Greek Supreme Court dismisses appeal due to vague grounds failing to specify factual or legal errors.

Απόφαση 1504 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 1504/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Δημήτριο Κιτρίδη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ανδρέα Μοσχανδρέου και του αρχαιοτέρου αυτού Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη) ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Φώτιο Καϋμενάκη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Ελένη Παναγιωτάκη και Αιμίλια Λίτινα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Μαΐου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 248/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 476/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιο Μακρής, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημοσθένους Κορδοπάτη, με αριθμό 180/13-4-2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Εισάγω, κατ΄άρθρο 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, στο Δικαστήριό σας, την από 14-2-2006 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ..., κατά της υπ΄αριθ. 248/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποίαν κατεδικάσθη (σε δεύτερο βαθμό) σε ποινή φυλακίσεως 4 ετών και σε χρηματική ποινή 3.000 ευρώ, για πράξεις αγοράς και κατοχής ναρκωτικών, τις οποίες φέρεται ότι τέλεσε στην ...

και αλλαχού, την 6-10-2003 και την 9-10-2003, έχοντας αποκτήσει την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών και αδυνατώντας να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις, και εκθέτω τα κάτωθι: Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί δια δηλώσεως του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτού, Γεωργίου Δουβαρά (ο οποίος και παρέστη στη δίκη, ως συνήγορός του), ενώπιον του Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών (συνταχθείσης, προς τούτο, της υπ΄αριθ. 22/2006 Εκθέσεως Αναιρέσεως), η οποία είναι νομότυπη κατ΄άρθρο 474 παρ. 1 ΚΠΔ, και λογίζεται ως εμπρόθεσμη, κατ΄άρθρο 473 παρ. 1, 3 ΚΠΔ, αφού η απόφαση καταχωρίσθηκε στο ειδικό βιβλίο του Εφετείου Αθηνών την 22-2-2006, και η αναίρεση ασκήθηκε πριν από την τοιαύτη καταχώρηση, στις 14-2-2006, ως προελέχθη.

Παρά ταύτα, η υπό κρίση, αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ΄άρθ. 474 παρ. 2, 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, διότι στην συνταχθείσα περί αυτής έκθεση, δεν διατυπώνονται παραδεκτώς οι λόγοι για τους οποίους ασκήθηκε το ένδικο τούτο μέσο. Ειδικότερα: Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, και 509 παρ. 1 εδαφ.

α΄ ΚΠΔ, προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως είναι, οι περιεχόμενοι σε αυτήν λόγοι αναιρέσεως να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 ΚΠΔ, που προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως κατά αποφάσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών και των νομικών επιχειρημάτων που θεμελιώνουν την επικαλουμένη αιτίαση, και χωρίς, γενικώς, προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας δεν αρκεί.

Από την ανωτέρω απαίτηση του νόμου, να είναι σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως, δεν εξαιρείται ο αναιρετικός λόγος της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ή αυτός της εσφαλμένης εφαρμογής και ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Ούτε, επίσης μπορεί ο, αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως, λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, δηλώνει κατά λέξη ότι ασκεί την αναίρεση κατά της ως άνω υπ΄αριθ. 248/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, (η οποία πρέπει να σημειωθεί ότι δεν στερείται της προσηκούσης αιτιολογίας και νομικής ορθότητας), για «α) έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της απόφασης και β) εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης και εκ πλαγίου παράβαση αυτής».

Με τη δήλωση όμως αυτή, τυγχάνει ευνόητον, ότι δεν συντρέχει εν προκειμένω, η κατά τα ανωτέρω, απαιτουμένη διατύπωση των περιεχομένων στην, υπό κρίση, αίτηση αναιρέσεως, λόγων, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, και επομένως πρέπει η αίτηση να απορριφθεί, κατ΄άρθρο 476 παρ. 1, 504 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ, ως απαράδεκτη, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, κατ΄άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ, στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε 210 ευρώ.

Για τους λόγους αυτούςΠ ρ ο τ ε ί ν ωΝα απορριφθεί ως απαράδεκτη η, από 14-2-2006, αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ..., κατά της υπ΄αριθ. 248/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Να επιβληθούν στον ανωτέρω αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε 210 ευρώ.

Αθήνα, 28-3-2006

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημοσθένης Κορδοπάτης

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ.2, 476 παρ. 2 και 509 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠΔ προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναίρεσης κατά βουλευμάτων και αποφάσεων είναι οι περιεχόμενοι σε αυτή λόγοι αναίρεσης, από τους αναφερόμενους στα άρθρα 484 και 510 ΚΠΔ, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο.

Διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων των άρθρων 484 και 510 ΚΠΔ, που προβλέπουν τους λόγους αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας, δεν αρκεί, πολύ περισσότερο που το βούλευμα ή η απόφαση έχουν κατά κανόνα πολλά κεφάλαια, για ορισμένα από τα οποία είναι ενδεχόμενο ο αναιρεσείων να μην έχει παράπονο, ώστε να ασχοληθεί και με αυτά το Ακυρωτικό.

Από την ως άνω αξίωση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναίρεσης, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος στα άρθρα 484 παρ. 1 στοιχ. ε΄ και 510 παρ. 1 στοιχ.Δ΄ ΚΠΔ λόγος της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 139 του ίδιου Κώδικα και το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος.

Ο ως άνω αναιρετικός λόγος ιδρύεται τόσο όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία όσο και όταν υπάρχει αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όταν δηλαδή δεν περιέχονται στο βούλευμα ή στην απόφαση, και μάλιστα σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αυτών, με σαφήνεια, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις με βάση τις οποίες υπήχθησαν στον κανόνα ουσιαστικού ποινικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Ενόψει τούτων για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει (α) αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) του βουλεύματος ή της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή και (β) αν υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επιπλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια του βουλεύματος ή της απόφασης (Ολ.

ΑΠ 19/2001). Ως προς τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε΄ του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, πρέπει, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος, να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που φέρεται ότι παραβιάστηκε, καθώς και της αποδιδόμενης σε σχέση με τη διάταξη αυτή πλημμέλειας, δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως που εφαρμόστηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση ή επί παραβιάσεως εκ πλαγίου της εφαρμοσθείσας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, σε τι συνίσταται οι ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, εξαιτίας των οποίων καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως που εφαρμόστηκε, ενώ, επί εσφαλμένης ερμηνείας, ποια είναι η αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής.

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη από 14/2/2006 αίτηση αναίρεσης πλήττεται η υπ΄ αριθμ. 248/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο, ύστερα από έφεση του κατηγορουμένου κήρυξε αυτόν ένοχο αγοράς και κατοχής ναρκωτικών ουσιών και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών και χρηματική ποινή 3.000 ευρώ.

Ως λόγοι αναίρεσης της απόφασης προβάλλονται α)η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της απόφασης και β)η εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διαταγής και εκ πλαγίου παράβασης αυτής. Με τη διατύπωση αυτή, και οι δύο ως άνω λόγοι αναιρέσεως είναι αόριστοι, αφού, ως προς μεν την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ουδόλως προσδιορίζεται σε τι συνίστανται οι ελλείψεις της αιτιολογίας και σε ποια κεφάλαια της απόφασης ανάγονται ως προς δε την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως δεν αναφέρεται ποια είναι η ουσιαστική ποινική διάταξη που παραβιάστηκε και σε τι συνίσταται η παραβίαση αυτής.

Μετά ταύτα πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14 Φεβρουαρίου 2006, αίτηση του ..., για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 248/2006 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2006. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ