149/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 149 / 2016 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 149/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Πέτρο Σαλίχο και Ιωάννη Φιοράκη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Χ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Φιλόλαο Δημητρίου

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην…, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ελένη Πασαμιχάλη, Νομική Σύμβουλο του Κράτους, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-11-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 82/2013 του ιδίου Δικαστηρίου και 213/2014 του Εφετείου Θράκης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14-4-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Φιοράκης, ανέγνωσε την από 10-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Περαιτέρω, με τις διατάξεις του άρθρου 242 παρ. 1, 2 και 3 του Αγροτικού Κώδικα (β.δ. της 29-10/6-12-1949) προβλέπεται ότι: α) αν από οποιονδήποτε λόγο περιληφθούν ξένα τεμάχια στην οριστική διανομή, αυτή παραμένει έγκυρη και απρόσβλητη και τα ξένα αυτά τεμάχια θεωρούνται ως απαλλοτριωθέντα για δημόσια ωφέλεια δυνάμει του άρθρου 17 του Συντάγματος, μέχρι δε να καταβληθεί η αποζημίωση τα εν λόγω τεμάχια θεωρούνται ότι τελούν σε νόμιμη επίταξη, β) αν τα τεμάχια αυτά αποτελούν ακέραιο τεμάχιο οριστικής διανομής ή τμήμα ενός μόνο τεμαχίου αυτής, αποδίδονται με απόφαση του Υπουργού της Γεωργίας, μετά από σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Εποικισμού, αυτούσια στον πρώην κάτοχο αυτών, εφόσον παρέμειναν αδιάθετα ή είναι δυνατή η παραχώρηση στον κληρούχο, στον οποίο αποφασίστηκε να δοθούν αυτά, άλλων διαθεσίμων εκτάσεων ή εκτάσεων κοινοχρήστων από τις προβλεπόμενες στα άρθρα 31 εδάφ. δ’ και ε’ και 164 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και γ) αντί της οφειλόμενης αποζημιώσεως για τα παραπάνω απαλλοτριούμενα ξένα τεμάχια μπορεί να παραχωρηθεί αντάλλαγμα σε γαίες από τις τυχόν διαθέσιμες εκτάσεις ή τις παραπάνω κοινόχρηστες. Εξάλλου, κατά το άρθρο 246 παρ. 1 και 5 του ίδιου Κώδικα, όπως η παρ. 1 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 27 παρ. 1 του ν.δ. 3194/1955, για την κυριότητα των κατά το προαναφερόμενο άρθρο 242 απαλλοτριωθέντων κτημάτων, προκειμένου ο κύριος είτε να λάβει άλλο ισάξιο τεμάχιο, είτε να καταβληθεί σ` αυτόν η προσήκουσα αποζημίωση, αποφαίνεται, ύστερα από αίτηση των ενδιαφερομένων, η αρμόδια επιτροπή απαλλοτριώσεων. Εντός δε τρίμηνης ανατρεπτικής προθεσμίας από την κοινοποίηση της αποφάσεως, τόσο το Δημόσιο όσο και οι ενδιαφερόμενοι, μπορούν να προσφύγουν κατά της αποφάσεως της επιτροπής στο αρμόδιο κατά τόπο πρωτοδικείο, το οποίο αποφασίζει κατά την επ’ αναφορά διαδικασία των άρθρων 640 επ. ΚΠολΔ και ήδη από την εισαγωγή του ΚΠολΔ, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας των άρθρων 739-781 (άρθρο 3 παρ. 3 του Εισ.Ν.ΚΠολΔ), οι εκδιδόμενες δε στο πλαίσιο της πιο πάνω διαδικασίας αποφάσεις των (μονομελών) πρωτοδικείων υπόκεινται σε έφεση, όπως αυτό συνάγεται από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 3 παρ. 3, 511 και 741 ΚΠολΔ (Ολ ΑΠ 1049/1975). Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι ο νόμος, προς τον σκοπό της τάχιστης εκκαθαρίσεως των διαφορών για την αναγνώριση της κυριότητας του ισχυριζόμενου ότι αγροτεμάχιό του περιελήφθη ως ξένο σε οριστική διανομή, οργανώνει ειδική διαδικασία, που προβλέπει αφενός διοικητική προδικασία (αίτηση ενώπιον της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων) και αφετέρου διαδικασία ενώπιον των τακτικών πολιτικών δικαστηρίων ειδικής μορφής, ήτοι προσφυγή στην οποία εφαρμόζονται οι διατάξεις της διαδικασίας της εκούσιας δικαιοδοσίας. Η διαδικασία δε αυτή, που μάλιστα διέρχεται όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας και πληροί τις κατά το άρθρο 20 §1 του Συντάγματος απαιτήσεις για την παροχή έννομης προστασίας, αποτελεί ειδική και αποκλειστική διαδικασία επιλύσεως των συγκεκριμένων διαφορών, έτσι ώστε αποκλείεται η άσκηση τακτικής αγωγής εκ μέρους του ισχυριζόμενου ότι αγροτεμάχιο του περιελήφθη ως ξένο σε οριστική διανομή και που ζητεί την αναγνώριση της κυριότητάς του. Αν δε τυχόν ασκηθεί τέτοια αγωγή, απορρίπτεται ως απαράδεκτη (Ολ ΑΠ 33/2009). Επομένως, το Εφετείο, το οποίο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, κατ` επικύρωση της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, απέρριψε την ένδικη αγωγή του αναιρεσείοντος, με την οποία ζητούσε να αναγνωρισθεί ο τελευταίος κύριος του επιδίκου ακινήτου και να διαταχθεί η διόρθωση της ανακριβούς πρώτης εγγραφής στα κτηματολογικά βιβλία του οικείου Κτηματολογικού Γραφείου και η οποία εισήχθη για να δικασθεί με την τακτική διαδικασία, δεχθέν ότι επί της κυριότητας των κατά το άρθρο 242 του Αγροτικού Κώδικα απαλλοτριωθέντων ακινήτων, τα οποία περιελήφθησαν ως "ξένα" τεμάχια στην οριστική διανομή, όπως το επίδικο, αποφαίνεται ύστερα από αίτηση των ενδιαφερομένων, η αρμόδια επιτροπή απαλλοτριώσεων, κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου 246 του ίδιου Κώδικα και κατά της αποφάσεως αυτής το αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο και κατ` έφεση το αρμόδιο Εφετείο, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, δεν παραβίασε τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 242 και 246 του Αγροτικού Κώδικα, ο δε τ’ αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Σύμφωνα με το άρθρο 22 ν. 4061/2012: "1. Το Ελληνικό Δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας σε ακίνητα, που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του νόμου αυτού, σύμφωνα με το άρθρο 1, εφόσον ο νομέας του ακινήτου ή ο δικαιοπάροχος του: α) Το απέκτησε: αα) με νόμιμο τίτλο, από επαχθή αιτία, με την προϋπόθεση ότι ο τίτλος του μεταγράφηκε έως την 5.6.1993, εκτός αν κατά τη κτήση της νομής βρισκόταν σε κακή πίστη. Σε κακή πίστη βρισκόταν ο νομέας αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 1042 του Αστικού Κώδικα. Στο χρόνο νομής προσμετράται και ο χρόνος νομής του δικαιοπαρόχου του που διανύθηκε με τις ίδιες προϋποθέσεις...... 3. Για τη συνδρομή των προϋποθέσεων της παραγράφου 1, ο ενδιαφερόμενος υποβάλλει αίτημα στην αρμόδια Επιτροπή Θεμάτων Γης και Επίλυσης Διαφορών, στην οποία περιγράφει το κατεχόμενο ακίνητο κατά θέση, εμβαδόν και συντεταγμένες στο ελληνικό γεωδαιτικό σύστημα αναφοράς, με συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα και υποβάλλει αντίγραφο του επικαλούμενου τίτλου κυριότητας ή της σχετικής πράξης παραχώρησης διοικητικού οργάνου, Δήμου ή Κοινότητας ή της απόφασης της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων, βάσει της οποίας κρίθηκε δικαιούχος οικοπέδου ή κλήρου. Η Επιτροπή Θεμάτων Γης και Επίλυσης Διαφορών μπορεί να ζητήσει από τον ενδιαφερόμενο την προσκόμιση συμπληρωματικών στοιχείων, προκειμένου να διαμορφώσει την κρίση της, σχετικά με την ταυτότητα του νομέα ή του ακινήτου και την καλόπιστη νομή, στην περίπτωση της απόκτησης του με νόμιμο τίτλο από επαχθή αιτία ή της νομής του ακινήτου πριν την 1.1.1965. Η Επιτροπή Θεμάτων Γης και Επίλυσης Διαφορών εκδίδει απόφαση για τη μη προβολή δικαιωμάτων κυριότητας στις περιπτώσεις που ο ενδιαφερόμενος επικαλείται πράξη παραχώρησης διοικητικού οργάνου, Δήμου ή Κοινότητας ή απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων, βάσει της οποίας κρίθηκε δικαιούχος. 4. Αν ο ενδιαφερόμενος επικαλείται νόμιμο τίτλο από επαχθή αιτία και καλόπιστη νομή του ακινήτου ή νομή του πριν την 1.1.1965 στην Επιτροπή Θεμάτων Γης και Επίλυσης Διαφορών μετέχει εκπρόσωπος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ως Πρόεδρος αυτής. Η Επιτροπή αποφαίνεται για τη μη προβολή δικαιωμάτων του Δημοσίου στο κατεχόμενο ακίνητο". Εκ των ανωτέρω καθίσταται πρόδηλο ότι, αναγκαία προϋπόθεση για την εφαρμογή της προπαρατιθέμενης διάταξης της παρ. 1 του άρθρο 22 του ν. 4061/2012, είναι η προηγούμενη σχετική απόφαση της αρμόδιας Επιτροπής Θεμάτων Γης και Επίλυσης Διαφορών, κατά της οποίας παρέχεται το δικαίωμα άσκησης προσφυγής στα αρμόδια διοικητικά δικαστήρια εντός αποκλειστικής προθεσμίας εξήντα (60) ημερών από την κοινοποίησή της στον ενδιαφερόμενο ή διαφορετικά από τότε που έλαβε γνώση αυτής και της οποίας (απόφασης) θα πρέπει να γίνεται ρητή αναφορά κατά την προβολή του σχετικού εκ μέρους του φερόμενου ως δικαιούχου ισχυρισμού, προκειμένου ο τελευταίος να είναι παραδεκτός. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πέμπτο λόγο της αναίρεσης προσάπτεται η από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση περί του ότι το Εφετείο αγνόησε τον προβληθέντα κατά τη συζήτηση της έφεσής του ενώπιον του δικάσαντος εφετείου από τον αναιρεσείοντα ισχυρισμό περί του ότι το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο έχει αναγνωρίσει, κατά το άρθρο 22 του ν. 4061/2012, το δικαίωμα κυριότητάς του επί του επιδίκου ακινήτου. Για το ορισμένο όμως του λόγου αυτού, πέραν του ότι δεν αναφέρεται ο τρόπος υποβολής του ισχυρισμού, δεν αναφέρεται αν είχε προηγηθεί σχετική απόφαση της προαναφερθείσας Επιτροπής και αν το γεγονός αυτό κατέστη γνωστό και με ποιο τρόπο στο Εφετείο. Ως εκ τούτου ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος.

Επειδή κατά τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. Δεν αποτελούν πράγματα και άρα δεν ιδρύεται ο παραπάνω λόγος αναίρεσης αν δεν ληφθούν υπόψη, οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής ή ένστασης, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα, πραγματικά ή νομικά, ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, από την εκτίμηση των αποδείξεων. Με τον τρίτο και τον τέταρτο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγους της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ. β’ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο, που απέρριψε ως απαράδεκτη την ένδικη, αναγνωριστική κυριότητας του επιδίκου ακινήτου, αγωγή του αναιρεσείοντος, απορρίπτοντας την έφεση και επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση, που έκρινε ομοίως, δεν έλαβε υπόψη τους προβληθέντες από τον τελευταίο ισχυρισμούς, αφενός ότι α) "... το αντίδικο Ελληνικό Δημόσιο δεν δικαιούται να προβάλλει δικαιώματα κυριότητας στο επίδικο ακίνητο, καθώς όλοι οι δικαιοπάροχοί μου έχουν αποκτήσει την νομή και την κατοχή και την κυριότητα με νόμιμο τίτλο, από επαχθή αιτία σε ανύποπτο χρόνο.... η δε φερομένη απαλλοτρίωση δεν έχει συντελεσθή καθώς δεν μου έχει καταβληθή οιαδήποτε αποζημίωσις ούτε έχει δημοσιευθή στο ΦΕΚ η κατάθεση της άνω αποζημίωσης στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και το ίδιο συνέβη και σε όλους τους δικαιοπαρόχους μου, τον πατέρα μου και τους προηγούμενους από αυτόν" και αφετέρου ότι β) "... Αυτό το αντίδικον Ελληνικόν Δημόσιον, εναντίον προς όσα γράφουν και υποστηρίζουν οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι του, έχει αναγνωρίσει ότι το επίδικον τεμάχιον ανήκει αδιαλείπτως εις εμέ". Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, καθόσον οι φερόμενοι ως αγνοηθέντες ισχυρισμοί δεν συνιστούν "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα έννοια, αλλά, κατ’ ορθήν εκτίμησή τους, άρνηση στην προβολή δικαιώματος κυριότητας εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου-εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου επί του επιδίκου.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ’ του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο. Όμως δεν γεννάται ο λόγος αυτός, αν από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ’ είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης, καθίσταται χωρίς αμφιβολία βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον προαναφερόμενο λόγο αναίρεσης, υπό την προϋπόθεση α) ότι αφενός το δικαστήριο της ουσίας εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή άλλης επιτευκτικής διαδικαστικής πράξης και όχι αν την απέρριψε ως απαράδεκτη ή νόμω αβάσιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν προβαίνει σε έρευνα των πραγματικών περιστατικών (Ολ ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1220/2014) και β) το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Α.Π. 544/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο και τον τέταρτο, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγους της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. γ’ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα με επίκληση προσαχθέντα από τον αναιρεσείοντα - εκκαλούντα, ήτοι: α) το υπ’ αριθ. πρωτ. 2336 Π.Ε./20-2-2012 έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Καβάλας, κατά το οποίο "σε ότι αφορά στο γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ... στο οποίο εμπίπτει το τμήμα με στοιχεία... και εμβαδόν 3,961 τ.μ. έχει αναρτηθεί με ιδιοκτήτη το Ελληνικό Δημόσιο αλλά ως διαχειριστής του εμφανίζεται στο Κτηματολόγιο το Ταμείο Εθνικής Αμύνης", με αποτέλεσμα να απορρίψει την αγωγή του καθόσον αφορά το, ως άνω, εδαφικό τμήμα, "ως παθητικά ανομιμοποίητη, εφ’ όσον αναγραφόμενος δικαιούχος κυριότητος της εν λόγω εδαφικής εκτάσεως δεν είναι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά το Ταμείο Εθνικής Άμυνας, το οποίο αποτελεί αυτοτελές νομικό πρόσωπο" και β) αφενός το υπ’ αριθ. πρωτ. ...4-5-2007 έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Νομού Καβάλας, προς την Γεν. Διεύθυνση Δημόσιας περιουσίας του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, με το οποίο "συνομολογείται εμμμέσως πλην σαφώς ότι από την ίδια ως Κρατικήν Υπηρεσίαν δεν έχει γίνει καμμία απαλλοτρίωσις του επιδίκου κτήματος" και εκφράζεται η άποψη "να γίνουν ενέργειες προς απαλλοτρίωσή του ώστε να παραμείνει για κοινή χρήση" και αφετέρου το υπ’ αριθ. πρωτ. .../20-2-2012 έγγραφο της ίδιας, ως άνω, Υπηρεσίας προς το Δικαστικό Γραφείο Καβάλας, με το οποίο αφού ενημερώνεται το τελευταίο για το ότι η επίδικη έκταση δεν έχει απαλλοτριωθεί, η Υπηρεσία πληροφορεί ότι "δεν έχει αντίρρηση ως προς το ουσιαστικό μέρος της αγωγής σε ότι αφορά τα τμήματα της επίδικης έκτασης... και συμφωνεί με την εφαρμογή του πρώην ανταλλαξίμου κτήματος υπ’ αριθ. ΕΤΕ ..., όπως αυτή εμφανίζεται στο συνοδεύον την αγωγή τοπογραφικό διάγραμμα του Μ. Β. με στοιχεία...". Αμφότεροι οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι είναι απαράδεκτοι, καθόσον το Εφετείο δεν εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της αγωγής, αλλά την απέρριψε καθόσον μεν αφορά την ανωτέρω επίδικη έκταση των 3,961 τ.μ., ως ανομιμοποίητη, δηλονότι απαράδεκτη λόγω εξ αρχής έλλειψης διαδικαστικής προϋπόθεσης (ΑΠ 994/2007), καθόσον δε αφορά το υπόλοιπο επίδικο ακίνητο ως απαράδεκτη, καθόσον δεν τηρήθηκε η από το νόμο προβλεπόμενη και ανωτέρω περιγραφείσα διαδικασία.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν’ απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, 22 ν. 3693/1957).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-4-2015 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθ. 213/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θράκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Φεβρουαρίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Φεβρουαρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ