1537/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1537 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1537/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χρύσα Σαλαβράκου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, 2. Ψ2, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Μαρτίου 2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 754/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 2258/2003 του Εφετείου Αθηνών και μετά από άσκηση αναίρεσης η 330/2005 του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω εφετειακή απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο στη συνέχεια εξέδωσε την 60/2006 οριστική του απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26 Ιανουαρίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται παραπάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πλαστήρας Αναστασάκης, ανέγνωσε την από 11 Μαΐου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες ..... και . εκθέσεις εκδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιώς ...... αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 21-12-2006 αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης συνεδρίασης και με κλήση προς παράσταση κατά τη συζήτησή της, επιδόθηκε με επιμέλεια του αναιρεσείοντος, νομίμως και εμπροθέσμως στους πρώτους και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων αντιστοίχως (Ψ1 και Ψ2).

Συνεπώς εφόσον αυτού δεν εμφανίσθηκαν κατά τη δικάσιμο αυτή κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του οικείου πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση η της υποθέσεως παρά την ερημοδικία των (άρθρ. 576 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ.- Σύμφωνα με το άρθρο 556 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται μόνον κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, οι οποίες αναφέρονται στη συνέχεια της παραγράφου αυτής και μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται... β) οι οριστικές αποφάσεις που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Εξάλλου επί απλής ομοδικίας η τελεσιδικία κρίνεται αυτοτελώς ως προς κάθε ομόδικο (Ολ. ΑΠ 744/1982). Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσιβαλλόμενη 60/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών εκδόθηκε, όπως από αυτήν προκύπτει, ερήμην των δύο πρώτων εφεσιβλήτων (ήδη δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων): 1) Ψ1 και 2) Ψ2, χωρίς να προκύπτει ότι ως προς αυτούς η απόφαση κατέστη τελεσίδικη καθ' οιονδήποτε τρόπο. Επομένως ως προς αυτούς η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 18 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται (και) αν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε με την αναιρετική απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ' αριθ. 330/2005 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου αναιρέθηκε η υπ' αριθ. 2258/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παραπέμφθηκε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Η αναίρεση της αποφάσεως αυτής έγινε δεκτή κατ' αποδοχή ως βασίμων: 1) του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεώς του και τώρα αναιρεσείοντος (Χ1) με τον οποίο βάλλονταν η προσβαλλόμενη τότε απόφαση (2258/2003 του Εφετείου Αθηνών) ότι με το να απορρίψει το κονδύλιο της αγωγής εκ του άρθρου 931 Α.Κ. ως ποσοτικά αόριστο για το λόγο ότι δεν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής του εν λόγω άρθρου (931 ΑΚ), υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ 2) του τρίτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεώς του και τώρα αναιρεσείοντος (Χ1) ως προς τον οποίο δέχθηκε ότι "το Εφετείο μη λαμβάνοντας υπόψη την 21581/2000 "ένορκη βεβαίωση" των .....

και ....., ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, την οποία ο αναιρεσείων νόμιμα προσκόμισε και επικαλέσθηκε ενώπιον του Εφετείου προς απόδειξη των συνθηκών, υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ένδικο τροχαίο ατύχημα, για το λόγο ότι "δεν αποδείχθηκε ότι κλητεύθηκαν όλοι οι αντίδικοί του, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν", υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, παρά το νόμο μη λαμβάνοντας υπόψη αποδεικτικό μέσο που ο αναιρεσείων προσκόμισε και επικαλέσθηκε και συγκεκριμένα την ως άνω ένορκη βεβαίωση την οποία, ληφθείσα πριν από την έναρξη της δίκης και μη δεχόμενο ότι αυτή λήφθηκε επίτηδες για να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στην εν λόγω δίκη, έπρεπε να εκτιμήσει ως δικαστικό τεκμήριο, το οποίο αποτελεί αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, κατ' άρθρο 339 ΚΠολΔ και είναι βάσιμος ο τρίτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ".

Η από 12 Νοεμβρίου 2004 αίτηση αναιρέσεως της άνω αναφερομένης 2258/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών ως δεύτερο λόγο αναιρέσεως επεκαλείτο (ως εκ της επιτρεπτής κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκοπήσεως του δικογράφου της προκύπτει) ότι η προσβαλλόμενη αυτή απόφαση "δεν έχει νόμιμη βάση ως ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και επομένως είναι αναιρετέα κατ' άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ", λόγος τον οποίο δεν ερεύνησε η αναιρέσασα την εν λόγω απόφαση υπ' αριθ. 330/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, προφανώς διότι, μετά την παραδοχή του τρίτου ως άνω λόγου της εν λόγω αιτήσεως και την αναίρεση ενόλω της αποφάσεως αυτής, παρείλκε η έρευνά του.

ΙΙΙ. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτή ακυρώνεται μόνον εφ' όσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση. Κάθε απόφαση που στηρίζεται σ'αυτήν που αναιρέθηκε αναιρείται, εφ' όσον οι λόγοι της αναίρεσης αναφέρονται σ'αυτήν.

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 581 παρ. 2 ΚΠολΔ η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται, από την αναιρετική απόφαση. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι αν η αναίρεση αναιρεθεί στο σύνολό της, αποβάλλει την ισχύ της, οι δε διάδικοι επανέρχονται στην προ από αυτήν κατάσταση. Στο σύνολό της θεωρείται ότι αναιρείται μία απόφαση όταν η αναιρούσα αυτήν απόφαση δεν περιορίζει με σχετική διάταξη την αναίρεση σε ορισμένο ή ορισμένα κεφάλαια της όλης δίκης ή ως προς μερικούς από τους διαδίκους (ΑΠ 43/2005, 380/1999, 674/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με όσα εκτίθενται ανωτέρω η 330/2005 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, αναίρεσε την 2258/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών χωρίς να περιορίζει με σχετική διάταξή της την αναίρεση σε ορισμένο ή ορισμένα κεφάλαια της όλης δίκης ή ως προς μερικούς μόνον από τους διαδίκους, αναίρεση άλλωστε (στο σύνολό της) που προσήκει και στην παραδοχή του τρίτου ως άνω λόγου αναιρέσεως της αιτήσεως (εφ' ης εξεδόθη) που αναφέρεται στη μη λήψη, παρά το νόμο, υπόψη του άνω αναφερομένου αποδεικτικού μέσου ως δικαστικού τεκμηρίου που αφορά την απόδειξη των πραγματικών γεγονότων της βάσεως της αγωγής γενικώς.

Παρόλα αυτά το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, επιληφθέν της υποθέσεως μετά την άνω αναιρετική απόφαση, δέχτηκε τα εξής: Κατά το άρθρο 581 παρ. 2 του ΚΠολΔ στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι, αν η απόφαση αναιρεθεί μερικώς, ως προς ορισμένο ή ορισμένα μόνο κεφάλαια της όλης δίκης, το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετάσει λόγους εφέσεως αφορώντες στα λοιπά κεφάλαια, ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση, διότι διαφορετικά θα προσέβαλλε το δεδικασμένο, το οποίο κατά το άρθρο 332 ΚΠολΔ, λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.

Έτσι, στην προκειμένη περίπτωση, η υπόθεση εισάγεται μετά την 330/2005 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 2258/2003 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου ως προς το κεφάλαιο της αποζημίωσης του ενάγοντος κατ' άρθρο 931 ΑΚ και παρέπεμψε την υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο, προς περαιτέρω εκδίκαση.

Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων των ένδικων εφέσεων και αντεφέσεως μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση (άρθρα 532, 533, 581 παρ. 1, 2 ΚΠολΔ). Έτσι κρίνοντας όμως το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, με την οποία μετά την αναίρεση της προηγηθείσης 2258/2003 αποφάσεώς του με την υπ' αριθ. 330/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου στο σύνολό της, κατά τα άνω εκτιθέμενα, θεώρησε ότι αυτή αναιρέθηκε μόνο ως προς το κεφάλαιό της που αφορά την αποζημίωση του ενάγοντος κατ' άρθρο 931 ΑΚ, στου οποίου και μόνον την περαιτέρω εκδίκαση προέβη, δεν συμμορφώθηκε, ως δικαστήριο της παραπομπής προς την αναιρετική απόφαση.

Επομένως ο πρώτος λόγος της αιτήσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθ. 18 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια, είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή του, να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, σε σχέση με τις διατάξεις της που αφορούν τον αναιρεσείοντα Χ1 και την τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστικής Α.Ε" και να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-1-2006, αίτηση του Χ1, για αναίρεση της 60/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που απευθύνεται κατά της πρώτης και του δευτέρου των αναιρεσιβλήτων (Ψ1 και Ψ2).

Δέχεται την αίτηση αυτή κατά το μέρος που απευθύνεται κατά της τρίτης των αναιρεσιβλήτων ("ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ Α.Ε").

Αναιρεί την 60/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος (διατάξεις) που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας, μεταξύ του Χ1 και της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική Α.Ε".

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη ως άνω ασφαλιστική εταιρεία στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος που την ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 20 Ιουνίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ