1542/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1542 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1542/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άρη Τσαβδαρίδη.

Της αναιρεσίβλητης: ............., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Κυριάκου Ξενάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 27-2-1992 και 11-3-1992 αγωγές των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2054/1993 μη οριστική, 6077/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7481/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά ο αναιρεσείων με την από 6-2-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Κασσαβέτης ανέγνωσε την από 5-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της υπό κρίση αναίρεσης ως προς το σε αυτή (έκθεση), προσδιοριζόμενο μέρος της. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 240 Κ.Πολ.Δ. για την επαναφορά ισχυρισμών που υποβλήθηκαν σε προηγούμενη συζήτηση στο ίδιο ή ανώτερο δικαστήριο αρκεί η επανυποβολή τους με σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης που τους περιέχουν· οι προτάσεις της προηγούμενης συζήτησης προσκομίζονται απαραιτήτως σε επικυρωμένο αντίγραφο.

Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με εκείνη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι η από το δικαστήριο της ουσίας λήψη υπόψη ισχυρισμού που δεν επαναφέρθηκε νόμιμα όπως, ενόψει των όσων ορίζονται στην παρατεθείσα διάταξη, συμβαίνει και στην περίπτωση της από διάδικο της δευτεροβάθμιας δίκης (α) ενσωμάτωσης των προτάσεων που είχε υποβάλει κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμια δικαστήριο και (β) γενικής αναφοράς στις ενσωματωμένες αυτές προτάσεις και επομένως και στους διαλαμβανόμενους σε αυτές ισχυρισμούς είναι θεμελιωτική του από τη δεύτερη από τις ανωτέρω διατάξεις αναιρετικού λόγου της από το δικαστήριο της ουσίας λήψης υπόψη "πραγμάτων", αυτοτελών δηλαδή ισχυρισμών, όπως είναι και αυτός της υπαναχώρησης, που δεν προτάθηκαν.

Στην προκειμένη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι με αυτή (α) κρίθηκε αβάσιμη η σωρευθείσα στην από 27 Φεβρουαρίου 1992 αγωγή του αναιρεσείοντος από 4.000.000 δραχ. αξίωση από, όπως εκτίθεται στην ίδια απόφαση, υπόλοιπο αμοιβής του για το έργο την εκτέλεση του οποίου ανέλαβε ύστερα από σύμβαση που κατάρτισε με την αναιρεσίβλητη και (β) η κρίση αυτή του Εφετείου υπήρξε απότοκος της λήψης υπόψη απ' αυτό και της εκτίμησης του περιεχομένου της από 22-3-1991 "εξώδικης πρόσκλησης δήλωσης με διαμαρτυρία" της αναιρεσίβλητης - εναγομένης, που, κατά την ίδια απόφαση, αυτή επέδωσε την 22-3-1971 στον αναιρεσείοντα - ενάγοντα.

Όμως από την, κατ' άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση των προτάσεων που η αναιρεσίβλητη υπέβαλε στο Εφετείο προκύπτει ότι με αυτές δεν έγινε επίκληση απ' αυτή υπαναχώρησης από την καταρτισθείσα με τον αντίδικό της σύμβαση μίσθωσης έργου. Μόνη η ενσωμάτωση στις προτάσεις αυτές των προτάσεων που η αναιρεσίβλητη υπέβαλε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και η γενική αναφορά σε αυτές δεν αποτελεί, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί, επαναφορά στο Εφετείο των ισχυρισμών που η αναιρεσίβλητη είχε υποβάλει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επομένως και αυτού της από την αναιρεσίβλητη υπαναχώρησης από την ανωτέρω σύμβαση.

Για την αιτία αυτή η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης περί υπαναχωρήσεως της αναιρεσίβλητης από την ανωτέρω σύμβαση είναι θεμελιωτική του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναιρετικού λόγου. Επομένως το τέταρτο μέρος του πρώτου λόγου της αναίρεσης με το οποίο προσάπτεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αντίστοιχη από την ανωτέρω διάταξη αιτίαση είναι (α) παραδεκτό, αφού προεχόντως ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από τις προτάσεις που υπέβαλε στο Εφετείο επικαλέστηκε την από την αναιρεσίβλητη μη κατ' άρθρο 240 Κ.Πολ.Δ.

επαναφορά στο Εφετείο των ισχυρισμών της και (β) βάσιμο.-

Ο πέμπτος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από τη διάταξη των άρθρων 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. σε σχέση με το κατ' αυτή αβάσιμο των αγωγικών αξιώσεων από τις κατά τον αναιρεσείοντα συμφωνηθείσες με την αντίδικό του και εκτελεσθείσες απ' αυτόν πρόσθετες εργασίες είναι απορριπτέος ως προς μεν το πρώτο σκέλος του ως απαράδεκτος γιατί ο αναιρεσείων κατ' αντίθεση με τη ρύθμιση των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 § 1 και 577 § 3 Κ.Πολ.Δ. περιορίσθηκε στην ενάριθμη μόνο επίκληση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. αναιρετικού λόγου, ως προς δε το από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. μέρος του ως αβάσιμος λόγω του ότι είναι ως προς αυτό αλυσιτελής γιατί με αυτό δεν πλήττεται τελικά η επίσης θεμελιωτική του αβασίμου των ανωτέρω αξιώσεων παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης κατά την οποία "ο ενάγων" (-αναιρεσείων) "δεν συμφώνησε με την εναγομένη την εκτέλεση τέτοιων" πρόσθετων δηλαδή "εργασιών".-

Ο αναιρεσείων με τον έβδομο λόγο της αναίρεσης δεν διατείνεται ότι, ενόψει της επικουρικότητας της από τη διάταξη του άρθρου 904 Α.Κ. αξίωσης αδικαιολόγητου πλουτισμού, επικαλέστηκε την ακυρότητα των κατ' αυτόν καταρτισμένων με την αντίδικό του συμβάσεων μίσθωσης έργου για την πληρότητα της από την ανωτέρω διάταξη βάσης της αγωγής του (Ολ.

Α.Π. 22/2003) που όπως προκύπτει από την επισκόπηση του από 27-2-1992 δικογράφου της ασκήθηκε με την ενδοδιαδικαστική αίρεση της απόρριψης της από τις συμβάσεις μίσθωσης έργου κύριας βάσης της. Επομένως ο παραπάνω λόγος της αναίρεσης με τον οποίο για τη με την προσβαλλόμενη απόφαση απόρριψη ως αόριστης της από τη διάταξη του άρθρου 904 Α.Κ.

βάσης της αγωγής του αναιρεσείοντος προσάπτεται κατά της ίδιας απόφασης αιτίαση από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Συνακόλουθα με όσα έχουν εκτεθεί πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το μέρος της που έκρινε απορριπτέα ως αβάσιμη την κατά την ανωτέρω αγωγή ανερχόμενη στο ποσό των 4.000.000 δραχ.

αξίωση του αναιρεσείοντος κατά της αντιδίκου του από υπόλοιπο της αμοιβής του για το έργο που όπως επικαλέστηκε εκτέλεσε και παράδωσε σε αυτή μετά την κατάρτιση μεταξύ αυτού και της αντιδίκου του της από 22-9-1988 σύμβασης παρελκούσης της ερεύνης των λοιπών μη ερευνηθέντων λόγων αναιρέσεως. Στη συνέχεια δε πρέπει κατ' άρθρο 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.

να παραπεμφθεί η υπόθεση που αφορά το αναιρούμενο μέρος της ανωτέρω απόφασης στο δυνάμενο να συντεθεί από άλλους δικαστές Εφετείο που έχει εκδώσει την απόφαση αυτή για περαιτέρω απ' αυτό εκδίκαση της υπόθεσης αυτής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 7481/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ως προς το ανωτέρω προσδιοριζόμενο μέρος της απόφασης αυτής.

Παραπέμπει την υπόθεση που αφορά το αναιρούμενο μέρος της ανωτέρω απόφασης στο Εφετείο Αθηνών για περαιτέρω απ' αυτό εκδίκαση της υπόθεσης αυτής. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος από χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ