1532/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1532 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1532/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΤΕΙ) Αθήνας", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βαή Καραφυλλίδου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Α. Μ. του Η., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Κολλόκα, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-4-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1245/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4646/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 18-3-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 24-2-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 68 και 556 του ΚΠολΔ το έννομο συμφέρον, που αποτελεί προϋπόθεση για το παραδεκτό της αναιρέσεως και πρέπει να έχει ο αναιρεσείων, θεμελιώνεται στη βλάβη που υφίσταται ο ηττηθείς διάδικος από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως και με την άσκηση της αναιρέσεως επιδιώκεται η ανατροπή της επιβλαβούς αυτής για τον αναιρεσείοντα συνέπειας.

Εάν, όμως, υπό τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο περιστατικά, η επιβλαβής αυτή συνέπεια δεν εκλείπει ουσιαστικώς και μετά την αναίρεση της αποφάσεως, ο βλαπτόμενος διάδικος δεν μπορεί να θεμελιώσει έννομο συμφέρον προς άσκηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως αυτής. Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 40 και 41 του Ν.Δ. 496/1974 "περί Λογιστικού των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου" και του άρθρου μόνου της υπ' αριθμ. 2054839/454/0026/3-7-1992 Απόφασης του Υπουργού Οικονομικών, κάθε σύμβαση για λογαριασμό του Ν.Π.Δ.Δ., έχουσα αντικείμενο άνω των 150.000 δραχμών (ήδη 440,20 ευρώ), υποβάλλεται στον τύπο του ιδιωτικού εγγράφου, ο οποίος είναι συστατικός και όχι αποδεικτικός.

Αν δεν τηρηθεί ο τύπος αυτός η σύμβαση είναι άκυρη. Η διάταξη του τελευταίου εδαφίου του άρθρου 41 του άνω Ν.Δ., κατά το οποίο "η εκ της μη τηρήσεως του τύπου της εγγράφου αποδοχής ακυρότης, αίρεται εν περιπτώσει εκπληρώσεως της συμβάσεως", εφαρμόζεται μόνον όταν εκπληρώθηκε σύμβαση, για την οποία προηγήθηκε χωριστή έγγραφη πρόταση, χωρίς να επακολουθήσει και έγγραφη αποδοχή, όχι δε και όταν δεν τηρήθηκε ο έγγραφος τύπος για την πρόταση και την αποδοχή (Ολ.ΑΠ 862/1984, ΑΠ 1462/2012, 1378/2011, 1694/2009).

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους διαδικαστικά έγγραφα προκύπτουν τα εξής: Με την από 20-4-2003 αγωγή της ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ισχυρίσθηκε ότι, έχουσα την ειδικότητα της Τεχνολόγου Ραδιολογίας - Ακτινολογίας, προσλήφθηκε από το εναγόμενο, ήδη αναιρεσείον Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Τ.Ε.Ι.) Αθήνας", με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, δυνάμει της οποίας εργάσθηκε σ' αυτό κατά το διδακτικό έτος 2-10-2000 έως 5-7-2001, ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός - εργαστηριακός συνεργάτης, ενταχθείσα στην κατηγορία "εργαστηριακού συνεργάτη Τ.Ε.Ι.

με μειωμένα προσόντα", ενώ, με βάση τα εκτιθέμενα στην αγωγή προσόντα της, πλείονα των απαιτουμένων από το άρθρο 57 παρ. 3 του Ν. 2413/1996, έπρεπε να προσληφθεί και να ενταχθεί στην κατηγορία "εργαστηριακού συνεργάτη Τ.Ε.Ι. με πλήρη προσόντα", γι' αυτό και υπέβαλε προς το αρμόδιο Συμβούλιο του εναγομένου σχετική ένσταση, γεγονός που είχε ως συνέπεια να μη υπογραφεί ποτέ η μεταξύ αυτής και του εναγομένου, εγγράφως καταρτισθείσα, ως άνω σύμβαση εργασίας και να μη της καταβάλει το εναγόμενο τις αποδοχές της, παρά το ότι καθ' όλη τη διάρκεια του διδακτικού έτους 2000 - 2001 απασχολήθηκε, κατά τα συμφωνηθέντα, ως εργαστηριακή συνεργάτης επί πέντε ώρες την εβδομάδα στο Εργαστήριο Ακτινολογίας της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας (Σ.Ε.Υ.Π.) του εναγομένου.

Με βάση το ιστορικό αυτό, η ενάγουσα (αναιρεσίβλητη) ζήτησε να υποχρεωθεί το εναγόμενο να της καταβάλει τις νόμιμες αποδοχές της (και ανάλογο με την διάρκεια της εργασιακής σχέσεως ποσό για επιδόματα εορτών Πάσχα και Χριστουγέννων, αποδοχές αδείας και επίδομα αδείας) και δη εκείνες του εργαστηριακού συνεργάτη με πλήρη προσόντα, ανερχόμενες συνολικά στο ποσό των 2.985 ευρώ, άλλως εκείνες του εργαστηριακού συνεργάτη με μειωμένα προσόντα, ανερχόμενες συνολικά στο ποσό των 2.388 ευρώ, οφειλόμενες σ' αυτήν από την μεταξύ τους σύμβαση εργασίας και την προσήκουσα παροχή αυτής (εργασίας) και επικουρικά, σε περίπτωση που η σύμβαση εργασίας της ήθελε θεωρηθεί άκυρη λόγω μη υποβολής της στον τύπο του ιδιωτικού εγγράφου, να υποχρεωθεί το εναγόμενο να της καταβάλει τις παραπάνω αποδοχές της κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού.

Το Ειρηνοδικείο Αθηνών με την υπ' αριθμ. 1245/2003 απόφασή του απέρριψε την αγωγή αυτή ως μη νόμιμη. Επί της εφέσεως που άσκησε η ενάγουσα, ήδη αναιρεσίβλητη, κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, ότι η καταρτισθείσα μεταξύ των διαδίκων σύμβαση εργασίας, ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, σύμφωνα με την οποία η ενάγουσα προσλήφθηκε από το εναγόμενο ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός, ενταχθείσα στην κατηγορία "εργαστηριακού συνεργάτη με μειωμένα προσόντα" και όχι "με πλήρη προσόντα", ήταν άκυρη ως τέτοια, λόγω μη υποβολής της στον απαιτούμενο από τις διατάξεις των άρθρων 41 του Ν.Δ. 496/1974 και 4 παρ. 1 του Π.Δ. 355/1996 (καταργηθέντος ήδη με το Π.Δ. 163/2002) έγγραφο τύπο και ότι, συνεπώς, η ενάγουσα, η οποία παρείχε την συμφωνηθείσα εργασία της στο εναγόμενο καθ' όλο το διδακτικό έτος 2000 - 2001 (από 2-10-2000 έως 5-7-2001), δικαιούται να λάβει από αυτό, τις μεν δεδουλευμένες αποδοχές της κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, καθόσον αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο εξοικονόμησε τη δαπάνη, στην οποία θα έπρεπε να υποβληθεί για τη μισθοδοσία άλλου μισθωτού, της ίδιας με την ενάγουσα ειδικότητας και απόδοσης, που θα απασχολούσε για την εκτέλεση της ίδιας εργασίας με έγκυρη σύμβαση, τα δε επιδόματα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα, τις αποδοχές αδείας και το επίδομα αδείας (αναλογία αυτών) εκ του νόμου.

Ακολούθως, το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών δέχθηκε την έφεση της ενάγουσας, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε (εν μέρει) την ένδικη αγωγή, κατά την επικουρική βάση της, υποχρεώνοντας το εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 2.296,95 ευρώ συνολικά. Με το μοναδικό εκ του άρθρου 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας, με το να δεχθεί ότι η καταρτισθείσα μεταξύ των διαδίκων σύμβαση εργασίας, ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, δυνάμει της οποίας η ενάγουσα, προσληφθείσα από το εναγόμενο ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός - εργαστηριακός συνεργάτης, προσέφερε σ' αυτό τις υπηρεσίες της καθ' όλο το διδακτικό έτος 2000 - 2001, ήταν άκυρη και συνακόλουθα να δεχθεί την ένδικη αγωγή κατά την επικουρική βάση αυτής από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 41 του Ν.Δ. 496/1974, σύμφωνα με την οποία, κατά τον λόγο αναιρέσεως, εάν εκπληρώθηκε η σύμβαση, όπως συμβαίνει και στην προκείμενη περίπτωση, αίρεται η ακυρότητα από τη μη τήρηση του τύπου της έγγραφης αποδοχής.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, χωρίς την επίκληση εννόμου συμφέροντος από το αναιρεσείον ΝΠΔΔ, είναι απαράδεκτος. Ειδικότερα, το αναιρεσείον δεν εκθέτει στην αναίρεσή του το όφελος που προσδοκά στην περίπτωση που η ένδικη αγωγή της αντιδίκου του αναιρεσίβλητης γινόταν δεκτή ως νόμιμη κατά την κύρια βάση αυτής.

Εφόσον, λοιπόν, το αναιρεσείον δεν επικαλείται ότι υπάρχει σ' αυτό (αναιρεσείον) έννομο συμφέρον προς άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, η ύπαρξη του οποίου ως προϋπόθεση του παραδεκτού αυτής ερευνάται αυτεπαγγέλτως (άρθρο 577 παρ. 2 ΚΠολΔ), πρέπει η αναίρεση να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί το ηττώμενο αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), που δεν κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-3-2009 αίτηση του Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Τ.Ε.Ι.) Αθήνας", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4646/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που ορίζει στο ποσό των επτακοσίων (700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Ιουλίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ