Supreme Court partially allows appeal, quashing conviction due to statute of limitations expiration for the offense.

Απόφαση 1522 / 2019 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1522/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A' Ποινικό Τμήμα Διακοπών

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Κουβίδου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Στυλιανό Δαρέλλη, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Αλεξάνδρα Σιούτη - Εισηγήτρια και Ζωή Κωστόγιαννη - Καλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 16 Ιουλίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου και της Γραμματέως Ευθυμίας Καλογεροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Δ. Π. του Κ., κατοίκου ... και προσωρινά κρατουμένου στις Φυλακές …., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Άγγελο Ρακόπουλο, ο οποίος διορίστηκε με την υπ' αριθμ. 156/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1270/2016 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11.04.2019 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 729/2019.

Αφού άκουσε Τον Εισαγγελέα, ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί, η από 11.04.2019 κρινόμενη αίτηση, για αναίρεση της απόφασης 1270/2016 του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, η οποία ασκήθηκε με δήλωση που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 12.04.2019 και έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 4482/2019, να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής που ασκήθηκε σε βάρος του αναιρεσείοντα για την αξιόποινη πράξη της αντίστασης (άρθρο 167 παρ. 1 Π.Κ.) και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα και τέλη της διαδικασίας στον αναιρεσείοντα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 11-4-2019 και με αριθμό γενικού πρωτοκόλλου 4482/12-4-2019 αίτηση του Δ. Π. του Κ. για αναίρεση της 1270/25-10-2016 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω.

Κατά την παρ.1 του άρθρου 88 του Ν. 3386/2005 , όπως ίσχυε μετά την αντικατάσταση του από την εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση, ενόψει του χρόνου τέλεσης της επίδικης πράξης, παρ.4 του άρθρου 48 του Ν. 3772/2009, "πλοίαρχοι ή κυβερνήτες πλοίου, πλωτού μέσου ή αεροπλάνου και οδηγοί κάθε είδους μεταφορικού μέσου που μεταφέρουν από το εξωτερικό στην Ελλάδα υπηκόους τρίτων χωρών που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή στους οποίους έχει απαγορευθεί η είσοδος για οποιαδήποτε αιτία καθώς και αυτοί που τους παραλαμβάνουν από τα σημεία εισόδου , τα εξωτερικά ή εσωτερικά σύνορα, για να τους προωθήσουν στο εσωτερικό της χώρας ή στο έδαφος κράτους- μέλους της Ε.Ε ή τρίτης χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη, τιμωρούνται:

α. με κάθειρξη μέχρι δέκα [10] έτη και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων [10.000] έως τριάντα χιλιάδων [30.000] ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο, β. με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα [10] ετών και χρηματική ποινή τριάντα χιλιάδων [30.000] έως εξήντα χιλιάδων [60.000] ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο , αν ο υπαίτιος ενεργεί από κερδοσκοπία, κατ' επάγγελμα ή κατά συνήθεια ή είναι υπότροπος ή έχει τη ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου ή τουριστικού ή ναυτιλιακού ή ταξιδιωτικού πράκτορα ή αν δύο ή περισσότεροι ενεργούν από κοινού, γ.

με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα πέντε [15] ετών και χρηματική ποινή τουλάχιστον διακοσίων χιλιάδων [200.000] ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο, αν από την πράξη μπορεί προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο και δ. με ισόβια κάθειρξη και χρηματική ποινή τουλάχιστον επτακοσίων χιλιάδων [700.000] ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο, αν στην περίπτωση γ' επήλθε θάνατος".

Από τις διατάξεις αυτές [ταυτόσημες και προς τις ήδη ισχύουσες διατάξεις του άρθρου 30 του Ν.4251/2014], προκύπτει ότι θεσμοθετείται ποινικό αδίκημα υπαλλακτικώς μικτό, το οποίο πραγματώνεται με καθένα από τους ανωτέρω τρόπους, από τα πρόσωπα τα οποία [μεταξύ άλλων] αποδέχονται να μεταφέρουν στην Ελλάδα αλλοδαπούς, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο έδαφος της ή τους προωθούν στο εσωτερικό της χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη , γνωρίζοντας τη μη νόμιμη είσοδο τους στο ελληνικό έδαφος, ενώ για την κατάφαση της υποκειμενικής του υπόστασης απαιτείται δόλος , αρκεί δε και ο ενδεχόμενος [ΑΠ 570/2019, ΑΠ 570/2018].

Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως, υπάρχει προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος και αναφέρονται οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους υπήχθησαν τα περιστατικά που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά.

Για την βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε ξεχωριστά από το καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα από αυτά, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Τα αποδεικτικά μέσα αρκεί να αναφέρονται γενικώς και κατά ο είδος τους, χωρίς να απαιτείται αναλυτικά παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαίτερα [αν δεν είναι άμεσος ή υπερχειλής], διότι ο δόλος ενυπάρχει στην θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σε αυτήν.

Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ., λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στην εφαρμοσθείσα διάταξη, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.

Περαιτέρω κατά το άρθρο 511 εδ.α'του ΚΠΔ, όπως ισχύει [Ν 4620/2019],αν εμφανιστεί ο αναιρεσείων και κριθεί παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν και δεν προτάθηκαν τους λόγους της αναίρεσης που αναφέρονται στην παρ.1 του άρθρου 510, εκτός από τον προβλεπόμενο στο στοιχ.Β. Δεν επιτρέπεται όμως να χειροτερεύσει η θέση του κατηγορουμένου. Υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ο Άρειος Πάγος αυτεπαγγέλτως λαμβάνει υπόψη το δεδικασμένο και την παραγραφή που επήλθαν μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Στην προκειμένη περίπτωση το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ.1270/2016 απόφαση, δέχθηκε ότι από τα μνημονευόμενα κατ'είδος [ένορκες καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας, πρακτικά εκκαλουμένης αποφάσεως, αναγνωσθέντα έγγραφα και απολογία κατηγορουμένου], αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Στις 30-9-2009 ο συνοριακός φύλακας Γ.

Χ. βρισκόταν μαζί με άλλους συναδέλφους του σε διατεταγμένη υπηρεσία στο σταθμό διοδίων ….. της Ε.Ο ... επί του ρεύματος εισόδου της ….ς προς διενέργεια ελέγχων οχημάτων για εντοπισμό και σύλληψη διακινητών λαθρομεταναστών. Περί ώρα 14.00 πέρασε από τα διόδια με κατεύθυνση προς ….. το με αριθ. κυκλοφορίας ...06 ΙΧΕ αυτοκίνητο, μάρκας SEAT, χρώματος πράσινου, ιδιοκτησίας του Χ.

Α., μέσα στο οποίο ήταν και το οδηγούσε ο κατηγορούμενος. Οι εκτελούντες εκεί υπηρεσία συνοριακοί φύλακες θεώρησαν ύποπτο το αυτοκίνητο αυτό για μεταφορά λαθρομεταναστών, λόγω του ότι στα πίσω καθίσματα ήταν ξαπλωμένα άλλα άτομα με τρόπο τέτοιο ώστε να μη γίνονται αντιληπτά από άτομα εκτός αυτοκινήτου.

Έτσι οι άνω φύλακες αποφάσισαν να ελέγξουν το άνω αυτοκίνητο και προς τούτο το ακολούθησαν μέχρι το φωτεινό σηματοδότη στη συμβολή της Ε.Ο. ..., με την περιφερειακή οδό ….., όπου και στάθμευσε. Τότε οι συνοριακοί φύλακες έκαναν σήμα στον οδηγό του άνω αυτοκινήτου με φάρο και σειρήνα για να σταματήσει. Ο οδηγός όμως του αυτοκινήτου όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά έκανε επιτόπια αναστροφή και τράπηκε σε φυγή στο ίδιο ρεύμα με αντίθετη κατεύθυνση, προσκρούοντας στο οπίσθιο και πλάγιο αριστερό μέρος του υπ' αριθ.

κυκλοφορίας ...13 ΙΧΕ μάρκας PEUGEOT, μοντέλου 307, ιδιοκτησίας της Ά. Κ., που οδηγούσε ο γιος της Λ. Μ., θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή των επιβαινόντων στο όχημα που οδηγούσε καθώς και των διερχόμενων οδηγών. Οι συνοριακοί φύλακες τον ακολούθησαν για περίπου 500 μέτρα αλλά επειδή υπήρχε κίνδυνος να προκληθεί σοβαρό τροχαίο ατύχημα σταμάτησαν στο έρεισμα του δρόμου, έχοντας οπτική επαφή με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος.

Μετά από λίγο το εν λόγω αυτοκίνητο σταμάτησε και αποβιβάστηκαν από αυτό δύο άτομα, τα οποία άρχισαν να τρέχουν. Τότε οι συνοριακοί φύλακες κατέβηκαν από το περιπολικό και κυνήγησαν τα άτομα αυτά χωρίς να μπορέσουν να τα συλλάβουν. Στη συνέχεια και ενώ αναζητούσαν το όχημα στην ευρύτερη περιοχή, το εντόπισαν περί ώρα 14.55 στην ευρύτερη περιοχή του …..

Το ακολούθησαν μέχρι πενήντα περίπου μέτρα πριν από το φωτεινό σηματοδότη της Ε.Ο. ..., στην προέκταση της περιφερειακής οδού, οπότε τους αντιλήφθηκε και προσπάθησε να διαφύγει εκ νέου με επικίνδυνους ελιγμούς, πλην όμως εγκλωβίστηκε από τα σταθμευμένα οχήματα. Τότε οι συνοριακοί φύλακες εξήλθαν από το περιπολικό και προσέγγισαν το όχημα, αφού δε άνοιξαν την πόρτα δήλωσαν την ιδιότητά τους και κάλεσαν τον οδηγό να κατεβεί από αυτό, πλην όμως αυτός προσπάθησε να διαφύγει χτυπώντας τους συνοριακούς φύλακες με γροθιές και κλωτσιές, μέχρι που αυτοί κατάφεραν και τον δέσμευσαν με χειροπέδες.

Για τα παραπάνω σαφείς είναι οι καταθέσεις των άνω μαρτύρων κατηγορίας που δεν αντικρούονται από κάποιο αντίθετο πειστικό στοιχείο, ούτε και από την απολογία του κατηγορουμένου που ισχυρίζεται ότι δεν μετέφερε λαθρομετανάστες αλλά άγνωστους σ' αυτόν τοξικομανείς και ότι δεν σταμάτησε στα σήματα των συνοριακών φυλάκων γιατί νόμιζε ότι ήταν ο Π.

που τον κυνηγούσε. Με βάση τα παραπάνω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά θεμελιώνεται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αποδιδόμενης στον άνω κατηγορούμενο αξιόποινης πράξεως της μεταφοράς στο εσωτερικό της χώρας υπηκόων τρίτων χωρών που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να προκύπτει κίνδυνος για άνθρωπο, καθόσον αυτός στη συμβολή της περιφερειακής οδού …..

με την ΕΟ ... την 30-10-2009, μετέφερε με το με αριθ. κυκλοφορίας ...06 ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του Α. Χ., δύο αλλοδαπούς, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, στερούνταν παντελώς εγγράφων και είχαν εισέλθει στο ελληνικό έδαφος από αδιευκρίνιστο σημείο των συνόρων, τα στοιχεία των οποίων δεν κατέστη δυνατό να διακριβωθούν, λόγω του ότι διέφυγαν τη σύλληψη, όταν μάλιστα έγιναν αντιληπτοί από την αστυνομία έκανε επιτόπια αναστροφή και άρχισε να κινείται στο αντίθετο ρεύμα με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο οπίσθιο και πλαϊνό αριστερό τμήμα του υπ' αριθ. ...13 ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της Ά.

Κ. θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή των επιβαινόντων λαθρομεταναστών.

Περαιτέρω, καθόσον αφορά την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη της αντίστασης, αποδείχθηκε ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος στη …., στις 30.10.2019, μεταχειρίσθηκε με πρόθεση βία προκειμένου να εξαναγκάσει υπαλλήλους να παραλείψουν νόμιμη πράξη που ανάγεται στα καθήκοντά τους. Συγκεκριμένα, στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο προκειμένου να εξαναγκάσει αστυνομικούς υπαλλήλους να παραλείψουν τη νόμιμη σύλληψή του για την προεκτιθέμενη επ' αυτοφόρω καταληφθείσα παράνομη μεταφορά λαθρομεταναστών, κατά τη στιγμή που αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης επιχείρησαν να τον συλλάβουν προσπάθησε να διαφύγει χτυπώντας τους με γροθιές και κλωτσιές. Πρέπει, επομένως να κηρυχθεί ένοχος της ως άνω πράξης της αντίστασης".

Ακολούθως το ανωτέρω δικαστήριο της ουσίας που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ένοχο του ότι : α] Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, μετέφερε στο εσωτερικό της χώρας αλλοδαπούς υπηκόους, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, από την πράξη του δε αυτή μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο.

Ειδικότερα, στη συμβολή της περιφερειακής οδού …. με την ΕΟ ... την 30-10-2009, μετέφερε με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...06 ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του Χ. Α., δύο αλλοδαπούς που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, στερούνταν παντελώς εγγράφων και είχαν εισέλθει στο ελληνικό έδαφος από το αδιευκρίνιστο σημείο των συνόρων, τα στοιχεία των οποίων δεν κατέστη δυνατό εισέτι να διακριβωθούν, λόγω του ότι διέφυγαν τη σύλληψη, όταν μάλιστα έγιναν αντιληπτοί από την αστυνομία έκανε επιτόπια αναστροφή και άρχισε να κινείται στο αντίθετο ρεύμα με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο οπίσθιο και πλαϊνό αριστερό τμήμα του υπ'αριθμ....13 ΙΧΕ αυτοκινήτου ιδιοκτησίας της Ά.

Κ., θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή των επιβαινόντων λαθρομεταναστών. β] Στη …..στις 30-10-2009 μεταχειρίσθηκε με πρόθεση βία προκειμένου να εξαναγκάσει υπαλλήλους να παραλείψουν νόμιμη πράξη που ανάγεται στα καθήκοντά τους. Συγκεκριμένα, στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο, προκειμένου να εξαναγκάσει αστυνομικούς υπαλλήλους να παραλείψουν τη νόμιμη σύλληψή του για την προεκτιθέμενη επ'αυτοφώρω καταληφθείσα παράνομη μεταφορά λαθρομεταναστών, κατά τη στιγμή που αστυνομικοί του τμήματος Συνοριακής Φύλαξης επιχείρησαν να τον συλλάβουν, προσπάθησε να διαφύγει χτυπώντας τους με γροθιές και κλωτσιές" .Στη συνέχεια το δευτεροβάθμιο δικαστήριο τον καταδίκασε σε συνολική ποινή καθείρξεως είκοσι [20] ετών και έξι [6] μηνών και συνολική χρηματική ποινή τριακοσίων χιλιάδων [300.000] ευρώ.

Με τις παραδοχές αυτές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, η εν λόγω απόφαση περιέχει όσον αφορά την πρώτη πράξη, την επιβαλλόμενη κατά τα άνω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρονται σ'αυτή με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος για το οποίο το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι συλλογισμοί με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1α, 27 παρ.1,83 παρ.1α και δ, 94παρ.1 Π Κ και 88 παρ. 1β'του Ν 3386/2005, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ.4 του άρθρου 48 του Ν.3772/2009.Ειδικότερα, αναφέρονται όλα τα αποδεικτικά μέσα [κατά το είδος τους], τα οποία ελήφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν και περαιτέρω το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης ειδικώς αιτιολογεί τον τρόπο με τον οποίο ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων διευκόλυνε την παράνομη προώθηση δύο [2] αλλοδαπών που δεν κατέστη δυνατόν να διακριβωθούν τα στοιχεία τους λόγω του ότι όταν αυτοί έγιναν αντιληπτοί από την αστυνομία, τράπηκαν σε φυγή και διέφυγαν τη σύλληψη, οι οποίοι [ αλλοδαποί] δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο Ελληνικό έδαφος, γεγονός που γνώριζε ο αναιρεσείων- κατηγορούμενος, ως εκ των ειδικώς και λεπτομερώς αναφερομένων στην προσβαλλόμενη απόφαση ενεργειών του και των συνθηκών παραλαβής και προωθήσεως αυτών, περιστατικά από τα οποία σαφώς προκύπτει ο δόλος του.

Διαλαμβάνονται επίσης στην απόφαση τα αναγκαία περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι ο αναιρεσείων έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή των επιβαινόντων στο αυτοκίνητο που οδηγούσε, λαθρομεταναστών. Οι επιμέρους αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντα και ειδικότερα ότι δεν αποδείχθηκαν τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει η ιδιότητα των επιβαινόντων ως λαθρομεταναστών και επιχειρείται η θεμελίωση της αντικειμενικής υποστάσεως του αποδιδομένου σ' αυτόν εγκλήματος με τη συναγωγή συμπερασμάτων, είναι απαράδεκτες καθόσον με αυτές πλήττεται η περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Επομένως, οι από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ' και Ε'ΚΠΔ, σχετικοί λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους ο αναιρεσείων προσάπτει την πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και έλλειψη νόμιμης βάσης, είναι αβάσιμοι και ως εκ τούτου απορριπτέοι.

Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 111,112 και 113 του νέφ* ΠΚ [Ν.4619/2019], που ισχύει από 1-7-2019 [άρθρο δεύτερο αυτού], το αξιόποινο των εγκλημάτων εξαλείφεται με παραγραφή, η οποία προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πενταετής και αρχίζει από τότε που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη, η δε προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, πάντως, όμως, όχι πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 311 παρ.1 εδ.β'368 στοιχ.β'και 511 του νέου ΚΠΔ [Ν 4620/2019] που ισχύει από 1-7- 2019 [άρθρο 585 αυτού], προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ακόμη και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση αυτής και μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης ή την άσκηση της αναίρεσης, οφείλει να αναιρέσει την απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής, εφόσον η αίτηση αναίρεσης είναι τυπικά δεκτή και ο αναιρεσείων εμφανίστηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, η αποδιδόμενη στον αναιρεσείοντα αξιόποινη πράξη της αντίστασης κατά της αρχής [άρθρο 167 ΠΚ] που είναι πλημμέλημα, φέρεται ότι τελέστηκε στις 30-10-2009, έκτοτε δε και μέχρι τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης [16-7- 2019] παρήλθε χρονικό διάστημα που υπερβαίνει την οκταετία και, συνεπώς, το αξιόποινο της πράξης αυτής έχει εξαλειφθεί λόγω παραγραφής, η οποία επήλθε μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης. Επομένως, με βάση τα προεκτεθέντα, ενόψει του ότι η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, η οποία ασκήθηκε εμπρόθεσμα, με δήλωση του αναιρεσείοντος στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, είναι παραδεκτή και ο αναιρεσείων εμφανίστηκε στην παρούσα δίκη, πρέπει να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος του γι# την ανωτέρω πράξη της αντίστασης κατά της Αρχής, αφού έχει εξαλειφθεί το αξιόποινο αυτής, λόγω παραγραφής, κατά τψ. οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό. Με βάση τα παραπάνω εκτεθέντα, πρέπει :Α] Να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο της περί κηρύξεως ενόχου του κατηγορουμένου για την δεύτερη πράξη της αντίστασης κατά της αρχής και να παύσει οριστικά η κατ' αυτού ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και Β] να απορριφθεί κατά τα λοιπά η αναίρεση

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Α] Αναιρεί εν μέρει την με αριθμό 1270/2016 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Β] Παύει οριστικά την ποινική δίωξη κατά του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος του ότι: "Στη ….. στις 30-9-2009 μεταχειρίστηκε με πρόθεση βία προκειμένου να εξαναγκάσει υπαλλήλους να παραλείψουν νόμιμη πράξη που ανάγεται στα καθήκοντά τους και συγκεκριμένα στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο, προκειμένου να εξαναγκάσει αστυνομικούς υπαλλήλους να παραλείψουν τη νόμιμη σύλληψή του για την επ' αυτοφώρω καταληφθείσα παράνομη μεταφορά λαθρομεταναστών, κατά τη στιγμή που αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης επιχείρησαν να τον συλλάβουν, προσπάθησε να διαφύγει χτυπώντας τους με γροθιές και κλωτσιές".

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την αναίρεση του Δ. Π. του Κ., κατοίκου ... και ήδη προσωρινά κρατούμενου στις Φυλακές Λάρισας.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Σεπτεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ