ΑΠ1541/2004).

Ουδόλως όμως προκύπτει από κάποια διάταξη, ότι, στη συνέχεια ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας εκπροσωπεί, αντί του Υπουργού Οικονομικών, το Δημόσιο στη δίκη, η οποία διεξάγεται ύστερα από άσκηση ανακοπής κατά του πρωτοκόλλου. Στην παρούσα περίπτωση, όπως εξάγεται από το δικόγραφο της έφεσης, για την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με την αίτηση αναίρεσης απόφασης εκκαλούν ήταν μόνο το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο και μόνον νομιμοποιείται να προσβάλει την απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου με αναίρεση, κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις (ΑΠ 1700/2012). 'Αρα η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, καθ' ό μέρος ασκείται από την Κτηματική Υπηρεσία Κέρκυρας, η οποία, μάλιστα, δεν έχει νομική προσωπικότητα, πρέπει ν' απορριφθεί, ως απαράδεκτη.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 115 παρ. 1 και 2 του από 11/12-11-1929 Π.Δ./τος "Περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", το οποίο εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του Ν.4266/1929 και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του Ν.5895/1933, όπως περαιτέρω τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 20 Α.Ν. 1540/1938, 19 Α.Ν.1919/1939, 2 Α.Ν. 1925/1951 και 5 παρ. 4 του Α.Ν. 263/1968, σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων.

Βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση (παρ. 1). Η αποζημίωση ορίζεται, με πρωτόκολλο, το οποίο κοινοποιείται σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο. Εντός μηνός δικαιούται αυτός να ασκήσει ανακοπή ενώπιον του Ειρηνοδίκου ή του Προέδρου Πρωτοδικών, αναλόγως του ποσού της αποζημίωσης, οι οποίοι, κρίνοντες εκ των ενόντων ακύρωσαν ή επικυρώνουν το πρωτόκολλο ή περιορίζουν την αποζημίωση.

Κατά της αποφάσεως αυτής ουδέν ένδικο μέσο επιτρέπεται. Αν όμως, αμφισβητείται με την ανακοπή το δικαίωμα του Δημοσίου, η απόφαση του Ειρηνοδίκου ή του Προέδρου, ουδεμία ασκεί επιρροή στη δίκη για το δικαστήριο, η οποία ήθελε κινηθεί ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου. Το πρωτόκολλο αποζημίωσης, εφόσον δεν ανακοπεί εμπροθέσμως ή εφόσον επικυρωθεί ή τροποποιηθεί, αποτελεί τίτλο διοικητικής εκτέλεσης κατά το νόμο περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων, κατά του οποίου ουδεμία ανακοπή χωρεί κατά τις διατάξεις του νόμου αυτού (παρ. 2).

Εξ' άλλου, κατά το άρθρο 3 παρ. 1 και 2 του Εισαγ. Ν.ΑΚ, στις περιπτώσεις που άδικοι νόμοι παραπέμπουν σε διατάξεις, οι οποίες καταργούνται με το νόμο αυτό, από την αναγωγή του Κ.Πολ.Δικονομίας, εφαρμόζονται οι αντίστοιχες διατάξεις του, ενώ, στις περιπτώσεις που διατάξεις του Αστικού Κώδικα ή άλλου νόμου παραπέμπουν στην αρμοδιότητα και στην επ' αναφορά διαδικασία, γενικά, του Προέδρου Πρωτοδικών, από την αναγωγή του Κ.Πολ.Δ.

είναι αρμόδιο το Μονομελές Πρωτοδικείο, δικάζοντας κατά τη διαδικασία των άρθρων 686 επ. Κ.Πολ.Δ. εκτός αν ορίζεται διαφορετικά. Τέλος, κατά το άρθρο 699 Κ.Πολ.Δ., αποφάσεις που δέχονται ή απορρίπτουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων ή αιτήσεις για ανάκληση ή για μεταρρύθμιση των μερών αυτών δεν προσβάλλονται με ένδικο μέσο, πλην αν ορίζεται διαφορετικά.

Από τις πιο πάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 1 εδ. ε' και στ' και 4 του Εισ. Ν. Κ.Πολ.Δ. κατά τις οποίες καταργούνται όλες οι διατάξεις, οι οποίες αφορούν θέματα που ρυθμίζει ο Κ.Πολ.Δ., εφόσον δεν συμβιβάζονται με τις διατάξεις αυτού ή καθιερώνουν ειδικές διαδικασίες ή ειδικούς κανόνες για ορισμένες κατηγορίες υποθέσεων, προκύπτει, ότι από την εισαγωγή του Κ.Πολ.Δ., αρμόδιο καθ' ύλην δικαστήριο για την εκδίκαση των πιο πάνω διαφορών, είναι (πλην αν άλλως ορίζεται), είναι το Μονομελές Πρωτοδικείο, το οποίο δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.

Η προβλεπόμενη δε, από την παραπάνω διάταξη απαγόρευση της άσκησης ένδικων μέσων κατά της αντίστοιχης απόφασης του Ειρηνοδίκου ή του Προέδρου Πρωτοδικών καταργήθηκε, κατά το μέρος αυτό, αφού, έτσι, καθιερωνόταν ειδικός κανόνας για τη συγκεκριμένη υπόθεση, η οποία υπάγεται στα πολιτικά Δικαστήρια και ρυθμίζονταν θέμα, το οποίο δεν συμβιβάζεται, πλέον, με τις διατάξεις του Κ.Πολ.Δ.

Ακόμη, οι πιο πάνω διαφορές δεν αποτελούν ασφαλιστικά μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 682 Κ.Πολ.Δ., όπως είναι τα προβλεπόμενα, από τα άρθρα 704-738 Κ.Πολ.Δ., ούτε ρυθμιστικά κατάσταση, εξομοιούμενα μ' αυτά, όπως είναι τα προβλεπόμενα από τα άρθρα 632 παρ. 2, 644 παρ. 2, 912 παρ. 2, 918 παρ. 5, 929 παρ. 3, 938 παρ. 3, 994, 1019 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Απλώς, στις διαφορές αυτές το Μονομελές Πρωτοδικείο ή το καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο, αν αυτό είναι το Ειρηνοδικείο, για την ταχύτερη εκδίκασή τους δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων και, χωρίς να διατάσσει με την απόφασή του τέτοια μέτρα, τέμνει οριστικά τη διαφορά, αφού, με την οριστική του κρίση για την ανακοπή, καθορίζει οριστικά την υποχρέωση ή μη προς αποζημίωση καθώς και το ποσό αυτής από εκείνον που καρπώθηκε ή έκανε χρήση αυθαίρετα, δημόσιου κτήματος.

Κατά συνέπεια, η παραπομπή για την εκδίκαση των διαφορών αυτών στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, δεν νοείται και σε εκείνες τις διατάξεις, οι οποίες προσιδιάζουν αποκλειστικά, στα ως άνω ασφαλιστικά μέτρα, όπως είναι και η διάταξη του άρθρου 699 Κ.Πολ.Δ., η οποία δεν αφορά τη διαδικασία, δηλαδή την πορεία της δίκης μέχρι την έκδοση της απόφασης αλλά τα κατ' αυτής ένδικα μέσα.

Συνακόλουθα, οι πιο πάνω αποφάσεις, καίτοι εκδίδονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, εφ' όσον με αυτές τέμνεται, οριστικά, η διαφορά, υπόκειται στα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης (άρθρ. 501 και 152 Κ.Πολ.Δ. βλ. και Ολ. ΑΠ 21/2012, Ολ. ΑΠ 38/2002. Περαιτέρω, από τις προπαρατεθείσες διατάξεις, συνάγεται πως η σχετική απόφαση, για τις προαναφερθείσες διαφορές, εκδίδεται κατά πιθανολόγηση, δηλαδή σύμφωνα με το άρθρο 347 Κ.Πολ.Δ.

χωρίς δηλαδή, πλήρη δικανική πεποίθηση για τη συνδρομή των γεγονότων που στηρίζουν την επίδικη έννομη σχέση. Αντίθετα όμως, όταν, μετά την έκδοση της απόφασης αυτής, αναζητείται, για οποιονδήποτε λόγο και επιδιώκεται η οριστική επίλυση της διαφοράς ανεξάρτητα από την έκβαση της διοικητικής εκτέλεσης, τότε αν πρόκειται για αναγνωριστική αγωγή, ή ανακοπή, κατά τις διατάξεις του ΚΕΔΕ δικάζεται, κατά την τακτική διαδικασία, στην οποία για την απόδειξη της έννομης σχέσης, απαιτείται ο σχηματισμός τέλειας δικανικής πεποίθησης, δηλαδή προσκόμιση τόσων αποδεικτικών στοιχείων, ώστε κανένας λογικός και πεπειραμένος άνθρωπος να αμφιβάλλει σοβαρά για το αποδεικτικό θέμα και όχι απλή πιθανολόγηση, η οποία υπάρχει, όταν το γεγονός είναι πολύ πιθανό.

Συνέπεια αυτών είναι, ότι, αν το δικαστήριο στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα σε απλή πιθανολόγηση δημιουργείται ο λόγος του άρθρου 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., αφού, η πιθανολόγηση κατά τη σχετική διαδικασία εξομοιώνεται με έλλειψη πλήρους απόδειξης (ΑΠ 612/1990, ΑΠ 1382/1995). Στην προκειμένη περίπτωση το, ως Εφετείο, δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο, κρίνοντας σε υπόθεση ανακοπής κατά πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης διέλαβε κατά πιθανολόγηση, τα ακόλουθα: "...Το επίδικο εδαφικό τμήμα επιφάνειας 144 τ.μ αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης έκτασης στην περιοχή Πετρίτη Κέρκυρας που απαλλοτριώθηκε με την Υ. 1067/2881/18-07-1980 (ΦΕΚ 417/Δ'/6-08-80) περί απαλλοτριώσεως για λόγους δημόσιου συμφέροντος και συγκεκριμένα για την μεταφορά του κατολισθαίνοντος οικισμού Κορακάδων Κέρκυρας και συντελέστηκε με την παρακατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων της αποζημίωσης που καθορίστηκε με την υπ'αριθμ. 425/1981 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κέρκυρας περί καθορισμού προσωρινής τιμής μονάδας αποζημιώσεως και την υπ'αριθμ. 40/1982 απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας περί καθορισμού οριστικής τιμής μονάδας και τη δημοσίευση της σχετικής ανακοίνωσης περί παρακατάθεσης στο ΦΕΚ 395/19-08-1982.

Το επίδικο τμήμα συνορεύει από βόρεια με ιδιοκτησία Κ. Σ. του Κ., νότια με ιδιοκτησία Σ. Τ., ανατολικά με δρόμο του οικισμού Πετριτή και δυτικά με ιδιοκτησία του ανακόπτοντος. Κατά τους θερινούς μήνες του έτους 2001 ο Δήμαρχος Κορισσίων Κέρκυρας, ο οποίος εξετάστηκε ως μάρτυρας απόδειξης ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ζήτησε από τον ανακόπτοντα, ο οποίος, είναι κύριος ακινήτου, που όπως προαναφέρθηκε συνορεύει με το επίδικο τμήμα, και πραγματοποιούσε χωματουργικές εργασίες σε αυτό, να μεταφέρει από το ακίνητό του και να εναποθέσει τα προϊόντα εκσκαφής (μπάζα) αυτού (ακινήτου) στο επίδικο τμήμα , όπου θα κατασκευάζονταν ο δρόμος και το οποίο είναι πρανές, προκειμένου να ενισχυθεί το έδαφος στο σημείο αυτό ενόψει της επικείμενης διαμόρφωσης του δρόμου.

Περαιτέρω, πιθανολογήθηκε, ότι το ακίνητο της ιδιοκτησίας του ανακόπτοντος περιβάλλεται από περίφραξη η οποία όμως δεν περιλαμβάνει το επίδικο τμήμα. Τα ανωτέρω πιθανολογήθηκαν από την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης ο οποίος κατέθεσε επίσης ότι ο ανακόπτων δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ το επίδικο πλην της παραπάνω ενέργειας στην οποία προέβη μετά από παράκληση του μάρτυρα, η οποία (κατάθεση) δεν αναιρείται από την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης ο οποίος ομοίως κατέθεσε ότι το επίδικο τμήμα είναι εκτός της περίφραξης που πλαισιώνει το ακίνητο της ιδιοκτησίας του ανακόπτοντος καθώς και ότι αν η πρόθεση του ήταν να το καταλάβει και κατ' επέκταση να το χρησιμοποιεί θα είχε συμπεριλάβει και αυτό στην παραπάνω περίφραξη.

Από τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά πιθανολογήθηκε ότι ο ανακόπτων δεν προέβη σε αυθαίρετη χρήση του επιδίκου, μη συντρεχόντων εν προκειμένω των νομίμων προϋποθέσεων για την έκδοση του προσβαλλόμενου πρωτοκόλλου". Σύμφωνα με τις πιο πάνω παραδοχές: α) κρίθηκε ανεξάρτητα, πως δεν υπήρξε αυθαίρετη χρήση του επιδίκου, β) η τοποθέτηση προϊόντων εκσκαφής (μπάζα) έγινε, μετά από αίτημα του Δημάρχου Κορισσίων Κέρκυρας, όχι για να καταλάβει το επίδικο, αλλά για υποστήριξη του πρανούς, γ) το επίδικο κείται εντός της περίφραξης της ιδιοκτησίας του ήδη αναιρεσιβλήτου, ο οποίος ουδεμία πρόθεση κατάληψης τούτου είχε.

Κατά ταύτα ουδεμία παραβίαση, έστω "εκ πλαγίου", των προαναφερθεισών διατάξεων υπήρξε από την προσβαλλόμενη απόφαση. Το αν απαιτούνται δαπάνες για την απομάκρυνση των προϊόντων εκσκαφής, αποτελεί, ίσως αντικείμενο, άλλως νομικής διαδικασίας. Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, που προβάλλει την από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται σε αίτημα του πιο πάνω Δημάρχου για την εναπόθεση των προϊόντων εκσκαφής στο συγκεκριμένο σημείο, όχι για κατάληψη ή χρήση του, αλλά για την ενίσχυση του πρανούς. Τούτο μνημονεύει η απόφαση, προς ενίσχυση της προαναφερθείσας κρίσης της διηγηματικά, και όχι αναφερόμενη, σε εκτέλεση σύμβασης μεταξύ Δημάρχου - αναιρεσίβλητου, την οποία κρίνει, από νομικής άποψης ισχυρά και στην οποία βασίζει το διατακτικό της. 'Αλλωστε, το δικαστήριο δεν έκρινε για την πιο πάνω συμφωνία αλλά για το θέμα της κατάληψης ακινήτου του Δημοσίου και της εντεύθεν, υποχρέωσης για τη σχετική αποζημίωση.

Συνακόλουθα, ο δεύτερος αναιρετικός λόγος κατά τον οποίο το δικαστήριο, αναφορικά με την προδιαληφθείσα σύμβαση, παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 174, 180 ΑΚ και 115 του Π.Δ/τος 11/12-11-1929 διότι η πιο πάνω σύμβαση ήταν άκυρη, εφ' όσον αντέβαινε στην τελευταία των παραπάνω διατάξεων, και, άρα, υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια προβάλλεται επίσης αβασίμως. IV. Με τον τρίτο αναιρετικό λόγο οι αναιρεσείοντες παραπονούνται, πως παραβιάστηκε η πιο πάνω διάταξη του άρθρου 115 του ΠΔ/τος της 11/12-11-1929 γιατί το Δικαστήριο "... εάν είχε ερμηνεύσει και εφαρμόσει ορθά το νόμο και είχε εκτιμήσει το αποδεικτικό υλικό θα είχε επικυρώσει το προσβληθέν πρωτόκολλο, δεδομένου ότι συνέτρεχε εν προκειμένω σύμφωνα με όσα ήδη εκτέθηκαν, η αναγκαία για την έκδοσή του πρωτοκόλλου προϋπόθεση, ήτοι η αυθαίρετη, χωρίς συμβατική σχέση χρήση δημοσίου κτήματος από τον αναιρεσίβλητο ..".

Με το παραπάνω περιεχόμενο, όμως, ο πιο πάνω λόγος είναι αόριστος διότι: α) ουδόλως αναφέρεται πλέον των προεκτεθέντων γιατί παραβιάστηκε η πιο πάνω διάταξη, β) υπό την εσφαλμένη προϋπόθεση της παραβίασης αυτής, κρίνεται η ουσιαστικά ανέλεγκτη παραδοχή της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. 'Αρα ο πιο πάνω λόγος προτείνεται απαραδέκτως.

V. Κατά τα προεκτεθέντα το δικαστήριο, έκρινε κατά πιθανολόγηση, οι αναιρεσείοντες δε, ισχυρίζονται, ότι, τούτο εγένετο κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 690 ΑΚ, και έπρεπε να κρίνει κατά πλήρη απόδειξη. Κατ' αρχήν σημειώνεται, πως η προσβαλλόμενη παράβαση του άρθρου 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ. απαραδέκτως προβάλλεται γιατί, εφ' όσον πρόκειται για αναίρεση κατ' αποφάσεως Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δίκασε έφεση κατ' απόφασης Ειρηνοδικείου, δεν προβλέπεται αναιρετικός λόγος από το άρθρο 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., (αρθρ. 510 Κ.Πολ.Δ.) οι δε στο άρθρο 510 Κ.Πολ.Δ., μνημονευόμενοι αναιρετικοί λόγοι αναφέρονται περιοριστικά (ΑΠ 1263/2007).

β) σε κάθε περίπτωση: 1) ούτε το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. μπορεί να εξαχθεί λόγος αναιρέσεως εφ' όσον προβάλλεται παραβίαση δικονομικού κανόνος και όχι κανόνος ουσιαστικού δικαίου, 2) σύμφωνα με τα νομικά δεδομένα που προπαρατέθηκαν ορθά το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε κατά πιθανολόγηση αφού δεν πρόκειται αγωγή αναγνωριστική ανυπαρξίας του δικαιώματος του Δημοσίου για αποζημίωση (ΑΠ 612/1990). 'Αρα οι προβαλλόμενες στον παραπάνω λόγο της αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 10 και 1 Κ.Πολ.Δ.

αιτιάσεις, πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτες και αβάσιμες, αντίστοιχα. Συνακόλουθα η αίτηση αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της. Διάταξη για τη δικαστική δαπάνη δεν θα διαληφθεί στην παρούσα γιατί ο αναιρεσίβλητος που ερημοδίκασε, δεν υποβλήθηκε σε έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-3-2011 αίτηση αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου και της Κτηματικής Υπηρεσίας Κέρκυρας προς αναίρεση της με αριθμό 159/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κέρκυρας.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ