Supreme Court allows appeal against eviction order due to unlawful withholding of social security contributions and illegal property seizure.

Απόφαση 1529 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1529/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 31 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. χήρας Θ. Κ. το γένος Σ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Θεοδωρόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Π. του Κ. κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγλαΐα Μπαρλαμά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-5-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 147/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 102/2007 του Εφετείου Κερκύρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 7-5-2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 21-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου λόγου της αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών.

Ο πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αναιρεσίβλητου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εισάγεται για κρίση αναίρεση για υπόθεση παρακράτησης ασφαλιστικών εισφορών από μέρους του ήδη αναιρεσίβλητου εργολάβου, ο οποίος είχε αναλάβει την υποχρέωση να κατασκευάσει για λογαριασμό της αναιρεσείουσας διώροφη οικοδομή σε ακίνητο ιδιοκτησία της.

ΙΙ. Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου), ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου, κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα, κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ ορθά απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν. Στη συνέχεια, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια, έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η ανθρώπινη συμπεριφορά που αποτελεί το βασικό στοιχείο της αδικοπραξίας, μπορεί να συνιστάται και σε παράλειψη. Περαιτέρω, υπαίτια ζημιογόνος πράξη ή παράλειψη, με την οποία παραβιάζεται σύμβαση, μπορεί, πέραν από την αξίωση που πηγάζει από τη σύμβαση, να επιστηρίξει και αξίωση αποζημίωσης από αδικοπραξία, αν, και χωρίς τη συμβατική σχέση διαπραττόμενη θα ήταν παράνομη, ως αντικείμενη στο από το δίκαιο, κατά το άρθρο 914 ΑΚ ή 919 ΑΚ, επιβαλλόμενο γενικό καθήκον του για να μη ζημιώνει κάποιον, υπαίτια, άλλον, ή αντίθετα προς τα χρηστά ήθη, μη απαιτούμενου προς τούτο κάποιου άλλου στοιχείου (Ολ.ΑΠ 967/1973, ΑΠ 484/2006, ΑΠ 1582/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, κρίνοντας την ένδικη αγωγή, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε τα ακόλουθα: Στην προκείμενη περίπτωση, η ενάγουσα, με αγωγή που άσκησε στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι, κατόπιν συμβάσεως έργου με τον εναγόμενο, του είχε αναθέσει την ανέγερση διόροφης οικοδομής επί ακινήτου ιδιοκτησίας της αντί αμοιβής 30.000.000 δρχ., στην οποία περιλαμβανόταν και η καταβολή των εισφορών προς το ΙΚΑ, τις οποίες αυτός παρακράτησε, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί το ποσό των 13.567.568 δρχ.

το οποίο αυτό (ΙΚΑ) της επέβαλε να πληρώσει μαζί με τις πρόσθετες επιβαρυντικές εισφορές. Ότι επί πλέον η ενάγουσα συμφώνησε με τον εναγόμενο να εκμισθώσει ένα κατάστημα της στην υπό ανέγερση οικοδομή της προκειμένου αυτός να εισπράξει μισθώματα έως του ποσού του 1.500.000 δρχ. το οποίο αποτελούσε υπόλοιπο της εργολαβικής αμοιβής του, πλην όμως αυτός εισέπραξε επί πλέον μισθώματα ανερχόμενα στο ποσό των 4.140.000 δρχ.

και την εγγύηση ανερχόμενη στο ποσό του 1.080.000 δρχ., ποσά τα οποία και παρακράτησε. Επικαλούμενη, περαιτέρω, αδικοπρακτική συμπεριφορά του εναγομένου, δηλαδή, υπεξαίρεση των ανωτέρω ποσών, ζήτησε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγομένου σε καταβολή τους και σε καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ηθικής βλάβης στην οποία υπέστη.

Η αγωγή με το πιο πάνω περιεχόμενο και αίτημα δεν είναι νόμιμη και πρέπει ν' απορριφθεί. Και τούτο γιατί η επικαλούμενη πιο πάνω υπαίτια παράβαση της σύμβασης έργου από μέρους του εναγομένου δεν ήταν παράνομη χωρίς την συμβατική αυτή σχέση, δηλαδή, πρόκειται για αθέτηση συμβατικής υποχρέωσης από σύμβαση έργου και συνεπώς, δεν υπάρχει αδικοπρακτική, αλλά ενδοσυμβατική ευθύνη ...".

Από την προσήκουσα δε επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) προκύπτουν εκτός των άλλων και τα ακόλουθα: α) η ήδη αναιρεσείουσα εξέθεσε, πως με σύμβαση έργου, ανέθεσε στις 28/10/1994 στον εναγόμενο-αναιρεσίβλητο, να οικοδομήσει σε ακίνητό της, πολυόροφη οικοδομή, β) ο ίδιος αγόρασε νόμιμα, από την αναιρεσείουσα δύο, από τις τρεις, συνολικά, αυτοτελείς και ανεξάρτητες οριζόντιες ιδιοκτησίες, γ) ως τίμημα καθορίστηκε το ποσό των 30.000.000 δρχ.

ενώ ο εναγόμενος-αναιρεσίβλητος είχε υποχρέωση να αποδώσει στο ΙΚΑ τις πάσης φύσεως εισφορές, δ) παρά ταύτα, ο αναιρεσίβλητος, όχι μόνο δεν κατέβαλε στο ΙΚΑ τις εισφορές των εργατών, αν και είχε προεισπράξει το σχετικό ποσό, αλλά τις υπεξαίρεσε, με περαιτέρω αποτέλεσμα να επιβληθεί από το ΙΚΑ πρόσθετη εισφορά ύψους 13.567.568 δρχ., ε) την 1-12-1999 κατέλαβε υπαίτια και παράνομα οριζόντια ιδιοκτησία, η οποία ανήκει στην ιδιοκτησία της και προέβη σε εκμίσθωσή της σε τρίτο, τον Δ.

Γ., αντί μηνιαίου μισθώματος 180.000 και εισέπραξε, συνολικά, το ποσό των 5.220.000 δρχ. μέχρι και την 30.11.2011, οπότε αυτή πληροφορήθηκε την ύπαρξη αυτής. Με αυτό το περιεχόμενο, η αγωγή, διαλαμβάνει πράξεις του εναγόμενου-αναιρεσίβλητου, οι οποίες και μόνες τους, ανεξάρτητα διαπραττόμενες, συνιστούν αδικοπραξία, εφ' όσον η διάπραξή τους βαίνει, πέραν των 5+2 stricto senso συμβατικών υποχρεώσεων.

Δηλαδή, η σύμβαση έργου υπήρξε η αφορμή, η οποία, κατά τα στην αγωγή διαλαμβανόμενα, αποτέλεσε τη βάση από την οποία επήγαγε, η προπεριγραφείσα συμπεριφορά του αναιρεσίβλητου. Συγκεκριμένα: α) η κατακράτηση και μη απόδοση των ασφαλιστικών εισφορών προς το ΙΚΑ, και αυτοτελώς λαμβανόμενη, βαίνει πέραν των συμβατικών υποχρεώσεων των μερών (σχ.

ΑΠ 1608/1999), β) είναι πρόδηλο, πως η προβαλλόμενη παράνομη κατάληψη της ιδιοκτησίας της αναιρεσείουσας, πέρα από κάθε συμφωνία, και ο πορισμός από την εκμίσθωσή της, κέρδους, το οποίο, διαφορετικά, θα αποκέρδαινε η τελευταία, καίτοι, πέραν της οιασδήποτε συμφωνίας των μερών, έχει την σύμβαση ως απώτερη αφορμή, όχι όμως και ως παραγωγικό αίτιο της αναφερόμενης στο δικόγραφο της αγωγής συμπεριφοράς του αναιρεσίβλητου.

Κατά ταύτα, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία έκρινε ο αντίθετο, υπέπεσε στην από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ πλημμέλεια, κατά τα νομικά δεδομένα που προαναφέρθηκαν και ο πρώτος λόγος αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος. Συνακόλουθα δε, παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αναίρεσης. Μετά ταύτα, πρέπει να αναιρεθεί η απόφαση, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου, από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρ. 580§3 ΚΠολΔ) και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις, σε βάρος του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την, με αριθμό 102/2007, απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσίβλητου τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης από τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 17 Ιανουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ