Supreme Court dismisses divorce appeal claiming failure to consider wife's argument on separation start date.

Απόφαση 1536 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1536/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. συζύγου Χ. Π. το γένος Ι. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Σιαμκούρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Χ. Π. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Αναστασοπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-2-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 47820/ 2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 817/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-6-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 16-9-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τον όρο πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 694/2009).

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ.3 Α.Κ. (όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή της με το άρθρο 14 ν. 3719/2008) σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 1438 και 1439 παρ.1 του ίδιου κώδικα, συνάγεται ότι εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, τεκμαίρεται αμάχητα ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσεως και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο εκείνου που ενάγει για διάζευξη.

Από τις πιο πάνω διατάξεις επίσης συνάγεται ότι η επίκληση της τετραετούς διαστάσεως είναι στοιχείο της ιστορικής βάσεως της αγωγής διαζυγίου η οποία στηρίζεται στον ανωτέρω λόγο, ο δε ισχυρισμός του εναγομένου ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετής διάσταση διότι αυτή άρχισε σε χρόνο μεταγενέστερο του επικαλούμενου με την αγωγή, συνιστά αιτιολογημένη άρνηση της ιστορικής βάσεως της αγωγής και όχι ένσταση.

Στην προκειμένη περίπτωση με το μόνο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα ενώπιον του εκδόντος την προσβαλλόμενη απόφαση δικαστηρίου ισχυρισμό της ότι η οριστική διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεώς της με τον αναιρεσίβλητο επήλθε το Νοέμβριο του έτους 2004 και όχι το Νοέμβριο του έτους 2001, όπως ο τελευταίος αβάσιμα ισχυρίσθηκε με την αγωγή του και ότι συνεπώς κατά τη συζήτηση της τελευταίας (17-10-2007) δεν είχε συμπληρωθεί το απαιτούμενο από τη διάταξη του άρθρου 1493 εδ.3 (το ορθό 1439 παρ.3 Α.Κ.) χρονικό διάστημα των τεσσάρων ετών συνεχούς διαστάσεως.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού, κατά τα προαναφερθέντα, ως πράγματα των οποίων η μη λήψη υπόψη θεμελιώνει το λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. δεν νοούνται οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής, άρνηση δε της αγωγής διαζυγίου λόγω τετραετούς διαστάσεως αποτελεί και ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετής διάσταση για το λόγο ότι αυτή άρχισε σε χρόνο μεταγενέστερο του επικαλούμενου με την αγωγή.

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-6-2009 αίτηση για αναίρεση της 817/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Νοεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ