Supreme Court dismisses appeal for lack of prosecutor's prior proposal on jurisdiction objection.

Απόφαση 1500 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1500/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κιτρίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένων του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ανδρέα Μοσχανδερέου και του αρχαιοτέρου αυτού Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη), ως αρχαιοτέρου μέλους της συνθέσεως, Φώτιο Καϋμενάκη – Εισηγητή, Γρηγόριο Μάμαλη (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Αιμιλίας Λίτινα), Πλαστήρα Αναστασάκη και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Μαΐου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου: ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Ασπρογέρακα-Γρίβα, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 138/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους: 1. ... και 2. ... Και πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. ..., 2...., ατομικά και ως μόνοι εταίροι, διαχειριστές και εκπρόσωποι της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «L. H. SOFTWARE ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΑΜΙΔΟΠΟΥΛΟΣ – ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ ΕΠΕ», που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν παρέστησαν στο ακροατήριο.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29 Μαρτίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 822/2005.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ εΤον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 66 παρ.1 και 3 του ν.2121/93 (πνευματική ιδιοκτησία, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα), οποίος χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου ή διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας εγγράφει, αναπαράγει στο πρωτότυπο η σε μετάφραση ή διασκευή, θέτει σε κυκλοφορία ή κατέχει με σκοπό θέσης σε κυκλοφορία, χρησιμοποιεί κατά παράβαση περιοριστικών όρων, παρουσιάζει στο κοινό, εκτελεί δημόσια, μεταδίδει ραδιοτηλεοπτικά κατά οποιονδήποτε τρόπο και γενικά εκμεταλλεύεται έργο που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας η εισάγει αντίτυπα η οργανώνει δημόσια εκτέλεση τέτοιου έργου ή προσβάλλει το δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού να αποφασίζει για την παρουσία του έργου στο κοινό και να του παρουσιάζει αναλλοίωτο χωρίς προσθήκες ή περικοπές, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστο ενός έτους και χρηματική ποινή 1 έως 5 εκατ.

δρχ. (παρ. 1). Αν το όφελος που επιδιώχθηκε ή η ζημία που απειλήθηκε από τις πράξεις των προηγουμένων παραγράφων, είναι ιδιαίτερα μεγάλη, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστο δύο ετών και χρηματική ποινή 2 έως 10 εκατ. δρχ. αν ο υπαίτιος τελεί τις παραπάνω πράξεις κατ' επάγγελμα ή αν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε η πράξη μαρτυρούν ότι ο υπαίτιος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι 10 ετών και χρηματική ποινή 5 έως 20 εκατ.

δρχ. καθώς και αφαίρεση της άδειας λειτουργίας της επιχείρησης στα πλαίσια της οποίας εκτελέστηκε η πράξη. Θεωρείται ότι η πράξη έχει τελεσθεί κατ' επάγγελμα και όταν ο δράστης έχει καταδικασθεί για αδικήματα του παρόντος άρθρου ή για παράβαση των διατάξεων περί πνευματικής ιδιοκτησίας που ίσχυαν πριν απ' αυτό με αμετάκλητη απόφαση σε ποινή στερητική της ελευθερίας(παρ.3).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 και 3 του ίδιου νόμου, ως έργο νοείται κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή, ιδίως τα γραπτά ή προφορικά κείμενα, οι μουσικές συνθέσεις, με κείμενο ή χωρίς, τα θεατρικά έργα, με μουσική ή χωρίς. οι χορογραφίες και οι παντομίμες, τα οπτικοακουστικά έργα, τα έργα των εικαστικών τεχνών, στα οποία περιλαμβάνονται τα σχέδια, τα έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, τα χαρακτικά έργα και οι λιθογραφίες, τα αρχιτεκτονικά έργα, οι φωτογραφίες, τα έργα των εφαρμοσμένων τεχνών, οι εικονογραφήσεις, οι χάρτες, τα τρισδιάστατα έργα που αναφέρονται στη γεωγραφία, την τοπογραφία, την αρχιτεκτονική ή την επιστήμη (παρ. 1).

Θεωρούνται ως έργα λόγου και προστατεύονται κατά τις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών και το προπαρασκευαστικό υλικό του σχεδιασμού τους. Η προστασία παρέχεται σε κάθε μορφή έκφρασης ενός προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή. Οι ιδέες και οι αρχές στις οποίες βασίζεται οποιοδήποτε στοιχείο του προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή, περιλαμβανομένων και εκείνων στις οποίες βασίζονται τα συστήματα διασύνδεσης του, δεν προστατεύονται κατά τον παρόντα νόμο.

Ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή θεωρείται πρωτότυπο, εφόσον είναι προσωπικό δημιούργημα του δημιουργού του (παρ. 3). Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το πρόγραμμα του ηλεκτρονικού υπολογιστή προστατεύεται, εφόσον χαρακτηρίζεται από μια προσωπική πνευματική συμβολή του δημιουργού του και από μια ιδιαίτερη ατομικότητα ή εφόσον εμφανίζει δημιουργικό ύφος που το διαφοροποιεί από άλλα παρεμφερή προγράμματα και ασχέτως εάν αυτά, ως τεχνολογικό προϊόν, προστατεύονται και με άλλες διατάξεις, όπως εκείνες που αφορούν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τα σήματα κλπ (άρθρο 45 του ν. 2121/1993).

Εξάλλου, η δικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Περαιτέρω, εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν ο δικαστής δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχθηκε στη διάταξη που εφαρμόστηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που αποτελεί λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε του ΚΠΔ, υπάρχει και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, γιατί δεν αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν, κατά την κρίση του δικαστηρίου από την ακροαματική διαδικασία, ή κατά την έκθεση αυτών υπάρχει αντίφαση είτε στην ίδια αιτιολογία είτε μεταξύ της αιτιολογίας που τα περιέχει και του διατακτικού της απόφασης, ώστε να μην είναι εφικτός από τον ΄Αρειο Πάγο ο έλεγχος, για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. 2.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 138/2005 απόφασης, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι από τα αποδεικτικά στοιχεία που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

«Οι ... και ..., μοναδικοί εταίροι, διαχειριστές και εκπρόσωποι της στην ... εδρεύουσας εταιρίας με την επωνυμία «CH SOFTWARE ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΡΑΜΙΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ», είχαν δημιουργήσει και καταθέσει ως σήμα δύο προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών με τις ονομασίες «...» και «...», τα οποία απευθύνονται κυρίως σε αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, αγρονόμους, τοπογράφους μηχανικούς.

Το πρώτο τούτων δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να σχεδιάζει, συνθέτει και επεξεργάζεται αρχιτεκτονικά θέματα με τρισδιάστατες απεικονίσεις σε συνθήκες φωτορεαλισμού, το δε δεύτερο αναλύει, διαστασιολογεί, απεικονίζει και ελέγχει και σχεδιάζει δομήματα τριών διαστάσεων. Τα προγράμματα αυτά, τα οποία οι ανωτέρω εταίροι δημιούργησαν με προσωπική τους συμβολή και πνευματική εργασία, πωλούσαν αντί 700.000 με 800.000 δρχ., προστατεύονταν δε με ειδικό μηχανισμό ασφαλείας και αντίστοιχο πρόγραμμα λογισμικού από την αντιγραφή.

Κατά το έτος 1997 οι ως άνω εταίροι πληροφορήθηκαν ότι άγνωστα άτομα, που χρησιμοποιούσαν την επωνυμία « ..." και "...» απέστελναν σε πολιτικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες από όλη την Ελλάδα επιστολές και FAX, με τα οποία τους πληροφορούσαν ότι διαθέτουν προς πώληση, αντί καταβολής, τα παραπάνω προγράμματα αντί υπερβολικά χαμηλού τιμήματος ….

Μετά από επίπονες έρευνες κατόρθωσαν οι εγκαλούντες να εντοπίσουν τους κατηγορουμένους …. Στις 25-7-1997, σε σχετική έρευνα που έγινε από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα του ΑΤ ..., στην οδό..., όπου ο 3ος κατηγορούμενος διατηρούσε επιχείρηση με τον τίτλο «...», βρέθηκαν και κατασχέθηκαν δύο ηλεκτρονικοί υπολογιστές, δισκέτες CD-ROM με διάφορα προγράμματα, έντυπα παραγγελιών, ταχυδρομικοί διαφημιστικοί φάκελοι, δύο επιστολές διαφημιστικές για προγράμματα αρχιτεκτονικών εφαρμογών, όπως επίσης και ένα πρόσφατα αναπαραχθέν κλεψίτυπο – αντίγραφο.

…. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι με τον ίδιο τρόπο κατάφεραν οι εγκαλούντες να εντοπίσουν το διαμέρισμα στην οδό ..., στην περιοχή ..., ιδιοκτησίας του πατέρας του δεύτερου κατηγορουμένου ..., στο ποίο διέμενε αυτός μαζί με τον πρώτο κατηγορούμενο ... (αναιρεσείοντα). Μετά από έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο ως άνω διαμέρισμα βρέθηκαν 665 ψηφιακοί δίσκοι, με διάφορα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, μεταξύ των οποίων και ψηφιακοί δίσκοι που περιείχαν τα προαναφερθέντα προγράμματα των εγκαλούντων, τέσσερα συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, δύο από τους οποίου είχαν αποθηκευμένα σε σκληρό δίσκο, κλεψίτυπα προγράμματα τόσο των εγκαλούντων δημιουργών αλλά και τρίτων, με πλήρη εξοπλισμό, με μονάδα κεντρικής επεξεργασίας , η οποία είχε ενσωματωμένη συσκευή αναγνώρισης (DRIVE) και αντίγραφα (PRECORDER) ψηφιακών δίσκων, ένα εκτυπωτή LASER και ένα σύνθετο μηχάνημα γραφείου αποτελούμενο από έγχρωμο φωτοαντιγραφικό σκάνερ – έγχρωμο εκτυπωτή.

Επίσης βρέθηκαν εννέα φάκελοι αλληλογραφίας με διάφορους παραλήπτες, που περιείχαν ψηφιακούς δίσκους, δύο σφραγίδες, έντυπο υλικό και έγγραφα, παραστατικά αποστολής δεμάτων, αποκομμάτων ταχυδρομικών επιταγών, κατάλογοι προγραμμάτων ψηφιακών δίσκων με αντίστοιχες τιμές. Από το παραπάνω κατασχεθέν υλικό προκύπτει ότι οι κατηγορούμενοι προέβαιναν σε παράνομη αντιγραφή των παραπάνω προγραμμάτων των εγκαλούντων, χωρίς να έχουν την άδεια τους, τα οποία στη συνέχεια διέθεταν προς πώληση σε τρίτους ενδιαφερομένους αγοραστές, μέσω ΕΛΤΑ ταχυδρομικώς αντικαταβολής σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και στην Αθήνα.

«Περί του ότι Προσφέρθηκαν προς πώληση τα ανωτέρω κλεψίτυπα προγράμματα και στην Αθήνα καταθέτει με λόγο γνώσης ο εξετασθείς στο ακροατήριο του παρόντος δικαστηρίου αλλά και πρωτοδίκως ..., αρχιτέκτων, στο γραφείο του οποίου στην ... είχε αποσταλεί διαφημιστικό έντυπο της "...", με την ένδειξη Χριστουγεννιάτικες Προσφορές, στο οποίο διαφημιζόταν τα ως άνω προγράμματα αντί τιμήματος 30.000 και 20.000 δαχ.

στην τηλεφωνική δε επικοινωνία που είχε με κάποιον από αυτούς στο τηλέφωνο που αναγραφόταν στο ως άνω διαφημιστικό έντυπο προκειμένου να ζητήσει αναβάθμιση του προγράμματος ..., το οποίο είχε προμηθευθεί από τους εγκαλούντες, του απάντησαν ότι δεν διέθεταν τεχνική υποστήριξη.

Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος η περί αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου τούτου προβληθείσα από τους δύο πρώτους κατηγορουμένους ένσταση. ….. Πρέπει επομένως οι κατηγορούμενοι, από τις αξιόποινες πράξεις της παραβάσεως του άρθρου 66 παρ. 1 και 3δ του Ν. 2121/1993 η ζημία των εγκαλούντωv ανήλθε στο ποσό των 35.000.000 δρχ. και το όφελος τους στο ποσό των 5.000.000 δρχ. τουλάχιστον, οι οποίοι από την κατ' επάγγελμα τέλεση αυτής και από υποδομή που είχαν αποκτήσει, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, προκύπτει ότι ο σκοπός τους ήταν ο πορισμός εισοδήματος, να κηρυχθούν ένοχοι των αποδιδόμενων σ' αυτούς αξιοποίνων πράξεων με το αναγνωρισθέν πρωτοδίκως ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2α και το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2ε ΠΚ».

3. Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας στο σκεπτικό και όσα αναφέρονται στο διατακτικό και παραδεκτώς συμπληρώνουν του σκεπτικό, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης της κατ' εξακολούθηση διακεκριμένης παράβασης του άρθρου 66 παρ. 1 και 3 του ν. 2121/1993 από δράστη που επιχειρεί τέτοιες πράξεις κατ' επάγγελμα και κατά συνήθεια και υπό περιστάσεις που μαρτυρούν ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ανωτέρω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, τις οποίες εφάρμοσε ορθά, χωρίς να την παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα και συμπληρωματικά από το διατακτικό της απόφασης αναφέρονται με πληρότητα τα στοιχεία, με βάση τα οποία τα περιγραφόμενα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι έργα πρωτότυπα, δηλαδή είναι αποτέλεσμα προσωπικής συμβολής και πνευματικής εργασίας των δημιουργών τους εγκαλούντων και απευθύνονται σε αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, αγρονόμους – τοπογράφους μηχανικούς, γραφίστες και διακοσμητές, συγκεκριμένα δε εκτίθεται ότι το πρώτο από αυτά παρείχε τη δυνατότητα στον χρήστη να σχεδιάζει, συνθέτει και επεξεργάζεται αρχιτεκτονικά θέματα με τρισδιάστατη απεικόνιση τους σε συνθήκες φωτορεαλισμού, ενώ το δεύτερο να αναλύει, διαστασιολογεί, απεικονίζει, ελέγχει και σχεδιάζει δομήματα τριών διαστάσεων.

Δεν ήταν δε αναγκαίο για την πληρότητα της αιτιολογίας ως προς τον χαρακτηρισμό των επίμαχων προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών ως πρωτότυπων έργων και η αναφορά των περιορισμών που τίθενται από άρθρα 42 και 43 του ν. 2121/1993, ως προς τα δικαιώματα των δικαιούχων πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού τα άρθρα αυτά αναφέρονται σε πράξεις που μπορεί να κάνει ο νόμιμος χρήστης του προγράμματος, χωρίς την άδεια του δημιουργού, όταν αυτές είναι αναγκαίες για την κατά προορισμό χρησιμοποίηση ενός προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Η αναφορά περαιτέρω στην απόφαση ότι για τα εν λόγω προγράμματα οι εγκαλούντες είχαν καταθέσει ως σήμα με τις αναφερόμενες στο σκεπτικό ονομασίες γίνεται, όχι για να δικαιολογήσει το πρωτότυπο των έργων, αλλά για να καταδείξει ότι αυτά προστατεύονται και με τις αντίστοιχες διατάξεις περί σημάτων. Τέλος, δεν υπάρχει αντίφαση από την παραδοχή ότι η προκληθείσα ζημία στους εγκαλούντες ανέρχεται τουλάχιστον στο ποσό των 35.000.000 δραχμών, ενώ το όφελος που αποκόμισαν οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και ο αναιρεσείων, ανέρχεται τουλάχιστον στο ποσό των 5.000.000 δραχμών, αφού τα ποσά αυτά δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν, ούτε χρειάζεται ειδική για την ύπαρξη της διαφοράς αυτής αιτιολογία, αφού το ύψος είτε του οφέλους είτε της ζημίας ανήκει στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου.

Επομένως, οι αντίθετες προς τα ανωτέρω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος που προβάλλονται με τους σχετικούς από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ και Ε΄ δεύτερο και τέταρτο λόγους αναίρεσης, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων που εφαρμόσθηκαν, με την έννοια της έλλειψης νόμιμης βάσης, είναι αβάσιμοι, όπως και οι λόγοι αυτοί.

4. Κατά μεν το άρθρο 16 ΠΚ, τόπος τέλεσης της πράξης θεωρείται ο τόπος όπου ο υπαίτιος διέπραξε ολικά ή μερικά την αξιόποινη ενέργεια ή παράλειψη, καθώς και ο τόπος όπου επήλθε ή, σε περίπτωση απόπειρας, έπρεπε σύμφωνα με την πρόθεση του υπαίτιου να επέλθει το αξιόποινο αποτέλεσμα, κατά δε το άρθρο 122 παρ. 1 ΚΠΔ, η τοπική αρμοδιότητα προσδιορίζεται από τον τόπο όπου τελέστηκε το έγκλημα ή όπου κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο κατηγορούμενος όταν αρχίζει η ποινική δίωξη.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, στην περίπτωση του καθιερούμενου με τη ανωτέρω διάταξη του άρθρου 66 του ν. 2121/1993 σωρευτικά μικτού εγκλήματος της προσβολής του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας, καθένας από τους αναφερόμενους εκεί διάφορους τρόπους προσβολής της συνιστά αυτοτελές έγκλημα προσβολής του προστατευόμενου αυτού εννόμου αγαθού.

Επομένως, αρμόδιο κατά τόπο είναι και το Δικαστήριο, στην περιφέρεια του οποίου τελέσθηκε ένας από τους σωρευτικά αναφερόμενους τρόπους του εν λόγω μικτού εγκλήματος, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο τόπος στον οποίο τέθηκε σε κυκλοφορία από τον υπαίτιο το έργο που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας.

Εξάλλου, συνιστά υπέρβαση εξουσίας και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ ΚΠΔ η παράβαση των περί τοπικής αρμοδιότητας διατάξεων, εφόσον η περί αναρμοδιότητας κατά τόπο ένσταση, σύμφωνα με το άρθρο 126 παρ. 2 ΚΠΔ, προβλήθηκε μέχρι την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επαναλήφθηκε στο εφετείο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης ο αναιρεσείων είχε προβάλλει κατά τη συζήτηση στο Εφετείο την ένσταση κατά τόπο αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι κατά τόπο αρμόδια είναι τα δικαστήρια της .... Την ένσταση αυτή είχε προβάλλει και στον πρώτο βαθμό πριν από την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας και απορρίφθηκε, την επανέφερε δε και με λόγο έφεσης και ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου.

Το τελευταίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε την ένσταση με την εκτεθείσα πιο πάνω ορθή και πλήρως αιτιολογημένη σκέψη ότι τα κλεψίτυπα αντίγραφα των επίμαχων προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών κυκλοφόρησαν και στην ..., όπως αναλυτικότερα, ως προς το σημείο αυτό, εκτίθεται ανωτέρω κατά την παράθεση του σκεπτικού της απόφασης.

Από το γεγονός δε ότι στο σκεπτικό αναφέρεται ότι αυτά κυκλοφόρησαν στην ..., ενώ στο διατακτικό αναφέρεται ότι στη ... οι κατηγορούμενοι ενέγραψαν με αναπαραγωγή σε αντίτυπα, κατείχαν, έθεσαν σε κυκλοφορία, παρουσίασαν κλπ τα εν λόγω προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν δημιουργεί αντίφαση ως προς τον τόπο τέλεσης της αξιόποινης πράξης, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, αφού δεν αποκλείεται ορισμένοι ή και οι ίδιοι τρόποι τέλεσης της εν λόγω πράξης να τελέσθηκαν και στη ..., στην ...

και αλλού. Επομένως, ο προβαλλόμενος από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ πρώτος λόγος αναίρεσης για υπέρβαση εξουσίας, με την έννοια ότι παρά την αναρμοδιότητα κατά τόπο του δικάσαντος Δικαστηρίου προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης και στην καταδίκη του αναιρεσείοντος, αλλά και ο δεύτερος, κατά το πρώτο σκέλος, λόγος για έλλειψη αιτιολογίας, ως προς την απόρριψη της ένστασης αναρμοδιότητας κατά τόπο, είναι αβάσιμοι. 5.

Κατά το άρθρο 32 παρ.1 ΚΠΔ, καμία απόφαση του ποινικού δικαστηρίου σε δημόσια συνεδρίαση ή σε συμβούλιο δεν έχει κύρος αν δεν ακουσθεί προηγουμένως ο Εισαγγελέας. Κατά δε το άρθρο 138 παρ.2 ΚΠΔ, πριν από κάθε απόφαση ή διάταξη που εκδίδεται κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο παίρνουν τον λόγο ο Εισαγγελέας και οι παρόντες διάδικοι.

Τέλος, κατά την παράγραφο 3 του αυτού άρθρου 138 η παράβαση της παραγράφου 2 αυτού συνεπάγεται την ακυρότητα της απόφασης. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι αν στον Εισαγγελέα δεν δοθεί ο λόγος και ως εκ τούτου δεν διατυπώσει αυτός πρόταση πριν την έκδοση της απόφασης του δικαστηρίου, με την οποίαν απορρίπτεται αίτημα του κατηγορουμένου, επέρχεται απόλυτη ακυρότητα και δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 εδ.

Α' και 171 παρ. 1 εδ. β' ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, πριν χωρήσει στην έκδοση της καταδικαστικής για τον αναιρεσείοντα ανωτέρω απόφασής του, απέρριψε την προβληθείσα από τον αναιρεσείοντα ένσταση κατά τόπο αναρμοδιότητας, χωρίς, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η ανωτέρω απόφαση, το Δικαστήριο, πριν χωρήσει στην απορριπτική της ενστάσεως αυτής απόφασή του, έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα της έδρας και αυτός επιφυλάχθηκε να προτείνει κατά τη διαδικασία, δηλαδή μεταγενέστερα.

Στη συνέχεια, μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, ξαναδόθηκε ο λόγος στον Εισαγγελέα, ο οποίος πρότεινε την ενοχή και του αναιρεσείοντος, όπως και πρωτοδίκως, για την αποδιδόμενη σ' αυτόν ως άνω αξιόποινη πράξη. Στην ως άνω περί ενοχής πρόταση του Εισαγγελέα περιέχεται εμμέσως πλην σαφώς και απορριπτική πρόταση αυτού αναφορικά με την ένσταση του αναιρεσείοντος και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν προέβη στην έκδοση της απορριπτικής του απόφασης χωρίς πρόταση του Εισαγγελέα.

Επομένως δεν επήλθε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο και ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Β΄ ΚΠΔ σχετικός τρίτος λόγος αναίρεσης της κρινόμενης αιτήσεως είναι αβάσιμος.

Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-3-2005 αίτηση του ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 138/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ