1540/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1540 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1540/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Μ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Στάμου.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Μ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καλλίγερο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-3-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 139/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 1482/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 21-2-2013 αίτησή του και τους από 5-11-2013 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 29-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης κατά παραδοχή του μοναδικού λόγου αναίρεσης, ως και του πρώτου προσθέτου λόγου και 2. την απόρριψη του δευτέρου προσθέτου λόγου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. α' Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών ...". Εξ άλλου, κατά το άρθρο 1132 εδ. α' και β' Α.Κ.: "Αυτός που έχει δικαίωμα πραγματικής δουλείας, και όταν υπάρχουν περισσότεροι δικαιούχοι ο καθένας από αυτούς, έχει δικαίωμα σε περίπτωση προσβολής να απαιτήσει από τον προσβολέα την αναγνώριση της δουλείας και την άρση της προσβολής, καθώς και την παράλειψή της στο μέλλον.

Δεν αποκλείεται περαιτέρω αξίωση αποζημίωσης κατά τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες". Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 Α.Κ. συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη είτε από τον νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα, το οποίο και όντως επέφερε στην συγκεκριμένη περίπτωση. (Α.Π. 226/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση τα ακόλουθα: "Δυνάμει των υπ' αριθμ. ... και ... νόμιμα μεταγεγραμμένων συμβολαίων του συμβολαιογράφου Σκύρου Κωνσταντίνου-Οδυσσέως Μάκρη, ο πατέρας των διαδίκων Δ. Μ., που ήταν κύριος ενός ακινήτου εκτάσεως 9.151.81 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση "...

ή ..." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Σκύρου, μεταβίβασε λόγω δωρεάς στους διαδίκους -τέκνα του-, κατά διαιρετά τμήματα, το ήμισυ στον καθένα, το ως άνω ενιαίο ακίνητό του, τα οποία (τμήματα) ήδη από το έτος 1975 είχε δωρίσει ατύπως σε αυτούς. Με συνεχή και αδιάλειπτη άσκηση οιονεί νομής δουλείας διόδου από το έτος 1975, ο ενάγων απέκτησε με έκτακτη χρησικτησία δικαίωμα δουλείας διόδου πλάτους 3 μέτρων και μήκους 141,90 μέτρων, η οποία διήρχετο από τη βόρεια πλευρά του μείζονος ενιαίου κτήματος, μέσα από το ακίνητο του εναγομένου και εξυπηρετούσε και το δικό του ακίνητο (του ενάγοντος), καθώς και πέραν τούτου και το ακίνητο του ....

Ο ενάγων ασκούσε αδιατάρακτα το δικαίωμα δουλείας διόδου από το έτος 1975 έως τον Απρίλιο του 2002, οπότε ο εναγόμενος έκλεισε την είσοδο της διόδου, ανυψώνοντας τοιχείο από ξερολιθιά, με αποτέλεσμα να είναι πλέον αδύνατη η προσπέλαση προς το κτήμα του ενάγοντος. Τα πιο πάνω έχουν κριθεί με δύναμη δεδικασμένου με την υπ' αριθμ. 135/2006 απόφαση του δικαστηρίου τούτου, η οποία εκδόθηκε επί της από 24/4/2002 αγωγής του ενάγοντος εναντίον του εναγόμενου, και με την οποία αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα δουλείας του ενάγοντος και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να αποδώσει στον πρώτο την οιονεί νομή δουλείας στην ως άνω δίοδο, πλάτους 3 μέτρων και μήκους 94,60 μέτρων.

Η απόφαση εκτελέστηκε με την υπ' αριθμ. ... έκθεση απόδοσης του Δικαστικού Επιμελητή Χαλκίδας .... Η ενέργεια του εναγομένου να αποκλείσει τη δίοδο ήταν αυθαίρετη και παράνομη, εφόσον δεν είχε τέτοιο δικαίωμα αυτός, αλλά και υπαίτια, οφειλομένη σε πταίσμα του, με αποτέλεσμα να γεννάται νόμιμος λόγος ευθύνης (άρθρα 978 εδ.

β' και 914 ΑΚ) προς αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη ο ενάγων, η οποία θα εκτεθεί παρακάτω και η οποία συνδέεται άρρηκτα με την ενέργεια αυτή του εναγόμενου. Περαιτέρω από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία αποδείχθηκε ότι το ακίνητο του ενάγοντος που είναι καλλιεργήσιμο και αρδευόμενο, έχει πενήντα περίπου ελαιόδεντρα, ενώ εντός αυτού ο ενάγων έχει ανοίξει γεώτρηση, την οποία έχει στεγάσει σε μικρό οικίσκο, έχει ανεγείρει στάβλο, έχει ηλεκτροδοτήσει αυτό και προσφάτως το συνέδεσε με το σύστημα ύδρευσης του Δήμου Σκύρου.

Καθ' όλο το διάστημα που ο εναγόμενος είχε αποκλείσει τη δίοδο, ο ενάγων δεν είχε ευχερή πρόσβαση σε αυτό, αφού δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν μηχανοκίνητα οχήματα. Και είναι μεν αληθές ότι το κτήμα του ενάγοντος κατά τη νοτιοδυτική πλευρά σε μήκος 30 μέτρων περίπου, εφάπτεται με ανηφορικό αγροτικό δρόμο, πλην όμως λόγω της υψομετρικής διαφοράς που υφίσταται μεταξύ αυτού του δρόμου και του ακινήτου, το οποίο στο σημείο εκείνο είναι επικλινές και απότομο, είναι ανέφικτη η είσοδος με οποιοδήποτε μηχανοκίνητο όχημα ή γεωργικό ελκυστήρα, παρά μόνο από πεζούς.

Ο ενάγων από το έτος 1992 είχε αξιοποιήσει πλήρως το κτήμα του και το καλλιεργούσε συστηματικά, παράγοντας διάφορα οπωροκηπευτικά και κυρίως συλλέγοντας τον ελαιόκαρπο. Κατά τα έτη 2002 έως 2006, που λόγω της προπεριγραφόμενης ενέργειας του εναγομένου, δεν μπορούσε να προσεγγίσει και να εισέλθει στο κτήμα του με τροχοφόρα, απώλεσε τα εισοδήματα που θα εισέπραττε από τη συλλογή ελαιοκάρπου, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και με βάση τη συστηματική καλλιέργεια που πραγματοποιούσε, εφόσον οι εργασίες συλλογής και μεταφοράς του καρπού, χωρίς μηχανικά μέσα ήταν δυσχερείς.

Η ζημία που υπέστη ο ενάγων εξαιτίας αυτής της αιτίας, λαμβανομένου υπ' όψη ότι τα μισά από τα υπάρχοντα ελαιόδεντρα ήταν μεγάλα και τα υπόλοιπα μικρά δέντρα, με βάση και τα διδάγματα της κοινής πείρας, αναφορικά με την παραγωγικότητα και καρποφορία των ελαιόδεντρων συνεκτιμομένων και όλων των λοιπών αποδεικτικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και της καταθέσεως του μάρτυρα αποδείξεως, σύμφωνα με την οποία η τιμή του ελαιολάδου, κατ' εκείνη την περίοδο ανερχόταν σε 2,5 - 3,00 ευρώ/kg και το ποσό της επιδότησης σε 1,20-1,30 ευρώ/kg, είναι η ακόλουθη: 1) Κατά την καλλιεργητική περίοδο 2002 η ποσότητα του ελαιοκάρπου που παρήχθη, η οποία όμως για τους ως άνω λόγους, δεν συνελέγη ήταν 2500 kg, από την οποία θα παρήγετο ελαιόλαδο 500 kg και με βάση την ισχύουσα τότε τιμή των 3,75 ευρώ ανά χιλιόγραμμο, στην οποία περιλαμβάνεται και η αποκαλούμενη επιδότηση του ελαιολάδου του Οργανισμού Κοινοτικών Ενισχύσεων, το απολεσθέν εισόδημα, που ισούται με την αξία του ελαιολάδου, ανήλθε σε (500 kg χ 3,75 €) 1875 ευρώ, ενώ για την επόμενη καλλιεργητική περίοδο τα ελαιόδεντρα δεν παρήγαν καρπό, 2) Κατά το έτος 2004, που οι καιρικές συνθήκες που επικράτησαν στη νήσο Σύρο δεν ευνόησαν καθόλου τις ελαιοκαλλιέργειες (ακραίες συνθήκες παγετού, χιονιού), η παραχθείσα ποσότητα ελαιοκάρπου ανήλθε σε 1200 kg περίπου, από την οποία θα παρήγετο ελαιόλαδο 240 kg και με βάση τη μέση τιμή των 3,75 ευρώ, η συνολική αξία του ελαιολάδου ανήλθε σε (240 Χ 3,75) 900 ευρώ, 3) Κατά το έτος 2005 η ποσότητα ελαιοκάρπου που παρήχθη, λαμβανομένου υπ' όψη ότι όπως προκύπτει και από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, αρκετά δέντρα δεν είχαν επανέλθει στην προ του παγετού, κατάσταση καρποφορίας, ήταν 1800 kg περίπου, από την οποία θα παρήγετο ελαιόλαδο 360 kg, συνολικής αξίας (360 Χ 3,75€) 1350 ευρώ και 4) Κατά το έτος 2006, η ποσότητα του ελαιοκάρπου που παρήχθη ήταν 2000 kg, από την οποία θα παρήγετο ελαιόλαδο περίπου 400 kg και με βάση τη συνήθως ισχύουσα μέση τιμή, η αξία του ανήλθε σε 1500 (3,75 Χ 400) ευρώ, ήτοι η συνολική απώλεια εισοδήματος που υπέστη ο ενάγων από την πιο πάνω αιτία, ανέρχεται σε (1.875+900+1.350+1.500) 5.625 ευρώ ...

Εξάλλου, το δικαστήριο εκτιμώντας τις συγκεκριμένες συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, το βαθμό πταίσματος του υπαιτίου, τις συνέπειες αυτής στην περιουσιακή κατάσταση του ζημιωθέντος, την κοινωνική θέση και οικονομική κατάσταση των μερών, κρίνει από τη συνεπεία της αδικοπραξίας αποστέρηση της διόδου, για διάστημα πέντε ετών και την αδυναμία απολαύσεως των καρπών του κτήματός του, ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας πρέπει να επιδικαστεί το ποσό των 1000 ευρώ, το οποίο, ενόψει όλων των κατά νόμο στοιχείων (άρθρο 932 ΑΚ) κρίνεται εύλογο και δίκαιο ...".

Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο, το οποίο εν τέλει δέχθηκε μερικώς την αγωγή και υποχρέωσε τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα να καταβάλει νομιμοτόκως στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσίβλητο το συνολικό ποσόν των 6.625 ευρώ ως αποζημίωση για την αποθετική ζημία του και χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, καθόσον ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 1132 Α.Κ.

Επομένως, ο υποστηρίζων τα αντίθετα δεύτερος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο". Εξ άλλου, επί αγωγής αποζημιώσεως, η οποία στηρίζεται σε αδικοπραξία του εναγομένου (άρθρον 914 επ.

Α.Κ.), ο ισχυρισμός του τελευταίου, ότι στην επέλευση της ζημίας συνετέλεσε και ίδιο πταίσμα του παθόντος, είναι αυτοτελής και θεμελιώνει ένσταση, καταλυτική εν όλω ή εν μέρει της αγωγής, η οποία στηρίζεται στο άρθρο 300 Α.Κ., σύμφωνα με το οποίο "Αν εκείνος που ζημιώθηκε συντέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της.

Το ίδιο ισχύει και όταν εκείνος που ζημιώθηκε παρέλειψε να αποτρέψει ή να περιορίσει τη ζημία ή δεν επέστησε την προσοχή του οφειλέτη στον κίνδυνο ασυνήθιστα μεγάλης ζημίας, τον οποίο ο οφειλέτης ούτε γνώριζε ούτε όφειλε να γνωρίζει. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και για το πταίσμα των προσώπων για τα οποία ευθύνεται εκείνος που ζημιώθηκε".

Για τον λόγο αυτόν, πρέπει ο ως άνω ισχυρισμός να προτείνεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, δηλαδή με τα συνιστώντα αυτόν πραγματικά περιστατικά και σχετικό αίτημα, όπως επιβάλλεται από το άρθρο 262 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 1115/1986, Α.Π. 464/2000). Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας τον ακόλουθο ισχυρισμό: "...Η εκκαλουμένη απόφαση κατ' εσφαλμένη κρίση και εσφαλμένη αξιολόγηση των προσαχθέντων αποδεικτικών μέσων και κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του Νόμου, έσφαλε με το να μη δεχτεί την ένσταση που προέβαλα, του άρθρου 300 Α.Κ., ότι δηλ.

στην επέλευση της φερόμενης ζημίας συνετέλεσε και πταίσμα του ενάγοντος και πιο συγκεκριμένα, όπως περιγράφει και ομολογεί στην ένδικη αγωγή του ο ενάγων .... το αγροτεμάχιό του συνορεύει ".... νότια με πλευρά ΖΗ μήκους 51 μέτρων με αγροτικό δρόμο και ....". Ο αντίδικος ενώ είχε πρόσβαση στον αγρό του από τον αγροτικό δρόμο, που υπάρχει περιμετρικά του κτήματός του, ο ίδιος "αυτοαποστερείτο" της εισόδου του στο κτήμα του με το αιτιολογικό, ότι εγώ του αποστέρησα ολοκληρωτικά την πρόσβασή του στο ως άνω κτήμα και έτσι -σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του - εισήλθε στο κτήμα του μετά από πέντε (5) ολόκληρα χρόνια αποκλεισμού του από εμένα ...

επιπλέον - σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του - δεν συνέλεξε τον ελαιόκαρπο και απώλεσε σημαντικό εισόδημα και δεν καλλιέργησε το κτήμα του. Στην ίδια την αγωγή του όμως ζητάει χρήματα για εργάτες που καλλιεργούσαν το εν λόγω κτήμα, την επίμαχη περίοδο η γεωπόνος κάθε λίγο και λιγάκι πήγαινε και συνέτασσε τεχνικές εκθέσεις, αφού πραγματοποιούσε αυτοψίες στο εν λόγω κτήμα.

Επί πλέον μέσα υπήρχαν και έβοσκαν πρόβατα, το έτος 2005 έκανε σύνδεση για παροχή ύδατος από τον Δήμο Σκύρου. Ο αντίδικος προσεκόμισε στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο - πέραν όλων των άλλων - τις από 14-11-2002, 23-11-2004, 15-11-2005 και 9-10-2006 εκθέσεις αυτοψίας της γεωπόνου A.M. Μ., στις οποίες (εκθέσεις) περιγράφει πόσα ελαιόδενδρα υπήρχαν στο κτήμα του ενάγοντα, πόση ποσότητα ελαιοκάρπου είχαν επάνω, πόσο ελαιόλαδο θα παρήγαγαν και ποιά η χρηματική αξία του ελαιολάδου.

Πλην όμως για να είναι τουλάχιστον αληθοφανείς οι εκθέσεις αυτοψίας, γιατί η κ. γεωπόνος δεν πήγαινε δύο (2) φορές για να συντάξει τις εκθέσεις αυτοψίας. Μία φορά λίγο πριν την ελαιοκομική περίοδο και μία ένα με ενάμισυ μήνα μετά για να προβεί στις διαπιστώσεις της αν τελικά μαζεύτηκε ή όχι ο ελαιόκαρπος, διότι στις ως άνω αναφερόμενες εκθέσεις της διεπίστωνε τι υπήρχε πάνω στα δένδρα, δεν ανέφερε όμως αν μαζεύτηκε ή όχι ο ελαιόκαρπος.

Η αλήθεια και η πραγματικότητα ήταν, ότι ο ενάγων είχε πρόσβαση στο κτήμα του από τον εφαπτόμενο περιμετρικά του κτήματός του αγροτικό δρόμο και όσα ισχυρίζεται είναι παντελώς ψευδή και αναληθή. Η γεωπόνος στην από 20-5-2003 τεχνική της έκθεση μεταξύ των άλλων αναφέρει : στο αγρόκτημα βόσκουν ελεύθερα 25 κότες, 100 κοτόπουλα και 25 γαλόπουλα ... 'Ετσι έχουμε τον μεν ενάγοντα να ισχυρίζεται ότι δεν είχε πρόσβαση στο κτήμα του, η δε γεωπόνος στις εκθέσεις της αναφέρει, ότι την επίδικη περίοδο έβοσκαν 25 κότες, 100 κοτόπουλα και 25 γαλόπουλα.

Ποιός τάϊζε τα ως άνω ζώα, αφού του "αποστέρησα ολοκληρωτικά" την πρόσβασή του στο κτήμα του και ποιος μάζευε τα αυγά των ως άνω πουλερικών: Συνεπώς εδώ έχουμε συνυπαιτιότητα του ενάγοντα και έχουμε ίδιο πταίσμα του, κατά την έννοια της Α.Κ. 300 ...". Με το εν λόγω περιεχόμενο, ο ισχυρισμός αυτός είναι νόμιμος, καθόσον περιέχει όλα τα συνιστώντα την ένσταση του άρθρου 300 Α.Κ.

πραγματικά περιστατικά. Επομένως το Εφετείο, το οποίο έκρινε τον εν λόγω ισχυρισμό αόριστο, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. και ο σχετικός μοναδικός λόγος αναιρέσεως του κυρίως δικογράφου ως και ο πρώτος πρόσθετος λόγος, κατ' εκτίμηση, από το άρθρο αυτό, είναι βάσιμοι. Ακολούθως, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλομένη απόφαση και ειδικότερα κατά το μέρος της το οποίο αφορά τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος από το άρθρο 300 Α.Κ. (Ζημία από οικείο πταίσμα) και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων οι οποίοι εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσίβλητος σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος (άρθρα 178 παρ.1, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό την υπ' αριθ. 1482/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, από χίλια (1.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Ιανουαρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ