Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment due to procedural defect and inadmissible grounds.

Απόφαση 1529 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1529/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Β. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Της αναιρεσίβλητης: Σ. - Σ. συζ. Π. Π., το γένος Ε. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Καλλίγερο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/4/2010 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κυθήρων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 2182/2012 Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12/7/2012 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 25/11/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί η εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολιπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολιπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ 4 εδ 3 και 4 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατ' άρθρο 575 εδ β' ιδίου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης η αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολιπόμενος κατά την μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση, η συζήτηση της ένδικης από 12-7-2012 αναίρεσης επισπεύδεται, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από την αναιρεσίβλητη από 17-2-2014 βεβαίωση αναβολής της Γραμματέως του Γ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου με την επ' αυτής σημείωση περί κοινοποιήσεως της στην αναιρεσίβλητη στις 18-2-2014 του δικαστικού επιμελητή Δ.

Α., κατόπιν εντολής του πληρεξουσίου, με βάση το υπ' αριθ. ... πληρεξούσιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Σταμάτη Καταπόδη, δικηγόρου του αναιρεσείοντος Α. Α., από τον αναιρεσείοντα. Κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 4-12-2013 η συζήτηση της υποθέσεως, κατά την οποία ο αναιρεσείων παραστάθηκε εκπροσωπούμενος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Αγγελίδη, αναβλήθηκε για την παρούσα δικάσιμο της 19-3-2014.

Επομένως, αφού ο αναιρεσείων δεν εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου αυτού κατά την παρούσα δικάσιμο της 19-3-2014 κατά την οποία, η υπόθεση εκφωνήθηκε για συζήτηση με τη σειρά της από το πινάκιο, ούτε έχει καταθέσει δήλωση, σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της αναιρέσεως, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 984 παρ 1ΑΚ, η νομή προσβάλλεται είτε με διατάραξη είτε με αποβολή του νομέα, εφόσον αυτές γίνονται παράνομα και χωρίς τη θέλησή του. Προσβολή της νομής αποτελεί κάθε θετική πράξη ή παράλειψη του προσβολέα που επάγει είτε αποβολή του νομέα από τη νομή, είτε διατάραξη του νομές στην άσκηση της νομής του.

Αποβολή του νομέα από τη νομή είναι η εκ μέρους του προσβολέα εκβολή του νομέα από την νομή του πράγματος και αντίστοιχη απώλεια της εν λόγω νομής γι' αυτόν. Η σχετική αγωγή, κατ' άρθρο 987 ΑΚ, στρέφεται κατά του προσβολέα, ο οποίος ταυτόχρονα με την προαναφερόμενη απώλεια της νομής του ενάγοντος απέκτησε νομή επί του πράγματος, την οποία διατηρεί κατά την άσκηση της αγωγής.

Το αίτημα της αγωγής είναι να καταδικασθεί ο εναγόμενος σε απόδοση της νομής του πράγματος στον ενάγοντα. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αρ 1εδ α' ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίον περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικού κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο παρέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών δε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, εγένοντο με αυτήν δεκτά, μετά από την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του ως άνω δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Δυνάμει του με αριθμό ...

συμβολαίου περιουσιακής παροχής (γονικής) της Συμβολαιογράφου Κυθήρων, Ακριβής Ε. Στελλίου, νομίμως μεταγεγραμμένου στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κυθήρων η ενάγουσα και, ήδη, εφεσίβλητη απέκτησε με γονική παροχή από τον πατέρα της, Ε. Κ. του Γ. και της Ελένης, γεννηθέντα την 26η.12.1913 στα ... Κυθήρων, μεταξύ άλλων ακινήτων, την πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή ενός άρτιου και οικοδομήσιμου οικοπέδου, επιφάνειας 855τ.μ., μετά των επ' αυτού παλαιών ισόγειων κτισμάτων, κείμενου εντός των ορίων του οικισμού ...

της κτηματικής περιφέρειας του Δημοτικού Διαμερίσματος ... του Δήμου Κυθήρων. Το εν λόγω ακίνητο εμφαίνεται με τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Ε-Ζ-Η-Θ-Ι-Κ-Λ-Μ-Ν-Ξ-Ο-Π-Ρ-Σ-Τ-Α στο προσκομιζόμενο και επικαλούμενο από Ιανουαρίου του έτους 2007 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού, Α. Λ., που προσαρτήθηκε στο ανωτέρω συμβόλαιο και, σύμφωνα με αυτό, συνορεύει γύρωθεν βορειοανατολικά σε ελαφρώς τεθλασμένη με πλευρές Μ-Λ μήκους 5,20 μ.

και Λ-Κ μήκους 10 μ. με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Κ., πλευρές Θ-Η μήκους 0,70 εκατοστών, Η-Ζ μήκους 8,49 μ. και Ζ-Ε μήκους 2,40 μ. σε πρόσωπο με δημοτικό οδό πλάτους 2 μ., πλευρές Ε-Δ μήκους 2,06 μ., Γ-Β μήκους 2,60 μ. και Β-Α μήκους 9,20 μ. σε πρόσωπο με ιδιοκτησία Ι. Χ. Κ. νοτιοανατολικά με πλευρά Δ-Γ μήκους 0,70 εκατοστών, επίσης ως άνω και πλευρές Α-Τ μήκους 3,70 μ., Τ-Σ μήκους 7,30 μ., Σ-Ρ μήκους 3,80 μ.

και Ρ-Π μήκους 19,30 μ. με ιδιοκτησία Ι. Ε. Κ. και πλευρά Ο-Ξ μήκους 4,30 μ. με ιδιοκτησία Π. Γ. Β., νοτιοδυτικά με πλευρές Π-Ο μήκους 16,40 μ. και Ξ-Ν μήκους 18,10 μ., επίσης ως άνω και βορειοδυτικά με πλευρά Ν-Μ μήκους 5,70 μ. σε πρόσωπο με δημοτικό οδό πλάτους 4 μ., πλευρά Κ-Υ μήκους 9,90 μ. με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Κ., πλευρά Υ-Ι μήκους 9,90 μ.

με ιδιοκτησία κληρονόμων Δ. Κ. και πλευρά Ι-Θ μήκους 22,50 μ. με ιδιοκτησία Γ. Χ. Κ... Επί του ως άνω οικοπέδου υφίστανται τα κάτωθι κτίσματα: α) μία (1) παλαιά ισόγεια πέτρινη οικία, εμβαδού 150 τ. μ., και δύο (2) παλαιά ισόγεια πέτρινα βοηθητικά κτίσματα, εμβαδού 23,30 τ. μ. και 41,50 μ. αντίστοιχα, καθώς και μία (1) στέρνα, εμβαδού 32,50 τ.

μ.. Το μεγαλύτερο τμήμα του ακινήτου αυτού είχε περιέλθει στον προαναφερθέντα δικαιοπάροχο-πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης, Ε. Κ. του Γ., κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή εκ κληρονομιάς του αποβιώσαντος στα Κύθηρα πατέρα του, Γ. Κ. του Ι., σύμφωνα με την από 25.1.1942 μυστική διαθήκη του, η οποία (διαθήκη) κατατέθηκε ενώπιον του Συμβολαιογράφου Κυθήρων, Νικολάου Π.

Νικηφοράκη, που συνέταξε τη με αριθμό ... πράξη κατάθεσης μυστικής διαθήκης, και η οποία (διαθήκη) δημοσιεύθηκε νόμιμα από το Ειρηνοδικείο Κυθήρων κατά τη συνεδρίαση του στις 18.3.1943 δυνάμει του με αριθμό ... πρακτικού δημοσίευσης. Την ανωτέρω κληρονομιά ο ως άνω δικαιοπάροχος κατείχε και νεμόταν έκτοτε με διάνοια κυρίου συνεχώς και αδιαλείπτως ασκώντας επί του ακινήτου αυτού όλες τις αναγκαίες διακατοχικές πράξεις.

Ο παρέχων δεν είχε υποχρέωση κατά το νόμο να προβεί σε δήλωση αποδοχής κληρονομιάς, καθόσον ο θάνατος του δικαιοπαρόχου του επήλθε προ του έτους 1946 (εφαρμογή του ΑΚ). Ωστόσο, στην προκείμενη περίπτωση αντικείμενο της μεταξύ των διαδίκων αντιδικίας αποτελεί έτερο τμήμα του ανωτέρω ακινήτου, έκτασης 93,68 τ.μ., και, ειδικότερα, το τμήμα εκείνο, το οποίο εμφαίνεται με τα περιμετρικά αλφαβητικά στοιχεία Κ-Λ-Μ-Ν-Ξ-Ο-Κ στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει, σύμφωνα με αυτό, βόρεια επί προσώπου Ν-Μ μήκους 5,70 μ.

με δημοτικό οδό, βορειοανατολικά και ανατολικά εν μέρει επί πλευράς Μ-Λ μήκους 5,20 μ. και Λ-Κ μήκους 10 μ. με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Κ. και εν μέρει επί πλευράς Κ-0 με ιδιοκτησία της ενάγουσας-εφεσίβλητης και νότια επί πλευράς Ο-Ξ μήκους 4,30 μ. και δυτικά και βορειοδυτικά επί πλευράς Ξ-Ν μήκους 18,10 μ. με αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας του εναγομένου-εκκαλούντος.

Συγκεκριμένα, το τμήμα αυτό αποτελεί αντικείμενο αντιδικίας, ενόψει του ότι η ενάγουσα-εφεσίβλητη, δια της κρινόμενης και ασκηθείσας ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου από 14.4.2010 (και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου 12/16.4.2010) αγωγής της, ισχυρίζεται ότι εντός του τμήματος αυτού -το οποίο είχε περιέλθει αρχικώς το έτος 1985 στην κυριότητα, νομή και κατοχή του ως άνω δικαιοπαρόχου πατέρα της δυνάμει άτυπης σύμβασης αγοραπωλησίας από την Ά., συζ.

Ε. Κ., το γένος Ν. Κ., ιδιοκτήτρια όμορου μη άρτιου και μη οικοδομήσιμου ακινήτου-αγροτεμαχίου, κείμενου προς τα ΒΑ και ΒΔ του ανωτέρω ακινήτου της- είχε κατασκευαστεί κατά τη χρονική περίοδο 1985-1986 τοιχίο από τσιμεντόλιθους και τσιμεντένιο σενάζ, ύψους 1 μ. περίπου, κατά μήκος της πλευράς Ν-Ξ-0 του ίδιου ως άνω τοπογραφικού διαγράμματος, και ότι, μολονότι επ' αυτού η ίδια από το έτος 2007 ασκούσε τις αναφερόμενες στο δικόγραφο πράξεις νομής, συνυπολογιζομένου και του χρόνου χρησικτησίας (από το έτος 1985) του δικαιοπαρόχου πατέρα της με τις επίσης αναλυτικά αναφερόμενες στο δικόγραφο υλικές επ' αυτού πράξεις νομής (για την ελεύθερη πρόσβαση στο όλο ακίνητο για την είσοδο μηχανημάτων [τρακτέρ, φρεζών κλπ.], με σκοπό την καλλιέργεια και εκμετάλλευση του κήπου, την είσοδο και μόνιμη στάθμευση του αυτοκινήτου, τη μεταφορά και αποθήκευση ξύλων, για τη μόνιμη τοποθέτηση σωληνώσεων υδροδότησης και ηλεκτροδότησης της οικίας του μέσω της λωρίδας αυτής), ο εναγόμενος-εκκαλών, παράνομα και αυθαίρετα, κατεδάφισε το οριοθετικό αυτό τοιχίο αποβάλλοντας την ίδια από τη νομή του τμήματος αυτού και αμφισβητώντας την επ' αυτού κυριότητα της.

Ο εναγόμενος-εκκαλών, από την πλευρά του, με το δικόγραφο των έγγραφων προτάσεων του, συνομολογεί μεν την κατασκευή του ως άνω τοιχίου εκ μέρους του πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης, πλην, όμως, την κατασκευή αυτή, η οποία, όπως διατείνεται, πραγματοποιήθηκε μόνο κατόπιν έγκρισης του, την τοποθετεί χρονικά μετά από το έτος 1990 και, ειδικότερα, μετά από τη σύνταξη του με αριθμό ...

συμβολαίου αγοραπωλησίας της Συμβολαιογράφου Αθηνών, Κωνσταντίνος Λάρδα, νομίμως μεταγεγραμμενού στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Κυθήρων (στον τόμο ... και με α.α. ...), δυνάμει του οποίου ο ίδιος απέκτησε, κατά τους ισχυρισμούς του, με αγορά από την Ά., χήρα Ε. Κ., το γένος Ν. Κ., ευρύτερη έκταση, επιφάνειας 1.418,62 τ.μ. (τμήμα της οποίας αποτελεί η ως άνω επίδικη εδαφική λωρίδα), κείμενη εντός των ορίων του οικισμού ...

της κτηματικής περιφέρειας του Δ.Δ. ... του Δήμου Κυθήρων, εμφαινόμενη με τα στοιχεία XII και Σ1 έως ... στο από 31.8.1984 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού, Ι. Π.. Περαιτέρω, ο εναγόμενος-εκκαλών αρνείται ότι πραγματοποιήθηκε η διαλαμβανόμενη στο δικόγραφο της ένδικης αγωγής άτυπη αγορά της επίδικης εδαφικής λωρίδας από τον πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης και ότι η τελευταία με τον πατέρα της ουδέποτε ήταν κύριοι και νομείς αυτής, αλλά, αντιθέτως, κατά παράκληση χρήστες για διάστημα μικρότερο της 20ετίας, κατά το οποίο ο πατέρας της χρησιμοποιούσε τη λωρίδα αυτή ως δίοδο για να περνάνε τα ζώα του στο οικόπεδο του καθώς και για την ευκολότερη μετακίνηση των απαραίτητων για την καλλιέργεια του κήπου του οχημάτων και εργαλείων καθώς και ότι το εντός αυτής τοιχίο είχε κατασκευασθεί προκειμένου να προστατεύει τον κήπο της ιδιοκτησίας του πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης από τα αιγοπρόβατα, τα οποία ο ίδιος διέθετε.

Οι ισχυρισμοί του, ωστόσο, αυτοί ουδόλως αποδείχθηκαν, από όλα τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα, ως ουσιαστικά βάσιμοι και αληθείς, αντιθέτως δε ως ουσιαστικά βάσιμοι και αληθείς αποδείχθηκαν, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, οι αγωγικοί ισχυρισμοί. Ειδικότερα,αποδείχθηκε ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα νεμόταν και κατείχε αρχικά και δη από το έτος 1985 ο πατέρας της ενάγουσας, μετά από άτυπη εκ μέρους του αγορά από την αδελφότης συζύγου του, Ά., συζ.

Ε. Κ., το γένος Ν. Κ., για την οποία (αγορά) δεν συντάχθηκε συμβολαιογραφικό έγγραφο ενόψει της εν λόγω συγγενικής σχέσης, επ' αυτού δε ο τελευταίος ασκούσε, μάλιστα, αυτοπροσώπως όλες τις πράξεις νομής, που προσιδίαζαν στη φύση και στον προορισμό του από το προαναφερθέν έτος 1985 έως και το έτος 2007, οπότε και μεταβίβασε ολόκληρο το ανωτέρω ακίνητο στην ενάγουσα κόρη του δυνάμει του προαναφερθέντος συμβολαίου γονικής παροχής.

Συγκεκριμένα, κατά τα έτη 1985-1986 ο ως άνω δικαιοπάροχος της ενάγουσας-εφεσίβλητης κατασκεύασε οριοθετικό τοιχίο από τσιμεντόλιθους και σενάζ, συνολικού μήκους 22,40 μ. και ύψους 1μ., κατά μήκος της πλευράς Ν-Ξ-Ο του προαναφερθέντος τοπογραφικού διαγράμματος προσαρτώντας, κατά τον τρόπο αυτόν, την επίδικη αυτή λωρίδα στη νομή και στο όμορο ακίνητο του, την οποία, άλλωστε, χρησιμοποιούσε για την είσοδο των μηχανημάτων του στο ακίνητο του, για την είσοδο και στάθμευση του αυτοκινήτου του και για τη μόνιμη τοποθέτηση σωληνώσεων υδροδότησης της οικίας του μέσω της λωρίδας αυτής.

Το οριοθετικό αυτό τοιχίο είχε κατασκευάσει προκειμένου να διαχωρίσει την εδαφική έκταση, που είχε αγοράσει από την αδελφή της συζύγου του, από το υπόλοιπο αγροτεμάχιο της και να προσαρτήσει αυτήν στην όμορη ιδιοκτησία του και τη νομή του. Στη συνέχεια, όταν το έτος 2007 υπεισήλθε στη νομή του επιδίκου η κόρη του, ήτοι η ενάγουσα-εφεσίβλητη, η τελευταία συνέχισε να νέμεται το ακίνητο αυτό διενεργώντας όλες τις προαναφερθείσες διακατοχικές πράξεις νομής, που προσιδίαζαν στη φύση και στον προορισμό του, το οποίο, μάλιστα, χρησιμοποιούσε για να περνάει με το αυτοκίνητο της στην ιδιοκτησία της, αφού άλλη πρόσβαση σε αυτό εκτός από την επίδικη δίοδο δεν υφίστατο.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι στις 18.8.2009 ο εναγόμενος, ενεργώντας παρανόμως και αυθαιρέτως, μέσω ενός φορτωτή, κατεδάφισε το οριοθετικό τοιχίο, το οποίο είχε κατασκευασθεί από τον πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης κατά μήκος της πλευράς Ν-Ξ-Ο του προαναφερθέντος προσαρτώμενου στην αγωγή τοπογραφικού σχεδιαγράμματος και το οποίο οριοθετούσε την επίδικη λωρίδα με το όμορο ακίνητο του, ενώ ταυτόχρονα απέβαλε παράνομα την ενάγουσα από τη νομή του επίδικου εδαφικού τμήματος.

Μετά δε από την ενέργεια του αυτή, καταβλήθηκε προσπάθεια μεταξύ των διαδίκων για μία συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς τους και, στα πλαίσια αυτά, συμφώνησαν αφενός μεν η ενάγουσα-εφεσίβλητη να περιορίσει το πλάτος της επίδικης εδαφικής λωρίδας, αφετέρου ο δε εναγόμενος-εκκαλών να αναγνωρίσει δια συμβολαιογραφικής πράξης και να συστήσει δικαίωμα δουλείας διόδου υπέρ αυτής από το όμορο ακίνητο του στο ίδιο μήκος και στην ίδια θέση, όπου υφίσταται η επίδικη εδαφική λωρίδα.

Στη συνέχεια, ωστόσο, ο εναγόμενος-εκκαλών ουδέποτε προσήλθε, προκειμένου να υπογράψει το σχετικώς συνταχθέν από 29.8.2009 σχέδιο πράξης δήλωσης σύστασης δουλείας διόδου της Συμβολαιογράφου Κυθήρων, Ακριβής Στελλίου, και, κατά τον τρόπο αυτό, να συμπράξει στην υλοποίηση του συμβιβασμού, για τον οποίο (συμβιβασμό), μάλιστα, είχε συνταχθεί και το από Αυγούστου του έτους 2009 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού, Σ.

Μ., στο οποίο αποτυπωνόταν η δίοδος όπως είχε συμβιβαστικά συμφωνηθεί. Η περί των ανωτέρω κρίση του Δικαστηρίου, ήτοι η κρίση περί της ουσιαστικής βασιμότητας των αγωγικών ισχυρισμών: α) στηρίζεται στην ένορκη κατάθεση της μάρτυρα απόδειξης, Ζ. Φ. του Ε., αδελφής της ενάγουσας, που εξετάστηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και της η οποία (κατάθεση) κρίνεται πειστική και αξιόπιστη.

Ειδικότερα, η εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε, χαρακτηριστικά, τα εξής: "...αυτό το ακίνητο παλαιότερα δεν είχε πρόσβαση στον κεντρικό δρόμο και υπήρχε πρόβλημα. Το επίδικο τμήμα το αγόρασε άτυπα ο πατέρας μου από την Ά. Κ., που ήταν κουνιάδα του από δεύτερο γάμο. Το αγόρασε για να το κάνει δρόμο για το σπίτι του....Ο Π.

Β. δεν περνούσε από το επίδικο για να πάει στο κτήμα του. Είχε δική του είσοδο και έμπαινε νότια του τοίχου του επιδίκου....το ακίνητο της αδελφής μου δεν εξυπηρετείται με αυτοκίνητο από άλλο δρόμο, μόνο από το επίδικο....ο εναγόμενος δεν τολμούσε όσο ζούσε ο πατέρας μου να δημιουργήσει θέμα....όταν η Ά. Κ. πούλησε στον Π.

Β. αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα με την κόρη της. Ούτε νέο τοπογραφικό έγινε τότε για την πώληση αυτή, αλλά χρησιμοποιήθηκε το παλιό....από την ανατολική πλευρά του ακινήτου αυτού υπάρχει μία τυφλή δίοδος, αλλά σε ορισμένα σημεία της το πλάτος της είναι λιγότερο από 2 μέτρα και δεν μπορεί να περάσει αυτοκίνητο.

Ούτε μπορεί από το δρόμο αυτό να στρίψει και να μπει αυτοκίνητο στο ακίνητο της αδελφής μου....δηλαδή για να ξεχωρίζει αυτό που αγόρασε από το υπόλοιπο κτήμα της Ά. Κ.....όλα τα χρόνια το επίδικο το χρησιμοποιούσε μόνο ο πατέρας μου, για δρόμο του. Το χρησιμοποιούσε για όλες γενικά τις ανάγκες του, περνούσε από εκεί με το αυτοκίνητο του...ο οριοθετικός τοίχος του επίδικου γκρεμίσθηκε το 2009 από τον Γ.

Π. με εντολή του εναγομένου....για να ξαναγίνει ο ίδιος τοίχος χρειάζονται περίπου 900 ευρώ. Μου είπε ειδικός ότι θα στοιχίσει 40 ευρώ το μέτρο, εργατικά και υλικά και είναι 23 περίπου μέτρα..". Θα πρέπει δε να επισημανθεί ότι η εν λόγω ένορκη κατάθεση επιρρωνύεται και από τις τρεις (3) προσκομιζόμενες και επικαλούμενες ένορκες βεβαιώσεις, που λήφθηκαν με επιμέλεια της ενάγουσας-εφεσίβλητης ενώπιον της Συμβολαιογράφου Κυθήρων, Ακριβής Ε.

Στελλίου. Αξίζει, μάλιστα, να επισημανθεί ότι και οι τρεις μάρτυρες, κάτοικοι Κυθήρων, αναφέρθηκαν με βεβαιότητα στην αγορά εκ μέρους του πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης της λωρίδας αυτής και στη χρήση του από το έτος 1987 και εντεύθεν, αναφέροντας, χαρακτηριστικά, τα εξής: Ο πρώτος εξ αυτών, Ι. Φ. του Ι., μόνιμος κάτοικος ...

με τη με αριθμό ... ένορκη βεβαίωση του ενώπιον της ως άνω Συμβολαιογράφου: "...το σπίτι μου στα ..., απέχει 200 μέτρα από το σπίτι του Μ. Κ. ή "Π.", όπως ήταν γνωστός, με τον οποίο μάλιστα ήμασταν κουμπάροι. Ουσιαστικά το σπίτι και το συνεχόμενο αυτού κτήμα του Μ. Κ., έκτασης 1 περίπου στρέμματος, δεν εξυπηρετείτο με δρόμο, γιατί ο δρόμος, που καταλήγει σε αυτό, από την ανατολική του πλευρά, είναι στενός σε μερικά σημεία του ακόμα και κάτω από 2 μ.

πλάτους, με συνέπεια να μην μπορεί να περάσει ένα κανονικό επιβατηγό αυτοκίνητο και ακόμα περισσότερο βέβαια φορτηγό ή τρακτέρ κλπ.. Η ανάγκη αυτή έκανε τον Μ. Κ., προ 25ετίας περίπου, να πάρει από την κουνιάδα του, Ά. Κ, ένα κομμάτι από ένα χωράφι της, που εφαπτόταν νοτιοδυτικά του κήπου του.......Αμέσως μόλις πήρε το κομμάτι αυτό του χωραφιού ο Μ.

Κ. έχτισε δύο παράλληλους τοίχους από τσιμεντόλιθους για να το ξεχωρίσει από τα διπλανά κτήματα της κουνιάδας του, Ά. Κ., που του το έδωσε, και της Ε. Κ., που βρίσκεται από την απέναντι πλευρά. ...από τότε που πήρε και διαμόρφωσε τη δίοδο αυτή ο Μ. Κ. τη χρησιμοποιούσε καθημερινά για να οδηγεί και να σταθμεύει το αυτοκίνητο του στο σπίτι του, να μεταφέρει πράγματα σε αυτό (προμήθειες, υλικά κλπ.), να καλλιεργεί τον κήπο του με γεωργικά μηχανήματα (τρακτέρ, φρέζες κλπ.) για να κάνει κηπευτικά, να έχει καρποφόρα δένδρα κλπ., από αυτή δε τη δίοδο πέρασε και τις σωλήνες υδρεύσεως του σπιτιού του, από μία γεώτρηση, που έκανε σε κοντινό κτήμα του, γενικά δε από αυτήν εξυπηρετείτο για όλες τις ανάγκες του.

Έτσι, αυτή έγινε η κύρια είσοδος του σπιτιού του όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι που πέθανε. Δεν νομίζω να υπήρχε συγχωριανός μας, που να μην γνωρίζει ότι η δίοδος αυτή ανήκε στον Μ. Κ.. Ακόμα και ο Π. Β., που πριν αρκετά χρόνια, και ενώ είχε ήδη διαμορφωθεί η δίοδος αυτή με τους δύο τοίχους, αγόρασε το διπλανό κτήμα της Ά.

Κ., ενώ έβλεπε όποια καλοκαίρια ερχόταν στο χωριό μας, ότι ο χώρος αυτός ανήκε και χρησιμοποιείτο από τον Μ. Κ., ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε. Ξαφνικά, τον Αύγουστο του έτους 009 μάθαμε ότι ο Π. Β., που τότε παραθέριζε στο χωριό μας, έβαλε έναν χειριστή τσάπας και γκρέμισε τον παλιό τοίχο που ξεχώριζε τη δίοδο αυτή από το διπλανό κτήμα του για να την ενώσει με αυτό.

Πιστεύω ότι επειδή λίγο προηγούμενα είχε πεθάνει ο Μ. Κ. προέβη σε αυτήν την ενέργεια, αλλιώς δεν θα τολμούσε, όσο αυτός ζούσε. Αμέσως μετά το περιστατικό αυτό, η Ζ.-Φ.-Κ., ως πληρεξούσια της αδελφής της, Σ.-Σ. Π.-Κ.., στην οποία ανήκει πλέον το σπίτι και η δίοδος αυτή, πήγε στην Αστυνομία και διαμαρτυρήθηκε. Όταν ήλθε επί τόπου ένα αστυνομικό όργανο και αναζήτησε τον Π.

Β., ήμουν και εγώ παρών, αλλά λύση δεν βρέθηκε. Όλοι οι χωριανοί είπαμε τότε στον Π. Β. ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό, αυτός δε προφανώς για να δικαιολογηθεί απέναντι μας, ενώ είχε δηλώσει ακόμα και μπροστά μου ότι δέχεται να υπογράψει ο ίδιος οποιοδήποτε χαρτί θέλει η Σ.-Σ. Π.-Κ.., προκειμένου να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της στη λωρίδα αυτή, τελικά απέφυγε να το κάνει, μέχρι που τελείωσε τις διακοπές του και έφυγε από τα Κύθηρα".

Ο δεύτερος εξ αυτών, Ε. Κ. του Ι. και της Π., μόνιμος κάτοικος ... Κυθήρων, με τη με αριθμό ... ένορκη βεβαίωση του: "...πηγαίνω και πήγαινα τακτικά στα ... και γνωρίζω πολύ καλά και το χωριό και τις ιδιοκτησίες και τους κατοίκους του. Γνώριζα πάρα πολύ καλά τον Μ. Κ., τον "Π." όπως τον λέγαμε που κατοικούσε στα ......ο ίδιος μου έλεγε πόσο είχε ταλαιπωρηθεί παλαιότερα για την καλλιέργεια του διότι ο κήπος δεν έφτανε μέχρι τον δρόμο και δεν μπορούσε να πάει τρακτέρ.

Αυτό τον ανάγκασε να αγοράσει από την κουνιάδα του, Ά. Κ., ένα κομμάτι από το χωράφι της και να το διαμορφώσει σε δίοδο για τον κήπο και το σπίτι του προς τον κεντρικό δρόμο. Έφτιαξε δε αμέσως μόλις το πήρε τοίχο και ξεχώρισε τη δίοδο αυτή από το υπόλοιπο κτήμα της Ά. Κ.. Αυτή δε τη δίοδο τη χρησιμοποιούσε πλέον για όλες τις ανάγκες του σπιτιού και του κήπου του, διότι από αλλού δεν διέρχεται ούτε αυτοκίνητο, ούτε τρακτέρ..".

Ο τρίτος εξ αυτών, Ι. Κ. του Ε. και της Γ., μόνιμος κάτοικος ..., με τη με αριθμό ... ένορκη βεβαίωση του: "...γεννήθηκα και μεγάλωσα στα ... Κυθήρων και μετά μετανάστευσα στην Αυστραλία, από όπου επέστρεψα το έτος 1978, εγκατασταθείς πλέον μόνιμα στον εν λόγω οικισμό μέχρι σήμερα, απασχολούμενος ως αγρότης. Το σπίτι όπου κατοικώ βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σπίτι του Μ.

Γ. Κ. ή "Π.", όπως ήταν γνωστός στα Κύθηρα, ενώ έχω και άλλα αγροκτήματα στη γύρω περιοχή. Λίγα μόλις χρόνια, ενώ είχα επιστρέψει από την Αυστραλία για να εγκατασταθώ μόνιμα στα ... και, συγκεκριμένα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, ο προαναφερόμενος Μ. Κ.-Π. πήρε από την Ά. Κ., το γένος Ν. Κ., ένα κομμάτι από το διπλανό του κήπου χωράφι της για να μπορεί να εξυπηρετείται μέχρι το σπίτι του με αυτοκίνητο.

Μέχρι τότε ο κήπος του δεν είχε πρόσβαση με αυτοκίνητο ή με γεωργικά - καλλιεργητικά μηχανήματα (τρακτέρ κλπ.) αλλά και στο σπίτι του δεν μπορούσε να περάσει ένα κανονικό αυτοκίνητο, γιατί ο δρόμος που ακόμα μέχρι σήμερα φθάνει σε αυτό από την ανατολική πλευρά του, εκτός του ότι είναι αδιέξοδος, σε μερικά σημεία του είναι πολύ στενός και δεν χωρεί αυτοκίνητο.

Με το κομμάτι αυτό του χωραφιού που αγόρασε από την κουνιάδα του ο Μ. Κ., έλυσε το μεγάλο πρόβλημα του, γιατί δεν μπορούσε πλέον να μεταφέρει από αυτό με αυτοκίνητο, όλα τα πράγματα του στο σπίτι του, να έχουν πρόσβαση στην κήπο του τρακτέρ, φρέζες, φορτηγά κ.λ.π., με σκοπό την καλλιέργεια του και την εκμετάλλευση του με δένδρα, κηπευτικά κ.λ.π. ...αμέσως μόλις πήρε τη λωρίδα αυτή ο Μ.

Κ. έφτιαξε έναν τοίχο από τσιμεντόλιθους για να την ξεχωρίσει από το υπόλοιπο διπλανό κτήμα της Ά. Κ. και ταυτόχρονα επισκεύασε, επίσης με τσιμεντόλιθους και τον τοίχο, που ξεχώριζε τη λωρίδα αυτή από την άλλη της πλευρά, που συνορεύει με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Κ.. Έτσι, η λωρίδα αυτή διαμορφώθηκε ως δίοδος μεταξύ δύο τοίχων από τσιμεντόλιθους, ύψους 1 μέτρου περίπου, και αποτελούσε την καθημερινή κύρια είσοδο του σπιτιού του Μ.

Κ., που την χρησιμοποιούσε μόνο ο ίδιος, γιατί το συνεχόμενο κτήμα της Ά.ς Κ. είχε δική του διαμορφωμένη είσοδο, νότια του τοίχου, που το χώριζε από αυτήν τη δίοδο.....γενικά όσο ζούσε ο Μ. Κ. και χρησιμοποιούσε τη δίοδο αυτή δεν αντιμετώπισε κανένα απολύτως πρόβλημα και όλοι αναγνώριζαν ότι η λωρίδα αυτή ήταν δική του...".

Αντιθέτως, η ένορκη κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης δεν κρίνεται εξίσου πειστική και αξιόπιστη και τούτο διότι ο τελευταίος δεν ήταν σε θέση να απαντήσει με σαφήνεια και πληρότητα στα τεθέντα σε αυτόν ερωτήματα, λέγοντας χαρακτηριστικά τα εξής: "..το κτήμα του ο αδελφός μου το αγόρασε από την Ά. Κ.. Δεν ξέρω πως έγιναν τα συμβόλαια.

Δεν ξέρω πότε έγινε ο τοίχος του επίδικου....ο αδελφός μου άφηνε πάντοτε τον πατέρα της ενάγουσας να περνά το αυτοκίνητο του, τρακτέρ, φρέζες κλπ, από το επίδικο για να φθάνουν μέχρι το σπίτι του. Και πριν το αγοράσει ο αδελφός μου περνούσε ο πατέρας της ενάγουσας από το επίδικο...δεν θυμάμαι πότε κτίστηκε ο τοίχος του επιδίκου.

Ήταν φτιαγμένος από τσιμεντόλιθους. Πιστεύω ότι έγινε για να προστατεύει το επίδικο. Δεν ξέρω αν ήταν όριο. Το επίδικο το χρησιμοποιούσε όλα τα χρόνια ο Μ. Κ.. Ο αδελφός μου δεν χρησιμοποιούσε το επίδικο. Δεχόταν τον τοίχο χωρίς να διαμαρτύρεται. Το κτήμα του αδελφού μου έχει άλλη είσοδο για να εξυπηρετείται, που βρίσκεται από την άλλη μεριά του τοίχου που γκρεμίσθηκε....δεν ξέρω ποιος γκρέμισε τον τοίχο....ο αδελφός μου διεκδικεί τώρα το επίδικο, γιατί δεν ήθελε να συμπληρωθεί 20ετία από τότε που το αγόρασε και χάσει τα δικαιώματα του..", β) ενισχύεται από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από Ιουλίου του έτους 2010 τεχνική έκθεση φωτοερμηνείας του πολιτικού μηχανικού, Χ.

Α., στα πλαίσια της οποίας αναγράφονται τα εξής: "..τα έτη αυτά (1989, 1993 και 2000) στη θέση Κ-Μ-Ν-Ξ-Ο-Κ, όπως σημειώνεται στα φωτοερμηνευτικά αποσπάσματα 1, 2 και 3 υπήρχε δίοδος, που συνέδεε την ιδιοκτησία Σ.-Σ., συζύγου Π. Π., με τον βόρεια-βορειοδυτικά ευρισκόμενο δρόμο, που παρατηρείται στη θέση: γ-δ. Στη θέση: Ν-Ξ-Ο της διόδου, υπήρχε περίφραξη, που παρατηρήθηκε στα στερεοζεύγη των ετών: 1993 και 2000.

Η περίφραξη στη θέση Ν-Ξ-Ο επίσης αποτυπώνεται στο με ημερομηνία Ιανουάριος 2007 Τοπογραφικό Διάγραμμα του Πολιτικού Μηχανικού Τ.Ε. Α. Λ.". Σημειωτέον ότι, στα πλαίσια της ίδιας έκθεσης, επισημαίνεται ότι η κλίμακα του στερεοζεύγους (1:30.000) της αεροφωτογραφίας ΓΥΣ έτους 1989 "δεν είναι κατάλληλη για λεπτομερείς παρατηρήσεις για την ύπαρξη περίφραξης εκατέρωθεν της διόδου Κ-Μ-Ν-Ξ-Ο-Κ", γεγονός, που δικαιολογεί τη μη δυνατότητα εντόπισης του οριοθετικού τοιχίου του επίδικου εδαφικού τμήματος στην αεροφωτογραφία αυτή, η οποία, ωστόσο, εντοπίζεται στις αμέσως επόμενες των ετών 1993 και 2000, γ) επιρρωνύεται και από το προσκομιζόμενο και επικαλούμενο από 22.6.2010 με αριθμό πρωτοκόλλου ...-α' ακριβές απόσπασμα από το βιβλίο αδικημάτων-συμβάντων-συλλήψεων-συστάσεων και παραπόνων του Α.Τ.

Κυθήρων της 19ης.8.2010, στα πλαίσια του οποίου αναγράφονται τα ακόλουθα: "...τη σήμερον και περί ώρα 08.15 επικοινώνησε τηλεφωνικώς με την Υπηρεσία μας η Φ. Ζ. του Χ. και Ε.....και μας κατήγγειλε τον Β. Π. του Γ. και της Θεοδοσίας...για αστικής φύσεως ζητήματα. Αστυνομικός της Υπηρεσίας μας μετέβηκε στο σημείο, όπου υπέδειξε τα νόμιμα και αποχώρησε.

Και οι δύο προαναφερθέντες επιφυλάχθηκαν παντός νομίμου δικαιώματος τους", δ) ενισχύεται και από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες φωτογραφίες του επίδικου εδαφικού τμήματος, των οποίων η γνησιότητα δεν αμφισβητήθηκε. Στις φωτογραφίες αυτές δύναται να διακρίνει κανείς ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα, πριν από την κατεδάφιση της, ενωνόταν με τον ακάλυπτο χώρο της οικίας της ενάγουσας-εφεσίβλητης, επίσης διακρίνει κανείς ότι υφίστατο διαχωριστικό τοιχίο της ιδιοκτησίας της ενάγουσας-εφεσίβλητης και από την ιδιοκτησία της Ε.

Κ. και, τέλος, ότι υφίστατο ξεχωριστή είσοδος για την ιδιοκτησία του εναγομένου-εκκαλούντος, στοιχείο, το οποίο αποδυναμώνει τους ισχυρισμούς του τελευταίου. Πέραν των ανωτέρω, θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι ισχυρισμοί του εναγομένου-εκκαλούντος αποδυναμώνονται και αποδεικνύονται αβάσιμοι και με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο (κατά το άρθρο 336§ 4 του ΚΠολΔ).

Και τούτο διότι, εάν ο σκοπός του κατασκευασθέντος τοιχίου ήταν, πράγματι, η προστασία του κήπου του πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης από τα αιγοπρόβατα του, όπως, άλλωστε, ισχυρίζεται ο εναγόμενος-εκκαλών, θα έπρεπε ρ τοίχος αυτός να ανεγερθεί σε ολόκληρο το μήκος του .κοινού ορίου, δηλαδή σε ολόκληρη την πλευρά Κ-Π του παραπάνω διαγράμματος.

Επιπλέον, είναι απολύτως αντίθετο στην κοινή λογική να επιτρέπει κάποιος σε τρίτο πρόσωπο να ανεγείρει εντός της ιδιοκτησίας του έναν τσιμεντένιο τοιχίο. Σημειωτέον, τέλος, ότι, για την επικαλούμενη εκ μέρους του εναγομένου-εκκαλούντος αγοραπωλησία, χρησιμοποιήθηκε το από έτους 1984 διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού, Ι.

Π., το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί και προσαρτηθεί στο προηγούμενο με αριθμό ... πωλητήριο συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Κυθήρων, Αγγελικής Λιακάτου, δυνάμει του οποίου η Ά. Κ. είχε αποκτήσει το ακίνητο αυτό. Ως προς δε τον ισχυρισμό του εναγομένου-εκκαλούντος ότι το με αριθμό ... συμβόλαιο αγοραπωλησίας της Συμβολαιογράφου Αθηνών, Κωνσταντίνος Λάρδα, δυνάμει του οποίου ο ίδιος απέκτησε την κυριότητα ακινήτου, έκτασης 1.418,62 τ.μ., τμήμα του οποίου αποτελεί η ως άνω επίδικη εδαφική λωρίδα, συνιστά πλήρη απόδειξη για όσα διαλαμβάνονται σε αυτό και, επομένως, εφόσον δεν έχει προσβληθεί ως πλαστό, δεν δύναται να γίνει δεκτός ο αγωγικός ισχυρισμός ότι το επίδικο τμήμα υπήρξε αντικείμενο άτυπης αγοραπωλησίας μεταξύ του δικαιοπαρόχου πατέρα της ενάγουσας-εφεσίβλητης και της Ά.ς Κ., θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο ισχυρισμός αυτός τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος ενόψει του ότι, σύμφωνα με όσα αναλυτικά αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, το προδιαληφθέν συμβόλαιο αποτελεί μεν δημόσιο έγγραφο γενικώς, συνιστά, όμως, πλήρη απόδειξη μόνον ως προς όσα βεβαιώνονται ότι έγιναν από τη συντάξασα αυτά συμβολαιογράφο ή ότι έγιναν ενώπιον της, καθώς και ως προς όσα βεβαιώνονται σε αυτά, την αλήθεια των οποίων όφειλε να διαπιστώσει η εν λόγω συμβολαιογράφος, όχι δε και ως προς τις περιεχόμενες σε αυτό δηλώσεις των συμβαλλομένων περί της έκτασης του μεταβιβαζόμενου ακινήτου, ως προς την οποία αυτά εκτιμώνται ελεύθερα ως δικαστικά τεκμήρια, όπως και εκτιμήθηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Σε αντίθεση, δηλαδή, προς τα γεγονότα, τα οποία βεβαιώνονται στο δημόσιο έγγραφο ότι έγιναν από το συντάκτη του εγγράφου του ενώπιον του και για τα οποία η ανταπόδειξη μόνο με την προσβολή του εγγράφου ως πλαστού είναι επιτρεπτή (άρθρο 438 ΚΠολΔ), μπορεί να γίνει η ανταπόδειξη των γεγονότων του άρθρου 440 του ΚΠολΔ (δηλαδή ως προς τα βεβαιούμενα γεγονότα, την αλήθεια των οποίων όφειλε να διακριβώσει ο συντάκτης του δημοσίου, εγγράφου) με κάθε αποδεικτικό μέσο και με μάρτυρες, χωρίς να επιβάλλεται η προσβολή του με πλαστότητα .

Με βάση, συνεπώς, όλα τα παραπάνω δεδομένα, γίνεται δεκτό ότι έλαβαν χώρα πράξεις προσβολής της νομής του επίδικου τμήματος του ακινήτου της ενάγουσας-εφεσίβλητης από τον εναγόμενο-εκκαλούντα, οι οποίες, εφόσον έγιναν με πρόθεση και παρακωλύουν την άσκηση της νομής στο εν "λόγω ακίνητο της, συνιστούν αδικοπραξία και, συνεπώς, παρέχουν σε αυτήν αξίωση προς αποκατάσταση της περιουσιακής της ζημίας, που συνδέεται αιτιωδώς με την πράξη αυτήν, καθώς και αξίωση προς αποκατάσταση της χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν και στην προηγηθείσα μείζονα σκέψη.

Έτσι, ενόψει του ότι αποδείχθηκε ότι, για την ανακατασκευή του καταστραφέντος από τον εναγόμενο-εκκαλούντα οριοθετικού τοίχου από τσιμεντόλιθους και σενάζ συνολικού μήκους Ζ^40.μ. και ύψους 1 μ. κατά μήκος της πλευράς Ν-Ξ-Ο του προαναφερθέντος προσαρτώμενου στην αγωγή σχεδιαγράμματος απαιτείται, (για αγορά υλικών, για το κτίσιμο και για την κατασκευή σενάζ) ποσό ύψους 40 ευρώ ανά τ.μ., ήτοι συνολικά (22,40 τ.μ.

Χ 40 ευρώ=) 896 ευρώ, θα πρέπει το ποσό αυτό να υποχρεωθεί να προκαταβάλει ο εναγόμενος-εκκαλών στην ενάγουσα-εφεσίβλητη ως αποζημίωση για τη θετική ζημία, που υπέστη η τελευταία από την καταστροφή του προαναφερθέντος τοιχίου, στην περίπτωση δε κατά την οποία ο τελευταίος αρνηθεί να προκαταβάλει το προαναφερθέν ποσό, να το ανακατασκευάσει η ίδια με δική του δαπάνη.

Τέλος, ενόψει όλων των παραπάνω πραγματικών περιστατικών, συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση και όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις (άρθρα 914 και 932 του ΑΚ) χρηματικής ικανοποίησης για την ανόρθωση της ηθικής βλάβης, την οποία υπέστη η ενάγουσα-εφεσίβλητη από την προσβολή της νομής της. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη του το είδος της γενόμενης προσβολής, την έκταση της βλάβης, που υπέστη η παθούσα-ενάγουσα-εφεσίβλητη από την αδικοπραξία, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του αδικοπραγήσαντος εναγομένου-εκκαλούντος, του τόπου, του χρόνου και του μέσου, με το οποίο τελέστηκε, την περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση των μερών, καθώς και τις λοιπές προσωπικές σχέσεις των μερών, κρίνει -χωρίς να υποχρεούται να διατάξει αποδείξεις ως προς το ύψος του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης ότι εύλογο ποσό για τη χρηματική ικανοποίηση της ενάγουσας-εφεσίβλητης είναι το ποσό των 600 ευρώ.

Στην ανωτέρω δε κρίση του περί του προσδιορισμού του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης το Δικαστήριο τούτο κατέληξε αφού έλαβε υπόψη του ότι το γεγονός ότι το Δικαστήριο της ουσίας δεν πρέπει μεν, με ακραίες εκτιμήσεις, να καταλήγει σε εξουθένωση του ενός μέρους, περιορίζοντας υπέρμετρα το ατομικό δικαίωμα της συμμετοχής του στην οικονομική ζωή της χώρας (άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος), συγχρόνως, όμως, δεν πρέπει να υποβαθμίζει την αταξία της πράξης, επιδικάζοντας ιδιαίτερα χαμηλό ποσό και καθιστώντας, έτσι, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας (άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος).

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο έκρινε ότι η ένδικη αγωγή είναι βάσιμη, κατ' ουσίαν αναγνώρισε ότι η αναιρεσίβλητη είναι νομέας του ανωτέρου επιδίκου τμήματος οικοπέδου και υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να της αποδώσει τη νομή αυτού, αποβαλλόμενου αυτού από την διακατοχή του και εγκαθισταμένης της αναιρεσίβλητης σε αυτό.

Στη συνέχεια απέρριψε κατ' ουσίαν την ασκηθείσα από τον αναιρεσείοντα έφεση κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης που είχε κρίνει ομοίως. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι όπως έκρινε το ως εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974,984, 987 ΑΚ τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε αφού σύμφωνα με τα ως άνω ανελέγκτως γενόμενα δεκτά περιστατικά, συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους.

Συνεπώς , ο όγδοος κατά το πρώτο σκέλος του λόγος αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων ως και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων εκδιδομένων επί εφέσεων κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων, συγχωρείται αναίρεση μόνον α) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή των υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς 2)αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση 3)αν το δικαστήριο, έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα 4)αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αναίρεσης ορίζονται περιοριστικώς στο άνω άρθρο και συνεπώς, δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των παραπάνω αποφάσεων, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν υπόψη ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με την δύναμη των αποδεικτικών μέσων, αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προβάλλει τις ακόλουθες πλημμέλειες της προσβαλλομένης αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς 1Ο ) η κατάθεση των μαρτύρων της αναιρεσίβλητης στο συμβολαιογραφείο έγινε παράτυπα, διότι η συμβολαιογράφος είχε έτοιμη την κατάθεσή τους, την οποία και ανέγνωσε η ίδια ...

Ο ισχυρισμός αυτός του αναιρεσείοντος αν και προεβλήθη ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου νομίμως, δεν ελήφθη κατά τους ισχυρισμούς του, υπόψη από το ως άνω δικαστήριο 2ο ) η κατάθεση του μάρτυρος αδελφού του ενώπιον του Ειρηνοδίκη Κυθήρων παραποιήθηκε διότι άλλη κατάθεση έκανε ο μάρτυρας αυτός και άλλη κατάθεση εγράφη από τη γραμματέα του δικαστηρίου 3ο )στη σελίδα 5 της προσβαλλομένης απόφασης αναφέρεται "έκτοτε και έως το έτος 2007 χρησιμοποιούσε αυτό με καλή πίστη και με διάνοια κυρίου με τις αναλυτικά αναφερόμενες στο δικόγραφο υλικές πράξεις για την ελεύθερη πρόσβαση στο ακίνητό του και δη για την είσοδο μηχανημάτων σε αυτό με σκοπό την καλλιέργεια και εκμετάλλευση του κήπου του, για την είσοδο και μόνιμη στάθμευση του αυτοκινήτου του, για τη μεταφορά και αποθήκευση ξύλων και για τη μόνιμη τοποθέτηση σωληνώσεων υδροδότησης και ηλεκτροδότησης της οικίας του μέσω της λωρίδας αυτής", πράγμα το οποίο είναι αναληθές 4ο )τα δικαστήρια της ουσίας δεν έλαβαν υπόψη το γεγονός ότι κατά την ώρα και ημέρα που εγκρέμιζα το παράνομο τοίχο της αναιρεσίβλητης εκλήθη η αστυνομία, η οποία όταν ζήτησαν οι προσελθόντες αστυνομικοί να μάθουν τι ακριβώς συνέβη επεδείχθησαν τα συμβόλαια του οικοπέδου στο οποίο περιλαμβάνεται και η λωρίδα των 93,76 τ.

μέτρων και οι αστυνομικοί είπαν στην αναιρεσίβλητη ότι "καλώς το γκρεμίζει, διότι η λωρίδα αυτή ανήκει στον Π. Β. 5ον) οι καταθέσεις των μαρτύρων της αναιρεσίβλητης είναι αλλοιωμένες κατά το κείμενο και διαφέρουν διότι φαίνονται να λένε άλλα το 1980 και άλλα το 1986 6ο ) στην αεροφωτογραφία η οποία τραβήχτηκε το έτος 1985, δεν φαίνεται το παράνομο τοιχείο που έκτισε η αναιρεσίβλητη προκειμένου να νομιμοποιήσει την διατεθείσα από τον αναιρεσείοντα ανωτέρω έκταση, αφού δεν υπήρχε, ενώ σε αεροφωτογραφία του έτους 1993 φαίνεται 7ο) η πρωτόδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Κυθήρων χαρακτηρίζεται ως ύποπτη, δεδομένου ότι πριν αρχίσει η ακροαματική διαδικασία ενώπιον του ανωτέρω δικαστηρίου γείτονες και φίλοι του έλεγαν : "μην της κάνεις δικαστήριο διότι θα το χάσεις" ... 8ο) η προσβαλλομένη απόφαση δεν εφάρμοσε ορθά τoυς περί νομής και χρησικτησίας κανόνες δικαίου και στερείται νόμιμης βάσης διότι έχει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες επί ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και 9ο) η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης τα οποία έλαβε υπόψη αν και δεν αποδείχθηκαν και δέχθηκε παραποιημένα γεγονότα ως αληθινά, παραβιάζονται τις διατάξεις περί του βάρους της απόδειξης.

Υπό το ως άνω περιεχόμενο, η ένδικη αίτηση αναίρεσης, είναι κατά τις υπό στοιχεία 1,2,4,5,6,8 κατά το δεύτερο σκέλος του και 9 αιτιάσεις απορριπτέα ως απαράδεκτη διότι προκειμένης προσβολής αποφάσεως Πολυμελούς Πρωτοδικείου δικάσαντος ως Εφετείου, δεν συγχωρείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης για παρά το νόμο μη κήρυξη ακυρότητας ή απαραδέκτου για μη λήψη υπόψη πραγμάτων που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για μη λήψη υπόψη νομίμως επικληθέντος και προσκομισθέντος αποδεικτικού μέσου, για έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω αντιφατικών και ανεπαρκών αιτιολογιών, για παραβίαση των διατάξεων περί του βάρους αποδείξεως, ως και για λήψη υπόψη πραγμάτων που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως έχουν οι παραπάνω αιτιάσεις, κατά την, υπό στοιχείο 3, αιτίαση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη διότι με αυτή πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ως προς την υπό στοιχείο 7 αιτίαση απορριπτέα ως απαράδεκτη λόγω του ότι, κυρίως, προβάλλεται με αυτή λόγος που αφορά την πρωτοβάθμια απόφαση και όχι τη δευτεροβάθμια απόφαση που πλήττεται με την ένδικη αίτηση αναίρεσης.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η από 12-7-2012 αίτηση του Π. Β. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2182/2012 αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, να καταδικασθεί ο ηττώμενος αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης κατά το νόμιμο αίτημα (άρθρα 176 κ'183 ΚΠολΔ) αυτής και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο κατ' άρθρο 495 παρ 4 ΚΠολΔ όπως προστέθηκε με νόμο 4055/2012, άρθρο 12 παρ 2.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-7-2012 αίτηση του Π. Β. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2182/2012 αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700)ευρώ. Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ