Supreme Court allows appeal against dismissal for perjury, ruling the law does not require proving the crime harmed the employment relationship.

Απόφαση 1511 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1511/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Μαϊου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Ομορρύθμου εταιρίας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΜΠΕΤΟΝ ΑΦΟΙ ... Ο.Ε.", που εδρεύει στα ..., όπως εκπροσωπείται κατά το νόμο, 2. Χ2, κατοίκου ..., ως διαχειριστού και νομίμου εκπροσώπου της πρώτης αναιρεσείουσας, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Βλαστό.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Παναγιώτα Τσακούλια, με δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/12/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κερκύρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 260/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 289/2003 οριστική του Εφετείου Κερκύρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6/11/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας ανέγνωσε την από 21/4/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά η διάταξη του άρθρου5 παρ 1 του ν. 2112/1920 ο εργοδότης μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, χωρίς να τηρήσει προθεσμία, εφόσον κατά του υπαλλήλου υποβλήθηκε μήνυση για αξιόποινη πράξη, που διαπράχθηκε κατά την άσκηση της υπηρεσίας του ή απαγγέλθηκε κατ' αυτού κατηγορία για αδίκημα, το οποίο φέρει χαρακτήρα τουλάχιστον πλημμελήματος.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι δεν αποτελεί αναγκαίο στοιχείο της εν λόγω καταγγελίας η αναγραφή σ' αυτήν των αξιόποινων πράξεων για τις οποίες κατηγορείται ο εργαζόμενος αλλά αρκεί να γνωστοποιείται εγγράφως ότι η απόλυσή του γίνεται μετά από μήνυση ή απαγγελία κατηγορίας για αξιόποινες πράξεις (ΑΠ 1237/2003).

Πολύ δε περισσότερο δεν απαιτείται να αναφέρεται στο έγγραφο της καταγγελίας ότι η τέλεση του αποδιδόμενου στον εργαζόμενο αδικήματος επηρεάζει δυσμενώς την ομαλή λειτουργία της εργασιακής σχέσεως και καθιστά δυσχερή για τον εργοδότη τη συνέχισή της. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε τα εξής:

Την 1-10-1992 ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος προσλήφθηκε από την πρώτη των αναιρεσεόντων ομόρρυθμη εταιρεία, με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προκειμένου να εργασθεί ως οδηγός - χειριστής μηχανήματος στην επιχείρηση παραγωγής ετοίμου σκυροδέματος, που διατηρεί η τελευταία στα ... Έκτοτε, ο αναιρεσίβλητος προσέφερε τις υπηρεσίες του κανονικά μέχρι τις 28-12-2001, οπότε η πρώτη των αναιρεσειόντων του κοινοποίησε την με την αυτή ημερομηνία καταγγελία της εργασιακής συμβάσεως για το λόγο ότι υπέβαλε κατ' αυτού μήνυση για ψευδορκία, την οποία αυτός τέλεσε, κατά τους ισχυρισμούς της, στις 10-12-2001, οπότε εμφανίστηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου Όρους Κερκύρας, Φωτεινής Καλούδη, στην οποία και βεβαίωσε ενόρκως το περιεχόμενο της ...

ένορκης βεβαιώσεως, όπου ο αναιρεσίβλητος ψευδώς ανέφερε ότι ο δεύτερος των αναιρεσειόντων, ομόρρυθμος εταίρος και διαχειριστής της πρώτης, συνεπικουρούμενος από το ..., χτύπησαν το συνάδελφό του ... και μάλιστα, ότι τον άρπαξε από το λαιμό και στη συνέχεια μαζί με το συνεργό του τον έριξαν κάτω και τον κτύπησαν στο κεφάλι.

Το Εφετείο δέχτηκε ότι η εν λόγω καταγγελία είναι άκυρη διότι δεν καθορίζεται η σχέση που υπάρχει μεταξύ της τελέσεως του πιο πάνω αδικήματος και της συμβάσεως εργασίας, δηλαδή, αν η τέλεση του αδικήματος επηρεάζει δυσμενώς την ομαλή λειτουργία της εργασιακής σχέσεως, πολύ περισσότερο αφού πρόκειται για αδίκημα που αποδίδεται στον αναιρεσίβλητο ότι τέλεσε εκτός υπηρεσίας.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία την προαναφερθείσα διάταξη ουσιαστικού δικαίου, αξιώνοντας για το κύρος της καταγγελίας κατόπιν μηνύσεως λόγω τελέσεως από τον εργαζόμενο αξιόποινης πράξεως, περισσότερα στοιχεία από όσα ο νόμος απαιτεί. Επομένως, ο μοναδικός από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

λόγος αναιρέσεως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές (άρθρο 380 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 289/2003 απόφαση του Εφετείου Κερκύρας.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, με σύνθεση από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ