Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding failure to serve public notice to tax authority director.

Απόφαση 1515 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1515/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., Δικηγόρου, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Παναγιώτη Παππά, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 20 Οκτωβρίου 1998 ανακοπές του ήδη αναιρεσείοντος ως και του οριστικού συνδίκου της πτωχεύσεως της εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΟΦΟΔΟΤΙΚΗ Ε.Π.Ε.- ...", δικηγόρου Κέρκυρας Σπυρίδωνος Ιωάννου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17/2000 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 174/2002 του Εφετείου Κέρκυρας. Επί της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε αναίρεση από το Ελληνικό Δημόσιο και εκδόθηκε η 1224/2006 απόφαση του Ζ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την με αριθμό 174/2002 απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο. Το Εφετείο εξέδωσε την 93/2008 απόφασή του, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 14 Ιουνίου 2009 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 1 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως.

Ο αυτοπροσώπως παραστάς αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, για παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν ο κανόνας αυτός του ουσιαστικού δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολομ.ΑΠ 36/1988). Εξάλλου, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, για κήρυξη ή μη ακυρότητας, εκπτώσεως ή απαραδέκτου, ιδρύεται μόνον όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως και όχι διατάξεως ουσιαστικού δικαίου (Ολομ.ΑΠ 1/1999).

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 85 § 1 ΚΕΔΕ (ΝΔ 356/1974), επί δικών του διατάγματος αυτού, όπως είναι και εκείνη από αναγγελία ή ανακοπή του Δημοσίου κατά πλειστηριασμού εις βάρος οφειλέτη του όταν επισπεύδων είναι τρίτος (άρ. 54 και 58), το δημόσιο εκπροσωπεί ο διευθυντής του δημοσίου ταμείου (ήδη προϊστάμενος της αρμόδιας Δ.Ο.Υ.) κατά του οποίου στρέφεται και κοινοποιείται κάθε δικόγραφο με ποινή απαραδέκτου.

Σε κάθε όμως περίπτωση, με την ίδια, ως άνω, κύρωση, απαιτείται κοινοποίηση του δικογράφου και στον Υπουργό Οικονομικών. Ως δικόγραφο, κατά την ανωτέρω διάταξη νοείται, για μείζονα εξασφάλιση του δημοσίου, όχι μόνον εκείνο που επιδίδεται από ένα διάδικο σε άλλον ή υποβάλλεται στο δικαστήριο, αλλά και κάθε άλλο διαδικαστικό έγγραφο που αφορά τη δίκη όταν επιβάλλεται να επιδοθεί και στο δημόσιο.

Συνέπεια δε της μη σωρευτικής επιδόσεως είναι στις μεν δίκες του ΚΕΔΕ το ρητώς οριζόμενο απαράδεκτο της επιδόσεως, στις δε άλλες δίκες του δημοσίου η ακυρότητα (Ολομ. ΑΠ 34/1988). Οι διατάξεις αυτές δεν παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας και δεν αντίκεινται στα άρθρα 25 § 1 του Συντάγματος, 6 § 1, 8 § 2, 9 § 2 και 10 § 2 της ΕΣΔΑ (βλ.

Α.Ε.Δ. 27/2004, ΑΠ 1058/2009). Κατ' ακολουθίαν, το Εφετείο, το οποίο, με την προσβαλλομένη απόφαση, κατά παραδοχή προσθέτου λόγου εφέσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση και απέρριψε ως απαράδεκτη την ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, η οποία δεν είχε επιδοθεί και στον Διευθυντή της αρμόδιας Β' ΔΟΥ ...

και ως εκ τούτου δεν είχε ολοκληρωθεί η άσκησή της, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., διότι δεν έπρεπε να εφαρμοσθούν οι προαναφερθείσες διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ, ούτε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., διότι δεν κήρυξε απαράδεκτο παρά το νόμο. Επομένως, οι εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 14 Κ.Πολ.Δ., αντίθετοι, λόγοι αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), μειωμένη, κατά τα άρθρα22 παρ. 1και 3 Ν.3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 παρ. 18 ΕισΝ ΚπολΔ, 5 παρ. 12 Ν. 1738/1987 και 2 της Υ.Α. 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης).

ΓIA TOYΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από14-6-2009 αίτηση περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 93/2008 αποφάσεως του Εφετείου Κερκύρας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία καθορίζει στο ποσό των τριακοσίων πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Οκτωβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Νοεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ