Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to improper joinder of unrelated insurance cases.

Απόφαση 1502 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1502/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Βάρκα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Κωστούλας Φλουρή - Χαλεβίδου), Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αθανάσιο Τσουλό, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαΐου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Κ. του Ι., κατοίκου ... και 2) Γ. Κ. του Ε., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μάγκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 9-12-2010 (αρ. εκθ. καταθ. 10170 και 10171/2010) αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν με την από 2-6-2011 παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 200/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2713/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29-5-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 246 ΚΠολΔ το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσοτέρων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και κατά την κρίση του διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων.

Η συνεκδίκαση κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αποσκοπεί στην ενοποίηση της διαδικασίας προς διευκόλυνση ή επιτάχυνση της διεξαγωγής της δίκης ή προς μείωση των εξόδων, αποτελούσα ειδικότερη εκδήλωση της αρχής της οικονομίας της δίκης, χωρίς όμως να επιφέρει καμία μεταβολή στις σχέσεις των διαδίκων των ενωμένων διαφορετικών δικών, οι οποίες διατηρούν την αυτοτέλειά τους.

Έτσι με την συνεκδίκαση δεν μεταβάλλονται οι ενάγοντες ή οι εναγόμενοι κλπ των συνεκδικαζομένων υποθέσεων σε ομόδικους. Τούτο περαιτέρω σημαίνει, ότι δικαίωμα άσκησης ενδίκου μέσου κατά της απόφασης που εκδόθηκε επί των συνεκδικαζομένων δικών έχει κάθε διάδικος εκάστης από τις αυτοτελείς συνεκδικαζόμενες δίκες, ο οποίος οφείλει να απευθύνει αυτό κατά του αντιδίκου του στην ίδια αυτοτελή δίκη και όχι κατά των διαδίκων των άλλων συνεκδικαζομένων δικών (ΑΠ 594/2018, ΑΠ 1134/2014, ΑΠ 605/2013, ΑΠ 1355/2004).

Άλλωστε, από τις διατάξεις των άρθρων 68, 558 και 566 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και αντίδικοι του αναιρεσείοντος και από τους τελευταίους εναντίον μόνο εκείνων απ' αυτούς, από τους οποίους επιδιώκεται μ' αυτή και, με βάση τις επικαλούμενες πλημμέλειές της, είναι δυνατή, η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επομένως, η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη, εφόσον στρέφεται κατ' εκείνων των αντιδίκων του αναιρεσείοντος, τους οποίους δεν αφορά η αποδιδόμενη μ' αυτή πλημμέλεια και ως προς τους οποίους, συνεπώς, δεν είναι δυνατό να αναιρεθεί η απόφαση και αν ακόμη ευδοκιμήσει ο λόγος αυτός, οπότε, έναντι αυτών, ο αναιρεσείων προεχόντως στερείται εννόμου συμφέροντος (ΑΠ 363/2020, ΑΠ 1416/2018, ΑΠ 2080/2017, ΑΠ 1015/2015).

Η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 2713/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων: Οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι Α. Κ. και Γ. Κ. άσκησαν α) την από 09-12-2010 (αριθμ.

κατάθ. 10170/2010) αγωγή κατά 1) του Ο. Τ. και 2) του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", ήδη αναιρεσίβλητου, και β) την από 09-12-2010 (αριθμ. κατάθ. 10171/2010) αγωγή κατά των 1) Ο. Τ. και 2) της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", ενώ το ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ άσκησε την από 02-06-2011 (αριθμ. κατάθ. 3972/2011) παρεμπίπτουσα αγωγή του κατά του Ο.

Τ.. Επί των ανωτέρω κύριων αγωγών και της παρεμπίπτουσας αγωγής εκδόθηκε η 200/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, Τμήμα Αυτοκινητικών Διαφορών, με την οποία θεωρήθηκε ότι οι 2 κύριες αγωγές δεν ασκήθηκαν ως προς τον πρώτο εναγόμενο (Ο. Τ.), συνεκδικάσθηκαν αντιμωλία των λοιπών διαδίκων οι αγωγές, απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν η πρώτη αγωγή κατά του ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και η παρεμπίπτουσα αγωγή, ενώ έγινε εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η δεύτερη αγωγή κατά της ασφαλιστικής εταιρείας "..." και αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση της τελευταίας να καταβάλει στους ενάγοντες την επιδικασθείσα αποζημίωση από το ένδικο τροχαίο ατύχημα.

Κατόπιν ασκήσεως της από 14-04-2015 έφεσης της ασφαλιστικής εταιρείας "..." κατά των αναιρεσειόντων και της από 12-05-2015 έφεσης των αναιρεσειόντων κατά του αναιρεσίβλητου ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία συνεκδικάσθηκαν αντιμωλία των διαδίκων οι δύο εφέσεις, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας η από 12-05-2015 έφεση των αναιρεσειόντων, ενώ έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 14-04-2015 έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας "...".

Με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης οι αναιρεσείοντες στρέφονται κατά του ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και, χωρίς να προβάλλουν οποιαδήποτε αιτίαση για την απόρριψη της έφεσής τους κατ' αυτού ως απαράδεκτης λόγω αοριστίας, με το μοναδικό λόγο της αναίρεσης απαραδέκτως πλήττουν το μέρος εκείνο της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, με το οποίο έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας "..." κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η από 09-12-2010 (αριθμ.

κατάθ. 10171/2010) αγωγή τους κατά της τελευταίας. Τούτο διότι η δίκη μεταξύ των αναιρεσειόντων και του ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ είναι αυτοτελής σε σχέση με τη συνεκδικασθείσα δίκη μεταξύ των αναιρεσειόντων και της ασφαλιστικής εταιρείας "...", στην οποία (τελευταία δίκη) δεν ήταν διάδικος το αναιρεσίβλητο. Ο δε λόγος αναίρεσης δεν αφορά στη διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης με την οποία απορρίπτεται, ως απαράδεκτη, η έφεση των αναιρεσειόντων κατά του αναιρεσίβλητου ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ώστε να επιδιώκεται η αναίρεση αυτής κατά τη διάταξη αυτή και η απόφαση ως προς αυτή τη διάταξη δεν αναιρείται ακόμη και εάν γίνει δεκτός ο λόγος της αναίρεσης, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στη νομική σκέψη.

Συνακολούθως, η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 2 του ΚΠολΔικ).

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδάφ. ε' του ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-05-2019 αίτηση (αριθμ. κατάθ. 487/31-05-2019) για αναίρεση της 2713/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 2022.

H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ