Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for raising new arguments not presented in lower courts.

Απόφαση 1531 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1531/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Απριλίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Λ. Κ. του Ι. 2) Ε. συζ. Λ. Κ., το γένος Γ. Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μηνά Βλαστάρη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων ζημιών με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Καραμπάγια με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και 2) Σ. Μ. του Η., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2005 αγωγή της ήδη 2ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 15-9-2005 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη 1ης των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4575/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1155/2014 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση των οποίων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11-2-2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και η 1η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τον συνδυασμό των διατάξεων 68, 556 και 558 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αίτηση αναίρεσης απευθύνεται κατ' εκείνων, που προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ήταν διάδικοι στη δίκη, όπου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα αντίδικοι του αναιρεσείοντα, που νίκησαν, ανεξάρτητα από την ιδιότητά τους ως διαδίκων στον πρώτο βαθμό. Εξάλλου, επί συνεκδίκασης αγωγών, ενόψει του ότι δεν ανατρέπεται η αυτοτέλεια κάθε μιας από τις έννομες σχέσεις της δίκης και συνακόλουθα και η αυτοτέλεια των προϋποθέσεων του παραδεκτού και της βασιμότητας των ένδικων μέσων κατά της απόφασης, που εκδόθηκε ως προς κάθε μία από τις αγωγές, που συνεκδικάσθηκαν, η απεύθυνση της έφεσης κρίνεται χωριστά ως προς κάθε μία από αυτές και έτσι η έφεση του ενάγοντος κατά προσώπου, που δεν είχε εναχθεί με την αγωγή, που συνεκδικάσθηκε με τη δική του, είναι απαράδεκτη, δηλ. επί συνεκδικάσεως αγωγών, η έφεση είναι απαράδεκτη, ως προς μη αντίδικο του εκκαλούντος.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο Δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει, δηλαδή, να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί νομίμως στο Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το Δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, γιατί, ναι μεν η εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου είναι έργο αυτεπάγγελτης ενέργειας του δικαστή, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι νόμοι είναι δημοσίας τάξεως.

Αλλά και οι λόγοι που ανάγονται στη δημόσια τάξη είναι δεκτοί για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, εφόσον στηρίζονται στο πραγματικό υλικό, που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο της ουσίας και προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και εφόσον γίνεται σαφής επίκληση στο αναιρετήριο.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο Δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεώς του ή επαναφοράς του στο ανώτερο Δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος (Ολ.ΑΠ 15/2000, ΑΠ 168/2015).

Περαιτέρω, με τη διάταξη του άρθρου 4 του Ν. 3557/2007, που ισχύει από 14-5-2007, προστέθηκε στο Π.Δ. 237/1986, με το οποίο κωδικοποιήθηκε ο νόμος 489/1976 η διάταξη του άρθρου 6β σύμφωνα με την παρ. 1 της οποίας "εξαιρούνται από την ασφάλιση οι ζημίες που προκαλούνται: α)..., β) από οδηγό ο οποίος, κατά το χρόνο του ατυχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας όπως εκάστοτε ισχύει, εφόσον η εν λόγω παράβαση τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος...".

Όπως προκύπτει από την ανωτέρω διάταξη, προϋποθέσεις για την εφαρμογή της είναι α) ο σχετικός όρος εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη να έχει ενταχθεί νομίμως στη σύμβαση ασφαλίσεως, β) ο οδηγός να οδηγεί όχημα τελών υπό την επίδραση οινοπνεύματος, κατά τη διάταξη του άρθρου 42 παρ. 1 Ν. 2696/1999 (ΚΟ.Κ.) και γ) να συντρέχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος και του ατυχήματος.

Ο εξεταζόμενος λόγος εξαιρέσεως δεν θεωρείται ότι αποτελεί περιεχόμενο κάθε ασφαλιστικής συμβάσεως αλλά ισχύει ενόσω έχει ενταχθεί νομίμως στη σύμβαση ασφαλίσεως με τις προϋποθέσεις που ίσχυαν και υπό το καθεστώς ισχύος της υπ' αριθμ. Κ4/585/1978 Υπουργικής Απόφασης, που καταργήθηκε με το άρθρο 17 παρ. 1 εδ.

γ' του ν. 3557/2007. Εξάλλου το άρθρο 42 § 1 του ν. 2696/1999 - ΚΟΚ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 43 του ν. 2963/2001 και ίσχυε κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος στις 15-10-2008 ορίζει ότι: "Απαγορεύεται η οδήγηση κάθε οδικού οχήματος από οδηγό, ο οποίος κατά την οδήγηση του οχήματος βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος, τοξικών ουσιών ή φαρμάκων που σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης τους ενδέχεται να επηρεάζουν την ικανότητα του οδηγού.

Ο ελεγχόμενος οδηγός θεωρείται ότι βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος όταν το ποσοστό αυτού στον οργανισμό είναι από 0,50 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος (0,50 gr/Ι) και άνω, μετρούμενο με τη μέθοδο της αιμοληψίας ή από 0,25 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά λίτρο εκπνεόμενου αέρα και άνω, όταν η μέτρηση γίνεται στον εκπνεόμενο αέρα με αντίστοιχη συσκευή αλκοολομέτρου".

Από την τελευταία αυτή διάταξη συνάγεται ότι ο οδηγός θεωρείται ότι βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος όταν το ποσοστό αυτού στον οργανισμό είναι από 0,50 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος (συμπεριλαμβανομένης της τιμής αυτής) και άνω, δηλαδή θεωρείται ότι βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος και όταν το ποσοστό στον οργανισμό του είναι 0,50 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 361 του ΑΚ ,189, 192 του ΕμπΝ, 11 § 1 του ν. 489/1976 και 1, 8, 25, 26 του ν. 2496/1997, συνάγεται ότι μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου μπορεί εγκύρως να συμφωνηθεί ότι αποκλείεται η κάλυψη από τον ασφαλιστή των ζημιών που προκαλούνται από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, όταν ο οδηγός του, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, τελούσε υπό την επίδραση του οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 ΚΟΚ (ν. 2696/1999).

Η συνομολόγηση του όρου αυτού, δεν απαλλάσσει τον ασφαλιστή από την υποχρέωσή του να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα τρίτο, παρέχει όμως σ' αυτόν (ασφαλιστή) το δικαίωμα να εναγάγει τον ασφαλισμένο και να ζητήσει από αυτόν ό,τι κατέβαλε στον ζημιωθέντα τρίτο για την αποκατάσταση της ζημίας του. Η συνομολόγηση τέτοιου όρου μπορεί να γίνει είτε με ενσωμάτωσή του στη σύμβαση ασφαλίσεως, είτε με παραπομπή της συμβάσεως στους όρους της προϊσχύσασας Κ4/585/1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου (ΦΕΚ 795/8-9-1978, τ.

Α.Ε. και ΕΠΕ) στο άρθρο 25 § 8, της οποίας, ορίζεται: "αποκλείονται της ασφαλίσεως ζημίες προξενούμενες κατά το χρόνο που ο οδηγός του αυτοκινήτου τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών", κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 ΚΟΚ (είτε με ρητή παραπομπή, στην προαναφερθείσα διάταξη του νόμου 3557/2007 - άρθρο 4 με το οποίο προστέθηκε το άρθρο 6β στο π.δ. 237/1986).

Εφόσον οι όροι αυτοί, είτε ενσωματώνονται στην ασφαλιστική σύμβαση, είτε η τελευταία παραπέμπει σ' αυτούς, είναι έγκυροι και δεσμευτικοί στις εσωτερικές σχέσεις του ασφαλιστή και του ασφαλισμένου, σύμφωνα με το άρθρο 361 ΑΚ, που καθιερώνει την ελευθερία των συμβάσεων και παρέχουν τη βάση να αναζητήσει ο πρώτος από το δεύτερο, ότι κατέβαλε στον ζημιωθέντα τρίτο εξαιτίας της ασφαλιστικής καλύψεως (ΑΠ 525/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 10.2.2005 (και με αριθμό κατάθ. …126/2005) αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η κυρίως ενάγουσα Σ. Μ. και ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη, εξέθεσε ότι στον αναφερόμενο τόπο και χρόνο και υπό τις ειδικότερες συνθήκες, που περιγράφει σ' αυτή, ο Ι. Κ., υιός των αναιρεσειόντων Λ.

και Ε. Κ., οδηγώντας την με αριθμό κυκλ. ...28 δίκυκλη μοτοσικλέτα, η οποία ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική της ευθύνη, στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη, προκάλεσε από αποκλειστική υπαιτιότητα, αυτοκινητιστικό ατύχημα, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό της ίδιας, συνεπιβάτη της εν λόγω μοτοσυκλέτας και τον θάνατο του ίδιου.

Με βάση τα πραγματικά αυτά περιστατικά, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία να της καταβάλει το ποσό των 101.614,56 ευρώ, ως αποζημίωση για την θετική και αποθετική ζημία και χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, που υπέστη λόγω του ένδικου τραυματισμού της. Ακολούθως η ασφαλιστική εταιρεία, άσκησε κατά των γονέων του θανόντος οδηγού Λ.

και Ε. Κ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων αυτού, την από 15.9.2005 (και με αριθμό κατάθ. 7467/2005 παρεμπίπτουσα αγωγή, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι είχε συνάψει με τον θανόντα οδηγό, κύριο και κάτοχο της ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσυκλέτας, ασφαλιστική σύμβαση, ο οποίος, όπως διαπιστώθηκε, οδηγούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος.

Ότι εξαιτίας του γεγονότος αυτού, οι ζημίες, που προκάλεσε ο θανών οδηγός της δίκυκλης μοτοσυκλέτας εξαιρούνται από την ασφαλιστική κάλυψη, γεγονός, που γεννά δικαίωμα αναγωγής κατά των γονέων του θανόντος οδηγού ασφαλισμένου της, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων αυτού, καθόσον δεν μπορεί να προτείνει την ένσταση αυτή κατά της κυρίως ενάγουσας Σ.

Μ.. Με βάση τα παραπάνω εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά, η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία, ζήτησε να υποχρεωθούν οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες, ως εξ αδιαθέτου γονείς του θανόντος οδηγού, ιδιοκτήτη και κατόχου της ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσυκλέτας, να της καταβάλουν αναγωγικά οποιοδήποτε χρηματικό ποσό υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει στην ενάγουσα της κύριας αγωγής.

Οι παραπάνω κύρια και παρεμπίπτουσα αγωγές, συνεκδικάσθηκαν και επ' αυτών εκδόθηκε η 4575/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε εν μέρει τις εν λόγω αγωγές. Κατά της πρωτόδικης απόφασης ασκήθηκαν: α) η από 5.1.2009 έφεση της κυρίως ενάγουσας Σ. Μ. κατά της ασφαλιστικής εταιρείας, β) η από 29.12.2008 έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας κατά της κυρίως ενάγουσας Σ.

Μ. και των παρεμπιπτόντως εναγομένων και γ) η από 12.10.2009 έφεση των παρεμπιπτόντως εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων κατά της ασφαλιστικής εταιρείας και της κυρίως ενάγουσας Σ. Μ.. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε την από 12.10.2009 έφεση των παρεμπιπτόντως εναγομένων, κατά το μέρος, που στρεφόταν κατά της κυρίως ενάγουσας Σ.

Μ., ως απαράδεκτη, διότι οι εκκαλούντες - παρεμπιπτόντως εναγόμενοι της ως άνω παρεμπίπτουσας αγωγής της ασφαλιστικής εταιρείας δεν ήσαν διάδικοι - εναγόμενοι στην ανωτέρω κύρια αγωγή της Σ. Μ., η οποία στρεφόταν αποκλειστικά και μόνο κατά της ασφαλιστικής εταιρείας και η εκκαλούμενη απόφαση δεν περιείχε σχετική σε βάρος τους διάταξη.

Ενόψει αυτών και η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά της 1155/2014 εφετειακής απόφασης κατά το μέρος, που στρέφεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης Σ. Μ., μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα (άρθρο 577 παρ. 1-3 ΚΠολΔ), είναι απαράδεκτη για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης, διότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν εναχθεί με την από 10.2.2005 κύρια αγωγή της Σ.

Μ., η οποία συνεκδικάσθηκε με την από 15.9.2005 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας, στην οποία είχαν εναχθεί ως παρεμπιπτόντως εναγόμενοι.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 25/9/2004 και περί ώρα 6:30 η κυρίως ενάγουσα Σ. Μ. επέβαινε στην υπ' αριθ. κυκλοφορίας ...28 δίκυκλη μοτοσικλέτα, μεγάλου κυβισμού YAMAHA, 1200 κ.ε., την οποία οδηγούσε ο Ι. Κ., επί της επαρχιακής οδού Λιμεναρίων - Ποταμιάς της νήσου Θάσου, η οποία είναι διπλής κατεύθυνσης, με κατεύθυνση προς Ποταμιά.

Όταν ο οδηγός της μοτοσικλέτας έφθασε στο 9° χιλιόμετρο της ως άνω οδού και δη καθώς διένυε αριστερή σε σχέση με την πορεία του στροφή της οδού αυτής, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του, λόγω έλλειψης της προσοχής στην οδήγηση, της υπερβολικής ταχύτητας που είχε αναπτύξει (ανώτερη των 100 χιλ/ώρα) και του γεγονότος ότι ευρίσκετο υπό την επήρεια οινοπνεύματος (ποσοστό 1,41% ο ανά λίτρο αίματος), γεγονός που συνέβαλε στην ασύνετη οδήγηση και αυτή εξετράπη της πορείας της, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της ως άνω οδού, δηλαδή σ' αυτό που άγει προς Λιμεναριά και εν συνεχεία αφού διένυσε 38 μέτρα διαγωνίως στο οδόστρωμα και τροχοπέδησε διαγράφοντας οι τροχοί της ίχνη τροχοπεδήσεως 18 μέτρων, προσέκρουσε με το εμπρόσθιο τμήμα της και με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε προστατευτική μπάρα που ευρίσκεται στην άκρη του δρόμου, με αποτέλεσμα αφενός μεν τον ακαριαίο θάνατο του οδηγού της, αφετέρου δε τον τραυματισμό της, επιβαίνουσας σ' αυτή ενάγουσας Σ.

Μ., η οποία εκσφενδονίστηκε στον αέρα και επέπεσε εντός του οδοστρώματος και της προστατευτικής μπάρας σε παρακείμενη πέτρινη Χαράδρα. Με βάση τα προεκτεθέντα περιστατικά προκύπτει ότι το ένδικο ατύχημα και ως συνέπεια αυτού ο τραυματισμός της ενάγουσας οφείλονται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού της μοτοσικλέτας Ι.

Κ., συνισταμένη στην αμελή και παράνομη συμπεριφορά αυτού, ο οποίος δεν κατέβαλε την προσήκουσα σε ανάλογες περιπτώσεις επιμέλεια και προσοχή μέσης ικανότητας συνετού οδηγού, την οποΐί όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, καθόσον δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, δεν είχε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός του, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, και έβαινε με υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα, την οποία δεν ανέκοψε, καίτοι είχε εισέλθει σε στροφή, ενώ ανέλαβε την οδήγηση του οχήματός του υπό την επήρεια οινοπνεύματος συμβάλλοντας και αυτή (μέθη) στην ασύνετη οδήγηση του οχήματός του ενεργώντας έτσι κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 12 παρ. 1, 19 παρ. 1 και 3 42 παρ. 1 Κ.Ο.Κ...

Αντίθετα όμως δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα γνώριζε ότι ο οδηγός της μοτοσικλέτας, στην οποία επιβιβάστηκε, τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος, γι' αυτό η σχετική ένσταση της εναγομένης περί συντρέχουσας υπαιτιότητας της ενάγουσας στον τραυματισμό της, πρέπει ν' απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη......

Σύμφωνα με τα ως άνω αποδεικτικά μέσα λαμβανομένης υπόψη και της εκθέσεως εξέτασης αίματος του οδηγού της μοτοσικλέτας, ο τελευταίος τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος κατά το ένδικο ατύχημα, με την παρουσία σημαντικότατου ποσοστού οινοπνεύματος στο αίμα του (1,41%). Είναι σαφές και από τις προεκτεθείσες συνθήκες του ατυχήματος (καλοκαιρία άσφαλτος ξηρά, αραιή κίνηση, η ορατότητα δεν εμποδιζόταν από φυσικά εμπόδια, ούτε υπήρξε παρεμβολή άλλου οχήματος ή οποιουδήποτε άλλου εμποδίου), ότι η μέθη του υπαιτίου οδηγού συνετέλεσε στην απώλεια του έλεγχου του οχήματός του λόγω υπερεκτίμηση της οδηγικής του ικανότητας και υποτίμησης των κινδύνων ότι τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος.

Συνεπώς και εφόσον το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ότι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος κατά το χρόνο του ατυχήματος βρισκόταν υπό την επήρεια οινοπνεύματος και ότι η μέθη του αυτή συνετέλεσε στην πρόκληση του ατυχήματος, σωστά εκτίμησε τις αποδείξεις συμπεριλαμβανομένης και εκτιμώμενης ως δικαστικού τεκμηρίου της ως άνω έκθεσης εξέτασης αίματος του οδηγού και ο περί του αντιθέτου λόγος έφεσης των παρεμπιπτόντως εναγομένων (γονέων του υπαιτίου οδηγού) ως προς το ότι έσφαλε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έλαβε υπόψη του την έκθεση εξέτασης αίματος, η οποία δεν τους είχε κοινοποιηθεί και που δέχθηκε ότι ήταν υπό την επήρεια οινοπνεύματος και ότι σε κάθε περίπτωση συνετέλεσε στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος είναι κατ' ουσίαν αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "..." δυνάμει του υπ' αριθμό .../330/2004 Ασφαλιστηρίου Συμβολαίου, το οποίο κατήρτισε με τον ιδιοκτήτη της ως άνω ...28 δικύκλου μοτοσικλέτας και οδηγό της κατά το ένδικο ατύχημα Ι. Κ., καλύπτει για το χρονικό διάστημα από 27/5/2004 έως 27/11/2004 την αστική ευθύνη από την κυκλοφορία της.

Η ασφαλιστική σύμβαση δυνάμει όρου της, και δη του άρθρου 8 παρ. 7 ορίζει ότι "δεν καλύπτονται με το ασφαλιστήριο και αποκλείονται από την ασφάλιση ζημίες που προξένηθηκαν, εάν κατά το ατύχημα ο οδηγός του αυτοκινήτου ευρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ και ανεξαρτήτως εάν η παράβαση αυτή συνετέλεσε στην πρόκληση του ατυχήματος, αλλά ότι διέπεται αυτό και από τους γενικούς όρους της Κ4/585/8/ 4/1978 απόφασης του Υπουργείου Εμπορίου, που ίσχυε τότε και αποτελούν περιεχόμενο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το άρθρο 25 παρ. 8 σύμφωνα με το οποίο αποκλείονται της ασφάλισης ζημιές που προξενούνται καθό χρόνο ο οδηγός του αυτοκινήτου οχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ.

Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει ευθύνη της παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας έναντι του ασφαλισμένου ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος (μοτοσικλέτας) και μετά τα όσα περαιτέρω αποδείχθησαν σχετικά με τις συνθήκες ατυχήματος, του τραυματισμού της ενάγουσας παθούσας, τις εξ' αυτού ζημίες που υπέστη, την συνυπαιτιότητα αυτής στον τραυματισμό της στο κεφάλι, την έλλειψη συντρέχουσας αμέλειας σε άλλα σημεία του σώματός της, καθώς δεν γνώριζε κατά την επιβίβασή της στην μοτοσικλέτα ότι ο οδηγός της βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος, για τα αγωγικά κονδύλια και τα οποία αφορούν και την παρεμπίπτουσα αγωγή απορριπτόμενων έτσι των περί του αντιθέτου λόγων έφεσης των παρεμπιπτόντως εναγομένων, και θα πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η παρεμπίπτουσα αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη και να αναγνωριστεί ότι οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι Λ.

και Ε. Κ., γονείς του οδηγού της ζημιογόνου μοτοσικλέτας Ι. Κ. και μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, οφείλουν να καταβάλουν στην παρεπιπτόντως ενάγουσα το ήμισυ ο καθένας όποιου ποσού αυτή (ενάγουσα) καταβάλει προς εκτέλεση της εκκαλούμενης απόφασης, στην κυρίως ενάγουσα Σ. Μ. μέχρι του επιδικασθέντος σ' αυτήν ποσού των 34.364,56 € νομιμοτόκως από την επομένη ημέρα της καταβολής εκ μέρους της παρεμπιπτόντως ενάγουσας στην ενάγουσα της κυρίας αγωγής.

Εφόσον η εκκαλουμένη δέχθηκε ως νόμο και ουσία βάσιμη την παρεμπίπτουσα αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση των παρεμπιπτόντως εναγομένων να καταβάλουν στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα όποιο ποσό αυτή καταβάλει στην ενάγουσα της κυρίας αγωγής ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τον νόμο και σωστά τις αποδείξεις εκτίμησε απορριπτόμενα του περί του αντιθέτου λόγου έφεσης των παρεμπιπτόντως εναγομένων, έσφαλε όμως που υποχρέωσε εις ολόκληρο τον καθένα, δεδομένου ότι οι κληρονόμοι ενέχονται, για χρέη της κληρονομίας ανάλογα με τη μερίδα τους (ΑΚ 1885) και κατά τούτο η αγωγή είναι μη νόμιμη δεκτής γενομένης σχετικά της έφεσης των παρεμπιπτόντως εναγομένων...".

Με τον πρώτο λόγο και πρώτο τμήμα του τρίτου λόγου αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλομένη απόφαση, παρά το νόμο δηλονότι κατ' εσφαλμένη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 1710, 1711 και 1813 ΑΚ, δεν απέρριψε ως απαράδεκτη, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος, την κατ' αυτών ασκηθείσα από 15.9.2005 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας και επί των προαναφερθέντων άρθρων 1710, 1711 και 1813 ΑΚ, θεμελιωθείσα παρεμπίπτουσα αγωγή της πρώτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, καθόσον αποκλειστικός και μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος του θανόντος οδηγού Ι.

Κ., της με αριθμό κυκλ. ...28 ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσικλέτας, είναι ο υιός του Ν. Π. - Κ. και όχι οι αναιρεσείοντες. Οι λόγοι αυτοί, πρώτος και τρίτος, ως προς το πρώτο του τμήμα, κρίνονται απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι, αφού από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και ιδίως των πρακτικών της πρωτόδικης δίκης, των πρωτόδικων εγγράφων προτάσεων των παρεμπιπτόντως εναγομένων, του δικογράφου της από 12.10.2009 έφεσής τους, αλλά και των εγγράφων προτάσεών τους, ως εφεσίβλητων της από 29.12.2008 έφεσης της ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον τους, δεν προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες είχαν προτείνει τον εν λόγω ισχυρισμό ότι αποκλειστικός και μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος του θανόντος οδηγού της ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσικλέτας Ι.

Κ., είναι ο ανήλικος υιός του Ν. Π. - Κ. και όχι οι ίδιοι, οπότε και μόνο θα ήταν παραδεκτή. Κατά τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, η προβολή των παραπάνω αναιρετικών λόγων, τυγχάνει απαράδεκτη, ενόψει και του ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν υπάγεται στις προβλεπόμενες από το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ εξαιρετικές περιπτώσεις, καθόσον η έλλειψη της συνδρομής, της ενεργητικής - παθητικής νομιμοποίησης, δεν αφορά την δημόσια τάξη (ΑΠ 1743/2009).

Ο προβλεπόμενος από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για κήρυξη ή μη κήρυξη απαραδέκτου, παρά το νόμο, νοείται το δικονομικό απαράδεκτο, δηλ. αυτό που δημιουργείται από την αθέτηση - παραβίαση δικονομικής διάταξης, με αποτέλεσμα η δικονομική ενέργεια να στερείται των αναγκαίων προϋποθέσεων του κύρους της.

Με τον δεύτερο λόγο, προβάλλεται η από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, παρά το νόμο δέχθηκε την από 15.9.2005 εναντίον τους ασκηθείσα από την πρώτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία παρεμπίπτουσα αγωγή, ενώ έπρεπε να την απορρίψει ως απαράδεκτη για έλλειψη έννομου συμφέροντος και έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης, καθόσον μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος του θανόντος οδηγού της ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσικλέτας, είναι ο ανήλικος υιός του Ν.

Π. - Κ. και όχι οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες, γονείς του θανόντος οδηγού. Ο λόγος αυτός θα πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι τίθεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, καθόσον, ο εν λόγω ισχυρισμός, όπως διαλαμβάνεται και στα αμέσως ανωτέρω εκτιθέμενα, από την παραδεκτή επισκόπηση όλων των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, δεν προτάθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και του εκδώσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείου, αλλά απαραδέκτως προβάλλεται το πρώτον στην αναιρετική δίκη, κατ' άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, αφού ο εν λόγω ισχυρισμός δεν υπάγεται στις προβλεπόμενες από το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ εξαιρετικές περιπτώσεις.

Εξάλλου, από τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, στο αποδεικτικό της πόρισμα, προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί καλύπτονται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω παραδοχή, τα πραγματικά των ίδιων πιο πάνω εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων, ως προς την παραδοχή της αποκλειστικής υπαιτιότητας του θανόντος οδηγού της ζημιογόνου δίκυκλης μοτοσικλέτας, στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος και της έλλειψης γνώσης της κυρίως ενάγουσας Σ.

Μ., ότι ο ανωτέρω οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας, στην οποία επιβιβάστηκε, τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Επομένως το δεύτερο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 τμήμα του τρίτου λόγου αναίρεσης είναι αβάσιμο και πρέπει ν' απορριφθεί.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η από 11.2.2016 (και με αριθμό κατάθ. 65/2016) αίτηση αναίρεσης της 1155/2014 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της πρώτης αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11.2.2016 (και με αριθμό κατάθ. 65/2016) αίτηση αναίρεσης της 1155/2014 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της πρώτης αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Νοεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ