Supreme Court dismisses appeal against seizure cancellation ruling due to insufficient grounds and procedural violations.

Απόφαση 1531 / 2022 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1531/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, Μαρία Ανδρικοπούλου - Εισηγήτρια, Κυριάκο Μπαμπαλίδη και Γεώργιο Αυγέρη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ……, το οποίο εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην ….. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Μαρίκα Γερασίμου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: ... με την επωνυμία "...", που εκπροσωπείται νόμιμα και εδρεύει στη ….., ως καθολικής διαδόχου της ... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γραμματική Αλοιμόνου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-2014 ανακοπή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο ….. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 123/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 20/2016 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (…..). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26-11-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 26/11/2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 20/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (……), κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή επισκόπηση (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ) των διαδικαστικών εγγράφων: Με την από 10/6/2014 ανακοπή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου η "...", ήδη αναιρεσίβλητη, με την ιδιότητά της ως καθολικής διαδόχου της ...

ζήτησε την ακύρωση του αναφερόμενου κατασχετηρίου, με το οποίο επιβλήθηκε σε βάρος της κατάσχεση από το Ελληνικό Δημόσιο, ήδη αναιρεσείον, δια της ΔΟΥ Μυτιλήνης, στα χέρια τρίτου και δη του πιστωτικού ιδρύματος της Τράπεζας Πειραιώς. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 123/2015 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή εν μέρει η ανακοπή και ακυρώθηκε η αναγκαστική κατάσχεση που επιβλήθηκε από τη ΔΟΥ Μυτιλήνης στα χέρια της Τράπεζας Πειραιώς για το ποσό που υπερβαίνει τα 252.770,35 ευρώ.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση από το Ελληνικό Δημόσιο και επ' αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 20/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, η οποία κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα πλην, όμως, μετά από εξαφάνιση της εκκαλουμένης καθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε οδηγηθεί στο αποτέλεσμα αυτό με εσφαλμένη αιτιολογία, η οποία δεν μπορούσε να αντικατασταθεί λόγω μεταβολής του δεδικασμένου της απόφασης.

Η αίτηση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Πρέπει, επομένως, να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 2 και 3 του ΚΕΔΕ: "2. Για την είσπραξη των δημοσίων εσόδων απαιτείται νόμιμος τίτλος. Με την εξαίρεση των φόρων και των λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, για τα οποία εφαρμόζονται αποκλειστικά οι διατάξεις του ως άνω Κώδικα, νόμιμο τίτλο αποτελούν :

α) Τα έγγραφα, στα οποία οι αρμόδιες αρχές προσδιορίζουν, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, τον οφειλέτη, το είδος, το ποσό και την αιτία της οφειλής, β) Τα δημόσια ή ιδιωτικά έγγραφα, από τα οποία αποδεικνύεται η οφειλή, γ) Τα δημόσια ή ιδιωτικά έγγραφα, από τα οποία πιθανολογείται η οφειλή, ως προς την ύπαρξη και το ποσό αυτής, κατά την έννοια του άρθρου 347 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. 3.

Η είσπραξη στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου πραγματοποιείται από τη Φορολογική Διοίκηση μετά την καταχώριση των στοιχείων του νόμιμου τίτλου στα βιβλία εισπρακτέων εσόδων, είτε κατόπιν αποστολής στη Φορολογική Διοίκηση χρηματικού καταλόγου από την αρχή που απέκτησε το νόμιμο τίτλο είτε με βάση μόνο το νόμιμο τίτλο, εφόσον αυτός έχει περιέλθει με οποιονδήποτε τρόπο στη Φορολογική Διοίκηση.

Ο χρηματικός κατάλογος περιέχει τα προσδιοριστικά στοιχεία της οφειλής, του υπόχρεου και των τυχόν συνυπόχρεων ευθυνόμενων τρίτων... Η για οποιονδήποτε λόγο, μερική ή ολική αναστολή του νόμιμου τίτλου δεν κωλύει την καταχώριση του συνόλου της οφειλής στα βιβλία εισπρακτέων εσόδων της Φορολογικής Διοίκησης".

Επομένως νόμιμο τίτλο αποτελεί και η πράξη καταλογισμού (ταμειακή βεβαίωση) χρηματικού ποσού σε βάρος του διοικούμενου, που εντοπίζεται σε δημόσιο έγγραφο, το οποίο εκδίδεται από την αρμόδια αρχή και ενσωματώνει την ατομική διοικητική πράξη, από αυτό δε τον τίτλο, με την συνδρομή των δημόσιων και ιδιωτικών εγγράφων που τον συνοδεύουν, αποδεικνύεται ή πιθανολογείται βέβαιη και εκκαθαρισμένη η απαίτηση, της οποίας επιδιώκεται η ικανοποίηση.

Στον νόμιμο τίτλο πρέπει να αναφέρεται η ακριβής αιτία της οφειλής, ώστε, σε περίπτωση αμφισβήτησης, να είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος. Τούτο δε, διότι με βάση τον "νόμιμο τίτλο" είναι δυνατόν να επισπευσθεί αναγκαστική εκτέλεση, χωρίς να έχει προηγηθεί διαγνωστική δίκη και έκδοση δικαστικής απόφασης, που θα καθιστούσε σαφείς την αιτία ή τις επιμέρους αιτίες του (φερόμενου ως) οφειλόμενου συνολικού χρέους.

Η ανάγκη αυτή καθίσταται εντονότερη, όταν ο ουσιαστικός καθορισμός του χρέους δεν έγινε από το Ελληνικό Δημόσιο (η δράση του οποίου διέπεται από την αρχή και το τεκμήριο της νομιμότητας), αλλά από τρίτο πρόσωπο, όπως είναι ο αρχικός δανειστής, προς τον οποίο το Δημόσιο είχε παράσχει εγγύηση και στη θέση του οποίου αυτό υποκαταστάθηκε λόγω μη εξόφλησης του δανείου από τον οφειλέτη (ΑΠ 1031/2019, ΑΠ 434/2015)..

Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 5, 6 παρ. 1, 2 και 7 του Κ.Ε.Δ.Ε., συνάγεται ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβολή προσαυξήσεων εκπρόθεσμης καταβολής, οι οποίες συνιστούν κύρωση λόγω της μη εμπρόθεσμης εξόφλησης βεβαιωμένου χρέους προς το Δημόσιο, είναι να έχει καταστεί το χρέος ληξιπρόθεσμο κατά την έννοια του άρθρου 5 του Κ.Ε.Δ.Ε., ήτοι όχι μόνο να είναι ληξιπρόθεσμο και απαιτητό κατά το ουσιαστικό δίκαιο, αλλά να έχει περιέλθει στο δημόσιο ταμείο και να έχει βεβαιωθεί ταμειακώς σ' αυτό, καθώς και να έχει παρέλθει η προβλεπόμενη στο άρθρο 5 προθεσμία, μετά την συμπλήρωση της οποίας η απαίτηση αυτή μπορεί να εισπραχθεί με διοικητική εκτέλεση (ΣτΕ 269/2017, ΣτΕ1281-2/2016, ΣτΕ 4436/2013).

Το ληξιπρόθεσμο αυτό που συνάπτεται με την ταμειακή βεβαίωση και διακρίνεται από το ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, κατά το ουσιαστικό δίκαιο, απαιτήσεων του δημοσίου (που είναι αναγκαίο για τη δημιουργία νόμιμου τίτλου), έχει την έννοια ότι οι βεβαιωμένες απαιτήσεις του Δημοσίου, οι οποίες μετά την ταμειακή τους βεβαίωση (βεβαίωση στενής έννοιας) εμφανίζονται σαν δημόσια έσοδα, καθίστανται εκτελέσιμες, δηλ.

μπορούν να εισπραχθούν με διοικητική εκτέλεση κατά τις διατάξεις του ΚΕΔΕ. Επομένως, για να γίνει ληξιπρόθεσμη (εκτελέσιμη) η χρηματική απαίτηση του Δημοσίου δεν αρκεί να είναι ληξιπρόθεσμη κατά το ουσιαστικό δίκαιο αλλά πρέπει κατά κανόνα: α) να περιέλθει στην αρμόδια ταμειακή υπηρεσία, β) να βεβαιωθεί ταμειακώς σε αυτήν και γ) να παρέλθει η προθεσμία του άρθρου 5.

Με βάση δε την προθεσμία αυτή προσδιορίζεται το χρονικό σημείο από το οποίο αρχίζουν να τρέχουν και οι προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής. Η ταμειακή όμως βεβαίωση της οφειλής (που εκδίδεται στο πλαίσιο της διαδικασίας της διοικητικής εκτέλεσης) αποτελεί το νόμιμο τίτλο υπό στενή έννοια για την είσπραξη των απαιτήσεων, καθώς και την επιβολή προσαυξήσεων εκπρόθεσμης καταβολής (ΣτΕ 2279/2017, ΣτΕ 1874/2015,).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 73 παρ. 1, 2 του ν.δ. 356/1974: "1. Η προ της ενάρξεως της εκτελέσεως ανακοπή του οφειλέτου ασκείται: α) κατά της εκδοθείσης ατομικής ειδοποιήσεως, β) κατά του εκδοθέντος και μη εκτελεσθέντος εντάλματος προσωπικής κρατήσεως και γ) κατά του νομίμου τίτλου, εκδικάζεται δε υπό των καθ` ύλην αρμοδίων δικαστηρίων κατά τας διατάξεις των άρθρων 583-585 του Κώδικος Πολιτικής Δικονομίας.

Διά ταύτης επιτρέπεται η προβολή πάσης αντιρρήσεως ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου ως και η αμφισβήτησις του κατ` ουσίαν βασίμου της απαιτήσεως του Δημοσίου, εφ` όσον ο προσδιορισμός ταύτης δεν έχει ανατεθή εις δικαστήρια ή εις διοικητικάς επιτροπάς αποφαινομένας μετά δυνάμεως δεδικασμένου. 2. Η κατά της αρξαμένης εκτελέσεως ανακοπή του οφειλέτου ασκείται ενώπιον πάντοτε του Μονομελούς Πρωτοδικείου του τόπου της εκτελέσεως και διά τους κάτωθι περιοριστικώς αναφερομένους λόγους:

α) Εάν η εκτέλεσις εχώρησε βάσει ακύρου τίτλου προς είσπραξιν. β) Εάν το χρέος απεσβέσθη διά καταβολής ή διά συμψηφισμού κατά τας διατάξεις του άρθρου 83 του παρόντος Ν. Διατάγματος ή συνεπεία διαγραφής, αποδεικνυομένων εγγράφως. γ) Εάν επιγενομένως απεσβέσθη άλλως το χρέος του οφειλέτου, της αποσβέσεως αποδεικνυομένης εγγράφως.

δ) Εάν το χρέος παρεγράφη. ε) Εάν ο διωκόμενος ως διάδοχος του υποχρέου δεν είναι ο νόμω υπόχρεως. στ) Εάν ο διωκόμενος δεν υπόκειται εις προσωπικήν κράτησιν και ζ) Εάν κατά την εκτέλεσιν εχώρησαν παραλείψεις ή ακυρότητες, τηρουμένων των εν άρθρω 75 του παρόντος Ν. Διατάγματος οριζομένων. Αμφισβήτησις άλλη περί της υπάρξεως της οφειλής προς το Δημόσιον είναι απαράδεκτος εν τη διαδικασία ταύτη".

Εξάλλου, με την με αριθμό 2/71260/9-11-15 (ΦΕΚ τ. Β 2471/17-11-15) ΚΥΑ των Υφυπουργών Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών για την "Ρύθμιση αποπληρωμής ανεξόφλητων οφειλών …… που προέρχονται από δευτερεύουσες συμβάσεις χρηματοδότησης με το Ελληνικό Δημόσιο, με τις οποίες ρυθμίστηκαν και νομοθετικά οι ανεξόφλητες οφειλές της ως άνω επιχείρησης "που προέρχονται από δευτερεύουσες συμβάσεις χρηματοδότησης με το Ελληνικό Δημόσιο για συναφθέντα δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και έχουν βεβαιωθεί στην αρμόδια Δ.Ο.Υ Χίου".

Κατά την ως άνω ΚΥΑ "οι ανωτέρω οφειλές που έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες κατά το χρονικό διάστημα από 1/1/2011 και μέχρι έναρξη ισχύος του ν. 4315/24-12-2014 απαλλάσσονται από κάθε είδους πρόστιμο και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής, ενώ ορίζεται ότι η εξόφληση των εν λόγω οφειλών, θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με αναφερόμενο (στην ως άνω Κ.Υ.Α ) πίνακα σε 30 έτη με ισόποσες εξαμηνιαίες δόσεις και ημερομηνία έναρξης καταβολής της πρώτης δόσης στις 31-12-2015.

Στο δε άρθρο 1 παρ. Α της ΚΥΑ αναφέρεται ρητά ότι "Ρυθμίζουμε τις ανεξόφλητες οφειλές της Δημοτικής ……......, καταργούμενης κάθε προηγούμενης σχετικής ρύθμισης". Στο άρθρο 2 της ίδιας Κ.Υ.Α ορίζεται ότι η ….. και οι νόμιμοι εκπρόσωποι αυτής είναι φορολογικά ενήμεροι ενώ μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που έχουν επιβληθεί σε βάρος της Δ.Ε.Υ.Α Νήσου Χίου ακυρώνονται ή περιορίζονται στην περίπτωση που το μέτρο αναγκαστικής είσπραξης περιλαμβάνει και άλλες ληξιπρόθεσμες οφειλές πλην των ανωτέρω...".

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή, αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ ΑΠ 7/2006, Ολ 4/2005, ΑΠ 326/2018, ΑΠ 191/2018).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της εννόμου συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.

ΑΠ 1/1999, ΑΠ 935/2020, ΑΠ 1392/2019). Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (Ολ ΑΠ 1/1999, Ολ ΑΠ 30/1997, ΑΠ 224/2018, ΑΠ 162/2018).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 20/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (……) έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "Η Δημοτική Επιχείρηση ….., καθολικός διάδοχος της οποίας είναι η εφεσίβλητη (άρθρ. 129 παρ.6 του Ν. 3852/2010), έλαβε χρηματοδότηση για την εκτέλεση έργων υποδομών, υπό μορφή δανείων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με εγγύηση του καθού Ελληνικού Δημοσίου.

Τα ανωτέρω δάνεια ήταν επιδοτούμενα σε ποσοστό 76ο/ο, ενώ το υπόλοιπο 24ο/ο θα εξοφλούνταν ίδια συμμετοχή. Το χρέος της ανακόπτουσας, συνεπώς, μεταβιβάσθηκε στο καθού που το αναδέχθηκε .Ακολούθως με την υπ' αριθμ. 2/47087/0020/14-1-2003 απόφαση του Υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών μειώθηκε το επιτόκιο των χορηγηθέντων δανείων σε 7ο/ο και μετατέθηκαν οι ημερομηνίες καταβολής των εξαμηνιαίων δόσεων ως ακολούθως: 1) για το βεβαιωθέν με το 2066438/27-10-1993 έγγραφο, 16 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις, αρχής γενομένης από 30-6-2006, ύψους 23.177.260 ευρώ, 2) για το βεβαιωθέν με το υπ' αριθμ. 2050820/3-8-1994 έγγραφο 18 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις ύψους 42.753.546 ευρώ αρχής γενομένης από 31-12-2006, 3) για το βεβαιωθέν με το υπ' αριθμ. 2044586/1995 έγγραφο, 23 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις ύψους 38.898.083 ευρώ, αρχής γενομένης από 30-6-2007 και 4) για το βεβαιωθέν με το υπ' αριθμ. 2/32589/1999 έγγραφο, 25 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις ύψους 13.332.170 δραχμών, αρχής γενομένης από 31-12-2007.

Εν συνεχεία εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2/43180/28-6-2007 απόφαση του Υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικώς με την οποία μειώθηκε το επιτόκιο των δανείων σε 5ο/ο και προσδιορίστηκε το συνολικό οφειλόμενο χρέος της ανακόπτουσας με βάση την ίδια τοκοχρεωλυτική περίοδο της τελευταίας ρύθμισης της κάθε δανειακής σύμβασης με βάση τον επισυναπτόμενο πίνακα και ειδικότερα :1) για ποσό 889.506,66 ευρώ, 15 εξαμηνιαίες τοκοχρεωλυτικές δόσεις από 30-6-2009, 2) για ποσό 1.967.949,73 ευρώ, 18 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις από 30-6-2009, 3) για ποσό 2.366.252,91 ευρώ, 23 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις από 30-6-2009, 4) για ποσό 875.002,50 ευρώ, 25 εξαμηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις από 30-6-2009.

Σύμφωνα με την ανωτέρω απόφαση 'Ή εξόφληση του συνολικού χρέους που προκύπτει από την ανωτέρω ρύθμιση θα γίνεται με την παρακράτηση του 30ο/ο της ετήσιας δικαιούμενης επιχορήγησης της εν λόγω ΔΕΥΑ από τον τακτικό προϋπολογισμό, μέχρι ολοσχερούς εξόφλησης του χρέους. Το ΤΠΔ στο οποίο κοινοποιείται η παρούσα απόφαση, παρακαλείται να παρακρατεί κατ' έτος, αρχής γενομένης από το 2009, το 30ο/ο της εκάστοτε καταβαλλόμενης επιχορήγησης της ΔΕΥΑ Χίου και να αποδίδει το σχετικό ποσό στη ΔΟΥ Χίου.

Ωστόσο αποδείχθηκε περαιτέρω ότι από το 2011 λόγω της δυσμενούς δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας δεν κατανεμήθηκε η ετήσια επιχορήγηση στις ΔΕΥΑ, τούτο δε είχε ως επακόλουθο να υπάρξει αδυναμία της ανακόπτουσας να τακτοποιήσει τις οφειλές της από τα ανωτέρω δάνεια. Ειδικότερα από τις προσκομιζόμενες εκτυπώσεις του συστήματος TAXIS προκύπτει ότι οι δόσεις για το καθένα ήταν εξαμηνιαίες αρχής γενομένης για όλες από 30-6-2009, ύψους της κάθε δόσης 59.300,44 ευρώ, 109.330,54 ευρώ, 102.880,56 ευρώ και 35.000,10 ευρώ, αντίστοιχα.

Από δε τις παραπάνω εκτυπώσεις του συστήματος TAXIS προκύπτουν τα εξής: α) για το βεβαιωθέν ποσό του 1.967.949,73 ευρώ καταβλήθηκαν οι 4 δόσεις μέχρι και το Δεκέμβριο του 2010 και μέρος της 5ης, β) για το βεβαιωθέν ποσό των 875.002,50 ευρώ καταβλήθηκαν οι 3 πρώτες δόσεις μέχρι τον Ιούνιο του 2010 και μέρος τη τέταρτης, γ) για το βεβαιωθέν ποσό των 889.506,66 ευρώ καταβλήθηκε μέρος της πρώτης δόσης του Ιουνίου του 2009 και 4) για το βεβαιωθέν ποσό των 2.366.252,91 ευρώ καταβλήθηκε μέρος της πρώτης από τη δόση του Ιουνίου 2009, ενώ επίσης και από την προσκομιζόμενη κατάσταση πληρωμών της ανακόπτουσας προς τη ΔΟΥ Χίου που υπογράφεται από την Προϊσταμένη της Οικονομικής Υπηρεσίας της ανακόπτουσας και εμφανίζει τις επιμέρους καταβολές της μέχρι τα μέσα Ιουνίου του 2014, δεν προκύπτει ολοσχερής εξόφληση των ανωτέρω δόσεων, αλλ' αντιθέτως προκύπτουν μερικές καταβολές.

Όμως επειδή, εάν και το ανωτέρω φαινόμενο ήταν γενικό και αφορούσε όλα τα δάνεια που έλαβαν οι ΔΕΥΑ, πανελλαδικά, ωστόσο μόνο η ΔΟΥ Μυτιλήνης προέβη σε αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος της ανακόπτουσας, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2/71260/9-11-2015 ΚΥΑ των υφυπουργών Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ τΒ με αριθμό 2471/17-11-2015 με θέμα "Ρύθμιση αποπληρωμής ανεξόφλητων οφειλών ΔΕΥΑ Νήσου Χίου που προέρχονται από δευτερεύουσες συμβάσεις χρηματοδότησης με το Ελληνικό Δημόσιο και συναφθέντα δάνεια, με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων", με την οποία ρυθμίστηκαν οι ανωτέρω· επίδικες ανεξόφλητες οφειλής της ανακόπτουσας που προέρχονται από δευτερεύουσες συμβάσεις χρηματοδότησης με το Ελληνικό Δημόσιο για συναφθέντα δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και έχουν βεβαιωθεί στην αρμόδια ΔΟΥ Χίου.

Ειδικότερα με την ανωτέρω ΚΥΑ ορίστηκε ότι οι ανωτέρω οφειλές, που έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 4316/24-12-2014, απαλλάσσονται από κάθε είδους πρόστιμα και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής και ότι η εξόφλησή τους θα πραγματοποιηθεί σε 30 έτη, με ισόποσες εξαμηνιαίες δόσεις, με ημερομηνία έναρξης της πρώτης δόσης στις 31-12-2015, από τα κάθε είδους έσοδα της …...

Μάλιστα στο άρθρο 2 της ανωτέρω απόφασης ορίζεται περαιτέρω ότι για τις ανωτέρω οφειλές, η …… και οι εκπρόσωποι της είναι φορολογικά ενήμεροι ενώ μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που έχουν επιβληθεί σε βάρος της ΔΕΥΑ Ν. Χίου ή των νομίμων εκπροσώπων της ακυρώνονται ή περιορίζονται στην περίπτωση που το μέτρο αναγκαστικής είσπραξης περιλαμβάνει και άλλες ληξιπρόθεσμες οφειλές πλην των ανωτέρω.

Από τα ανωτέρω, συνεπώς, αποδεικνύεται ότι ήδη με την ανωτέρω ΚΥΑ επήλθε ρύθμιση των επίδικων οφειλών, για τις οποίες το καθού Ελληνικό Δημόσιο επέβαλε δυνάμει της υπ' αριθμ. 7803/2014 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης, αναγκαστική κατάσχεση σε βάρος της ανακόπτουσας στα χέρια της τραπεζικής εταιρίας "...", και μάλιστα ορίστηκε η αποπληρωμή αυτών σε 30 έτη με ισόποσες εξαμηνιαίες δόσεις με ημερομηνία έναρξης της πρώτης τις 31-12-2015.

Επομένως αποδεικνύεται ότι οι ως άνω οφειλές της ανακόπτουσας προς το Ελληνικό Δημόσιο για τις οποίες επεβλήθη αναγκαστική κατάσχεση (εκτός των οφειλών ύψους 252.770,35 ευρώ που αφορούν πρόστιμα και φόρους για τα οποία απορρίφθηκε η ανακοπή), ενόψει ότι μετατέθηκε ο χρόνος αποπληρωμής της κάθε εξαμηνιαίας δόσης, κατά ανωτέρω, δεν έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες.

Συνεπώς, είναι μη νόμιμος και άρα άκυρος ο νόμιμος τίτλος της ανακοπτόμενης εκτέλεσης καθώς δεν υφίσταται απαιτητή και ληξιπρόθεσμη οφειλή της ανακόπτουσας προς το καθού η ανακοπή Ελληνικό Δημόσιο, αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη νόμιμου τίτλου .... Για το λόγο δε αυτό ήδη το καθού η ανακοπή, Ελληνικό Δημόσιο προέβη σε άρση την εις βάρος της ανακόπτουσας, ως άνω αναγκαστική κατάσχεση εις χείρας της ..., ως τρίτης (βλ.

το υπ' αριθμ.πρωτ.2912/29-1-2016 έγγραφο του Προϊσταμένου της ….. προς την ...)....". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση καθώς έκρινε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε μεν οδηγηθεί στο ίδιο αποτέλεσμα πλην, όμως, με εσφαλμένη αιτιολογία, η οποία δεν μπορούσε να αντικατασταθεί λόγω μεταβολής του αντικειμένου του δεδικασμένου της απόφασης και ακολούθως, δικάζοντας επί της ουσίας, δέχτηκε εν μέρει την ανακοπή και ακύρωσε την αναγκαστική κατάσχεση που επιβλήθηκε από τη ΔΟΥ …..στα χέρια τρίτου (...) για το ποσό που υπερβαίνει τα 252.770,35 ευρώ.

Όπως δε προκύπτει από το ανωτέρω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά τη νοηματική εκτίμηση αυτού, το Εφετείο έκανε δεκτό τον δεύτερο λόγο της ανακοπής, με τον οποίο η αναιρεσίβλητη προέβαλε ότι ήταν άκυρος ο νόμιμος τίτλος βάσει του οποίου έγινε η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της, υπαγάγοντας τη ρύθμιση του δανείου και τη συγκεκριμένη περίπτωση στη διάταξη της παρ. 2 περ.

α' του άρθρου 73 του ΚΕΔΕ και κρίνοντας ότι, εφόσον δεν υφίσταται απαιτητή ληξιπρόθεσμη οφειλή, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη νόμιμου τίτλου αναγκαστικής εκτέλεσης, ο επικαλούμενος από το Ελληνικό Δημόσιο τίτλος δεν ήταν νόμιμος και έγκυρος. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προδιαληφθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 2 και 73 του ΚΕΔΕ, καθώς και του άρθρου 2 της υπ' αριθ. 2/71260/9-11-2015 ΚΥΑ των Υπουργών Εσωτερικών και Οικονομικών, υπαγάγοντας ορθά στην έννοια αυτών τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, με βάση τα οποία, ενόψει του ότι με την ως άνω ΚΥΑ μετατέθηκε ο χρόνος αποπληρωμής της κάθε εξαμηνιαίας δόσης, αυτές δεν έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες και συνεπώς δεν υφίσταται απαιτητή και ληξιπρόθεσμη οφειλή της ανακόπτουσας, ήδη αναιρεσίβλητης, προς το καθού η ανακοπή Ελληνικό Δημόσιο, ήδη αναιρεσείον, η οποία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη νόμιμου τίτλου.

Ειδικότερα, το Εφετείο ορθά ερμήνευσε την διάταξη της παρ. Α του άρθρου 1 της ως άνω ΚΥΑ, η οποία εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση διάταξης ουσιαστικού νόμου (άρθρο 80 ν. 4316/2014 - ΦΕΚ 270 Α'), και με την οποία ορίζεται ότι καταργείται κάθε προηγούμενη σχετική ρύθμιση και ακυρώνεται κάθε μέτρο αναγκαστικής είσπραξης που είχε επιβληθεί μέχρι τότε σε βάρος της ΔΕΥΑ ….., ενώ απαλλάσσονται οι οφειλές της από κάθε είδους πρόστιμα και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής, καθώς αυτονόητη συνέπεια της κατάργησης κάθε προηγούμενης ρύθμισης είναι η κατάργηση και του νόμιμου τίτλου εκτέλεσης, αλλά και της ταμειακής βεβαίωσης και του χρηματικού καταλόγου που συντάχθηκαν βάσει αυτής, γι' αυτό, άλλωστε, ορίστηκε στη συνέχεια της ίδιας ΚΥΑ ότι απαλλάσσονται οι οφειλές της επιχείρησης από κάθε είδους πρόστιμα και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής, τα οποία οφείλονται μόνο στην περίπτωση ύπαρξης ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Συνακόλουθα δε, ορθώς η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ότι θα πρέπει να ακυρωθεί η αναγκαστική εκτέλεση, που είχε αρχίσει με βάση ταμειακή βεβαίωση, η οποία αποτελούσε υπό στενή έννοια νόμιμο τίτλο, αλλά αφορούσε ποσά για τα οποία δεν είχε παρέλθει ο συμφωνημένος χρόνος καταβολής τους και συνεπώς δεν ήταν ληξιπρόθεσμα με την έννοια ότι δεν μπορούσαν να εισπραχθούν με διοικητική εκτέλεση κατά τις διατάξεις του ΚΕΔΕ.

Εξάλλου, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει, ως προς τα παραπάνω ζητήματα, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο αυτής και δεν στερούν την απόφαση από νόμιμη βάση, ενώ καλύπτεται με πληρότητα και χωρίς λογικά κενά το πραγματικό των ως άνω εφαρμοστέων διατάξεων χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε άλλη αιτιολογία.

Κατά συνέπεια είναι αβάσιμοι οι τα αντίθετα υποστηρίζοντες πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 αντίστοιχα. Ο ίδιος ως άνω πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο το αναιρεσείον προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο εσφαλμένως θεώρησε ως λόγο ανακοπής τη ρύθμιση του δανείου, είναι απαράδεκτος, ως στηριζόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, αφού, όπως αναφέρθηκε, το Εφετείο υπήγαγε τη ρύθμιση του δανείου στη διάταξη της παρ. 2 περ.

α' του άρθρου 73 του ΚΕΔΕ, κρίνοντας ότι ο επικαλούμενος από το αναιρεσείον τίτλος δεν ήταν νόμιμος και έγκυρος. Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 527 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του από το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση λόγω του ότι η ένδικη έφεση κατατέθηκε στις 15/10/2015, "Είναι απαράδεκτη η προβολή στην κατ` έφεση δίκη πραγματικών ισχυρισμών που δεν προτάθηκαν στην πρωτόδικη δίκη, εκτός αν 1) ..., 2) γεννήθηκαν μετά την τελευταία συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, 3) συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 269.

Το απαράδεκτο λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως". Επομένως, ορθώς το Εφετείο εξέτασε τον ως άνω, προβληθέντα για πρώτη φορά ενώπιόν του, πραγματικό ισχυρισμό, που πρόβαλε η ανακόπτουσα, περί ρύθμισης των οφειλών της προς το Ελληνικό Δημόσιο δυνάμει της προαναφερθείσας ΚΥΑ, η οποία εκδόθηκε μετά την έκδοση της πρωτόδικης και εκκαλούμενης απόφασης, καθόσον, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 527 ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται στην προσκείμενη περίπτωση λόγω του ότι η ένδικη έφεση κατατέθηκε στις 5-10-2015, είναι παραδεκτή η προβολή πραγματικών ισχυρισμών που γεννήθηκαν μετά την τελευταία συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, όπως συνέβη εν προκειμένω.

Επομένως, ο παραπάνω πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατά το οικείο μέρος, είναι αβάσιμος. Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος που ηττήθηκε (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό, μειωμένα κατά το μέτρο του άρθρου 22 ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26/11/2018 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου, για αναίρεση της με αριθμό 20/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (……).

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 14 Σεπτεμβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ