Supreme Court dismisses appeal for failure to consider facts, ruling court properly rejected claim lacking legal interest.

Απόφαση 1542 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1542/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Κουτσαντώνη.

Των αναιρεσιβλήτων: Ψ1 και Ψ2. Η πρώτη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Γιαννακόπουλο και ο δεύτερος παραστάθηκε με τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-9-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3174/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 2588/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 26-9-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 16-11-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο από το άρθρο 559 αριθμ. 8 του Κ.Πολ.Δικ. αναιρετικός λόγος ιδρύεται, όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση (Ολ.ΑΠ 469/1984, 1044/1992), όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα των διαδίκων και γενικότερα οι ισχυρισμοί τους που υποβάλλονται διηγηματικώς προς ενδυνάμωση ή αποδυνάμωση των απόψεων κάποιου διαδίκου, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι εφέσεως.

Πράγματα επομένως, κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως, αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως, αν είναι ορισμένοι. Όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του ουσιώδη ισχυρισμό (ή λόγο εφέσεως) που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.

ΑΠ 12/1991). Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας, την από 10-9-2003 αγωγή αυτής, με την οποία ζητούσε την ακύρωση του υπ' αριθμ. ..... συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Αθηνών Δήμητρας Αγγελή, δυνάμει του οποίου η πρώτη αναιρεσίβλητη μεταβίβασε στον δεύτερο αναιρεσίβλητο, με αιτία την πώληση, το αναφερόμενο στην αγωγή διαμέρισμα του τρίτου υπέρ το ισόγειο ορόφου της επί των οδών .....

και ..... κειμένης πολυόροφης οικοδομής, επικαλούμενη, ως ιδιοκτήτρια διαμερίσματος του πρώτου ορόφου, για τη θεμελίωση του εννόμου συμφέροντός της, προσβολή των εμπραγμάτων δικαιωμάτων της και συγκεκριμένα του δικαιώματος υψούν που της ανήκει κατά το λόγο συμμετοχής της στο οικόπεδο καθώς και το δικαίωμα συγκυριότητας, συγκατοχής και χρήσεως επί των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών της πολυκατοικίας αυτής και ειδικότερα το δικαίωμα χρήσης της κοινόχρηστης ταράτσας της οικοδομής και χρήσης της εσωτερικής και εξωτερικής κλίμακας ανόδου σ'αυτήν.

Στην απόρριψη αυτή προέβη το Εφετείο, μετά μερική εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης που είχε απορρίψει την αγωγή κατά τη μία βάση της ως μη νόμιμη και επικύρωση αυτής για τον ίδιο λόγο, έλλειψης δηλαδή εννόμου συμφέροντος ως προς τις λοιπές βάσεις της. Με τους δύο λόγους αναιρέσεως, προσάπτεται στο Εφετείο η από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη τους λόγους εφέσεως κατά της πρωτόδικης απόφασης με τους οποίους, κατά την αναιρεσείουσα, η μεταβίβαση αυτή, προσέβαλε τα δικαιώματά της συγκυριότητας α)στο κοινόχρηστο και κοινόκτητο δώμα της πολυκατοικίας, κατ' επέκταση του οποίου ανηγέρθη το επίδικο διαμέρισμα, το οποίο και μεταβιβάσθηκε από την πρώτη στον δεύτερο αναιρεσίβλητο ως ενιαίο όλον και β)στους λοιπούς κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας, όπως η ταράτσα της πολυκατοικίας και η εξωτερική κλίμακα ανόδου από τον δεύτερο προς τον τρίτο όροφο.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι, προεχόντως ως απαράδεκτοι, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά εκτίμηση των περιεχομένων στην αγωγή πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), έλαβε υπόψη και απέρριψε εν τοις πράγμασι τους λόγους αυτούς, κρίνοντας ότι με τα επικαλούμενα περιστατικά δεν θεμελιώνεται έννομο συμφέρον της αναιρεσείουσας για την ακύρωση του προαναφερθέντος συμβολαίου.

Ειδικότερα, η αποδιδόμενη με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, παράλειψη του Εφετείου να αποφανθεί επί του ισχυρισμού της αναιρεσείουσας "ότι η ένωση του (κοινοχρήστου και κοινοκτήτου δώματος) με το κτίσμα που εν συνεχεία ανηγέρθη, ο χαρακτηρισμός του ενιαίου πλέον διαμερίσματος ως "οριζόντιας ιδιοκτησίας" και η μεταβίβασή της με το επίδικο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, ήταν πράξη παράνομη που έθιγε το νόμιμο δικαίωμα συνιδιοκτησίας της στο δώμα", δεν αφορά ισχυρισμό που να αποτελεί πράγμα κατά την εκτεθείσα ανωτέρω έννοια αλλά νομική εκτίμηση, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, των περιεχομένων στην αγωγή πραγματικών περιστατικών.

Εξάλλου, το εφετείο, με την παραδοχή ότι η ανέγερση του τρίτου ορόφου αποκλειστικά από την πρώτη αναιρεσίβλητη αποτελούσε δικαίωμά της, το οποίο της είχε παραχωρηθεί συννόμως, δυνάμει ρήτρας του Κανονισμού της πολυκατοικίας έλαβε υπόψη και απέρριψε εκ του πράγματος τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί προσβολής του δικαιώματός της συγκυριότητας επί των κοινοχρήστων (κατά την άποψή της) δώματος και ταράτσας, κειμένων στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας.

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11γ ΚΠολΔ κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην αποδεικτική διαδικασία, ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη των άνω αποδεικτικών μέσων αλλά απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη ή μη νόμιμη (ΟλΑΠ 3/1997).

Συνεπώς, ο αντίθετος δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το προσαχθέν με επίκληση προσβαλλόμενο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο και υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ 11 πλημμέλεια είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, εφόσον, κατά τα εκτεθέντα, το εφετείο απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη ελλείψει εννόμου συμφέροντος.

Μετά ταύτα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, ως ηττηθείσα, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183), οι οποίοι κατέθεσαν έγγραφες προτάσεις, κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Σεπτεμβρίου 2005 αίτηση της Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2588/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουνίου 2008.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 3 Ιουλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ