1511/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1511 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1511/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ.118/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου) Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαϊδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 5 Οκτωβρίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Θ. Π. του Ι. κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 644/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Ιουλίου 2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 37/2016.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρακευαϊδης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Ακριτίδη με αριθμό 63/8.4.2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου Σας, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ.1 εδ.

α’ ΚΠΔ, την με αριθμό 13/23.7.2015 αίτηση αναίρεσης του Θ. Π. του Ι., κατά της υπ’ αριθμ. 644/7.5.2015 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσ/νίκης και εκθέτω τα ακόλουθα: Όπως προκύπτει από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148-153 474 παρ.1 ή 2 - 476 παρ.1 - 509 παρ.1 ή 510 ΚΠΔ για το κύρος και κατ’ ακολουθία για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ’ αποφάσεως, στη δήλωση ασκήσεως της πρέπει να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται, αξίωση που εξυπηρετεί τη δυνατότητα προσδιορισμού της έκτασης του μεταβιβαστικού αποτελέσματος, δεν αρκεί δε η απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς να διαλαμβάνονται τα περιστατικά που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια.

Αν δεν περιέχεται στην αίτηση αναιρέσεως ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ, η αίτηση αυτή είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται, σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 476 ή 513 παρ.1 εδ. 1α’ ΚΠΔ. Περαιτέρω το απαράδεκτο του ενδίκου μέσου που οφείλεται σε ανυπαρξία ενός τουλάχιστον παραδεκτού λόγου ή στην αόριστη διατύπωση του στην έκθεση αναιρέσεως δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα και μάλιστα μεταγενέστερα έγγραφα ή με την προβολή πρόσθετων λόγων οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με τα άρθρα 509 παρ.2 ΚΠΔ την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναιρέσεως (ΟΛ.

ΑΠ 2/2002-ΑΠ 906/2008- ΑΠ 844/2006 - ΑΠ 724/2006 - ΑΠ 1765/2005). Στην προκειμένη περίπτωση το Πενταμελές Εφετείο Θεσ/νίκης ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα σε συνολική ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών για τα αδικήματα της 1) παραβίασης δικαστικής απόφασης (αρθρ. 232 παρ.1 ΠΚ , 2) κλοπής (αρθρ. 372 παρ.1α ΠΚ).

Κατά της αποφάσεως αυτής, η οποία καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο την 16.12.2015, ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων άσκησε, προ καταχωρήσας την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Γραμματέα του Εφετείου Θεσ/νίκης. Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης διατυπώνεται κατά λέξη ως εξής "διότι παρεγράφη δια νόμου το αδίκημα της παράβασης δικαστικής αποφάσεως, και ήτο αυτοδικία και όχι κλοπή το άλλο αδίκημα Ν. 4198/11.10.2013 ΦΕΚ 215/11.10.2013 άρθρο 232 Με το προειρημένο όμως περιεχόμενο, και ειδικότερα με την ανυπαρξία έστω και ενός παραδεκτού αναιρετικού λόγου, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως παρίσταται απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί.

Συνεπώς η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της προκείμενης διαδικασίας (αρθρ. 476 παρ. 1-583 παρ.1 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς - προτείνω Α) Να απορριφθεί η με αριθμό 13/23.7.2015 αίτηση αναιρέσεως του Θ. Π. του Ι., κατά της υπ’ αριθμ. 644/2015 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσ/νίκης και Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της προκείμενης διαδικασίας. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Ακριτίδης"

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε ο ίδιος ο αναιρεσείων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ’ ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ’ αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεως της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ" αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερομένους περιοριστικώς στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠοινΔ). Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως.

Στη προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε στις 22 Ιουλίου 2015 με δήλωση του αναιρεσείοντος Θ. Π. του Ι. στην Γραμματέα του Εφετείου Θεσσαλονίκης, πλήττεται η υπ’ αριθ. 13/2015 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτός (αναιρεσείων) κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή φυλακίσεως έξι (6) μηνών, για παραβίαση δικαστικής αποφάσεως και κλοπή. Στη συνταχθείσα προς τούτο 13/2015 έκθεση αναιρέσεως αναφέρονται, σε σχέση με τους λόγους αναιρέσεως, τα εξής: "Διότι παρεγράφη δια νόμου το αδίκημα της παραβίασης δικαστικής απόφασης και ήτο αυτοδικία και όχι κλοπή το άλλο αδίκημα Ν.4198/2013 ΦΕΚ 215/2013 άρθρο 232 Α’ ΠΚ". Από το παραπάνω περιεχόμενο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, στην οποία δεν επισυνάπτεται κάποιο άλλο έγγραφο, προκύπτει ότι δεν περιέχεται σ’ αυτήν κανένας σαφής και ορισμένος λόγος αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 510 του ΚΠοινΔ, ούτε διατυπώνεται κάποια αναιρετικώς ελεγχομένη πλημμέλεια της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Επομένως, πρέπει η αίτηση αυτή να κηρυχθεί απαράδεκτη, σύμφωνα με τα οριζόμενα στα άρθρα 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 του ΚΠοινΔ και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη την με αριθμό 13/23-7-2015 αίτηση του αναιρεσείοντος Θ. Π. του Ι. κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ’ αριθ. 644/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 25 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ