Supreme Court dismisses appeal against final judgment for inadmissible and baseless legal grounds.

Απόφαση 1542 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1542/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μ. Μουλιανιτάκη-Εισηγήτρια, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μ. Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Μ. Τ. του Δ. και Μ., κατοίκου … , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μαγουλά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Π. του Α., έως και 10) Π. Π. του Α., κατοίκων …, 11) της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Τ. Τ. Κ. Α. Ε." και τον διακριτικό τίτλο "Τ. Α.", που εδρεύει στη … (οδός ...), νομίμως εκπροσωπούμενη. Οι: 1ος, 2η, 3ος, 8η, 9η και 10η εκ των αναιρεσιβλήτων, εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κεφάλα Θεοχάρη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις. Οι: 4η, 5η, 6η και 7η εκ των αναιρεσιβλήτων δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο. Η 11η αναιρεσίβλητη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μάριο Καργιώτη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10-5-2012 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 30-5-2012 αγωγή των ήδη αποβιωσάντων Η. Π. του Α. και Δ. Π. του Γ. καθώς και των: 1ου, 8ης, 9ης, 10ης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7544/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1109/2017 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-11-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 30/11/2017 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 1109/2017 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, η οποία δέχθηκε τυπικά και κατ'ουσία τις από 2/7/2014 και 4/7/2014 εφέσεις των ήδη αναιρεσιβλήτων κατά της αριθμ.7544/2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, αφού δε εξαφάνισε την απόφαση του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, δικάζοντας εκ νέου τις ένδικες με αριθμ. κατ. ... αγωγές απέρριψε αυτές, και ειδικότερα την πρώτη, που ενδιαφέρει την αναιρετική δίκη, ως νόμω αβάσιμη. Η ανωτέρω αίτηση αναίρεσης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1,569, 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.571, 577§3 ΚΠολΔ).

Από τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι.

Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος που δεν εμφανίστηκε ή αν και εμφανίστηκε δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση. Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση.

Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. 2. Κατά την παρ. 2 του άρθρου 74 του Ν. 4690/30-05-2020( ΦΕΚ Α'104) <<Διατάξεις για την επαναλειτουργία των πολιτικών δικαστηρίων και τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης>>, <<Σε περίπτωση που η συζήτηση υπόθεσης οποιουδήποτε βαθμού δικαιοδοσίας και με οποιαδήποτε διαδικασία ματαιώθηκε διαρκούσης της αναστολής, δηλαδή μέχρι και τις 31.5.2020, ορίζεται αυτεπαγγέλτως, με πράξη του προέδρου του τμήματος ή του δικαστή, ημέρα και ώρα συζήτησης στο ακροατήριο σε σύντομη κατά το δυνατόν δικάσιμο και κατά προτεραιότητα εντός του χρονικού διαστήματος από 1.7.2020 έως 15.7.2020 ή από 1.9.2020 έως 15.9.2020.

Η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο ή έκθεμα, το οποίο μπορεί να τηρείται και ηλεκτρονικά, γίνεται με πρωτοβουλία του γραμματέα και ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Προς ενημέρωση των διαδίκων, και πάντως όχι επί ποινή ακυρότητας, η νέα δικάσιμος γνωστοποιείται από τον γραμματέα στον δικηγορικό σύλλογο της έδρας του δικαστηρίου και στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Με πρωτοβουλία επίσης του γραμματέα μπορεί να γνωστοποιείται η νέα δικάσιμος με αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των διαδίκων ή με ανάρτηση στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων solon.gov.gr για όσα δικαστήρια και διαδικασίες έχουν ενταχθεί στο εν λόγω σύστημα>>.

Στην προκείμενη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα εξής: Η κρινόμενη από 30/11/2017 αίτηση για αναίρεση της αριθμ. 1109/2017 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης προσδιορίσθηκε για να συζητηθεί στη δικάσιμο της 16/10/2019, κατά την οποία η συζήτησή της αναβλήθηκε, κατόπιν αιτήματος του αναιρεσείοντος Μ.

Τ. για τη δικάσιμο της 06/05/2020. Ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο της 6ης Μαΐου 2020, επιδόθηκε, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος, νομότυπα και εμπρόθεσμα, στους 4η Μ. Π., 5 Γ. Π., 6 Ν. Π. και 7 Η. Π. από τους αναιρεσιβλήτους, όπως προκύπτει από τις σχετικές με αριθμούς 3635, 3638, 3637 και 3636 από 05/03/2021 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Θεσσαλονίκης Γεωργίου Μάγειρου.

Κατά τη δικάσιμο όμως αυτή η υπόθεση ματαιώθηκε, λόγω του μέτρου της προσωρινής αναστολής λειτουργίας όλων των Δικαστηρίων και Εισαγγελιών της Χώρας, για το χρονικό διάστημα από 28.4.2020 έως και 15.5.2020, με την Κοινή Υπουργική Απόφαση με Αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ.26804 των Υπουργών Εθνικής Άμυνας, Υγείας και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β 1588/25-4-2020).

Στη συνέχεια, η Πρόεδρος του Γ' Πολιτικού Τμήματος Ασπασία Μαγιάκου, σύμφωνα με το άρθρο 74 παρ.2 του Ν. 4690/30-05-2020, όρισε αυτεπάγγελτα δικάσιμο για την εκδίκαση της άνω υπόθεσης την 3η Μαρτίου 2021, αυτή δε (ημερομηνία της νέας δικασίμου) γνωστοποιήθηκε ηλεκτρονικά από το Γραμματέα του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου στην διαδικτυακή πύλη της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων και στο site του Αρείου Πάγου, ο ίδιος δε ως άνω Γραμματέας ενέγραψε την υπόθεση στο οικείο πινάκιο, εγγραφή που ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Ωστόσο, κατά τη δικάσιμο αυτή η συζήτηση της υπόθεσης ματαιώθηκε και πάλι, για τον ίδιο ως άνω λόγο, δηλαδή λόγω του μέτρου της προσωρινής αναστολής λειτουργίας όλων των Δικαστηρίων και Εισαγγελιών της Χώρας, για το χρονικό διάστημα από 01/03/2021 έως και 08/03/2021, με την Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) Δ1α/Γ.Π.οικ.12639/27.2.2021 (ΦΕΚΒ'793/27.2.2021).

Στη συνέχεια, η Πρόεδρος του Γ' Πολιτικού Τμήματος Ασπασία Μαγιάκου, σύμφωνα με το άρθρο 83 παρ. 2 και 3 του Νόμου 4790/31-3-2021 (ΦΕΚ 48 Τ. Α'), όρισε αυτεπάγγελτα δικάσιμο για την εκδίκαση της άνω υπόθεσης την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης(22/9/2021), αυτή δε (ημερομηνία της νέας δικασίμου) γνωστοποιήθηκε ηλεκτρονικά από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου στην διαδικτυακή πύλη της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων και στο site του Αρείου Πάγου, ο ίδιος δε ως άνω Γραμματέας ενέγραψε την υπόθεση στο οικείο πινάκιο, εγγραφή που ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, προκύπτει ότι οι ανωτέρω 4η, 5ος, 6ος και 7ος αναιρεσίβλητοι, που, όπως προεκτέθηκε, είχαν κλητευθεί, νόμιμα και εμπρόθεσμα, για τη δικάσιμο της 6ης Μαΐου 2020, από τον αντίδικό τους αναιρεσείοντα, που επισπεύδει τη συζήτηση, δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση κατ' άρθρ. 242 παρ. 2 και 573 παρ.1 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, πρέπει η συζήτηση να προχωρήσει παρά την απουσία τους, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ. Α1. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1, 2 & 1, 3 & 1, 5 και 13 του ν. 3741/1929 <<περί της ιδιοκτησίας κατ'ορόφους>>, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ με το άρθρο 54 του Εισ.

αυτού νόμου, συνάγεται, ότι επί οριζοντίου ιδιοκτησίας ιδρύεται κυρίως μεν χωριστή (διηρημένη) κυριότητα σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμα ορόφου, παρεπομένως δε αναγκαστική συγκυριότητα, που αποκτάται αυτοδικαίως, κατ' ανάλογη μερίδα, στα μέρη του όλου ακινήτου, τα οποία χρησιμεύουν σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται, κατ' ενδεικτική στις διατάξεις αυτές απαρίθμηση, το έδαφος, οι πρωτότοιχοι, οι αυλές κ.λ.π..

Ο προσδιορισμός των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων αυτών μερών γίνεται είτε με την συστατική της οροφοκτησίας δικαιοπραξία είτε με ιδιαίτερες συμφωνίες μεταξύ όλων των οροφοκτητών, κατά τα άρθρα 4 παρ. 1, 5 και 13 του ανωτέρω νόμου 3741/1929. Εάν τούτο δεν γίνει, εάν δηλαδή δεν ορίζεται τίποτε από την εν λόγω δικαιοπραξία, ούτε με ιδιαίτερες συμφωνίες, τότε ισχύει ο προσδιορισμός που προβλέπεται από τις ανωτέρω διατάξεις.

Στην τελευταία περίπτωση κριτήριο για τον χαρακτηρισμό πράγματος ως κοινοχρήστου και κοινοκτήτου, είναι ο κατά την φύση του προορισμός για την εξυπηρέτηση των συνιδιοκτητών με την από αυτούς κοινή χρήση. Τα δε κοινόχρηστα και κοινόκτητα πράγματα πολυωρόφου οικοδομής, επί της οποίας έχει συσταθεί οριζόντιος ιδιοκτησία, είναι ανεπίδεκτα νομής και χρησικτησίας, αφού έχουν τον χαρακτήρα των συστατικών, κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 953 και 954 του ΑΚ, της όλης οικοδομής, επί των οποίων απαγορεύεται η σύσταση χωριστών εμπραγμάτων δικαιωμάτων (ΑΠ564/201, ΑΠ1474/2012).

Επίσης, από τα άρθρα 953, 954, 1001, 1002, 1117, 1033, 1194, 1198 του ΑΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 3, 5-7, 10, 13 και 14 του ν. 3741/1929, προκύπτει ότι σύσταση ή μεταβίβαση χωριστής ιδιοκτησίας κατ' ορόφους ή διαμερίσματα ορόφου μπορεί να γίνει μόνο με ρητή σύμβαση του κυρίου ή των κυρίων του όλου ακινήτου, για την οποία δεν απαιτείται χρήση πανηγυρικών εκφράσεων, περιβαλλομένη τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου και υποκειμένη σε μεταγραφή, ή με διάταξη τελευταίας βουλήσεως.

Η τέτοια χωριστή ιδιοκτησία δημιουργείται και αυτομάτως, όταν ο ιδιοκτήτης ολόκληρης οικίας εκποιεί ορόφους ή διαμερίσματα ορόφων, χωρίς να απαιτείται στην περίπτωση αυτή κατάρτιση ιδιαίτερης σύμβασης γι' αυτήν και (ιδιαίτερη) μεταγραφή ή διπλή μεταγραφή, αφού δεν πρόκειται για δύο διαφορετικές συμβάσεις που περιέχονται στο ίδιο έγγραφο, ώστε να απαιτείται ιδιαίτερη μεταγραφή της κάθε μιας (ΑΠ 203/2016, ΑΠ 740/2013).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1118 και 1121 εδάφ. α' του ΑΚ με εκείνες των άρθρων 1205 του ΑΚ, που ρυθμίζει τη συρροή πολλών μεταγραφών, 18, 19 και 20 του β. δ/τος 533/1963, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 10 του ν.δ. 4201/1961 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του οργανισμού των υποθηκοφυλακείων του Κράτους κ.λ.π.", με τις οποίες ορίζεται ο τρόπος με τον οποίο επιδιώκεται από τον ενδιαφερόμενο η μεταγραφή, τα έγγραφα στοιχεία τα οποία πρέπει να προσκομιστούν από τον ίδιο στον οικείο υποθηκοφύλακα, η από τον τελευταίο τήρηση ειδικού ευρετηρίου μεταγραφών και, ειδικότερα, το διάγραμμα κάθε σελίδας του ευρετηρίου αυτού και τα αναγραφόμενα σε κάθε στήλη στοιχεία, τα οποία για την πέμπτη μεν στήλη είναι το αντικείμενο της πράξης (σύσταση, μετάθεση, αλλοίωση ή κατάργηση εμπράγματου δικαιώματος .....), και εάν πρόκειται περί εκποίησης ή κτήσης η αιτία αυτής, για την έκτη δε στήλη "αμοιβαίως παραπομπαί εις ετέρας πράξεις αφορώσας εις το αυτό ακίνητον...", προκύπτει, ότι, όταν με το ίδιο έγγραφο καταρτίζονται δύο δικαιοπραξίες (περί ακινήτου) για τις οποίες απαιτείται μεταγραφή, η καθεμιά απ' αυτές πρέπει να καταχωρίζεται διακεκριμένα και στις μερίδες και των δύο συμβαλλομένων, εφόσον πρόκειται για διμερή δικαιοπραξία. (ΑΠ 604/2016). 2.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ευθεία παραβίαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου υπάρχει όταν το δικαστήριο παρέλειψε να εφαρμόσει κανόνα ουσιαστικού δικαίου, καίτοι ήταν εφαρμοστέος στην συγκεκριμένη περίπτωση βάσει των παραδοχών του, ή εφήρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που, με βάση τις ίδιες παραδοχές, δεν έπρεπε να εφαρμόσει.

Δια του λόγου αυτού αναιρέσεως, ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας, κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών (ενστάσεων ή αντενστάσεων) των διαδίκων καθώς και τα νομικά σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας, κατά την αξιοποίηση των ουσιαστικών παραδοχών. Επομένως, η παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται, ως λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 1 εδ.

α' ΚΠολΔ είναι δυνατό να έχει, ως περιεχόμενο, την αιτίαση ότι η αγωγή απορρίφθηκε, ως μη νόμιμη, ενώ ήταν νόμιμη, σύμφωνα με συγκεκριμένο κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (Ολ.ΑΠ 3/2020, Ολ.ΑΠ 28/1998, ΑΠ 343/2021, ΑΠ 1270/2019). 3. Κατά τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αναιρέσεως από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Επομένως, δεν ιδρύεται αν η αγωγή απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αόριστη(ΑΠ219/2016,ΑΠ909/2014).

4.Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 9 περ. γ' Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή αυτής, που δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα της δίκης.

Τέτοια αίτηση είναι ιδίως η της αγωγής, της ανταγωγής, της κύριας παρέμβασης, της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, της ανακοπής, της τριτανακοπής και κάθε ένδικου μέσου (ΑΠ 567/2009, ΑΠ 1586/2008) Πρέπει, πάντως, για να είναι ορισμένος και παραδεκτός, ο πιο πάνω λόγος, να καθορίζεται στο αναιρετήριο, ποιά αίτηση έμεινε αδίκαστη και ότι αυτή υποβλήθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 50/2015). 5.

Κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο 'Αρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού όλων των αναιρετικών λόγων του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και αν ο εν λόγω ισχυρισμός ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος προτάσεώς του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος (ΑΠ 978/2020, ΑΠ 673/2020, ΑΠ 111/2009, ΑΠ 114/2009).

Στην προκείμενη περίπτωση ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων Μ. Τ. στην ένδικη από 10/05/2012 αναγνωριστική της (συγ)κυριότητας ακινήτου αγωγή ερειδόμενη στον παράγωγο και πρωτότυπο τρόπο κτήσεως κυριότητας (έκτακτη χρησικτησία) εξέθετε τα εξής: << Ότι με το αριθμ. ... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Γεωργίου Παραδρίτσα, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης (τόμος 109, αριθ. 464), περιήλθε στην κυριότητα του απώτατου δικαιοπαρόχου του Ε.

Τ. (πάππου από την πατρική γραμμή), ένα οικόπεδο εμβαδού 449,66 τμ, που βρίσκεται στη … στο 210 ΟΤ, επί της οδού .... Ότι ο Ε. Τ. απεβίωσε το έτος 1943 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τη σύζυγό του Μ. και τα τέκνα του Α. και Δ. (πατέρα του ενάγοντα), οι οποίοι υπεισήλθαν στην κληρονομιά με ποσοστό 25% η σύζυγος και 37,50% έκαστο τέκνο.

Ότι επί του οικοπέδου αυτού οι ως άνω συγκληρονόμοι ανήγειραν ισόγεια κατοικία, και ότι με το αριθ. ... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Δ.Σοφοκλείδη που μεταγράφηκε νόμιμα στους τόμους ...,με αριθμούς ..., οι ανωτέρω συγκληρονόμοι-απώτεροι δικαιοπάροχοί του (ενάγοντος), αφενός σύστησαν οριζόντια ιδιοκτησία και αφετέρου μεταβίβασαν, λόγω πωλήσεως, στον απώτερο δικαιοπάροχο των εναγομένων Γ.

Τ., αδελφό του συζύγου και πατέρα τους Ε. Τ., το δικαίωμα ανοικοδομήσως καθ'ύψος δύο ορόφων (δεύτερου και τρίτου) άνωθεν του ισογείου ορόφου επί του οποίου (δικαιώματος) θα αναλογούσε ποσοστό συγκυριότητας εξ αδιαιρέτου επί του άνω οικοπέδου και των λοιπών κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών του ακινήτου50%.

Ότι οι απώτεροι δικαιοπάροχοί του από το έτος 1963 νέμονταν ολόκληρο το οικόπεδο περιφράσσοντας αυτό και καλλιεργώντας το ακάλυπτο τμήμα, γνωστοποίησαν δε στον (συγ)κύριο Γ. Τ., ότι θα νέμονται αυτό αποκλειστικά για τον εαυτό τους παράλληλα δε άσκησαν την από 28-8-1964 αγωγή με την οποία ζητούσαν την ακύρωση της προαναφερόμενης σύμβασης που καταρτίσθηκε με το ...

συμβόλαιο ως αισχροκερδούς και επικουρικά ως εικονικής, η οποία απορρίφθηκε τελεσίδικα ως αόριστος από το Εφετείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια άσκησαν την από 10.7.1970 αγωγή με το ίδιο αντικείμενο, η οποία απορρίφθηκε τελεσίδικα με την αριθμ. 1920/1982 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ότι και μετά την έκδοση των προαναφερόμενων αποφάσεων οι απώτεροι δικαιοπάροχοί του, δηλαδή η γιαγιά του Μ., ο πατέρας του Δ.

και η θεία του Α., συνέχισαν να ασκούν διακατοχικές πράξεις με διάνοια κυρίων στο οικόπεδο, γνωστοποιώντας στους κληρονόμους του Γ. Τ., δηλαδή στη σύζυγό του Μ. Τ., στα αδέλφια και στα τέκνα προαποβιωσάντων αδελφών του, ότι νέμονται αποκλειστικά το επίδικο οικόπεδο, το οποίο εκ νέου περιέφραξαν, στο οποίο ο πατέρας του Δ.

κατασκεύασε σκέπαστρα και από το έτος 1971 είχε εγκαταστήσει επιχείρηση εμπορίας σιδήρου, χρησιμοποιώντας, ως μάνδρα την αυλή. Ότι μετά το θάνατο της γιαγιάς του Μ. Τ. το έτος 1992 το κληρονομικό της μερίδιο 25% περιήλθε κατ'ισομοιρία στα δύο τέκνα της, δηλαδή στον πατέρα του Δ. και στη θεία του Α., οι οποίοι συνέχισαν να νέμονται το επίδικο ακίνητο σε ποσοστό 50% έκαστος .

Ότι μετά το θάνατο του πατέρα του Δ., το έτος 1997, το ιδανικό του μερίδιο (50%) επί του οικοπέδου περιήλθε στη σύζυγό του Μ. σε ποσοστό 12,50% εξ αδιαιρέτου, στον ίδιο και στον αδελφό του Ε. σε ποσοστό 18,75 % εξ αδιαιρέτου στον καθένα, μετά δε το θάνατο του αδελφού του Ευστρατίου το ιδανικό του μερίδιο περιήλθε ισομερώς στον ίδιο και στη μητέρα του σε ποσοστό 9,375% εξ αδιαιρέτου και μετά το θάνατο της μητέρας του Μ., που είχε συνολικό ποσοστό 21,875% (12,50+9,3/5) και της θείας του Α., το έτος 2006 περιήλθε σε αυτόν με κληρονομική εξ αδιαθέτου διαδοχή, συνολικό ποσοστό εξ αδιαιρέτου 70,84% του επιδίκου οικοπέδου, καθόσον η Α.

Τ. μεταβίβασε από το ιδανικό της μερίδιο (50%) ποσοστό 29,16% με το υπ'αριθμ. ... συμβόλαιο πώλησης του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Γωγάκου, που μεταγράφηκε νόμιμα (18,75+9,375+21,875 + 20,84=70,84). Ότι όλοι οι ανωτέρω άμεσοι και απώτεροι δικαιοπάροχοί του είχαν αποκτήσει τη (συγ)κυριότητα κατά τα προαναφερόμενα ιδανικά τους μερίδια στο επίκοινο με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, καθόσον από το έτος 1964 μέχρι το θάνατό τους, δηλαδή για χρονικό διάστημα πέραν της εικοσαετίας, νέμονταν αυτό συνεχώς και αδιαλείπτως, χωρίς να ενοχληθούν από κανένα, ο ίδιος δε συνέχισε να ασκεί διακατοχικές πράξεις με διάνοια κυρίου και ειδικότερα το έτος 2003 κατεδάφισε τα στέγαστρα που υπήρχαν στο αύλειο χώρο και χρησιμοποιεί αυτόν για τη στάθμευση αυτοκινήτων, προέβη δε στις υπ'αριθμ. ...

δηλώσεις αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ε.Μήτσαλα, που μεταγράφηκαν νόμιμα, ατομικά για τον ίδιο και για λογαριασμό των άμεσων και απώτερων δικαιοπαρόχων του, αποδεχόμενος τα ιδανικά μερίδια που απέκτησαν με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας επί του επικοίνου οικοπέδου.

Με βάση το ιστορικό αυτό ζητεί να αναγνωρισθεί αποκλειστικά κύριος σε ποσοστό 70,84% εξ αδιαιρέτου του επίδικου οικοπέδου, εμβαδού 449,66 τμ που απέκτησε με παράγωγο τρόπο, αλλά και με πρωτότυπο τρόπο (έκτακτη χρησικτησία)>>. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δικάζοντας την αγωγή την έκρινε νόμιμη και ακολούθως βάσιμη κατ'ουσία.

Κατά της απόφασης αυτής οι εναγόμενοι άσκησαν τις από 2/7/2014 (οι 1ος, 2ος, 4ος, 5η, 6η, 7η) και 4/7/2014 (η 3η) εφέσεις. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την αναιρεσιβαλλόμενη 1109/2017 απόφαση, αφού εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, απέρριψε, την άνω αγωγή ως νόμω αβάσιμη. Έτσι, που έκρινε το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 954, 1001, 1002, 1117, 1033,1192, 1194, 1198 ΑΚ, 1, 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του νόμου 3741/1929, καθόσον, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, εφόσον, κατά τα εκτιθέμενα στο αγωγικό δικόγραφο, με συμβολαιογραφική πράξη, νομίμως μεταγραφείσα, στους τόμους ..., με αριθμούς ..., (με την επισήμανση ότι αρκούσε, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, μία μόνο μεταγραφή), συστάθηκε επί του επίδικου ακινήτου οριζόντια ιδιοκτησία και ταυτόχρονα με την ίδια πράξη οι οικοπεδούχοι, δικαιοπάροχοι του ενάγοντος - αναιρεσείοντος, μεταβίβασαν, λόγω πωλήσεως, τις μέλλουσες να ανεγερθούν οριζόντιες ιδιοκτησίες του 2ου και 3ου ορόφου σε τρίτο, με το αντίστοιχο ποσοστό (συγ)κυριότητας επί του εδάφους -οικοπέδου, τούτο (έδαφος), ως κοινόκτητο και κοινόχρηστο μέρος, είναι ανεπίδεκτο νομής και χρησικτησίας, και συνεπώς ο ενάγων ήδη αναιρεσείων δεν κατέστη (συγ)κύριος με τον επικαλούμενο παράγωγο τρόπο, αφού οι δικαιοπάροχοί του δεν είχαν καταστεί κύριοι τούτου με παράγωγο, αλλά ούτε και με πρωτότυπο τρόπο (έκτακτη χρησικτησία).

Συνεπώς, οι διαλαμβανόμενες στον πρώτο, κατά ένα μέρος, αντίθετες αιτιάσεις, είναι αβάσιμες. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων, με τον ίδιο πρώτο, κατά ένα μέρος, λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και με το δεύτερο, κατά ένα μέρος, αναιρετικό λόγο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 1α' ΚΠολΔ, αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια της παραβιάσεως των αναφερόμενων στην προεκτεθείσα νομική σκέψη ουσιαστικών διατάξεων και ειδικότερα 1) των άρθρων 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του νόμου 3741/1929 <<περί της ιδιοκτησίας κατ'ορόφους>>, 18, 19 και 20 του β.

δ/τος 533/1963, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 10 του ν.δ. 4201/1961 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του οργανισμού των υποθηκοφυλακείων του Κράτους κ.λ.π.", και των άρθρων 201, 954, 1001, 1002, 1117, 1033,1192, 1194, 1198 και 1205ΑΚ ( που ρυθμίζει τη συρροή πολλών μεταγραφών), με την επίκληση ότι : επειδή το αριθμ.1... συμβόλαιο μεταγράφηκε, ως πωλητήριο, το έτος 1954, ενώ, ως πράξη συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας, μεταγράφηκε το έτος 2012, το επίδικο, στο χρονικό αυτό διάστημα που μεσολάβησε, ήταν δεκτικό χρησικτησίας, (αιτιάσεις πρώτου λόγου) και 2)του άρθρου 201ΑΚ, με την επίκληση ότι η επί μακρό χρονικό διάστημα μη πλήρωση της αναβλητικής αιρέσεως επέκτασης καθ'ύψος της οικοδομής στο επίδικο ακίνητο, από τους αντιδίκους του αναιρεσιβλήτους, είχε ως συνέπεια την παραγραφή άλλως αποδυνάμωση του δικαιώματός τους, (αιτιάσεις δεύτερου λόγου).

Οι λόγοι αυτοί ως προς τις ανωτέρω αιτιάσεις είναι απαράδεκτοι, διότι ο αναιρεσείων δεν αναφέρει στο αναιρετήριο ότι είχε διαλάβει στην ιστορική βάση της αγωγής, ως έρεισμα, και τους ισχυρισμούς αυτούς, είχε, δηλαδή, επικαλεσθεί και το πραγματικό των εν λόγω διατάξεων που στηρίζουν τους ανωτέρω αναιρετικούς λόγους, ενώ, εξάλλου, σε κάθε περίπτωση από το προεκτεθέν περιεχόμενο της αγωγής, αλλά και την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 παρ.2ΚΠολΔ, επισκόπηση του αγωγικού δικογράφου δεν προκύπτει ότι είχαν με αυτήν προβληθεί τέτοιοι αγωγικοί ισχυρισμοί (ΑΠ1962/2009) και ως εκ τούτου δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα νόμιμης επαναφοράς τους στο Εφετείο.

Επίσης είναι απαράδεκτη λόγω αοριστίας και η διαλαμβανόμενη στο δεύτερο λόγο αιτίαση από τον αριθμό 9γ'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, της άφεσης, δηλαδή, αδίκαστης αίτησης, με την επίκληση ότι το Εφετείο δεν ερεύνησε τον ισχυρισμό-αίτησή του <<αν η ανήκουσα στο δικαιοπάροχο των αντιδίκων του προσδοκία δικαιώματος ανέγερσης 2ου και 3ου ορόφου επί του επιδίκου ασκήθηκε ή όχι σε εύλογο χρονικό διάστημα ή το δικαίωμά τους αυτό αποδυναμώθηκε με τη μη άσκησή του επί μακρόν>>, διότι, κατά την προεκτεθείσα νομική σκέψη, δεν καθορίζεται στο αναιρετήριο, αν η φερόμενη ως αδίκαστη πιο πάνω αίτηση υποβλήθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, διαλαμβάνεται, δηλαδή στην ιστορική βάση της αγωγής, ενόψει του ότι αυτή (αγωγή) απορρίφθηκε ως μη νόμιμη (ΑΠ881/1988), και σε κάθε περίπτωση η αιτίαση αυτή είναι αβάσιμη, καθόσον, από την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 παρ.2ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής δεν προκύπτει ότι είχε στην ιστορική βάση της προβληθεί τέτοια αίτηση.

Τέλος, οι περιεχόμενες στους ίδιους λόγους αιτιάσεις, από τον αριθμό 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, ότι, δηλαδή, το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αγωγή ως νόμω αβάσιμη με ανεπαρκείς αιτιολογίες είναι απαράδεκτες, διότι, κατά τα αναφερόμενα στην προεκτεθείσα νομική σκέψη, ο λόγος αυτός ιδρύεται μόνον, όταν το δικαστήριο έχει ερευνήσει και αποφανθεί για την ουσία της υπόθεσης, και όχι, όπως στην προκείμενη περίπτωση που απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη.

Επομένως, οι άνω 1ος και 2ος αναιρετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι στο σύνολό τους. Κατόπιν τούτου, και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικό λόγος, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495παρ.3ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που παρέστησαν και κατέθεσαν (χωριστές) προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου και βάσιμου αιτήματός τους, (άρθρα 176,183,191 παρ.2 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό ειδικότερα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30/11/2017 αίτηση για αναίρεση της 1109/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του 1ου, 2ης, 3ου, 8ης, 9ης και 10ης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ και στα δικαστικά έξοδα της 11ης αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 16 Δεκεμβρίου 2021.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ