1497/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1497 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1497/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1.Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Ανώνυμη Εταιρεία Εκμετάλλευσης χώρων στάθμευσης, εστίασης, ψυχαγωγίας, υπηρεσιών ασφαλείας, καθαρισμού και εμπορίας ειδών ένδυσης, ειδών ηλεκτρονικών παιγνιδιών και ειδών μουσικής και ήχου", η οποία εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, 2.Χ2, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Ζέρβα, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Εταιρείας με την επωνυμία "........Ο.Ε.", η οποία εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, 2.Ψ2 , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Αρβανιτάκη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/12/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18485/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1097/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 11/9/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 25/4/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 947 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. "όταν ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, το δικαστήριο, για την περίπτωση που παραβεί την υποχρέωσή του, απειλεί για κάθε παράβαση χρηματική ποινή έως δύο εκατομμύρια (2.000.000) δραχμές υπέρ του δανειστή και προσωπική κράτηση έως ένα έτος. Αν η απειλή της χρηματικής ποινής και της προσωπικής κράτησης δεν περιέχεται στην απόφαση που καταδικάζει τον οφειλέτη να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, απαγγέλλεται από το μονομελές πρωτοδικείο.

Το δικαστήριο αυτό είναι αρμόδιο να βεβαιώσει την παράβαση και να καταδικάσει στη χρηματική ποινή και στην προσωπική κράτηση...". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι σε περίπτωση περισσότερων παραβάσεων, οι οποίες διαπιστώνονται δικαστικώς, οφείλονται ισάριθμες χρηματικές ποινές και χωρεί καταδίκη σε προσωπική κράτηση για κάθε παράβαση.

Όταν όμως, κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα συντρέξουν περισσότερες παραβάσεις που συνιστούν διαρκή ενέργεια ή συγκροτούν μία φυσική ενότητα ενέργειας, τότε επιβάλλεται μία μόνο ποινή και όχι αθροιστικά τόσες ποινές όσες και οι μερικότερες παραβάσεις.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως με την προσβαλλόμενη απόφαση τα εξής: Μετά από αίτηση των αναιρεσειουσών εκδόθηκε η 1450/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων), με την οποία απαγορεύθηκε προσωρινά στην πρώτη αναιρεσίβλητη να διαθέτει προϊόντα καφέ στο αναφερόμενο στην απόφαση κατάστημα, με την απειλή κατά των αναιρεσιβλήτων χρηματικής ποινής 500 ευρώ για κάθε παράβαση της αποφάσεως και την απαγγελία κατά του δευτέρου αναιρεσιβλήτου προσωπικής κρατήσεως διαρκείας ενός μηνός για κάθε παράβαση των διατάξεων της απόφασης.

Στις 6-6-2003 οι αναιρεσείουσες επέδωσαν στους αναιρεσιβλήτους επικυρωμένο αντίγραφο της πιο πάνω αποφάσεως με επιταγή προς εκτέλεση και στις 25-7-2003 επέδωσαν απόγραφο της 20018/2003 αποφάσεως του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση των αναιρεσιβλήτων για ανάκληση της πρώτης αποφάσεως. Έτσι οι αναιρεσίβλητοι ήσαν υποχρεωμένοι να μη διαθέτουν προϊόντα καφέ στο παραπάνω κατάστημά τους.

Κατά το επίδικο χρονικό διάστημα η πρώτη αναιρεσίβλητη, δια του νομίμου εκπροσώπου της, που ήταν ο δεύτερος αναιρεσίβλητος, παρά το γεγονός ότι από την 6-6-2003 και οπωσδήποτε από την 25-7-2003 γνώριζε την απαγόρευση που της είχε επιβάλλει η παραπάνω απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, από πρόθεση, δηλαδή από απείθεια, δε συμμορφώθηκε με την απόφαση αυτή και εξακολούθησε καθημερινά την ίδια βλαπτική συμπεριφορά που του είχε απαγορευθεί και μάλιστα για ολόκληρο το επίδικο χρονικό διάστημα, δηλαδή από την 27-9-2003 μέχρι και την 17-12-2003.

Δηλαδή προέβαινε σχεδόν όλες τις ημέρες του ανωτέρω χρονικού διαστήματος σε πωλήσεις προϊόντων καφέ στους πελάτες του καταστήματός της, που λειτουργεί μεν με άδεια κυλικείου, αλλά τόσο μέσα σ' αυτό όσο και στα τραπεζοκαθίσματα που τοποθέτησε περιμετρικά στον προαύλιο χώρο προσφέροντας διάφορα ποτά, ροφήματα, παγωτά, χυμούς κλπ.

Πρόκειται δε στην προκείμενη περίπτωση, με βάση τα περιστατικά που έγιναν δεκτά, για μία παράβαση της ανωτέρω αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων, αφού πρόκειται για μία διαρκή, κατ' εξακολούθηση όμοια συμπεριφορά και ενέργεια των αναιρεσιβλήτων με ενιαίο δόλο του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης αναιρεσίβλητης και συνεπώς πρέπει να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι σε μία χρηματική ποινή και ο δεύτερος αναιρεσίβλητος σε μία προσωπική κράτηση και όχι αθροιστικώς σε τόσες κυρώσεις όσες οι καθημερινές παραβάσεις του επίμαχου χρονικού διαστήματος.

Δηλαδή οι επί μέρους καθημερινές παραβάσεις της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων από τους αναιρεσιβλήτους δεν έχουν αυτοτέλεια, εφόσον για όλο το κριθέν ως άνω χρονικό διάστημα ο δόλος του δευτέρου αναιρεσιβλήτου είναι ενιαίος. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε εκ πλαγίου, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, τη διάταξη του άρθρου 947 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., η οποία κατά το μέρος που προβλέπει ποινές έχει χαρακτήρα κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εφόσον με αυτή θεσπίζεται ενοχή από αδικοπραξία, αφού διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάση της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. δεν ιδρύεται, αν το Εφετείο δεν ερεύνησε αγωγικό αίτημα που δεν είχε μεταβιβασθεί ενώπιόν του (άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ.). Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται ότι, το Εφετείο δεν ερεύνησε το αγωγικό αίτημα καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι σε χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση και υπέρ της δεύτερης αναιρεσείουσας, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος, γιατί τέτοιο αίτημα δεν είχε μεταβιβασθεί στο Εφετείο με την έφεση των αναιρεσειουσών. Επομένως, απορριπτέα είναι η αίτηση για αναίρεση στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 317/12-9-2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ανώνυμη εταιρεία εκμετάλλευσης χώρων στάθμευσης, εστίασης, ψυχαγωγίας, υπηρεσιών ασφαλείας, καθαρισμού και εμπορίας ειδών ένδυσης, ειδών ηλεκτρονικών παιγνιδιών και ειδών μουσικής και ήχου" και της Χ2 για αναίρεση της 1097/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 19 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ