Supreme Court dismisses appeal by engineering chamber member for lack of standing as non-party to original suit.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to appeal the Second Instance Court's decision against the Technical Chamber of Greece. The appellant, a member of the Chamber, argued the Chamber acted as his substitute to claim unpaid engineering fees from Olympic Airline. The court ruled that the Chamber is a non-party litigant acting in its own name, not as the engineer's representative, and thus lacks standing to appeal without the engineer's direct intervention.
Legislator headnote
AI generatedArt. 556(1) Civil Procedure Code; Art. 577(1)-(2) Civil Procedure Code; Art. 1(4)-(5) Decree 30/31-5-1956: A member of the Technical Chamber of Greece suing as a non-party litigant cannot appeal a judgment without the engineer's personal intervention, as the Chamber acts in its own name and the engineer holds a right of additional intervention.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1514 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1514/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: .............................., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σταμούλη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Αθανάσιο Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Μητρούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/12/2002 αγωγή του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ", που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 25/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8383/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12/10/2006 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Μαρκάκης, ανέγνωσε την από 22/2/2007 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και την από 11/5/2007 συμπληρωματική έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε συμπληρωματικά την απόρριψη των λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 556 παρ. 1 ΚΠολΔ, δικαίωμα αναίρεσης έχουν εφόσον νικήθηκαν ολικά ή εν μέρει στη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ο ενάγων, ο εναγόμενος, ο εκκαλών, ο εφεσίβλητος εκείνος που ζητεί και εκείνος κατά του οποίου στρέφεται η αναψηλάφηση, εκείνοι που είχαν ασκήσει κυρία ή πρόσθετη παρέμβαση, οι καθολικοί διάδοχοι και οι ειδικοί διάδοχοι, εφόσον απέκτησαν την ιδιότητα αυτή μετά την άσκηση της αγωγής, καθώς και οι εισαγγελείς μόνο αν ήταν διάδικοι.
Από δε τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1-2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο Άρειος Πάγος κατ' αρχή ερευνά αυτεπαγγέλτως την συνδρομή των προϋποθέσεων του παραδεκτού της αναίρεσης μεταξύ των οποίων και η νομιμοποίηση του ασκούντος αυτήν, αν δε διαπιστωθεί έλλειψη κάποιας διαδικαστικής προϋποθέσεως, την απορρίπτει ως απαράδεκτη.
Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 4 και 5 του β.δ. της 30/31-5-1956, "περί κανονισμού του τρόπου καταβολής της αμοιβής των μηχανικών εν γένει" που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου μόνου του ν.δ. 2726/1953, όπως οι διατάξεις αυτές αντικαταστάθηκαν από το άρθρο 1 του π.δ. 48/1994, συνάγεται ότι την αμοιβή του μηχανικού, συμφωνημένη ή νόμιμη, για την εκπόνηση μελέτης ή σχεδίων, δικαιούται να επιδιώξει δικαστικά εκτός από το μηχανικό και το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος (ΑΕΔ 26/1993, Ολ ΑΠ 2085/1986), υποκαθιστάμενο εκ του νόμου στα δικαιώματα αυτού.
Στη περίπτωση αυτή το Τεχνικό Επιμελητήριο ενεργεί στη δίκη ως μη δικαιούχος διάδικος, στο δικό του όνομα και όχι ως αντιπρόσωπος του δικαιούχου μηχανικού, ούτε υπάρχει μεταξύ τους σχέση αντιπροσώπευσης αναφορικά με την είσπραξη της αμοιβής, το δε αίτημα της καταψηφιστικής αγωγής του θα είναι η καταβολή σ' αυτό (ΤΕΕ) του οφειλομένου ποσού.
Συνέπεια αυτών είναι ότι όλες οι διαδικαστικές πράξεις από και προς το ΤΕΕ, αφορούν αμέσως αυτό, όλα δε τα ζητήματα που συνάπτονται με την ιδιότητα του διαδίκου, κρίνονται στο πρόσωπό του και όχι στο πρόσωπο του δικαιούχου μηχανικού, ο οποίος κατά τις άνω διατάξεις έχει δικαίωμα να ασκήσει στη σχετική δίκη πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του ΤΕΕ.
Εν προκειμένω, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης εκτίθεται ότι το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος του οποίου ο αναιρεσείων τυγχάνει μέλος, με την από 21-12-2002 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ζήτησε, ως υποκατάστατο του αναιρεσείοντος, κατ' εφαρμογή των διατάξεων του π.δ. 48/1994 να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη Ολυμπιακή Αεροπορίας Α.Ε., σε καταβολή της οφειλόμενης αμοιβής του τελευταίου από την εκτέλεση και παράδοση του αναφερόμενου έργου. Ότι επί της άνω αγωγής που εκδικάσθηκε χωρίς να παρέμβει προσωπικώς ο αναιρεσείων, εκδόθηκε η 25/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που την έκανε ενμέρει δεκτή. Ότι κατά της απόφασης αυτής άσκησαν αντίθετες εφέσεις το ενάγον ΤΕΕ και η αναιρεσίβλητη, επί των οποίων εκδόθηκε η 8383/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, καταπαραδοχή της έφεσης της αναιρεσίβλητης και απόρριψη της έφεση του ΤΕΕ, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την αγωγή. Την αναίρεση της άνω εφετειακής απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την κρινόμενη αίτησή του για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτή. Υπό τα άνω περιστατικά η εν λόγω αίτηση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω ελλείψεως της διαδικαστικής προϋπόθεσης της νομιμοποιήσεως του αναιρεσείοντος σε άσκηση αυτής, αφού κατά τα εκτιθέμενα δεν υπήρξε διάδικος ή παρεμβαίνων στη δίκη κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 12.10.2006 αίτηση του ......................., για αναίρεση της 8383/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 19 Ιουνίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ