Supreme Court dismisses appeal for inadmissible grounds regarding evidence acceptance and vague legal violation claims.

Απόφαση 1525 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1525/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την υπ’ αριθμ. 98/2017 Πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα - Εισηγήτρια και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαΐου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. συζύγου Β. Σ., το γένος Η. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χρυσούλα Πιστιόλη.

Του αναιρεσιβλήτου: Β. Σ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Σαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-3-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 7/2016 του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-5-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 1 παρ. 1 και 2 του Κώδικα Δικηγόρων (Ν. 4194/ 27-9-2013) ο δικηγόρος είναι δημόσιος λειτουργός και συλλειτουργός της δικαιοσύνης, κατά δε το άρθρο 4 εδ. β’ του ιδίου νόμου την δικηγορική ιδιότητα αποκτά εκείνος για τον οποίο εκδίδεται απόφαση διορισμού από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 28 παρ. 5 του ως άνω Κώδικα, ο δικηγόρος που είναι διορισμένος στο Εφετείο δικαιούται να παρίσταται και να ενεργεί τις σχετικές διαδικαστικές και δικονομικές πράξεις σε όλα τα Πρωτοδικεία και Εφετεία της χώρας, πολιτικά και διοικητικά, καθώς και σε όλα τα Ειρηνοδικεία. Στη περίπτωση παράστασης ενώπιον του Αρείου Πάγου απαιτείται να συμπαρίσταται με δικηγόρο που έχει το δικαίωμα παράστασης στα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας, κατά δε την παρ. 7 του ίδιου άρθρου 28 , ο Δικηγόρος που είναι διορισμένος στον Άρειο Πάγο δικαιούται να παρίσταται και να ενεργεί τις σχετικές διαδικαστικές πράξεις στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στον Άρειο Πάγο, στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, καθώς επίσης και σε όλα τα Πρωτοδικεία και Εφετεία, πολιτικά και διοικητικά και σε όλα τα Ειρηνοδικεία της χώρας.

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται, ότι ο δικηγόρος, ως δημόσιος λειτουργός, έχει το δικαίωμα να εξασκεί το λειτούργημα του, μόνο στο Δικαστήριο, όπου είναι διορισμένος και σε όλα τα Δικαστήρια της περιοχής του Δικηγορικού Συλλόγου όπου είναι εγγεγραμμένος αλλά και σε οποιοδήποτε Δικαστήριο της Χώρας ήδη και χωρίς τη σύμπραξη και τοπικού δικηγόρου (Ν. 3919/2011).

Σε ανώτερο Δικαστήριο από αυτό που είναι διορισμένος, δεν μπορεί να παρασταθεί μόνος ούτε για δική του προσωπική υπόθεση, η παράσταση δε μη δικαιούμενου δικηγόρου σε αυτό/καθιστά τον διάδικο για λογαριασμό του οποίου παραστάθηκε, δικονομικώς απόντα (ΑΠ407/2017). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, κατά την εκφώνηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης στο ακροατήριο, εκπροσωπήθηκε μόνο από την δικηγόρο Χρυσούλα Πιστιόλη, που όμως ,όπως και η ίδια δήλωσε (προκύπτει άλλωστε και από το με αριθμό πρωτ....-5-2017 πιστοποιητικό του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου) ,είναι διορισμένη στο Εφετείο και όχι στον Άρειο Πάγο.

Επομένως, η αναιρεσείουσα θεωρείται δικονομικώς απούσα. Ενόψει του ότι, τη συζήτηση της υπόθεσης επέσπευσε νομίμως ο αναιρεσίβλητος, όπως προκύπτει από την .../30-8-2016 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, Γ. Κ., την οποία προσκομίζει και επικαλείται ο τελευταίος ,με την οποία η αναιρεσείουσα κλήθηκε να παραστεί κατά τη δικάσιμο της 30-1-2017,κατά την οποία αναβλήθηκε, δικονομικώς απούσας και πάλι της αναιρεσείουσας, για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας(15-5-2017),η συζήτηση της υπόθεσης θα προχωρήσει παρά την απουσία της (αρθρ.575, 576 παρ.2, 568 παρ.1, 498παρ.1 σε συνδυασμό με 226παρ.4εδ.α,γ και δ ΚΠολΔ).

Το Εφετείο, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της (αρθρ.561παρ.2ΚΠολΔ),κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία, μέρος, τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο θρησκευτικό, κατά τους τύπους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γάμο στις 2-5-1982 στο ..., από τον οποίο απέκτησαν τρία, ήδη ενήλικα, τέκνα.

Μετά το γάμο τους διέμεναν στους ... Αιτωλ/νίας μέχρι τις 20-2-2008, οπότε η έγγαμη συμβίωση τους διασπάστηκε, του χρόνου αυτού αποδεικνυομένου από το από 17-5-2008 απόσπασμα από το βιβλίο αδικημάτων του ΑΤ Γαβαλούς, από το οποίο προκύπτει ότι ο ενάγων(ήδη αναιρεσίβλητος) δήλωσε ότι η εναγομένη(ήδη αναιρεσείουσα) εγκατέλειψε τη συζυγική τους στέγη κατά το χρόνο αυτό (22-2-2008), καθώς και την από 22-5-2008 ένορκη εξέταση του ενώπιον του ΑΤ Γαβαλούς, ενώ δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός της εναγόμενης ότι η διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης επήλθε τον Απρίλιο του 2008.

Η διάσπαση αυτή επήλθε με πρόθεση οριστικής διακοπής της έγγαμης σχέσης τους και συνεχίσθηκε χωρίς διακοπή έως τη συζήτηση της υπό κρίση αγωγής (19-9-2013), αφού οι διάδικοι διέμεναν έκτοτε σε ξεχωριστές οικίες, χωρίς τη θέληση να συνεχιστεί ο μεταξύ τους γάμος. Περί όλων αυτών και κυρίως περί της τελευταίας αυτής θέλησης των διαδίκων να μη συνεχιστεί ο γάμος τους κατέθεσε η μάρτυρας απόδειξης, αδελφή του ενάγοντος, η κατάθεση της δε αυτή δεν αντικρούστηκε από κανένα άλλο αποδεικτικό μέσο.

Αντίθετα ενισχύθηκε από την εκ μέρους της εναγομένης άσκηση τον Απρίλιο του 2008 έγκλησης σε βάρος του ενάγοντος για εξύβριση, απλή σωματική βλάβη από πρόθεση και βλασφημία, για τις οποίες αυτός παραπέμφθηκε να δικαστεί ενώπιον του Μονομελούς Πλημ/κείου Μεσολογγίου, από την παραπάνω από 22-5-2008 ένορκη κατάθεση του ενάγοντος ενώπιον του ΑΤ Γαβαλούς με την οποία μήνυεκαι ζητούσε την τιμωρία της εναγομένης για διάφορα σε βάρος του διαπραχθέντα εκ μέρους της αδικήματα, από την από 10-6-2009 έκθεση προφορικής μήνυσης του ενάγοντος κατά της εναγομένης στο ΑΤ Γαβαλούς περί εξύβρισης και απειλής του εκ μέρους της, από την τέλεση στις 28-6- 2011 εκ μέρους του ενάγοντος της πράξης της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε βάρος της εναγομένης, για την οποία πράξη καταδικάστηκε με την 4,5,6,7/2015 απόφαση του ΜΟΔ Λευκάδας, ενώπιον του οποίου η εναγομένη παραστάθηκε ως πολιτικώς ενάγουσα, από το από 4-7-2011 υπόμνημα της εναγομένης προς τον Εισαγγελέα Πλημ/κών Μεσολογγίου με το οποίο ζητούσε να γίνει δεκτή η δήλωση παράστασης της πολιτικής αγωγής για την ηθική βλάβη που υπέστη από τηνπαραπάνω απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος της και τέλος από την άσκηση της υπό κρίση αγωγής.

Ενόψει αυτών συνεπώς απορριπτέος ως ουσία αβάσιμος είναι ο ισχυρισμός της εναγόμενης ότι, παρά τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης τους και τις μεταξύ τους έριδες και διαπληκτισμούς, τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγος της δεν είχαν απομακρυνθεί ψυχικώς μεταξύ τους και επιθυμούσαν μέχρι και τη συζήτηση της ένδικης αγωγής, να επανασυνδεθούν, αφού τα παραπάνω περιστατικά αφενός δεν αποτελούν απλές έριδες και διαπληκτισμούς και αφετέρου δεν καταδεικνύουν (με αποκορύφωμα την άσκηση της αγωγής) ψυχικό δεσμό και επιθυμία επανασύνδεσης μεταξύ των διαδίκων με τη βούληση να διατηρηθεί ο γάμος τους.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων με την 258/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου τέθηκε σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση, καθότι κρίθηκε ότι έπασχε από διαρκή σωματική και πνευματική νόσο, μετά από βαρύ τραυματισμό στο κεφάλι, στο θώρακα και στην κοιλιακή χώρα, που έλαβαν χώρα στις 28-6-2011 με "όργανον νύσσον και τέμνον" (πιθανόν μαχαίρι) και "όργανο θλων" (πιθανόν λοστό), εξαιτίας των οποίων δεν μπορούσε να φροντίζει μόνος του τις υποθέσεις του, ορίστηκε δε με την ίδια απόφαση προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια η αδελφή του Α.

Σ. και για τον μετά την τελεσιδικία της απόφασης χρόνο η μητέρα του Δ. Σ., η οποία ήδη απεβίωσε και διόρισε εποπτικό συμβούλιο αποτελούμενο από τους Α. Σ., Ν. Σ. και Π. Χ.. Από δε την 28-6-2011 ο ενάγων νοσηλεύεται σε ιατρικό κέντρο αποκατάστασης. Η υπό κρίση αγωγή κατατέθηκε από τον ενάγοντα στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την 1-3-2010, πριν δηλαδή ακόμη τον παραπάνω τραυματισμό του και τη θέση του σε δικαστική συμπαράσταση, η συζήτηση της οποίας κατά την ορισθείσα δικάσιμο της 4-11-2010 ματαιώθηκε.

Η υπόθεση επαναφέρθηκε για συζήτηση με την από 11-3-2013 κλήση της παραπάνω προσωρινής δικαστικής συμπαραστάτριας Α. Σ., η οποία, κατόπιν σχετικής άδειας που της δόθηκε με την 20/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Μεσολογγίου, λόγω μη τελεσιδικίας της παραπάνω 258/2011 απόφασης (και άρα μη έναρξης της εξουσίας της παραπάνω ορισθείσας οριστικής δικαστικής συμπαραστάτριας, η οποία απεβίωσε στις 30-9-2011), με το .../17-9-2013 ειδικό πληρεξούσιο της συμβ/φου Αταλάντης Μ.

Β. διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο για να την εκπροσωπήσει, υπό την ανωτέρω ιδιότητα της, ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Ήδη με την 90/15-10-2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου ανακλήθηκε, κατόπιν αίτησης του ίδιου του ενάγοντος, η παραπάνω 258/2011 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου με την οποία είχε κηρυχθεί σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση, διότι κρίθηκε ότι δεν έχει πλέον κάποια ψυχωτική ή καταθλιπτική συμπτωματολογία, πρόκειται για άτομο πλήρως προσανατολισμένο σε χώρο, χρόνο, εαυτό με καλή συγκέντρωση, μνήμη και προσοχή και επίσης παρουσιάζει καλό επίπεδο εκτελεστικών και λειτουργιών του λόγου, έχει ικανοποιητική λειτουργικότητα από τις ανώτερες νοητικές του λειτουργίες και μπορεί από μόνος του να εκπροσωπήσει και να διαχειρίζεται τις προσωπικές του υποθέσεις.

Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι κατά το χρόνο της συζήτησης της υπό κρίση αγωγής, λόγω της κατάστασης του ενάγοντος υπό το καθεστώς της πλήρους στερητικής δικαστικής συμπαράστασης και της ως εκ τούτου πλήρους δικαιοπρακτικής ανικανότητας του, δεν μπορούσε αυτός να δώσει εντολή στον πληρεξούσιο δικηγόρο του με το αμέσως προαναφερόμενο ειδικό πληρεξούσιο για τη συζήτηση αυτής και επομένως δεν μπορούσε να διαγνωσθεί από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο το ψυχικό και βουλητικό στοιχείο της διάστασης τους. 0 ισχυρισμός αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι την εντολή στον πληρεξούσιο δικηγόρο με το παραπάνω πληρεξούσιο (.../17-9-2013) την έδωσε ο ενάγων, ενώ, όπως προαναφέρθηκε, την έδωσε η προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια, όπως αυτή είχε δικαίωμα να πράξει και εφόσον μπορούσε να εκπροσωπήσει τον ενάγοντα στην υπό κρίση αγωγή διαζυγίου....., δοθέντος μάλιστα ότι ο τελευταίος είχε εκφράσει τη βούληση του να λυθεί ο γάμος του με την εναγόμενη με την άσκηση της υπό κρίση αγωγής (να σημειωθεί ότι δεν τεκμαίρεται η έλλειψη της βούλησης αυτής από τη ματαίωση της συζήτησης της αγωγής κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 4-11-2011, εφόσον δεν είναι γνωστός ο λόγος της ματαίωσης).

Ο ισχυρισμός αυτός όμως είναι απορριπτέος και για το λόγο ότι η συνέχιση της παρούσας δίκης από τον ίδιο τον ενάγοντα προσωπικά, ο οποίος έχει πλέον αυτή τη δυνατότητα, καθόσον, όπως προαναφέρθηκε, με την 90/15-10-2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου ανακλήθηκε η απόφαση με την οποία είχε κηρυχθεί σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση, εκφράζει το ψυχικό και βουλητικό στοιχείο της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης του με την εναγομένη, αποτελεί δε και έγκριση των μέχρι τώρα ενεργειών της δικαστικής συμπαραστάτριας.

Εφόσον συνεπώς οι διάδικοι ήδη από τον Απρίλιο του 2008 ζούσαν σε ξεχωριστές κατοικίες, δεν αποδείχθηκε ότι έγιναν απόπειρες επανασύνδεσης (οι οποίες σε κάθε περίπτωση δεν παρεμποδίζουν τη συμπλήρωση του χρόνου της διετούς διάστασης......, παρά η επικοινωνία τους ήταν μόνο στο επίπεδο της ανταλλαγής των προαναφερόμενων μηνύσεων και λοιπών δικαστικών ενεργειών, αποδεικνυομένης από αυτές (τις ενέργειες) της έλλειψης πρόθεσης επανασύνδεσης και η διάσταση τους αυτή συνεχίστηκε χωρίς διακοπή μέχρι και τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, την 19-9-2013, έχοντας έτσι συμπληρωθεί χρόνος πολύ μεγαλύτερος της διετίας, τεκμαίρεται αμάχητα ότι η έγγαμη σχέση των διαδίκων έχει κλονιστεί τόσο ισχυρά, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα".

Μ ε βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο ακολούθως, αφού έκανε δεκτή την έφεση της αναιρεσείουσας, λόγω της ερημοδικίας της στον πρώτο βαθμό, και εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, δέχθηκε την αγωγή του αναιρεσίβλητου και απήγγειλε τη λύση του μεταξύ τους τελεσθέντος γάμου.

Στην περίπτωση που η προσβαλλόμενη με αναίρεση απόφαση έχει επάλληλες αιτιολογίες (κύριες και επικουρικές) από τις οποίες η κάθε μία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της, αν έστω και μία από αυτές δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς με λόγο αναίρεσης, διότι οι κατ’ αυτής λόγοι απορρίπτονται, οι λόγοι αναιρέσεως που πλήττουν τις υπόλοιπες είναι αλυσιτελείς (ΟλΑΠ25/2003).

Στη προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατ’ επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ, μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 1672ΑΚ διότι απέρριψε τον ισχυρισμό της, ότι το .../17-9-2013 ειδικό πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Αταλάντης, Μ.

Β., με το οποίο η διορισθείσα προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια του αναιρεσίβλητου διόρισε δικηγόρο για να την εκπροσωπήσει ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου για λογαριασμό του τελευταίου , δεν μπορούσε να επιφέρει το αποτέλεσμα αυτό, εφόσον δεν ήταν οριστική δικαστική συμπαραστάτρια, δεχόμενη ότι υφίστατο δικαίωμα του προσωρινού δικαστικού συμπαραστάτη του αναιρεσίβλητου να επαναφέρει με κλήση ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου την αγωγή του διαζυγίου και να τον εκπροσωπήσει κατά τη συζήτηση αυτής.

Ο ανωτέρω λόγος είναι αλυσιτελής, εφόσον το Εφετείο, τον ίδιο ισχυρισμό της αναιρεσείουσας τον απέρριψε και με την μη πληττόμενη αναιρετικά ακόλουθη αιτιολογία, που στηρίζει αυτοτελώς το σχετικό αποδεικτικό του πόρισμα, σύμφωνα με την οποία,"ο ισχυρισμός όμως αυτός είναι απορριπτέος και για το λόγο ότι η συνέχιση της παρούσας δίκης από τον ίδιο τον ενάγοντα προσωπικά, ο οποίος έχει πλέον αυτή τη δυνατότητα, καθόσον, όπως προαναφέρθηκε, με την 90/15-10-2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου ανακλήθηκε η απόφαση με την οποία είχε κηρυχθεί σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση, εκφράζει το ψυχικό και βουλητικό στοιχείο της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης του με την εναγομένη, αποτελεί δε και έγκριση των μέχρι τώρα ενεργειών της δικαστικής συμπαραστάτριας".

Ο προβλεπόμενος με το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης, μετά την κατάργηση της δεύτερης περίπτωσης, που προέβλεπε τη δυνατότητα αναίρεσης, αν το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά "χωρίς να διατάξει περί αυτών απόδειξη", με το άρθρο 17 παρ. 2 του ν. 2915/2001, όπως και μετά την κατάργηση της διάταξης του άρθρου 341 Κ.Πολ.Δικ.

για τη δυνατότητα έκδοσης προδικαστικής απόφασης και την εφαρμογή του άρθρου 270 Κ.Πολ.Δ. σε όλες τις υποθέσεις, με το άρθρο 14 παρ. 1 του ίδιου νόμου, έχει περιορισμένη εφαρμογή στην περίπτωση που "το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη", δηλαδή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη ή δεν έχει προσαχθεί καμιά απόδειξη (ΑΠ 104/2014).Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης στην προκειμένη περίπτωση, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, κατ’ επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559αριθμ.10ΚΠολΔ,μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι δέχθηκε χωρίς να διατάξει απόδειξη την ύπαρξη συνεχούς επί διετία διάστασης των διαδίκων, ,είναι προεχόντως απαράδεκτος, ,εφόσον το δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο με παρεμπίπτουσα απόφαση να διατάξει αποδείξεις ,αλλά αποφαινόταν αμέσως με εκτίμηση των στοιχείων της δικογραφίας (ΟΛΑΠ12/1991).Σε κάθε περίπτωση ο λόγος είναι και αβάσιμος, εφόσον, όπως προκύπτει από το προανεφερθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης ,το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα ,αφού έλαβε υπόψη την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος του αναιρεσίβλητου και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα.

Η περιλαμβανόμενη στον ίδιο λόγο αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμ.1ΚΠολΔ,λόγω επικαλούμενης "παραβίασης διάταξης ουσιαστικού δικαίου",είναι απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, εφόσον δεν εκτίθεται σε ποία διάταξη αναφέρεται και ποιο νομικό σφάλμα της προσάπτεται (ΟλΑΠ20/2005). Ομοίως και η αναφορά περί "καθ’ υλην αναρμοδιότητας", η οποία δεν συνδέεται με συγκεκριμένη αναιρετική πλημμέλεια.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου (αρθρ.176, 183ΚΠολΔ),κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5 Μαίου 2016 αίτηση της Μ. Σ. για αναίρεση της 7/2016 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων(2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουλίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ