152/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 152 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 152/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. Κ. Β. του Σ. Σ., χήρα Τ., 2Κ. Α. του Τ., 3Δ. Κ. του Τ., 4Σ. Π. του Τ., 5. Π. Π. του Ν., συζ. Δ. Κ., 6 Μ. Δ. του Π., συζ. Σ. Π., 7 Τ. Κ. του Δ., ανήλικου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους γονείς του Δ. Κ. και Π. Π., που ασκούν από κοινού την γονική μέριμνα και επιμέλεια, 8. Β. Κ. του Δ., ανήλικου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους γονείς του Δ. Κ. και Π. Π., που ασκούν από κοινού την γονική μέριμνα και επιμέλεια και 9. Μ. Π. του Σ., ανήλικου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους γονείς της Π. Σ. και Μ. Δ., που ασκούν την γονική μέριμνα και επιμέλεια, κατοίκων ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Γ. Θ. Ν. Φ. του Φ., κατοίκου ... 2.. Της ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "…." και τον διακριτικό τίτλο …. που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, οι δύο ανωτέρω δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε." που εδρεύει στη … εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις υπ'αρ.καταθ. 12460/2007 και 41701/2008 κύριες αγωγές και την με αριθ.κατάθ.36764/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13694/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 166/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-4-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετρόπουλου ανέγνωσε την από 30-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ.1, 2 και 3 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος και μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε η επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά Συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, κατά τη μετ'αναβολή από το πινάκιο της 8.2.2013 σημερινή συζήτηση στο ακροατήριο της από 5.4.2012 και με αρ.κατ.97/2012 αίτησης αναίρεσης κατά της 166/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών που έγινε με την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο, δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο οι αναιρεσείοντες, έστω και με έγγραφη δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ, ενώ δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο οι πρώτος και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Θ.

Γ. και η ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "…." αντίστοιχα. Από τα υπάρχοντα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι με την από 20.6.2012 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου ορίστηκε ως αρμόδιο τμήμα της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης το Δ'Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου και με την υπό ιδία χρονολογία πράξη του Προεδρεύοντος του εν λόγω Τμήματος ορίστηκε δικάσιμος για την εκδίκαση αυτής η 8.2.2013, κατά την οποία, όπως από την επισκόπηση του πινακίου προκύπτει, οι αναιρεσείοντες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Παρασκευή Ουρανού, δικηγόρο Αθηνών, η οποία είχε διοριστεί νόμιμα πληρεξουσία αυτών με το .../2.5.2012 ειδικό πληρεξούσιο της συμ/φου Θεσσαλονίκης Χριστίνας Στρογγύλη - Γκαλιμάνη.

Εφ'όσον δε η περί αναβολής απόφαση του Δικαστηρίου τούτου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (1.11.2013) από την αρχικά ορισθείσα (8.2.2013) επέχει θέση επιδόσεως της στους εκπροσωπηθέντες κατά τη δικάσιμο αυτή από πληρεξούσια δικηγόρο αναιρεσείοντες σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 310 παρ.2 ΚΠολΔ, πρέπει, εφόσον οι τελευταίοι δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο έστω και με έγγραφη δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως στη σειρά της από το οικείο πινάκιο κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης μετ'αναβολή δικάσιμο (1.11.2013), να προχωρήσει η συζήτηση σύμφωνα και με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.1 και 3 ΚΠολΔ παρά την απουσία των αναιρεσειόντων.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του οικείου πινακίου κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο (8.2.2013) δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, έστω και με έγγραφη δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ οι πρώτος και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Θ. Γ. και η ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "…" αντίστοιχα.

Από τα υπάρχοντα στη δικογραφία στοιχεία δεν προκύπτει ότι οι τελευταίοι έχουν κλητευθεί με επιμέλεια των απολειπόμενων αναιρεσειόντων ή της εμφανισθείσης και παρασταθείσης κατά τη συζήτηση αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.". Επομένως, πρέπει, όπως κατ'εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 576 παρ.3 εδ.β ΚΠολΔ, όπως το εδ.β προστέθηκε με το άρθρο 62 του ν.4139/2013 να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αιτήσεως για τους ανωτέρω αναιρεσίβλητους και να διαταχθεί ως προς αυτούς ο χωρισμός της συζήτησης της υπόθεσης.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 10 του Ν ΓΠΝ/1911, 297, 298, 299, 330 εδ.β, 914 και 932 του ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση συγκρούσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων αυτοκινήτων η ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού και της ζημίας.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια, που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή που, αν είχε καταβληθεί, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς οδηγού αυτοκινήτου, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή της συγκρούσεως. Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του οδηγού ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Η παράβαση των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δεν θεμελιώνει αυτή καθ' αυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Εξάλλου, οι ανωτέρω έννοιες της υπαιτιότητας και του αιτιώδους συνδέσμου είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή η όχι υπαιτιότητας του εμπλακέντος σε σύγκρουση οχημάτων οδηγού και του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του και του ζημιογόνου αποτελέσματος υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ.1 εδ.α και 19 του ΚΠολΔ για ευθεία και εκ πλαγίου παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες.

Το κατά νόμο δε αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δέχθηκε ανελέγκτως τ'ακόλουθα πραγματικά περιστατικά αναφορικά με τις συνθήκες του ένδικου ατυχήματος και την υπαιτιότητα των οδηγών των εμπλακέντων στο ατύχημα αυτό οχημάτων: "Στις 21-7-2006 ημέρα Παρασκευή και περί ώρα 14.45, συγκρούστηκαν οι με αρ. κυκλ. ... και ... δίκυκλες μοτοσικλέτες.

Συγκεκριμένα η με αρ. κυκλ. ... δίκυκλη μοτοσικλέτα ιδιοκτησίας Κ. Β., την οποία οδηγούσε ο Τ. Κ. και η οποία ήταν ασφαλισμένη στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ιντερσαλόνικα ΑΕΓΑ", κινούνταν στο μέσον του ρεύματος πορείας της επί της οδού Γιαννιτσών με κατεύθυνση από την οδό Κωλέπη προς την οδό Βουτυρά.

Η οδός Γιαννιτσών είναι διπλής κατεύθυνσης συνολικού πλάτους 14,70 μέτρων και από αριστερά ως προς την πορεία του Τ. Κ. συμβάλλεται με την οδό Χαλκίδος. Στο κέντρο της οδού υπάρχει διπλή διαχωριστική γραμμή η οποία διακόπτεται στο ύψος της συμβολής με την οδό Χαλκίδος. Η οδός έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση ενώ στο δεξιό μέρος του ρεύματος πορείας προς Βουτυρά υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα.

Κατά τον ανωτέρω χρόνο η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν κανονική, η ορατότητα δεν περιοριζόταν από εμπόδια και επικρατούσε καλοκαιρία. Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο, στην ίδια οδό και με την ίδια κατεύθυνση με αυτήν της ... δίκυκλης μοτοσικλέτας που προπορευόταν, κινούνταν πλησίον της διπλής διαχωριστικής γραμμής και η με αρ.

κυκλ. ... δίκυκλη μοτοσικλέτα οδηγούμενη από τον Θ. Ν. Φ. Γ., ιδιοκτησίας της εταιρίας με την επωνυμία "…" που τον προέστηκε στην οδήγηση και η οποία ήταν ασφαλισμένη στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ιντερσαλόνικα ΑΕΓΑ", Η με αρ. ... μοτοσικλέτα είχε ταχύτητα περί τα 50 χλμ/ώρα και κινούμενη ομόρροπα αλλά πιο πίσω και αριστερά από την ...

μοτοσικλέτα, πλησίαζε την τελευταία με τάση να την περάσει λόγω της υπέρτερης ταχύτητας. Όταν ο Τ. Κ.ς έφτασε στη συμβολή της οδού Γιαννιτσών με την οδό Χαλκίδος, χωρίς να προβεί σε κανέναν έλεγχο της κυκλοφορίας ώστε να βεβαιωθεί ότι δεν θα παρεμποδίσει τους λοιπούς χρήστες της οδού, επιχείρησε να στρίψει αριστερά στην οδό Χαλκίδας και μετακινήθηκε αιφνιδίως από το κέντρο του ρεύματος πορείας του προς αριστερά.

Έτσι παρεμβλήθηκε σε πολύ μικρή απόσταση (όχι άνω των 10 μέτρων) στην πορεία του Θ. Γ. ο οποίος, ενόψει του ότι στα δεξιά του και πίσω του κινούνταν το με αρ. κυκλ.... ΙΧΕ αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Γ. Χ. επιχείρησε ελιγμό προς αριστερά προσπαθώντας να αποφύγει τη σύγκρουση με την ... μοτοσικλέτα δίνοντας της το περιθώριο να σταματήσει.

Ωστόσο η σύγκρουση δεν αποτράπηκε δεδομένου ότι ο Τ. Κ.ς δεν αντιλήφθηκε καθόλου την πορεία και κίνηση της ... μοτοσικλέτας. Τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν σε απόσταση 5-10 εκατοστών από το μέσον της οδού (νοητό μέρος της διπλής διαχωριστικής γραμμής) εντός του αντιθέτου ρεύματος πορείας της οδού Γιαννιτσών, δηλαδή προς Κωλέττη, και σε θέση κάθετη σχηματίζοντας μεταξύ τους γωνία 90 μοιρών.

Η με αρ. ... μοτοσικλέτα προσέκρουσε με το εμπρόσθιο μέρος της(τροχό)στην πίσω αριστερή πλευρά της ... μοτοσικλέτας στο ύψος του πίσω τροχού. Στη συνέχεια η μεν ... μοτοσυκλέτα ανατράπηκε με την αριστερή πλευρά και σύρθηκε επί 1-2 μέτρα, ενώ η ... μοτοσικλέτα ανατράπηκε με την αριστερή της πλευρά και σύρθηκε προς αριστερά επί 12-13 μέτρα.

Με τα δεδομένα αυτά το ατύχημα οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του Τ. Κ.. Η αμέλεια του, ακόμη και υπό την ευνοϊκή γι' αυτόν εκδοχή ότι έθεσε σε λειτουργία τον αριστερό δείκτη αλλαγής κατεύθυνσης (αν και δεν προέκυψε αν αυτό συνέβη κατά την έναρξη του ελιγμού ή αργότερα) , ενέργεια η οποία όμως δεν συνεπάγεται ότι αποκτά αυτομάτως και δικαίωμα διέλευσης έναντι των λοιπών χρηστών της οδού ούτε αναιρεί τις λοιπές υποχρεώσεις του ως οδηγού, συνίσταται στο ότι αυτός δεν οδηγούσε με σύνεση και προσοχή, δεν έλεγξε και έτσι δεν έλαβε υπόψη του την ταχύτητα και την απόσταση της ...

μοτοσικλέτας που κινούνταν ομόρροπα με αυτόν και από αριστερά του και δεν κινήθηκε ως όφειλε προοδευτικά προς τη διπλή διαχωριστική γραμμή προκειμένου να εισέλθει στη συνέχεια στην οδό Χαλκίδας αλλά αντίθετα, από το κέντρο του ρεύματος πορείας του όπου αρχικά κινούνταν πραγματοποίησε ξαφνικά ελιγμό προς αριστερά γι' αυτό και κατά το χρόνο σύγκρουσης βρέθηκαν να βρίσκονται τα δύο οχήματα σε κάθετη θέση (άρθ. 12 παρ.1, 21 παρ.1, 23 παρ.2 ΚΟΚ).

Πταίσμα του οδηγού της ... μοτοσικλέτας δεν αποδείχθηκε. Συγκεκριμένα, αποδείχθηκε ότι αυτός κινούνταν σύννομα στο αριστερό μέρος του ρεύματος πορείας του πλησίον της διαχωριστικής γραμμής (άρθ. 16 παρ.2 -ΚΟΚ), με ταχύτητα που δεν υπερέβαινε τα 50 χλμ/ώρα δεδομένου ότι δεν τραυματίστηκε σοβαρά, ούτε τα ελαστικά κανενός από τα συγκρουσθέντα οχήματα υπέστησαν βλάβες ή έστω απώλεσαν τον αέρα τους (βλ.

τις από 24-7-2006 εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης του Ν. Κ.). Η άποψη του πραγματογνώμονα Ξ. Γ. ότι η ... μοτοσικλέτα είχε ταχύτητα 53,13 χλμ/ώρα δεν λαμβάνει δεδομένα όπως το βάρος των αναβατών και ο υπολογισμός στηρίζεται σε μη πλήρως αποδεδειγμένα μεγέθη. Εξάλλου ο οδηγός της ... μοτοσικλέτας δεν Θα μπορούσε να ενεργήσει ελιγμό προς τα δεξιά δεδομένου ότι πίσω του και από δεξιά του κινούνταν άλλο ΙΧΕ αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο Γ.

Χ.. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν τηρούσε απόσταση ασφαλείας από την ... μοτοσικλέτα δεδομένου ότι τα δύο οχήματα κινούνταν παράλληλα στο ίδιο ρεύμα κυκλοφορίας". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο με πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των αναφερόμενων στη μείζονα σκέψη κανόνων ουσιαστικού δικαίου κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα της αποκλειστικής υπαιτιότητας περί την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος του οδηγού της ...

δίκυκλης μοτοσυκλέτας και τον επελθόντα συνεπεία αυτού θανατηφόρο τραυματισμό του. Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.19 του ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το αποδεικτικό ως ανωτέρω πόρισμα κατέληξε με ανεπαρκείς αιτιολογίες δεδομένου ότι α)δεν αναφέρει την ταχύτητα με την οποία εκινείτο η ...

δίκυκλη μοτοσυκλέτα με οδηγό το θανατηφόρα τραυματισθέντα β)δεν προσδιορίζει από πόση απόσταση η πιο πάνω μοτοσυκλέτα παρεμβλήθηκε στην πορεία της ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας και γ)δεν αναφέρεται ο λόγος για τον οποίο ο οδηγός της τελευταίας αυτής μοτοσυκλέτας δεν πραγματοποίησε τροχοπέδηση για να ακινητοποιήσει το όχημά του και αποφύγει τη σύγκρουση.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος καθόσον αφορά την υπό στοιχείο α αιτίαση ως απαράδεκτος, διότι αναφέρεται σε μη ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, την υπό στοιχείο β'αιτίαση ως αβάσιμος καθ'οσον σαφής αναφορά στην προσβαλλόμενη περί της επικαλούμενης ως άνω απόστασης γίνεται (όχι άνω των 10 μέτρων) ως και την υπό στοιχείο γ' αιτίαση, διαλαμβάνοντας ότι λόγω της αιφνίδιας μετακινήσεως της ...

μοτ/τας προς το κέντρο του ρεύματος πορείας προς τα αριστερά και της αιφνίδιας παρεμβολής της στην πορεία της ... μοτ/σας, ο οδηγός της τελευταίας πραγματοποίησε ελιγμό προς τα αριστερά, αποφευκτική ενέργεια την οποία αξιολόγησε λόγω της μικρής αποστάσεως μεταξύ των δύο οχημάτων, ως ενδεδειγμένη. Περαιτέρω, δεδομένου ότι στη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ "ως αιτιολογίες" νοούνται μόνο οι ουσιαστικές παραδοχές, των οποίων η έλλειψη, αντίφαση ή ανεπάρκεια καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, ο τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως κατά τον οποίο η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι ακόμη και υπό την εκδοχή ότι ο θανατηφόρα τραυματισθείς έθεσε σε λειτουργία τον αριστερό δείκτη αλλαγής κατεύθυνσης αυτό δεν συνεπάγεται ότι αποκτά αυτομάτως και δικαίωμα διέλευσης αντιφάσκει προς τις διατάξεις του άρθρου 23 παρ.2 και 4 του ΚΟΚ με βάση την τελευταία των οποίων "εφ'όσον ο οδηγός που προτίθεται να αλλάξει κατεύθυνση καταστήσει γνωστή την πρόθεση του αυτή, οι οδηγοί που τον ακολουθούν και κινούνται στις παρακείμενες λωρίδες υποχρεούνται να τον διευκολύνουν με την μείωση της ταχύτητας του οχήματός τους" είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι δεν πρόκειται περί αντιφάσεων στις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, υπό την έννοια, ότι δέχεται τα πράγματα αυτά χωρίς να εκθέτει ούτε γενικώς, ούτε ειδικώς από ποιά αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη και δεν απαιτείται να αξιολογεί τα επί μέρους αποδεικτικά μέσα ούτε να τα εξειδικεύει.

Με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο χωρίς απόδειξη κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα ότι η με αριθμό ... μοτοσυκλέτα είχε ταχύτητα περί τα 50 χλμ/ώρα και ότι η με αριθμό ... μοτοσυκλέτα παρεμβλήθηκε στην πορεία της σε πολύ μικρή απόσταση - όχι άνω των δέκα μέτρων.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι το δικαστήριο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη, ρητώς βεβαιώνει ότι η δικανική του πεποίθηση για τα ως άνω γεγονότα σχημάτισε από τα κατ'είδος μνημονευόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα και ειδικότερα, τις καταθέσεις μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως, την ανώμοτι κατάθεση του διαδίκου Θ.

Γ. τη με αριθμό 288 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του μηχ/γου μηχανικού Ξ. Γ., τις ένορκες καταθέσεις των Γ. Π., Ν. Α. και Γ. Σ., όλα τα μετ'επικλήσεως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα και τα διδάγματα κοινής πείρας.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 340 και 346 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται χωριστή αξιολόγηση του καθενός.

Η παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ.11 περ.γ του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Με τον τρίτο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ.γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού της ...

δίκυκλης μοτοσυκλέτας περί την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος δεν έλαβε υπόψη την από 21.7.2006 έκθεση αυτοψίας της ΤΟΤΑ Θεσσαλονίκης για το ένδικο ατύχημα, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην οποία, ο οδηγός της ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας πρώτος των αναιρεσιβλήτων εστερείτο της κατά νόμο άδειας οδηγήσεως. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέοι ως αβάσιμος καθόσον από τη διαλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση γενική διαβεβαίωση ότι για τη διαμόρφωση της ουσιαστικής κρίσεώς του έλαβε υπόψη και όλα γενικώς τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι είτε προς άμεση απόδειξη είτε για να εκτιμηθούν ως δικαστικά τεκμήρια, σε συνδυασμό με τις αιτιολογίες της δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, συνεκτίμησε με τα άλλα έγγραφα και το ως ανωτέρω.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 300 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή της παράλειψης και της ζημιάς που έχει επέλθει, η οποία υπάρχει και όταν η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου ήταν, συμφώνως προς τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλαδή κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων ικανή να επιφέρει τη ζημιά και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Εξ άλλου, ως πράγματα προταθέντα από τους διαδίκους που η παράλειψή τους να ληφθούν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί οι οποίοι τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση και έτσι θεμελιώνουν το αίτημά τους, καθώς και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της κρίσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Για να ιδρυθεί όμως ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ θα πρέπει ο ισχυρισμός να είχε προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη κατά τρόπο ορισμένο και παραδεκτό, να είναι νόμιμος και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκη. Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού της ...

δίκυκλης μοτοσυκλέτας δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα από τους αναιρεσείοντες με το σχετικό της εφέσεώς τους λόγο ισχυρισμό κατά τον οποίο ο οδηγός της ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας, πρώτος των αναιρεσιβλήτων, που ενεπλάκη στο ειδικό ατύχημα, εστερείτο της κατά νόμο άδειας οδηγήσεως, γεγονός που συνδέεται αιτιωδώς με το επελθόν ζημιογόνο αποτέλεσμα, καθόσον επηρέαζε την οδηγητική αυτού ικανότητα.

Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απορριπτέος, δοθέντος ότι ο εν λόγω ισχυρισμός, θεμελιωτικός της αγωγής των αναιρεσειόντων, λήφθηκε υπόψη και αρνητικά αξιολογήθηκε, με την αντίθετη περί πραγμάτων κρίση της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι (αποκλειστικά) υπαίτιος του ατυχήματος ήταν ο οδηγός της ...

μοτ/τας, αποκλείοντας οποιαδήποτε αμελή συμπεριφορά του οδηγού της ... μοτ/τας, λαμβανομένου υπόψη ότι μόνη η έλλειψη αδείας οδηγήσεως δε στηρίζει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση του ατυχήματος.

Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 5.4.2012 και με αρ.κατ.97/2012 αίτηση αναιρέσεως της 166/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ" και να μη επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων δικαστικά έξοδα, ως ηττηθέντων, ελλείψει σχετικού αιτήματος της παριστάμενης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ".

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Διατάσσει τον χωρισμό της υποθέσεως και κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 5.4.2012 και με αρ.κατ.97/2012 αιτήσεως αναιρέσεως της 166/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τους αναιρεσίβλητους 1.Γ. Θ. Ν. Φ. του Φ. και 2.της ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "…", πρώτο και δεύτερη αντίστοιχα.

Απορρίπτει την από 5.4.2012 και με αρ.κατ.97/2012 αίτηση αναιρέσεως της 166/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.".

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ