1534/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1534 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1534/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 125/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Χρυσούλα Παρασκευά, Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου και Ιωάννη Μαγγίνα-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Ε.-Κ. Κ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Καραμητσάνη, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθ. 3478/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) το ... που εκπροσωπείται νόμιμα και που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαζήση και 2) το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, που εκπροσωπείται νόμιμα και που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την Πάρεδρο του ΝΣΚ Δήμητρα Τσεραβίνη.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. πρωτ. ...14-10-2015 αίτησή της, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1122/2015.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων και την Πάρεδρο του ΝΣΚ του Ελληνικού Δημοσίου, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι] Η κρινόμενη από 12-10-2015 (αριθμ.γεν.πρωτ.... 14.10.2015) αίτηση της Ε. - Κ. Κ. για αναίρεση της υπ’ αριθμό 3478/2015 απόφασης του δικάσαντος, κατ’ έφεση, Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, ανασταλείσα για τρία έτη, για την πράξη της παθητικής δωροδοκίας κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 2 και 3 και 474 παρ. 2 ΚΠοινΔ) και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.

ΙΙ] Κατά το άρθρο 235 παρ. 1 Π.Κ., όπως τούτο είχε αντικατασταθεί από το άρθρο δεύτερο Ν. 2802/2001 και στη συνέχεια από το άρθρο δεύτερο παρ.1 Ν. 3666/2008, ίσχυε από 10-6-2008 και καταλαμβάνει την επίδικη πράξη, ως εκ του χρόνου τέλεσής της, "υπάλληλος, ο οποίος κατά παράβαση των καθηκόντων του ζητεί ή λαμβάνει, άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για τον εαυτό του ή για τρίτο, ωφελήματα οποιασδήποτε φύσης ή δέχεται υπόσχεση τούτων, για ενέργεια ή παράλειψή του μελλοντική ή ήδη τελειωμένη, που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παθητικής δωροδοκίας (δωροληψίας), απαιτείται, εκτός από την ιδιότητα του δράστη ως υπαλλήλου, κατά την έννοια των άρθρων 13 περίπτ. α’ και 263Α του Π.Κ., η από μέρους αυτού του ίδιου ή δια μέσου άλλου απαίτηση ή αποδοχή ωφελημάτων, που δεν δικαιούται ή αποδοχή υπόσχεσης προς παροχή αυτών (ωφελημάτων), για ενέργεια ή παράλειψή του, μελλοντική ή ήδη τελειωμένη, που ανάγεται ή αντίκειται στα καθήκοντά του, όπως αυτά διαγράφονται ή προκύπτουν από το νόμο ή τους υπηρεσιακούς κανονισμούς ή τις διαταγές ή οδηγίες των προϊσταμένων του ή την υπηρεσιακή του σχέση ή τη φύση της υπηρεσίας του, είναι δε αδιάφορο, αν η ενέργεια ή παράλειψη του υπαλλήλου πραγματοποιήθηκε ή αν αυτός σκόπευε ειλικρινά να την πραγματώσει (ΟλΑΠ 6/1998).

Υποκειμενικώς απαιτείται δόλος, δηλαδή γνώση του υπαλλήλου, ότι απαιτεί ή δέχεται τα ωφελήματα ή την υπόσχεση αυτών για ενέργεια ή παράλειψή του αναγόμενη ή αντικείμενη στα καθήκοντά του και θέληση αυτού να πράξει τούτο. Πρόκειται για έγκλημα υπαλλακτικώς μικτό, υπό την έννοια ότι οι περισσότεροι τρόποι πραγμάτωσής του, που κατά την άνω διάταξη είναι α) η απαίτηση ωφελήματος, β) η αποδοχή του και γ) η αποδοχή υπόσχεσης για την ενέργεια ή την παράλειψη, μπορούν να εναλλαχθούν και, σε περίπτωση συνδρομής περισσότερων τρόπων, πραγματώνεται ένα μόνον έγκλημα.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ Κ.Ποιν.Δ., όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους (μάρτυρες, έγγραφα κτλ) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τί προέκυψε από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο ορισμένα από αυτά.

Όμως, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους και δεν απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης, ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποίο ή ποία αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Έτσι, δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης, υπ’ αριθμό 3478/2015, απόφασής του, το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζονται κατ’ είδος (μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης, έγγραφα, απολογίες κατηγορουμένων, πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης), δέχθηκε ανελέγκτως επί λέξει τα εξής: "Η δεύτερη κατηγορούμενη (σ.σ.

αναιρεσείουσα) προσλήφθηκε το έτος 1988 από το Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού" (Ε.Ο.Τ.), ως αρχιτέκτων - μηχανικός με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Από το έτος 2001 υπηρετεί στην Δ/νση Τουριστικών Εγκαταστάσεων της κεντρικής υπηρεσίας Ε.Ο.Τ. ενώ παράλληλα από το έτος 2005 της ανατέθηκαν με σχετική απόφαση του Προέδρου του Ε.Ο.Τ.

και καθήκοντα, στα οποία περιλαμβάνεται και ο έλεγχος για την έγκριση (θεώρηση κλπ) αρχιτεκτονικών μελετών στην Περιφερειακή Υπηρεσία Τουρισμού (Π.Υ.Τ.) Αττικής. Τα καθήκοντα αυτά νομίμως ασκούσε και το επίδικο χρονικό διάστημα. Η πρώτη κατηγορούμενη (σ.σ. Ο. Γ.) το ίδιο χρονικό διάστημα ήταν μόνιμη διοικητική υπάλληλος στον Ε.Ο.Τ.

απασχολείτο στο τμήμα σχεδιασμού της Δ/νσης Τουριστικών Εγκαταστάσεων και αντικείμενο εργασίας της ήταν η γραμματειακή υποστήριξη του τμήματος σχεδιασμού, καθώς και η καταχώρηση, αρίθμηση και συμπλήρωση των απαραίτητων πινάκων που ακολουθούν τις υπό έγκριση τεχνικές μελέτες, η διεκπεραίωσή τους κτλ ως και η διακίνηση αλληλογραφίας και φακέλων.

Επομένως και οι δύο ήταν υπάλληλοι κατά την έννοια του νόμου. Τον Οκτώβριο του 2008 η εγκαλούσα κατέθεσε στην Π.Υ.Τ. Πελοποννήσου τα αναγκαία δικαιολογητικά προκειμένου να λάβει άδεια λειτουργίας δύο ξενώνων που διατηρεί στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας. Λόγω φόρτου εργασίας ο παραπάνω αρμόδιος φορέας διαβίβασε το σχετικό φάκελο στο αντίστοιχο τμήμα του Ε.Ο.Τ.

στην Αθήνα και μάλιστα στη Δ/νση Συντονισμού Περιφερειακή Υπηρεσία Τουρισμού. Την 27-1-2009 ο φάκελος χρεώθηκε στην β’ κατηγορούμενη προκειμένου να προβεί στη θεώρηση των σχεδίων των ξενώνων, ενέργεια που ανήκε στον κύκλο των αρμοδιοτήτων της και ανάγετο στα καθήκοντά της. Αφότου ο φάκελος διαβιβάστηκε στο παραπάνω τμήμα η εγκαλούσα και προκειμένου να παρακολουθεί την πορεία της υπόθεσής της επικοινωνούσε τηλεφωνικά με αυτό συνομιλώντας κυρίως με την πρώτη κατηγορούμενη.

Η τελευταία αρχές Μαρτίου τηλεφώνησε στην εγκαλούσα και της δήλωσε ότι προκειμένου να προχωρήσει η υπόθεσή της πρέπει να καταβάλει χρήματα και μάλιστα το ποσό των τριών. Μετά την απαίτηση αυτή η εγκαλούσα μετέβη στα γραφεία του ΕΟΤ όπου και παρέδωσε στο γραφείο της πρώτης κατηγορούμενης φάκελο, ο οποίος περιείχε το ποσό των 300 ευρώ.

Την επομένη η πρώτη κατηγορουμένη επικοινώνησε μαζί της και διαμαρτυρόμενη έντονα της δήλωσε ότι την έχει εκθέσει στη β’ κατηγορουμένη, διότι ο φάκελος περιείχε μόνο 300 ευρώ, ενώ αυτή όταν είπε τρία εννοούσε το ποσό των 3.000 ευρώ. Τελικώς αρχές Απριλίου (6-4-2009) και μετά από διαπραγμάτευση του ποσού η α’ κατηγορουμένη ζήτησε από την εγκαλούσα και προκειμένου να διεκπεραιωθεί η υπόθεσή της το ποσό των 700 ευρώ επιπλέον, το οποίο, όπως ισχυρίστηκε, προορίζετο για τη β’ κατηγορουμένη.

Εξαιτίας των παραπάνω η εγκαλούσα προσέφυγε στο τμήμα οικονομικού εγκλήματος της δ/νσης ασφαλείας Αττικής. Κατόπιν υποδείξεων των αστυνομικών και παρουσία αυτών την 7-4-09 επικοινώνησε με την α’ κατηγορουμένη τηλεφωνικά προκειμένου να επιβεβαιώσει τη συνάντησή της δηλώνοντας σ’ αυτή ότι την ίδια ημέρα θα προσέλθει στα γραφεία του Ε.Ο.Τ.

με την κόρη της. Στη συνέχεια προσημειώθηκαν χαρτονομίσματα συνολικού ύψους 700 ευρώ τα οποία τοποθετήθηκαν σε φάκελο με την ένδειξη ΔΕΗ όπως είχε ζητήσει η α’ κατηγορουμένη. Ακολούθως η εγκαλούσα μετέβη στα γραφεία του ΕΟΤ συνοδευόμενη από την αστυνομικό Π. Κ. (μάρτυρα) την οποία και παρουσίασε στην α’ κατηγορούμενη, με την οποία συναντήθηκε, ως κόρη της.

Αμέσως η α’ κατηγορούμενη οδήγησε την εγκαλούσα και την αστυνομικό στο γραφείο της β’ κατηγορουμένης, η οποία κατ’ εκείνη τη στιγμή απασχολείτο με άλλη υπόθεση. Η α’ κατηγορούμενη πήρε έναν φάκελο από το γραφείο της β’ κατηγορουμένης (αυτόν της υπόθεσης της εγκαλούσας) και τον έδωσε στα χέρια της εγκαλούσας αναφέροντάς της ότι έχει ολοκληρωθεί και πρέπει πλέον η ίδια να απευθυνθεί στο αρμόδιο τμήμα Τρίπολης, αφού ανέγραψε μάλιστα και επί του φακέλου το όνομα του αρμόδιου στην Τρίπολη υπαλλήλου.

Ταυτόχρονα έλαβε από την εγκαλούσα τον φάκελο που αυτή κρατούσε με την ένδειξη ΔΕΗ και τον έβαλε στο γραφείο της β’ κατηγορουμένης λέγοντάς της ότι αυτά είναι τα έγγραφα της ΔΕΗ από την κ. Μ.. Η β’ κατηγορούμενη αντιλήφθηκε πλήρως όλα τα διαμειφθέντα μάλιστα, δε, συνομίλησε με την εγκαλούσα ρωτώντας την σχετικά με την υγεία του συζύγου της.

Κατ’ εκείνη τη στιγμή όμως και μετά από σχετικό σήμα της αστυνομικού εισήλθαν στο δωμάτιο συνάδελφοι αυτής που βρίσκονταν στο κτίριο και προέβησαν στη σύλληψη των κατηγορουμένων. Και οι δύο κατηγορούμενες αρνούνται την κατηγορία. Όμως τα παραπάνω προκύπτουν από όλα τα προαναφερθέντα αποδεικτικά στοιχεία και από τις καταθέσεις της εγκαλούσας και της μάρτυρα Π.

Κ.. Μάλιστα η τελευταία, παρούσα κατά την ανταλλαγή των φακέλων, καταθέτει σαφώς ότι "ο ένας φάκελος δόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τον άλλο, δεν έγινε λεπτά αργότερα ήταν μια δοσοληψία". Η δε μάρτυρας Μ. καταθέτει σαφώς και κατηγορηματικά όσον αφορά την απαίτηση της πρώτης για τα παραπάνω ποσά, τη λήψη από αυτή και τη διαμαρτυρία της για το ποσό των 300 ευρώ και τη συνεννόησή τους για το υπόλοιπο ποσό των 700 ευρώ για την παραλαβή του οποίου και την ανέμενε την 7-4-09.

Την όλη συναλλαγή γνώριζε και η β’ κατηγορούμενη, η οποία παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της έχει τελέσει από κοινού με την πρώτη κατηγορούμενη το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται κατ’ εξακολούθηση. Τούτο προκύπτει και από τα ακόλουθα: 1) Η δεύτερη κατηγορουμένη είχε θεωρήσει τα σχέδια του φακέλου Μ.

την 5-3-2009 με αρ. ... ήδη είχε δε εκδοθεί από 1-4-09 σχετικό διαβιβαστικό, που υπεγράφη από την αναπληρώτριά της διευθύντρια την παραπάνω ημερομηνία προς το Τ.Υ.Π. Τρίπολης. Παρά ταύτα ο φάκελος παραμένει χωρίς καμία πειστική εξήγηση στο γραφείο της β’ κατηγορουμένης, χωρίς μέχρι την 7-4-2009 να προωθείται απ’ αυτή και να διακινείται από την πρώτη.

Δηλαδή η β’ κατηγορούμενη κατακρατεί σκόπιμα στα χέρια της τον φάκελο και το διαβιβαστικό και δεν τον παραδίδει ως είχε υποχρέωση στη γραμματεία για τελική διεκπεραίωση ούτε ενημερώνει την Ελ. Μ. για τη θεώρηση των σχεδίων. Η δε α’ κατηγορουμένη δεν τον διακινεί ως όφειλε. 2) Η δεύτερη κατηγορούμενη γνώριζε την 7-4-2009 ότι αναμένετο η εγκαλούσα στα γραφεία του ΕΟΤ δεδομένου ότι κατά τη σύλληψή της απευθυνόμενη προς τη μάρτυρα Κ.

της είπε "δεν είσαι κόρη της" καίτοι η εγκαλούσα είχε ενημερώσει μόνο την α’ κατηγορούμενη ότι θα την επισκεφθεί συνοδευόμενη από την κόρη της (εννοώντας την αστυνομικό Κ.). 3) Δεν έδειξε η ίδια κατηγορουμένη την παραμικρή έκπληξη ούτε εξέφρασε κάποια απορία όταν αντιλήφθηκε την α’ κατηγορούμενη να αφήνει στο γραφείο της τον φάκελο με την ένδειξη ΔΕΗ αναφέροντας της συγχρόνως ότι αυτά είναι τα έγγραφα της ΔΕΗ της κ.

Μ. καίτοι είχε ήδη ελέγξει τον φάκελό της και δεν ανέμενε όχι μόνο έγγραφα της ΔΕΗ αλλά ούτε οτιδήποτε άλλο προς τυχόν συμπλήρωση ελλείψεων ή άλλη αιτία. 4) Για την πράξη της αυτή η δεύτερη κατηγορουμένη κρίθηκε πειθαρχικά ελεγκτέα και με την ΑΠ 501678/289-09 απόφαση του Προέδρου Ε.Ο.Τ. καταγγέλθηκε η σύμβαση εργασίας της. ...".

Στη συνέχεια, το παραπάνω δικαστήριο της ουσίας, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε την κατηγορούμενη και ήδη αναιρεσείουσα, καθώς και τη συγκατηγορούμενη της, ενόχους, με το ελαφρυντικό του προτέρου έντιμου βίου, για την αξιόποινη πράξη της παθητικής δωροδοκίας, κατ’ εξακολούθηση, για την οποία επέβαλε σε καθεμία ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, ανασταλείσα επί τριετία, με το ακόλουθο διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τις κατηγορούμενες ένοχες του ότι:

Στην Αθήνα, από αρχές Μαρτίου 2009 μέχρι και 6-4-2009, με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος. Ούσες υπάλληλοι, κατά την έννοια του άρθρου 13 ΠΚ κατά παράβαση των καθηκόντων τους, ζήτησαν και έλαβαν από κοινού άμεσα για τον εαυτό τους, οποιασδήποτε φύσεως ωφελήματα, προκειμένου να προβούν σε ενέργεια που ανάγεται στα καθήκοντα τους.

Ειδικότερα τυγχάνουσες υπάλληλοι και υπηρετούσες στα τμήμα Διεύθυνσης τουριστικών εγκαταστάσεων του Ε.Ο.Τ. Αθήνας, εκμεταλλευόμενες την ιδιότητα τους, ζήτησαν και έλαβαν από την εγκαλούσα Ε. Μ. αφ’ ενός στις αρχές Μαρτίου 2009 και σε μη εξακριβωθείσα ημερομηνία το ποσό των (300,00) ευρώ και στις 6-4-2009 το ποσό των (700,00) ευρώ, προκειμένου να προωθήσουν υπόθεσή της που αφορούσε την έκδοση αδείας λειτουργίας ως τουριστικών καταλυμάτων δύο διαμερισμάτων ιδιοκτησίας της στη Καρδαμύλη Μεσσηνίας προβαίνοντας έτσι σε ενέργεια που ανάγεται στα καθήκοντα της και ενεργώντας κατά παράβαση αυτών".

Με τις παραδοχές αυτές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, η εν λόγω απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη, κατά τα άνω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρονται σ’ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος της παθητικής δωροδοκίας, για το οποίο καταδικάστηκε η αναιρεσείουσα, οι αποδείξεις, που τα θεμελιώνουν και οι συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην προαναφερόμενη ουσιαστική ποινική διάταξη.

Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία της άνω απόφασης τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα και απολογία του κατηγορουμένου), από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτιμήθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, χωρίς να είναι αναγκαίο, κατά νόμο, να εκτίθεται τί προέκυψε χωριστά από το καθένα και χωρίς να απαιτείται αξιολογική συσχέτιση μεταξύ τους, ενώ από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης καθίσταται βέβαιο, ότι λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, όπως αναφέρονται κατ’ είδος στην αρχή του αιτιολογικού της.

Αναλυτικότερα, διαλαμβάνονται στην προσβαλλόμενη απόφαση: α) η ιδιότητα της αναιρεσείουσας ως υπαλλήλου του ΕΟΤ, β) η αρμοδιότητα αυτής να εγκρίνει τις αρχιτεκτονικές μελέτες των τουριστικών καταλυμάτων για να αδειοδοτηθούν από τον ΕΟΤ, γ) η έγκριση από αυτήν στις 5-3-2009 των σχετικών μελετών που υπέβαλε η εγκαλούσα για τα τουριστικά καταλύματα στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας, δ) η απαίτηση από την συγκατηγορούμενή της, στις αρχές Μαρτίου 2009, για καταβολή από την εγκαλούσα ποσού 3.000 ευρώ, τόσο για την άνω έγκριση όσο και για την περαιτέρω προώθηση από την ίδια του σχετικού φακέλου στην Τρίπολη για να εκδοθεί η σχετική άδεια, ε) η καταβολή μόνο ποσού 300 ευρώ λόγω προβλημάτων υγείας του συζύγου της εγκαλούσας και η εν συνεχεία απαίτηση με τον ίδιο τρόπο και άλλων 700 ευρώ για λογαριασμό της αναιρεσείουσας, καθώς και η μεταφορά από τη συγκατηγορούμενη της αναιρεσείουσας προς την εγκαλούσα της έκφρασης της δυσφορίας της πρώτης για την μη καταβολή των 3.000 ευρώ, στ) η γενόμενη στις 6-4-2009 καταβολή προς την αναιρεσείουσα εντός φακέλου που ανέγραφε ΔΕΗ ποσού 700 ευρώ για ολοκλήρωση της έγκρισης με την προσχηματική προώθηση του φακέλου στην Τρίπολη μέσω της συγκατηγορούμενης της που παρίστατο και οδήγησε την εγκαλούσα στο γραφείο της αναιρεσείουσας, ζ) η άμεση παράδοση του σχετικού φακέλου του ΕΟΤ από την αναιρεσείουσα στην εγκαλούσα για να τον παραδώσει στην αντίστοιχη υπηρεσία του ΕΟΤ στην Τρίπολη γεγονός που αποδεικνύει την πλήρη ενημέρωση της για την καταβολή του ποσού των 700 ευρώ και η) η σύλληψη αμφοτέρων από τους αστυνομικούς, που πίστευαν ότι η συνοδεύουσα την εγκαλούσα νεαρή ήταν κόρη της ενώ αυτή ήταν αστυνομικός.

Επομένως, όλες οι προβαλλόμενες πλημμέλειες του πρώτου και δευτέρου αναιρετικού λόγου, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, οι οποίες εμπίπτουν στον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ ΚΠοινΔ λόγο αναίρεσης, καθώς και εκείνες του τρίτου αναιρετικού λόγου, για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση του άρθρου 235 ΠΚ με την υπαγωγή των προκυψάντων από το αποδεικτικό υλικό πραγματικών περιστατικών στις διατάξεις αυτού και όχι εκείνες του άρθρου 386 ΠΚ, οι οποίες εντάσσονται στον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε’ ΚΠοινΔ λόγο αναίρεσης, είναι αβάσιμες. Τέλος, αιτιάσεις, που αναφέρονται σε πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων βάλλουν κατά της ανέλεγκτης περί τα πράγματα κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας και είναι απαράδεκτες, αφού συνιστούν αμφισβήτηση των εις βάρος του αναιρεσείοντος ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης.

Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ) και στη δικαστική δαπάνη καθενός από τους παρασταθέντες ως πολιτικώς ενάγοντες, δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο και το ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "..." (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ, 22 Ν. 3693/1957, 12 ΑΝ 1565/1950, 2 παρ. 2 ΝΔ 3909/1958, 1 παρ. 12 Ν 2160/1993 και 28 παρ. 4 Ν. 2579/1998 - ΟλΑΠ 235/1979).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-10-2015 (αριθμ.γεν.πρωτ.... 14.10.2015) αίτηση της Ε. - Κ. Κ. για αναίρεση της υπ’ αριθμό 3478/2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη ύψους τριακοσίων (300) ευρώ για τον καθένα από τους παρασταθέντες ως πολιτικώς ενάγοντες: α) το Ελληνικό Δημόσιο και β) του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "...".

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Οκτωβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ