1518/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1518 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1518/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας .........., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στέφανο Πανταζή.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. .............. και 2. ..........., ως τελεσιδίκως διορισμένης δικαστικής συμπαραστάτριας του ανωτέρω, οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαδημητρίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22 Μαϊου 2003 αίτηση δια του κ. Εισαγγελέως Πρωτοδικών Αθηνών, της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6007/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7405/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Δεκεμβρίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πλαστήρας Αναστασάκης, ανέγνωσε την από 27 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από την αναιρεσείουσα υπ΄ αριθ. ......... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ...... αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 15.12.2005 αιτήσεως αναιρέσεως με την καταχωρημένη στο τέλος της πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση και με κλήση προς παράσταση κατά τη συζήτησή της, επιδόθηκε με επιμέλεια της αναιρεσείουσας, νομίμως και εμπροθέσμως στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με τους ορισμούς των άρθρων 748 παρ. 2 σε συνδ. με 760 ΚΠολΔ. Επομένως παραδεκτώς χωρεί η συζήτηση της υποθέσεως και εν απουσία του.

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 7 ΚΠολΔ "αναίρεση επιτρέπεται (και) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας". Το άρθρο 93 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει ότι οι συνεδριάσεις κάθε δικαστηρίου είναι δημόσιες, εκτός αν το δικαστήριο κρίνει με απόφασή του ότι η δημοσιότητα πρόκειται να είναι επιβλαβής για τα χρηστά ήθη ή ότι συντρέχουν ειδικοί λόγοι προστασίας της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής των διαδίκων.

Περαιτέρω το άρθρο 114 ΚΠολΔ ορίζει ότι "αν η διεξαγωγή της συζήτησης θα μπορούσε να είναι επιβλαβής για τα χρηστά ήθη ή τη δημόσια τάξη, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει και αυτεπαγγέλτως τη διεξαγωγή της συζήτησης ή ενός μέρους της κεκλεισμένων των θυρών......". Από το συνδυασμό των διατάξεων τούτων προκύπτει ότι ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν παρανόμως, χωρίς δηλαδή τη συνδρομή των προϋποθέσεων του Συντάγματος και του νόμου αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Λόγος αναιρέσεως από τη διάταξη αυτή δεν ιδρύεται στην περίπτωση κατά την οποία, παρά την υποχρέωση από το νόμο (άρθρα 114, 802 παρ. 3 ΚΠολΔ) το δικαστήριο δεν απέκλεισε τη δημοσιότητα της συνεδριάσεως, διότι μόνο η έλλειψη της δημοσιότητας όχι δε και η μη τήρηση της μυστικότητας αναγράφεται μεταξύ των λόγων αναιρέσεως.

Αυτό όμως δεν αποκλείει η απόφαση που δεν απέκλεισε τη δημοσιότητα της συνεδριάσεως να είναι αναιρετέα επί τη βάσει του λόγου από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, κατά την οποία λόγος αναιρέσεως ιδρύεται (και) αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν κήρυξε ακυρότητα ή απαράδεκτο. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση που το δικαστήριο συνεδρίασε δημόσια ενώ όφειλε κατά νόμο, χωρίς να έχει διακριτική ευχέρεια σχετικώς, να δικάσει κεκλεισμένων των θυρών, οπότε υπήρχε παραβίαση κανόνα δημοσίας τάξεως, η οποία συνεπάγεται δικονομική ακυρότητα κατά το άρθρο 159 ΚΠολΔ, που στηρίζει τον άνω αναφερόμενο αναιρετικό λόγο.

Περίπτωση υποχρεωτικής από το νόμο διεξαγωγής της συζήτησης κεκλεισμένων των θυρών αποτελεί η διάταξη του άρθρου 802 παρ. 4 ΚΠολΔ σύμφωνα με την οποία "Η διεξαγωγή ολόκληρη της συζήτηση (σε δίκες για την υποβολή ενός προσώπου σε δικαστική συμπαράσταση) γίνεται "κεκλεισμένων των θυρών", με εφαρμογή κατά τα λοιπά του άρθρου 114 (ΚΠολΔ)".

Η διάταξη αυτή που αποτελεί το νέο άρθρο 802 ΚΠολΔ (μετά την κατάργηση του αντίστοιχου προϊσχύσαντος με το άρθρο 44 του ν. 2447/1996) και με την οποία κάμπτεται η άνω αναφερόμενη θεμελιώδης αρχή της δημοσιότητας των συνεδριάσεων των δικαστηρίων (άρθρ. 9 παρ. 2 του Συντάγματος) και καθιερώνεται η διεξαγωγή ολόκληρης της συζήτησης "κεκλεισμένων των θυρών" θεσπίσθηκε χάριν της διασφάλισης και προστασίας του προσώπου του πάσχοντος (βλ.

και άρθρ. 95 παρ. 6 του ν. 2071/1992 σχετικά με τη δίκη που αφορά την υποβολή προσώπου σε ακούσια νοσηλεία, όπου καθιερώνεται η "κεκλεισμένων των θυρών" συνεδρίαση του δικαστηρίου "ώστε να προστατεύεται η ιδιωτική ζωή του ασθενούς". Η παραβίαση συνεπώς της διατάξεως αυτής δημιουργεί ακυρότητα και θεμελιώνει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 14 λόγον αναιρέσεως.

Επομένως το Εφετείο το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, δεν διέταξε την κεκλεισμένων των θυρών διεξαγωγή της συζητήσεως της κρινόμενης υπόθεσης που αφορά την υποβολή σε δικαστική συμπαράσταση του πρώτου των αναιρεσιβλήτων (τότε εκκαλούντος) αλλά η σχετική δίκη διεξήχθη "δημοσία στο ακροατήριό του", υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ.

Γι΄ αυτό και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι η ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου συζήτηση της υποθέσεως εχώρησε ακύρως "δημοσία", ενώ έπρεπε να διεξαχθεί "κεκλεισμένων των θυρών" και ότι επήλθε εντεύθεν δικονομική ακυρότητα που ιδρύει τον άνω αναφερόμενο αναιρετικό λόγο, είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή του, γίνει δεκτή η αίτηση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 7405/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ