1539/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1539 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1539/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Νικόλαο Τρούσα, Αρεοπαγίτες.

Συνληλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Γ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αλεξανδρόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Κ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/1/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6599/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 154/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9/6/2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 15/9/2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου και την παραδοχή του δευτέρου λόγου της ένδικης αιτήσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. 5300Δ|15-10-2010 έκθεση της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., προκύπτει ότι αντίγραφο της ένδικης από 6-6-2010 αίτησης του Κ. Γ., για αναίρεση της 154|2010 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς, με την πράξη του Προέδρου του Τμήματος αυτού, με την οποία ορίζεται δικάσιμος η παρούσα, επιδόθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο Μ. Κ., ο οποίος δεν εμφανίσθηκε κατά την νόμιμη, από το οικείο πινάκιο εκφώνηση και συζήτηση της υπόθεσης ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Πρέπει, επομένως, να δικασθεί ερήμην, να ερευνηθεί, όμως, η υπόθεση, σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρο 576 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ.).

Κατά το άρθρο 535 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ. "Αν ο λόγος της έφεσης κριθεί βάσιμος, η απόφαση που προσβάλλεται εξαφανίζεται και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κρατεί την υπόθεση και τη δικάζει κατ' ουσίαν". Στην περίπτωση αυτή το εφετείο υποκαθιστά το πρωτόδικο δικαστήριο στα δικαιώματα αυτού και καθίσταται αρμόδιο να εξετάσει και επιλύσει όλα τα προς οριστική διάγνωση της διαφοράς αναγκαία ζητήματα, που υποβλήθηκαν πρωτόδικα και, συνεπώς και τις ενστάσεις, γιατί δεν ερευνάται πλέον η έφεση, αλλά η αγωγή, στα πλαίσια, βέβαια, του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων (και ήδη αναιρεσείων), επικαλούμενος σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, η οποία άκαιρα καταγγέλθηκε από τον εναγόμενο-αναιρεσίβλητο, ζήτησε να του καταβληθούν (μεταξύ άλλων) μισθοί υπερημερίας. Από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έγινε δεκτό ότι η καταγγελία της εν λόγω συμβάσεως έγινε για σπουδαίο λόγο και απορρίφθηκε κατά τούτο.

Μετά από άσκηση εφέσεως εκ μέρους του ενάγοντα, με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' αποδοχή σχετικού λόγου εφέσεως, εξαφανίσθηκε η πρωτόδικη απόφαση, κρατήθηκε η υπόθεση από το εφετείο και δικάσθηκε αυτή εκ νέου, κατ' ουσίαν. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η περί σπουδαίου λόγου καταγγελίας της συμβάσεως αυτής ένσταση του εναγομένου δεν προβλήθηκε σύννομα και ότι ο ενάγων δικαιούται να λάβει μισθούς υπερημερίας.

Περαιτέρω, το εφετείο, δέχθηκε ότι πρέπει να αφαιρεθεί από το ποσόν αυτό, ό, τι ο ενάγων "ωφελήθηκε από την παροχή της εργασίας του αλλού και ειδικότερα στην οικοδομική εταιρία "Α. Σ. ΑΕ", κατά παραδοχή της νομίμως προβληθείσης στον πρώτο βαθμό εκ του άρθρου 656 ΑΚ ενστάσεως των εναγομένων". Έτσι, όπως έκρινε, το εφετείο, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα, που δεν προτάθηκαν ούτε , παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο, αφού και αν ακόμη η ένσταση αυτή δεν είχε επαναφερθεί ενώπιόν του από τον εναγόμενο, νόμιμα την ερεύνησε, σύμφωνα με τα ανωτέρω, εφόσον η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίσθηκε και επανεξετάσθηκε από αυτό, κατ' ουσίαν.

Επομένως, ο από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. πρώτος λόγος της ένδικης αιτήσεως, σύμφωνα με τον οποίο η εν λόγω ένσταση δεν έπρεπε να εξετασθεί από το εφετείο, εφόσον δεν προβλήθηκε και σ' αυτό, αλλά μόνο πρωτοδίκως, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Σύμφωνα με το άρθρο 656 εδ.2 του Α.Κ., ο μισθωτής, επί οφειλής μισθών υπερημερίας, έχει δικαίωμα να αφαιρέσει από το μισθό κάθε τι που ο εκμισθωτής (μισθωτός) ωφελήθηκε από τη ματαίωση της εργασίας ή από την παροχή της αλλού. Για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής απαιτείται η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας ανάμεσα στην υπερημερία και στην ωφέλεια, η οποία (ωφέλεια) πρέπει να είναι πραγματική και να πραγματοποιήθηκε τον ίδιο χρόνο, που θα παρεχόταν η εργασία από τον μισθωτό, αν αυτή δεν είχε αποκρουστεί. Περαιτέρω, κατ' άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δικ., η απόφαση είναι αναιρετέα, αν δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα συντρέχει περίπτωση ανεπαρκών αιτιολογιών, όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία, για τη δικαιολόγηση της, ουσιαστικού δικαίου, διάταξης, που εφαρμόσθηκε, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το εφετείο, αφού έκανε δεκτό ότι ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος, προσέλαβε τον (ήδη) αναιρεσείοντα, με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, προκειμένου αυτός να απασχοληθεί ως οργανοπαίκτης επί δύο βράδια κάθε εβδομάδα, ήτοι Παρασκευή και Σάββατο καθώς και τις αργίες, σε κέντρο διασκεδάσεως (ταβέρνα), με αμοιβή προβλεπόμενη από τις σχετικές ΣΣΕ, δέχθηκε, περαιτέρω ότι ο αναιρεσίβλητος οφείλει στον αναιρεσείοντα, για μισθούς υπερημερίας, το συνολικό ποσό των 7.182 ευρώ.

Από το ποσόν αυτό και κατ' αποδοχή σχετικής, εκ του άρθρου δε 656 Α.Κ. ενστάσεως του εναγομένου, δέχθηκε ότι πρέπει να εκπεσθεί το ποσό των 6.518,97 ευρώ, "το οποίο ο ενάγων ωφελήθηκε από την παροχή της εργασίας του αλλού και ειδικότερα από την παροχή της εργασίας του στην οικοδομική εταιρία "Α. Σ. ΑΕ", με έδρα το Χαλάνδρι".

Με τις παραδοχές αυτές το εφετείο, χωρίς να αναφέρει ειδικότερα αν υπήρχε αιτιώδης συνάφεια και ποια, ανάμεσα στην υπερημερία του εναγομένου και στην ωφέλεια του ενάγοντα, το είδος της εργασίας, που ο αναιρεσείων παρείχε στην εν λόγω οικοδομική εταιρία και τον χρόνο παροχής της εργασίας αυτής, διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες, σχετικά με τον ως άνω ισχυρισμό του εναγομένου, που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο αυτής, σχετικά με την ορθότητα ή μη εφαρμογής της ως άνω διατάξεως του άρθρου 656 περ.2 Α.Κ.

Επομένως και κατά παραδοχή του από τους αριθμούς 1 και 19, αληθώς δε από τον αριθ.19 δευτέρου λόγου της ένδικης αιτήσεως, πρέπει να αναιρεθεί, κατά τούτο, η προσβαλλόμενη απόφαση και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 154/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα εκ δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Οκτωβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Οκτωβρίου 2011.

Ο ANTIΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ