Supreme Court dismisses appeal arguing lawyer fee agreement was distorted and evidence weight misapplied.

Απόφαση 1517 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1517/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα και Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Μαΐου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως επειδή είναι δικηγόρος. Του αναιρεσιβλήτου: ...., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-12-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8398/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1382/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-11-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας διάβασε την από 13-5-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. .... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ....., ακριβές αντίγραφο της από 12-11-2007 αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτήν πράξη του αρμοδίου Αντιπροέδρου, με την οποία ορίζεται δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας, και κλήση προς εμφάνιση κατά τη δικάσιμο αυτή, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσίβλητο. Αυτός, όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου, δεν εμφανίστηκε κατά την παραπάνω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του, σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρα 568 παρ. 4 και 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ., ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται τα αναφερόμενα στα άρθρα 339 και 432 επ. του ίδιου κώδικα ως αποδεικτικά μέσα, στα οποία δεν περιλαμβάνονται τα διαδικαστικά έγγραφα, όπως είναι οι προτάσεις των διαδίκων που κατατέθηκαν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ή στο Εφετείο για την ένδικη διαφορά.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδει στο Εφετείο, ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο των από 12-2-2007 προτάσεων του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε ενώπιόν του στην κατ' έφεση δίκη. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, προεχόντως διότι οι προτάσεις των διαδίκων, όπως προαναφέρθηκε, δεν είναι επιδεκτικές παραμορφώσεως κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 12 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό μέσο δύναμη αποδείξεως μικρότερη ή μεγαλύτερη από εκείνη που προσδίδει ο νόμος, προβλέποντας ιδίως ότι ορισμένο αποδεικτικό μέσο παράγει πλήρη απόδειξη με ή χωρίς δυνατότητα ανταποδείξεως, όπως η δικαστική ομολογία, η οποία κατά το άρθρο 352 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

αποτελεί πλήρη απόδειξη εναντίον εκείνου που ομολόγησε. Για να έχει όμως αντικείμενο η δικαστική ομολογία, ώστε να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο και να προσδοθεί σ' αυτήν η δέουσα αποδεικτική δύναμη, πρέπει να αναφέρεται σε ουσιώδη πραγματικό ισχυρισμό, για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου και έγινε.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, ενώ ο αναιρεσίβλητος με τις προτάσεις του, που κατέθεσε κατά την κατ' έφεση δίκη, ομολόγησε ότι οφείλει στον αναιρεσείοντα τις συμφωνηθείσες και αναφερόμενες στην αγωγή δικηγορικές αμοιβές για κάθε μία από τις εκτιθέμενες σ' αυτήν δικαστικές και εξώδικες ενέργειές του, προσέδωσε στην εν λόγω ομολογία τη δέουσα αποδεικτική δύναμη μόνο για το ποσό των 4.920,23 ευρώ, ενώ για το υπόλοιπο αιτούμενο με την αγωγή ποσό τη συνεκτίμησε όπως και τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.

Όπως, όμως, προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, ο αναιρεσείων δικηγόρος με την ένδικη αγωγή του ζήτησε τη δικαιούμενη κατά τις διατάξεις του Κώδικα περί Δικηγόρων αμοιβή του για τις αναφερόμενες σ' αυτήν δικαστικές και εξώδικες ενέργειές του σε εκτέλεση σχετικής εντολής του αναιρεσιβλήτου, χωρίς να επικαλεσθεί την προβλεπόμενη από το άρθρο 92 παρ. 1 του εν λόγω Κώδικα ειδική συμφωνία για τις επιμέρους ή τη συνολική αμοιβή.

Έτσι, η προαναφερόμενη δικαστική ομολογία του αναιρεσιβλήτου, ως μη αναφερόμενη σε αγωγικό ισχυρισμό, κατά το πέραν των καθοριζομένων από τα άρθρα 98 και επ. του Κώδικα περί Δικηγόρων ελαχίστων ορίων δικηγορικών αμοιβών, αιτούμενο ποσό, δεν ελήφθη καν (και ορθώς) υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-11-2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1382/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Iουνίου 2008. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ